Στο Βαθος Κινα

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΙΝΑ...

Βομβαρδισμενα Διυλιστήρια Ουκρανια

Η επέκταση του ΝΑΤΟ προς την πόρτα της Ρωσίας με σκοπό να την διαμελίσει προκάλεσε αυτόν τον πόλεμο, επομένως οι εγγυήσεις ασφαλείας του ΝΑΤΟ *μετά* τον πόλεμο φυσικά είναι εκτός συζήτησης και μόνο για εσωτερική κατανάλωση στην δύση. Η Ουκρανία ήταν μιας χρήσης, όπως και η Γεωργία πριν από 17 χρόνια. Για τους υποτελείς διακεκριμένους Ευρωπαίους -αρχηγούς κρατών- η τάση για επανάληψη είναι έντονη, έχουν κολλήσει προσπαθώντας να αναβιώσουν κάτι που έχει εξαντληθεί, και ο Τραμπ θέλει να πουλήσει στα ευρωγιοσουφάκια όπλα ,σπέρνοντας τους σπόρους για την επόμενη σύγκρουση...μιας και αυτή τελείωσε πάλι άδοξα. Η «Συλλογική Δύση» απλώς δεν είναι πλέον ικανή να επαναβιομηχανοποιηθεί και να επανεξοπλιστεί επαρκώς για να ανακτήσει μια ηγεμονική θέση. Οι ΗΠΑ ειδικότερα δεν είναι η ίδια χώρα που ήταν τη δεκαετία του 1940 και δεν θα είναι ποτέ ξανά. Όσο και να προσπαθεί να ορθοποδήσει πατώντας στα ευρωπαϊκά πτώματα. Η ανάπτυξη στην γηραιά ήπειρο απέκτησε αρνητικό πρόσημο σχεδόν σε όλες τις χώρες, με μόνο την Ισπανία από τις μεγάλες οικονομίες να διατηρεί ακόμα θετικά χαρακτηριστικά με πτωτική τάση όμως και αυτή. Και δεν φτάνουν όλα αυτά , πήραν εντολή να ανεβάσουν το κόστος εξοπλισμού τους από το 2% στο 5% ΤΟΥ ΑΕΠ. Επίπεδα 5% του ΑΕΠ για τα μέλη του ΝΑΤΟ υπήρξαν τελευταία φορά το 1962, κατά την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας, ενώ στη συνέχεια, ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970, το ποσοστό αυτό υποχώρησε περίπου στο 3% του ΑΕΠ, για να καταρρεύσει σε λιγότερο από 1,5% του ΑΕΠ μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, με αποτέλεσμα το «μέρισμα της ειρήνης» να ενισχύσει τις κοινωνικές δαπάνες, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση κ.ά.

Από την άλλη η Ρωσία αλλάζει τακτική στα χτυπήματα της μετά την συνάντηση στην Αλάσκα. Οι εγκαταστάσεις της Flextronics, μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία - η τρίτη μεγαλύτερη παγκόσμια υπηρεσία παραγωγής ηλεκτρονικών ειδών και drones για τον πόλεμο- που λειτουργεί για πάνω από 13 χρόνια στο Ζακαρπάτιε της κεντρικής Ουκρανίας είναι τυλιγμένες στις φλόγες σχεδόν δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα αφότου χτυπήθηκαν από 12 βόμβες Kalibris. Το ίδιο συμβαίνει με τα διυλιστήρια των Αζέρων και του μαφιόζου φύλαρχου Αλίεφ στα προάστεια της Οδυσσού που αποτελούσαν το μοναδικό διυλίζων εργοστάσιο αργού πετρελαίου που διοχέτευε το καύσιμο στην Ευρώπη με τεράστια κέρδη και τόσα χρόνια οι ρώσοι το άφηναν να λειτουργεί και να αποδίδει τεράστια κέρδη. Ή μαζική συνδυασμένη επίθεση στο διυλιστήριο Kremenchug, Azeri Light, και οι καταστροφικές επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της SOCAR κοντά στην Οδησσό στις 18 Αυγούστου αποκάλυψαν μια σκόπιμη στρατηγική αλλαγή. Για μεγάλο μέρος της σύγκρουσης, τα ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία του Αζερμπαϊτζάν στην Ουκρανία διασώθηκαν αξιοσημείωτα, γεγονός που αντικατοπτρίζει τον κάποτε προσεκτικό διπλωματικό υπολογισμό της Μόσχας στον Νότιο Καύκασο. Ωστόσο, αυτή η αυτοσυγκράτηση έχει εξαφανιστεί μετά από μια σειρά επιθετικών προδοσιών από το Μπακού. Το έναυσμα πιθανότατα ήταν η μεταφορά του διαδρόμου της Ζανγκέζουρ μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του Ναχιτσεβάν υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών για 99 χρόνια. Αυτή δεν ήταν μόνο μια οικονομική, αλλά και μια στρατηγική πρόκληση για τη Ρωσία, και κυρίως το έστησαν οι ΗΠΑ για να απασχολείται η Ρωσία στο μέλλον όσο αυτοί θα προχωρούν πιο βαθειά στην Ασία.

Για να συνοψίσουμε για την Ουκρανία, ουσιαστικά την καθιστούν μή ελκυστική πλέον για οικονομικούς γύπες, και το μόνο που θα μπορεί να διαπραγματευτεί σε λίγο και -αν υπάρχει ακόμα- ο Ζελένσκι θα είναι οι ορυκτοί του πόροι που και αυτοί μετά την ήττα στο Ντονμπας έχουν απομείνει ελάχιστοι προς παροχή στους δυτικούς καπιταληστές.

Το θερμό κλίμα στα μέτωπα της Ουκρανίας σιγά σιγά τελειώνει και σε περίπου έναν μήνα θα αρχίσουν οι ψυχρές μάζες να περικυκλώνουν την περιοχή, με τα σώα από πυραύλους ενεργειακά εργοστάσια στην υπολειπόμενη Ουκρανία να είναι σχεδόν μηδαμινά, και την ενέργεια να παρέχεται από φορητές συσκευές παραγωγής ρεύματος που μεταφέρθηκαν εκεί από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ένωση, αλλά τελειώνουν και τα δωρεάν όπλα, και τα δωρεάν τρόφιμα, και οι νύχτες στο Κίεβο το Λβοβ και την Οδυσσό θα είναι πολύ δύσκολες. Και οι Ρώσοι πλέον αν και δεν έδειχναν να βιάζονται προχωρούν σχεδόν τρέχοντας προς τα εμπρός πιθανόν επειδή κατέρρευσε το αμυντικό μέτωπο της Ουκρανίας και όταν φτάσουν στα φυσικά όρια του Ντονιέσκ τους περιμένει μια απέραντη ανοχύρωτη πεδιάδα μέχρι τα σύνορα της Πολωνίας...

Η ήττα είναι κοντά, και πρέπει να την διαχειριστούν και οι ηττημένοι δυτικοί αλλά και ο νικητής Πούτιν. Ήδη ο Τραμπ είπε τις προάλλες στην σύνοδο των ηττημένων στον Λευκό Οίκο ότι εγώ στην Ουκρανία πουλάω μόνο όπλα και δεν είναι δικός μου ο πόλεμος, αποτάσσοντας την ήττα και την μεταφέρει στους κακόμοιρους ευρωπαίους που όχι μόνο θα χάσουν ακόμη μια φορά, αλλά θα χρεωκοπήσουν επίσης αφού ο Νεοϋορκέζος φαφλατάς τραβάει όλες τις βιομηχανικές μονάδες στην άλλη άχθη του Ατλαντικού εκτελώντας μια ΝΕΑ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗ ΥΠΕΡΠΟΝΤΙΑ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ για την περιχαράκωση της οικονομίας του, εις βάρος των γηρασμένων πρώην αφεντικών του πλανήτη. Ο Τραμπ επέβαλε δασμούς, ύψους 40% μέχρι και στις εισαγωγές χρυσού σε ράβδους από την Ελβετία -προς όλους τους ενδιαφερόμενους- το μεγαλύτερο κέντρο διύλισης χρυσού στον κόσμο. Και οι αγορές και κυρίως οι εγχώριες αναγκαστικά στράφηκαν στον Αμερικανικό χρυσό χτυπώντας έτσι ολόκληρη την βιομηχανία χρυσού εκτός Αμερικής. Το αποτέλεσμα θα είναι ο χρυσός, ως εγγύηση στις συναλλαγές θα μειωθεί στην παγκόσμια αγορά, και κυρίως δίνει την ώθηση στην εγχώρια ελίτ την οποία εκπροσωπεί να αγοράζει χρυσό φθηνά από τα κέντρα χρυσού και κυρίως αποσκοπεί να κόψει την ροή του παγκόσμιου χρυσού προς την Κίνα η οποία αγοράζει σαν τρελή χρυσό από όπου βρίσκει ρευστοποιώντας τα αμερικανικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της και είναι πλέον τοξικά και κινδυνεύουν να γίνουν κουρελόχαρτα. Και προσπαθεί α μαζέψει τον χρυσό και να τον αποκόψει από εγγυητικό μέσον στις συναλλαγές , και προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το δολάριο σαν παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών.

Η Αμερική και ο Τραμπ κάνουν κινήσεις για να σώσουν την ηγεμονία τους, αλλά συναντούν δύο εμπόδια. Το ένα είναι η Ρωσία σαν πολεμική δύναμη και ίσως πλέον η πρώτη στον πλανήτη, και το δεύτερο είναι η Κίνα ως η παγκόσμια οικονομική δύναμη στις μέρες μας. Την Ρωσία ήδη την πλησίασε και της δίνει αυτά που ζητάει, δηλαδή την Ουκρανία πίσω και περιχαράκωση τω προνομίων της ως προηγουμένως , και η γραφειοκρατία ως μια κάστα που από την Στάλιν εποχή αποζητούσε την διατήρηση απλά των προνομίων και μια ασφάλεια των συνόρων τους για να νιώθουν ασφαλείς στις απέραντες εκτάσεις της Σιβηρίας και του Καυκάσου νομίζω ο Τραμπ που είναι γαλουχημένος μέσα στις αμερικανικές μπίζνες το διάβασε πολύ καλά και το παραχωρεί. Θα μπορούσε να ανοιχτεί στις ευάλωτες χώρες και να δημιουργήσει πάλι αποικιακού χαρακτήρα σχέσεις μαζί τους αλλά πλέον η Κίνα έχει εξαπλωθεί και εκεί. Στην Βενεζουέλα οι Κινέζοι έχτισαν δύο τεράστια μεγάλο διυλιστήρια, στο Μaracaibo και άλλο ένα στη Punta Cardon για το αργό πετρέλαιο του Μαδούρο με αποτέλεσάμα δεκάδες ειδικά διυλιστήρια μόνο για το πετρέλαιο της Βενεζουέλας (λόγω ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών) στον αμερικανικό νότο και κυρίως στο Τέξας να παραμένουν ανενεργά, και ο Τραμπ μπορεί να έστειλε τις προάλλες εκεί τις ναυτικές του δυνάμεις αλλά εκεί βρίσκονται και οι κινέζοι με στρατό και οπλισμό για να διαφυλάξουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Το ίδιο φαινόμενο συναντούν οι Αμερικάνοι και σε άλλες χώρες στην Λατινική Αμερική αλλά κυρίως στην Αφρική που φαίνεται οι Κινέζοι και οι Ρώσοι βέβαια να έχουν συνάψει οικονομικές σχέσεις σχεδόν με όλα τα κράτη. Στο Τζιμπουτί διαθέτουν μια μεγάλη ναυτική βάση ακριβώς δίπλα από την αμερικάνικη για την διασφάλιση των συμφερόντων τους στον κόλπο του Αντέν μέχρι το Σουέζ. Στην ζώνη του Σαχέλ φαίνεται ότι κινέζοι στρατιώτες προστατεύουν τους ηγέτες των χωρών με κύριο πρωταγωνιστή τον Λοχαγό Τραορέ της Μπουρκίνα Φάσο, Μαλί Νίγηρα και πολλές ακόμα. Αντί λοιπόν να τα βάλουν με όλες αυτές που είναι χρονοβόρο και δύσκολο , πρέπει να χτυπήσουν απευθείας την βάση όλων αυτών, την Κίνα που και έχει εξαπλωθεί στον μισό πλανήτη και συνεργάζεται με τις πρώην αποικίες των δυτικών αλλά έχει ανέβει και στο πρώτο σκαλί του βάθρου στις οικονομίες και είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ. Και αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Τραμπ και στην πρώτη του θητεία τις μεγαλύτερες κυρώσεις τις είχε επιβάλλει στην Κίνα. Το θέμα δεν είναι αν θέλουν, αλλά αν μπορούν να τα βάλουν με την Κίνα. Πάντως η εγχώρια τους πολεμική βιομηχανία έχει παρουσιάσει σημάδια βελτίωσης της παραγωγής πυραύλων όπως επίσης και υπάρχουν προσπάθειες βελτίωσης των ναυτικών τους δυνάμεων που είχαν μια τεράστια κάμψη όσο κυβερνούσαν οι παγκοσμιοποιητές Ομπάμα, Κλίντον και Μπάιντεν.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θα παρακολουθήσουμε την διάλυση. οικονομική και ενωτική της Ευρώπης αφού βρίσκεται στα χαμηλά της όρια αλλά χωρίς να μπορει να λειτουργήσει επιδραστικά στα παγκόσμια δρώμενα πλέον. Θα δούμε πως θα διαχειριστεί ο Πούτιν την νίκη του στο εσωτερικό της χώρας του με την ελίτ και τον απλό λαό. Και θα δούμε τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσει η Αμερική τα κράτη δορυφόρους στην περιοχή της Κίνας για να την ρίξει από την κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας με Ταϊβάν, Ιαπωνία Φιλιππίνες, και άλλες χώρες να λαμβάνουν εντολές καμικάζι αυτοκτονίας...

Ποιοι και σε ποια περιοδο στην ιστορια υιοθέτησαν τον κρατικο καπιταλισμο στη Ρωσια

Ταξικη Φυση της ΕΣΣΔ

Το ζητημα της ταξικής φύσης της ΕΣΣΔ απασχόλησε την Αριστερη Αντιπολιτευση του Τροτσκυ που επισης οριοθέτησε και το 5 χρονο πρόγραμμα ηλεκτροδότησης και εκβιομηχανοποιησης της χωρας.

Για τους σταλινικους δεν υπηρξαν ποτε ζητηματα τετοια αφου εδραιωταν ο σοσιαλισμος

και μεχρι την πτωση του Σταλιν ειχαν φτασει στον κομμουνισμό.

Υπηρχε η αποψη διαδομενη στην αριστερα οτι εαν ο σοσιαλισμος επεφτε θα σημαινει οτι η παραγωγικότητα της εργασιας κατω απ της μετα καπιταλιστικες σχεσεις παραγωγης δεν θα ηταν ανωτερη της Δυσης. 

Η πρωτη φουρνια που θεωρησε τη Ρωσια καπιταλιστικη ηταν μετα της Δικες της Μοσχας ομαδες που ειχαν σχεση με τον τροτσκισμο Μπρουνο Ριζζι, Μπαρναν Σαχτμαν κτλ πριν την εκβαση του 2ου ΠΠ. Μετα η γυναικα του Τροτσκυ στη δεκαετία του 1950.

Η δεύτερη μεγαλη φουρνιά ηταν οι Κινεζοι μετα τον θανατο του Σταλιν του ιδιου. Περνανε πολλά χρονια απο τοτε και στη δεκαετια του 1970 υιοθετεί και ο Πάμπλο τον κρατικο καιταλισμο.

Η τριτη μεγαλη και τελευταια φουρνιά ειναι το 1990 με την επισημη πτωση της ΕΣΣΔ οπου σχεδον ολες οι τάσεις της αριστερας υιοθέτησαν την αποψη της επιστροφής του καπιταλισμου.

Επεμβαση στην Ουκρανια

Αυτο που τους εμπλεξε ηταν η εκβαση της πολεμικης συγκρουσης οταν ειδαν σφυροδρεπανα πανω στα τανκς, μια γιαγιά να κρατάει τη κοκκινη σημαια και το τελευταιο γεγονος με τον Λαβροβ να εμφανιζεται με φανελα της ΕΣΣΔ.

Οι θιασώτες του καπιταλισμου λυνουν την ηττα των ΗΠΑ με ταχυδακτιλουργικα θεωρηματα, η Ρωσια ειναι μελος των Μπρικς, η Κινα επισης αρα οπως η Ινδια ειναι και η Βραζιλια αρα καπιταλισμος νικαει απλα ο ενας ειναι ιδιωτικός ο αλλος κρατικος. Με λιγα λογια χωρις ουδεμια ταξικη αναλυση (οχι οτι εχουν ποτε δειξει ειδίκευση σε ζητηματα οικονομιας στο παρελθον) δεν μας λενε ποιους τομείς της οικονομιας ανήκουν στους ολιγαρχες: τα αέρια, οι σιδηρόδρομοι, τα λιμάνια, η γη, οι κατοικίες, τα νοσοκομείο τα Πανεπιστήμια, η πολεμική βιομηχανια και παει λεγοντας. Υπαρχει ακομα το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου η οχι;

Το ΚΚΕ ελυσε το γριφο. Εχει το μονοπώλιο της πολιτικης σφραγιδας και γνωριζει ποια ειναι η ταξικη φυση της Ρωσιας. Φυσικα οταν σταματησε η χρηματοδοτηση απο Ρωσια εριξαν μαυρη πετρα πισω τους φτανοντας να διαδηλωνουν υπερ του ΝΑΤΟ κατα της Ρωσιας και αποκτησαν την ιδια γραμμη για Κινα οταν δεν πηραν και απο χρηματοδοτηση. Τελικα οι ιδεες φτιαχνονται να δικαιολογησουν την κοινωνικη τους υπαρξη το ιδιο και οσοι υποστηριζουν την γραμμη οτι ουδεμια διαφορα δεν υπαρχει αναμεσα στους Μπρικς με Ρωσια και Κινα και την ΗΠΑ και τους G7....

Αφρικη

Οταν μια σειρα χωρες σπανε με τη Γαλλια και συστρατευονται με τη Ρωσια και εκει προφανως δεν αλλαζει τιποτα και δεν εχουν τιποτα να ελπιζουν οι λαοι. Καλυτερα με τον Γαλλικο ιμπεριαλισμο θυμιζει αυτα που ελεγαν στην εποχη των μνημονίων εαν φυγουμε απο ΕΕ θα σβησει ο λαος.

Επειδη τα χρονια των μνημονιων οδηγησαν απο ηττα σε ηττα και δεν μπορει να γινουν πολιτικες εξελιξεις που πανε κοντρα στο κατεστημενο την καθε χρονια αλλα μπορει να γινουν καθε δυο η τρεις δεκαετιες η πολιτικη γενια που υπαρχει ειναι ψυχολογικά, πολιτικα και οικονομικά ηττημένη και μονο ηττοπάθεια μπορει να σπείρει και θελουν ουσιαστηκα ησυχα γεραματα ελπιζοντας στην αιωνοτητα του Αμερικανικου ιμπεριαλισμου. 

Κριτικαρουν οποιονδηποτε χαρακτηρίζει την νικη της Ρωσιας σαν Πουτινοφιλοι ενω οι ιδιοι απο Μπαιντενοφιλοι εγιναν Τραμποφιλοι....ονειρευονται πολλαπλα Μινσκ σαν να μην καταλαβαν οτι το Μινσκ τελειωσε με την επεμβαση των Ρωσων στην Ουκρανια οπως τελειωσαν και οι ιδιοι πολιτικα.

 

"Τείνε χείρα βοηθείας"

"Τείνε χείρα βοηθείας"

Η πολυαναμενόμενη σύνοδος κορυφής μεταξύ του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Αμερικανού Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποιήθηκε στην Αλάσκα , και τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν ήδη ιστορική χωρίς να έχει ανακοινωθεί απολύτως καμία συμφωνία.

Σύμφωνα με τους δυτικούς δημοσιογράφους, η ατμόσφαιρα των διαπραγματεύσεων ήταν ασυνήθιστη με τους ηγέτες να είναι επιδεικτικά σιωπηλοί μπροστά στις κάμερες με βάση τα όσα έδειξαν τα μεγάλα δυτικά μέσα όπως το BBC, CNN, NYT, ΜΟNDE, και οι συζητήσεις ξεκίνησαν σε στενό κύκλο με τους Υπουργούς Εξωτερικών, Οικονομικών, Αμύνης και μερικούς στενούς συμβούλους, ενώ η υποδοχή έτυχε τρομερών σχολίων αφού ο Τραμπ χειροκρότησε τον Πούτιν πάνω στο κόκκινο χαλί με τους συμμάχους των ΗΠΑ μια τέτοια επιδεικτική εγγύτητα να είναι ένα πραγματικό σοκ, μιλώντας για την επιστροφή της Ρωσίας στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής όσο ενοχλητικό κι αν είναι αυτό για τους Ευρωπαίους και τους Ρωσοφοβικούς. Το μεγαλύτερο σοκ το δέχτηκαν οι φανατικοί της παγκοσμιοποίησης ανά τον δυτικό κόσμο και κυρίως στις ίδιες τις ΗΠΑ. 

Στις ΗΠΑ αυτόν τον καιρό τα ιδρύματα Κλίντον και Ομπάμα έχουν στήσει λαϊκά δικαστήρια στον Τραμπ κατηγορώντας τον για συνεργασία με τον Πούτιν και τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας στις εκλογές του 2016 για να επέλθει η νίκη του, και ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι. Στις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ τα τύμπανα του εμφύλιου ακούγονται μέχρι τα βουνά της Μοντάνα και τα λιβάδια του Τέξας, με τους Δημοκρατικούς να προσπαθούν να καθαιρέσουν τον Τραμπ και να φέρουν την χώρα στα πρόθυρα εμφυλίου. Έχουν τρελαθεί επειδή ο Τραμπ ανέλαβε τον ομοσπονδιακό έλεγχο της Περιφέρειας της Κολούμπια στην οποία ανήκει και η Ουάσιγκτον D.C η Πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Το 2021 η Δημοκρατική Νάνσι Πέλόζι (Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών τότε) είχε μεταφέρει εκεί τριάντα χιλιάδες (30.000) στρατιώτες της Εθνοφρουράς μετατρέποντας την σε στρατιωτική Βάση και στην συνέχεια οι Δημοκρατικοί οπλίστηκαν με το Υπουργείο Δικαιοσύνης και το FBI για να κυνηγήσουν τους πολιτικούς τους εχθρούς τους Ρεπουμπλικάνους και τον Τραμπ προσωπικά. Σήμερα ο Τραμπ χρησιμοποιεί την Εθνοφρουρά για να προστατεύσει και την κυβέρνηση και τον ίδιο αλλά και την χώρα του από έναν επικείμενο εμφύλιο που προσπαθούν τα ιδρύματα Σόρος, Κλίντον και Ομπάμα να στήσουν.

Σε μια συνέντευξη του ο Τραμπ στην Αλάσκα πριν μεταβεί εκεί ο πρόεδρος Πούτιν αανέφερε : Oι εκλογές του 2020 ήταν στημένες και κλεμμένες!!!Ακόμα και ο Πούτιν το λέει. Στην Πολιτεία της Tζώρτζια (μια από τις αρχικές Δεκατρείς Αποικίες που επαναστάτησαν εναντίον της Βρετανικής εξουσίας κατά την Αμερικανική Επανάσταση.) έγινε μια από τις χειρότερες κλοπές το 2020!!!(*2)

Και στην είσοδο των δύο ηγετών στο συνεδριακό κέντρο όπου και δέχτηκαν μερικές ερωτήσεις που τα δυτικά κανάλια απέφυγαν να δείξουν, ο Πούτιν είπε ότι όποιος θεωρεί ότι στις εκλογές του 2016 είχαμε ανάμειξη δεν έχει παρά να οδηγηθεί στο διεθνές δικαστήριο για να αποδειχτεί και ΟΧΙ να χρησιμοποιείται αυτό σαν αιτία εμφυλίου στις ΗΠΑ.

Ουσιαστικά ο Τραμπ μέσω του επιχειρηματικού του φίλου που απέστειλε στην Μόσχα -αφού δεν εμπιστευόταν κανέναν διπλωμάτη μιάς και όλοι αυτοί έχουν δεχτεί το μπόλιασμα των παγκοσμιοποιητών για μια παγκόσμια κυβέρνηση με ένα νόμισμα και με ατζέντες ερμαφρόδιτες- ζήτησε από τον Πρόεδρο Πούτιν να συμβάλει στην σωτηρία του και στην αποσόβηση ενός εμφυλίου στην χώρα του. Οπότε η συνάντηση είχε κυρίως επικοινωνιακό χαρακτήρα και διήρκεσε λιγότερο χρόνο από όσο χρειάστηκε στους δύο αρχηγούς κρατών για να πετάξουν στην Αλάσκα. Τα ανταλλάγματα θα πέσουν στο τραπέζι χωρίς αναστολές αλλά νομίζω και μόνο που προσπαθούν να βουλιάξουν τα διεφθαρμένα και απάνθρωπα ιδρύματα του Σόρος, του Κλίντον και του Ομπάμα δεν νομίζω να ζητηθούν καν ανταλλάγματα...Ο Τραμπ πρέπει να δημιουργήσει την εντύπωση στα μάτια του εκλογικού σώματος ότι η Ρωσία είναι φίλος των ΗΠΑ. Αν καταφέρει να πετύχει αυτή την αντίληψη, θα έχει απομονώσει τους μισούντες τη Ρωσία στο Κογκρέσο, και να τους στείλει στα Τάρταρα. Το Βαθύ Κράτος των ΗΠΑ δεν ήταν παρόν, ούτε ο Lindsey Graham, ούτε ο Keith Kellogg. Οι Ευρωπαίοι δεν ήταν παρόντες, ούτε ο Ρούτε, ούτε ο Στάρμερ, ούτε ο Μακρόν, ούτε ο Μερτς, και φυσικά οι Ουκρανοί δεν ήταν παρόντες. όλα αυτά είναι σημάδια διαφοροποίησης ανάμεσα στους δυτικούς.

Η εμφάνιση του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Λαβρώφ (*1) με μπλουζάκι "ΕΣΣΔ' έκοψε τα φτερά στις αριστερές(με δεξιούς προσανατολισμούς και λογαριασμούς) διανοούμενες πόρνες που όλες αυτές τις μέρες υποστήριζαν ότι ο Πούτιν πάει στην Αλάσκα να προσκυνήσει τον καπιταλισμό στο όνομα των ολιγαρχών της χώρας του. Σήμερα μας τα γυρνάνε και μιλάνε για μια νίκη του Πούτιν στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει χρόνια τώρα είναι ότι ο Πούτιν πρωταγωνιστεί στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό και χωρίς την χθεσινή του εμφάνιση. Να θυμηθούμε την υποδοχή του Κινέζου προέδρου στο Πεκίνο; Την υποδοχή των Σαουδαράβων που πετούσαν στον ουρανό τα χρώματα της Ρωσίας στα αεροπλάνα τους; και πόσα ακόμα που για να μην μεγαλώσει και γίνει σεντόνι αποκρουστικό δεν τα αναφέρουμε.

Στο τέλος της συνάντησης που μίλησαν δημόσια οι δύο πρόεδροι φάνηκε ότι αυτό για το οποίο μίλησαν και συμφώνησαν , - γιατί αν δεν συμφωνούσαν δεν θα ερχόταν ποτέ ο Πούτιν στην Αλάσκα- είναι κάτι άλλο από τα μνημεία των Ρώσων στρατιωτικών στα νεκροταφεία της Πολιτείας, όπως και η αναφορά στην Ουκρανία που ήταν στο "μέγεθος φακής" στο τσουβάλι των συνομιλιών. Ο Τραμπ θέλει να τελειώνει με τους εσωτερικούς του εχθρούς και να αποφύγει έναν εμφύλιο που εμφανιζόταν στο κατώφλι του, και φαίνεται ότι ο Πούτιν θα του δώσε χείραν βοηθείας να σωθεί και στο διεθνές σκηνικό νομίζω ότι δεν χρειάζεται ο νικητής να ζητάει η να διαπραγματεύεται όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, αλλά απλά ανακοινώνει τις απαιτήσεις του προς όλες τις πλευρές. 

Στην Ουκρανία η επέλαση των Ρώσων τις τελευταίες εβδομάδες δείχνει ότι οι Ουκρανοί έχουν μείνει μόνοι τους και χωρίς όπλα, με τους Ευρωπαίους να κρατούν στάση αναμονής γιατί και αυτοί είναι όμηροι της αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ. Άλλοι δέχονται πιέσεις και υποκύπτουν στους φανατικούς παγκοσμιοποιητές Δημοκρατικούς και μερικοί άλλοι παίρνουν ξεκάθαρα το μέρος του Τραμπ, και πολλοί άλλοι ηγέτες ακροβατούν σε δύο βάρκες που και οι δύο βουλιάζουν...και λίγο ενδιαφέρει η εξέλιξη των περιοχών της Ουκρανίας τον Πρόεδρο Τραμπ

Αυτή ήταν η ατζέντα της Αλάσκας που είχε συμφωνηθεί από την Μόσχα με την επίσκεψη του ειδικού απεσταλμένου( φίλου και επιχειρηματία) της αμερικανικής προεδρίας, Γουίτκοφ, και στην Αλάσκα απλά η εμφάνιση των δύο Προέδρων έδωσε το στίγμα της επόμενης ημέρας και ένα μήνυμα προς τους αντιπάλους του Τραμπ μέσα και έξω από την χώρα του. Ήδη η Χίλαρι Κλίντον έκανε μια ανάρτηση στα social ότι θα πρότεινε τον Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης. Η Κλίντον έκανε τις δηλώσεις στο podcast «Raging Moderates» με την Τζέσικα Τάρλοφ, λίγο πριν συναντηθούν ο Τραμπ με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα όπου θα συζητούσαν . Πρόσθεσε, όπως αναφέρει το CBS, ότι ο Τραμπ πρέπει «να καταστήσει σαφές ότι πρέπει να υπάρξει κατάπαυση του πυρός. Δεν θα υπάρξει ανταλλαγή εδαφών. Και ότι, σε ένα χρονικό διάστημα, ο Πούτιν θα πρέπει να αποσυρθεί από τα εδάφη που έχει καταλάβει, προκειμένου να αποδείξει τις καλές του προθέσεις, ας πούμε, να μην απειλεί την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Αν το καταφέρουμε αυτό, αν ο Πρόεδρος Τραμπ είναι ο αρχιτέκτονας αυτής της επιτυχίας, θα τον προτείνω για το Νόμπελ Ειρήνης».

Υ.Γ

Και όταν ζητάς βοήθεια από κάποιον-γενικά- χωρίς ακόμα να περιμένεις να ακούσεις τα ανταλλάγματα δείχνεις το καλό σου πρόσωπο σε αυτόν. Και πως δείχνεις το καλό σου πρόσωπο; Μα με μια καλή πράξη...π.χ στέλνεις τον Μητσοτάκη εκεί που η Ζαχάροβα θα ήθελε να τον δεί, μετά από τις τόσες δηλώσεις του ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία. Άσε που όλοι οι Ρώσοι θυμούνται ότι αθέτησε τον λόγο του για το μαιευτήριο της Μαριούπολης... εκατόν πενήντα δύο (152) εστίες πυρκαγιάς σε δύο (2) ώρες την προηγούμενη εβδομάδα που κάηκε η Αχαΐα.

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥΤΙΝ ΤΡΑΜΠ, ΚΑΙ Η ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ.....

Τραμπ Πούτιν 

Σήμερα ξεκίνησε η περίφημη συνάντηση - συζήτηση του Πούτιν με τον Τράμπ στην Αλάσκα, η οποία (όπως ήταν φυσικό άλλωστε) έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις. Συζητήσεις οι οποίες έφτασαν στο σημείο να επηρεάζουν και τις δικές μας γραμμές. Και αναφέρομαι (κυρίως) σε κάποιους "επισκέπτες", οι οποίοι σχολιάζουν γράφοντας ο καθένας το "μακρύ του και το κοντό του" κάτω από παλαιότερες αναρτήσεις οι οποίες και δεν έχουν ουδεμία σχέση με το επίμαχο θέμα. Ωστόσο αυτό είναι το λιγότερο. Το βασικότερο είναι πως αυτού του είδους οι απόψεις είτε το γνωρίζουν αυτοί που τις αναρτούν είτε όχι αναμασάνε την διεθνή νεοταξίτικη προπαγάνδα η οποία εκτός από τα επίσημα ΜΜΕ, περνάει και μέσα από κάποια κρυφο - νεοταξίτικα σάϊτ τα οποία τον τελευταίο καιρό εμφανίζονται να είναι "αγχωμένα" επειδή και καλά πιστεύουν πως ο Πούτιν σαν "σκυλάκι" των Ρώσων ολιγαρχών αλλά και των Αμερικάνων, είναι έτοιμος να ξεπουλήσει τα πάντα. Μάλιστα κάποιος είναι πολύ σίγουρος επειδή όπως γράφει, ο Πούτιν δέχτηκε να γίνει η συνάντηση στην Αλάσκα....

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, και με την σειρά.

1) Ποιός ευθύνεται για τον πόλεμο στην Ουκρανία; Οι ανήθικοι εγκληματίες πολιτικοί της δύσης και η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων τους λένε πως ευθύνονται οι Ρώσοι που εισέβαλαν ξαφνικά στην Ουκρανία. Έγινε έτσι; όχι φυσικά. Οι ρώσοι ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ να εισβάλουν στην Ουκρανία, όταν το καθοδηγούμενο (από τους Αμερικάνους κυρίως) φασιστικό σκουπίδι, ο Ζελένσκι, επι 6 μήνες βομβάρδιζε καθημερινά ολόκληρη την Αν. Ουκρανία, επιχειρώντας προκλητικά να πετύχει κανονική γενοκτονία εναντίον των Ρωσόφωνων. Κατά την γνώμη μας, εκείνη την περίοδο ο Πούτιν καθυστέρησε πολύ να επέμβει, πιστεύοντας προφανώς πως κάποια στιγμή θα σταματούσαν.

Αυτή την "λεπτομέρεια" ο Εσμός των δυτικόφιλων την κρύβει. όπως κρύβει και το ξεκάθαρο γεγονός πως η προετοιμασία για αυτή την επίθεση που εξαπέλυσε ο Ζελένσκι άρχισε αμέσως μετά το φασιστικό πραξικόπημα του 1914. Μία προετοιμασία που χαρακτηρίστηκε αφ'ενός από τεράστιο εξοπλισμό του καθεστώτος, και αφ'ετέρου από πολύ μεγάλα οχυρωματικά έργα κατα μήκος και πλάτος ολόκληρης της Ουκρανίας. Εξοπλίστηκε σαν αστακός λοιπόν το φασιστικό κάθαρμα κάτω από την κάλυψη των μεγάλων αφεντικών του. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, άρχισαν και οι ανοιχτές διακηρύξεις για την επερχόμενη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.....

Η Ρωσία φύση και θέση είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδια των ιμπεριαλιστών για την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της παγκόσμιας ανοιχτής πλέον δικτατορίας των πολυεθνικών εταιρειών εναντίον των λαών όλου του κόσμου. Και Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ. Ο Πούτιν ξύπνησε, ο Πούτιν κατάλαβε. Κατάλαβε πως δεν παιζόταν μόνο το δικό του κεφάλι, αλλά η ακεραιότητα ολόκληρης της χώρας του. Δυστυχώς για τους Δυτικούς, ο Πούτιν, εξακολουθεί να διακατέχεται από αυτή την βεβαιότητα ακόμα και σήμερα. Και όσο οι βλάκες οι Δυτικοί τον πιέζουν τόσο θα του την ενισχύουν ακόμα περισσότερο....

2) Το καθεστώς που έχει επιβάλει ο Πούτιν στην Ρωσία είναι ένα ιδιότυπο πραγματικά καθεστώς, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία. Είναι ένα καθεστώς εντελώς ιδιόμορφο. Υπάρχει η ατομική ιδιοκτησία στα μικρά και μεγάλα μέσα παραγωγής. Ωστόσο το κράτος έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε αυτά, καθώς σε όλα διαθέτει το 50% + ένα, σε όλα. Σ'αυτήν ακριβώς την ιδιομορφία των παραγωγικών σχέσεων οφείλεται άλλωστε η ραγδαία ανάπτυξη της χώρας μετά την διάλυση που είχε γνωρίσει την εποχή του Γκορμπατσώφ και του Γιέλτσιν. Πολλοί εδώ στην Ελλάδα (ακόμα και το ΚΚΕ!) πιστεύουν πως οι λεγόμενοι Ολιγάρχες της Ρωσίας είναι σαν τους δικούς μας μεγαλοαστούς, οι οποίοι κόβουν και ράβουν, έχουν τα δικά τους φέουδα, με ιδιωτικούς στρατούς και επεμβαίνουν στις πολιτικές εξελίξεις όποτε γουστάρουν...

Οι ολιγάρχες στην Ρωσία σήμερα, εξακολουθούν να υπάρχουν κάτω από ορισμένες...προϋποθέσεις. Η βασικότερη εκ των οποίων είναι: Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να έρθουμε σε σύγκρουση με το κράτος και την κυβέρνησή του. Γιατί αλλοιώς θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι. Και η αλήθεια είναι πως αυτό το "σκοτάδι" έχει φάει αρκετούς μέχρι σήμερα... Στην πολιτική γλώσσα, το καθεστώς του Πούτιν είναι ένα καθαρά βοναπαρτιστικό καθεστώς. Οι παλιοί θεσμοί του ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΎ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ. Και ιδιαίτερα μέσα στην συνείδηση του Ρώσικου λαού, και αυτό φάνηκε κατά την διάρκεια πολλών μαχών στον πόλεμο με την Ουκρανία όπου τα Ρώσικα τάνκς και τα στρατιωτικά αυτοκίνητα ήταν στολισμένα με τις κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα, στιγμιότυπα που το καθεστώς του Πούτιν τα αντιμετώπισε με ευμενή ...ουδετερότητα.

Ναί, το καθεστώς του Πούτιν είναι ένα βοναπαρτιστικό καθεστώς, και ο Πούτιν ένας βοναπάρτης ο οποίος εξισορροπεί ανάμεσα στον Ρώσικο λαό, και τους Ολιγάρχες ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής. Με την διαφορά από άλλα βοναρπατιστικά καθεστώτα που έχουν εμφανιστεί στην ιστορία να είναι το γεγονός οτι ο Πούτιν έχει το πάνω χέρι από την στιγμή που έχει την φανερή αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ρώσικου λαού. Στην ιστορία έχουν υπάρξει όχι μόνο κράτη αλλά και οργανώσεις, ακόμα και κόμματα βοναπαρτιστικά. Τα οποία ονομάζονταν έτσι λόγω της πολιτικής τους ασυνέπειας. Δηλαδή εάν το γενικότερο κίνημα της εργατικής τάξης στην χώρα τους ανέβαινε, "ανέβαιναν" και οι δικές τους επαναστατικές ιδέες. Όταν όμως το κίνημα της τάξης "έπεφτε", έτρεχαν να βρουν στέγη κάτω από τον κλασσικό ρεφορμισμό. Ωστόσο σ' αυτό το σημείο η νοοτροπία του καθεστώτος του Πούτιν διαγράφει αντίστροφη πορεία. [b]Την εποχή που οι δυτικοί τον προσέγγιζαν πολιτικά είχε γίνει μαλακός σαν βούτυρο. Από την στιγμή που οι βλάκες του επιτέθηκαν, τον έσπρωξαν αριστερά. Και αν συνεχίσουν (μακάρι) να τον πιέζουν δεν ξέρουμε μέχρι σε ποιό σημείο μπορούν να τον φτάσουν[/b]

3)Στον πόλεμο της Ουκρανίιας, οι δυτικοί έχουν πλέον ηττηθεί, και αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο ομολογούν και οι ίδιοι. Του επιτέθηκαν όλοι μαζί, καθώς εκτός από τους Ουκρανούς, πολέμισαν ανεπίσημα και όλες οι υπόλοιπες νεοταξίτικες κυβερνήσεις. Εμμέσως και η κυβέρνηση του Κούλη. Κατατροπώθηκαν όλοι μαζί. Οι ρώσοι έχουν καταλάβει περίπου τα 3/4 της Αν. Ουκρανίας, και κάθε μέρα αργά αλλά σταθερά, εξακολουθούν να προελαύνουν. Οι Αμερικάνοι θέλουν να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο. Αφ ενός επειδή δεν αντέχουν να έχουν ακόμα δεμένο στα πόδια τους αυτό το βαρίδι που λέγεται "πόλεμος της Ουκρανίας", και αφ'ετέρου έχουν καταλάβει πως αν συνεχιστεί ο πόλεμος, θα κινδυνέψουν να χάσουν ολόκληρη την Ουκρανία, με ότι συνεπάγεται αυτό και για τους ίδιους. 

Ο ίδιος ο Πούτιν δεν πήρε ποτέ την πρωτοβουλία να ζητήσει το σταμάτημα του πολέμου. Δεν έχει κανένα λόγο. Ωστόσο από την στιγμή που το ζητούν οι άλλοι το σκέφτεται. Πολλοί με έναν επιπόλαιο και ανεύθυνο τρόπο, ζητούν να μην δεχτεί το σταμάτημα του πολέμου μέχρι να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία. Αυτά είναι αστείες εκτιμήσεις, οι οποίες δεν υπολογίζουν το γεγονός οτι έχει υπάρξει πλέον ένας πόλεμος τριών χρόνων. Ένας πόλεμος κατά την διάρκεια του οποίου έχουν και οι Ρώσοι τις δικές τους απώλειες, και αναγκάζονται παρόλα αυτά να εξακολουθούν να στέλνουν στρατιώτες στα διάφορα πολεμικά μέτωπα. Την ίδια στιγμή αυτοί που θεωρούν πως αν ο Πούτιν δεχτεί να σταματήσει τον πόλεμο θα πρόκειται για ξεπούλημα του Ρώσικου λαού, παίζουν εκ των πραγμάτων το παιχνίδι των Αμερικάνων, οι οποίοι θα προσπαθήσουν όπως έκαναν πρόσφατα με το Ιράν να εμφανίσουν όποια δήποτε συμφωνία γίνει, σαν νίκη δική τους.....  

Η ουσία είναι πως οι δυτικοί ηλίθιοι απέτυχαν να διαλύσουν και να καταστρέψουν το καθεστώς του Πούτιν όπως βλακωδώς είχαν πιστέψει. Το μόνο που κατάφεραν είναι να συσπειρώσουν την συντριπτική πλειοψηφία του Ρώσικου λαού κάτω από την ηγεσία του. Η Ουκρανία δεν πρόκειται ποτέ να μπεί στο ΝΑΤΟ, και δεν πρόκειται να επιστρέψει ούτε χιλιοστό από το έδαφος της Ουκρανίας που έχει ήδη καταλάβει. Δεν υπάρχει περίπτωση ο νικητής να δεχτεί κανένα όρο ηττημένων. Μπορεί ο βλάκας ο Ζελένσκι ( του οποίου και το δικό του λαδάκι έχει πλέον τελειώσει) να βλέπει διάφορα όνειρα, και μαζί του και πολλοί δυτικόφιλοι, αλλά η αλήθεια είναι μία και μοναδική. Κανείς πλέον ούτε καν θα ονειρευτεί ότι υπάρχει περίπτωση να απειλήσει άμεσα ή έμμεσα την Ρωσία από εδώ και πέρα. 

Πάψτε να ονειρεύεστε ηλίθιοι Ευρωπαίοι νεοταξίτες, και ετοιμαστείτε να αντιμετωπίσετε την συσσωρευμένη οργή των λαών σας τους οποίους έχετε φτάσει σε σημεία απόγνωσης. Δεν πρόκειται μέχρι το οριστικό τέλος σας να βρείτε ησυχία βλάκες.....

Marios

Patari org

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΑΓΡΟΤΗ

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΑΓΡΟΤΗ

Όποιος έχει ζήσει μια νικηφόρα επανάσταση, έχει νιώσει και την απόλυτη ελευθερία που αναβλύζει σαν μέσα από πηγές χιλιάδων μέτρων στην γη έως και το απέραντο του ουρανού και περικλείει τα βάθη της καρδιάς και του νού και αυτό σου δίνει ώθηση να προχωρήσεις και να ολοκληρώσεις αυτό το στόχο που έχουν θέσει εκατομμύρια μέχρι εσένα.

Η εργατική συνείδηση γεννάει πρότυπα επαναστατικής συμπεριφοράς, επαναστατικής γενναιότητας και δείχνει τον τρόπο για υψηλό ηρωϊσμό, αυτοί που διαθέτουν την φωτιά της ψυχικής σταθερότητας για να φτάσουν μέχρι το τέλος η να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να γίνει αυτό σε μια επόμενη γενιά.
Σχεδόν όλα από τα παραπάνω δεν τα διαθέτουν η πλειοψηφία των ανθρώπων της διανόησης που είναι ένα μεσοταξικό ταλαντευόμενο στρώμα και στις δύσκολες στιγμές κάνουν πίσω. Στην σταλινική περίοδο οι άνθρωποι της διανόησης που οδηγούνταν στα κελιά της ανάκρισης συνήθως είχαν μαρτυρήσει στο μεγάλο σκοτεινό διάδρομο για το κελί και οι υπόλοιποι στο τέλος του πρώτου εικοσιτετραώρου. Πολλοί από αυτούς για να κερδίζουν την εύνοια του ανακριτή διατεταλμένου Κομισάριου της Μόσχας, έδιναν και περίσσοτερα στοιχεία απο αυτά που τους ζητούσαν και δυστυχώς για αυτούς κατέληγαν όλοι στα έλκυθρα για το Μαγκαντάν, χωρίς γυρισμό.
Οι αναρχικοί της εποχής διέθεταν επαναστατική γενναιότητα χωρίς όμως σχεδιασμό και ψυχική σταθερότητα, με αποτέλεσμα να είναι εύκολα υποχείρια του καθεστώτος προς κάθε χρήσην. Παράδειγμα προς αποφυγή έγινε ο ουκρανός αναρχικός Μαχνό που λόγω επιφανειακών απόψεων στην αρχή πολεμούσε τους Λευκούς και τους Μπολσεβίκους, μετά τον έπεισε ο Τρότσκι να συμπορευτούν και στο τέλος τα έβαλε μαζί τους και τράπηκε σε φυγή όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια μακριά από την χώρα.
Και μόνο οι θρησκευόμενοι και τα μέλη διαφόρων σεκτών διέθεταν ψυχική σταθερότητα αλλά χωρίς επαναστατική συμπεριφορά. Οι τελευταίοι ήταν και ένα παράδειγμα που ενώ ο Τρότσκι το χειρίστηκε σωστά και τους έδωσε τον χώρο τους -όπως βέβαια και στους αναρχικούς - αυτοί έβρισκαν την ευκαιρία και τραβούσαν μακριά από την εξέλιξη της επανάστασης ομάδες που θα μπορούσαν να περάσουν με το μέρος της επανάστασης.

Απο την μαρτυρία του συντρόφου Αντρέγεβιτς στα απομνημονεύματα του, όταν είχε εξοριστεί στο Νάρυμ , μια περιοχή της Σιβηρίας όπου οι φυλακές αποικίες δεν είχαν επικοινωνία με τους ντόπιους ούτε με άλλες αποικίες φυλακές μας εξιστορεί μια ιστορία για το παραπάνω:
"Στον δρόμο για να εκτίσω την ποινή μου, μετά από ένα πολυήμερο ταξίδι με έλκηθρο σταματήσαμε για διανυκτέρευση σε ενα χωριο αποικία φυλακή όπου οι εξόριστοι ήταν εφτά άτομα. Ο δρόμος είχε κλείσει και μείναμε εκέι με τους φρουρούς μια ολάκερη εβδομάδα. Οι εξόριστοι εκεί ήταν δύο κομσόκολοι αναρχικοί ζευγάρι οπαδοί του Πιοτρ Κροπότκιν( Ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του αναρχικού χώρου που είχε πεθάνει σχετικά πρόσφατα), δυο δεξιοί Εσέροι ζευγάρι και αυτοί (Εσέροι 'ηταν ένα Σοσιαλεπαναστατικό κίνημα όπου με την Οχτωμβριανή επανάσταση οι αριστεροί εσέροι πήγαν με τους Μπολσεβίκους και οι δεξιοί υποστήριξαν μια αστική επανάσταση στα γαλλικά πρότυπα όπως αυτή που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο με τον Κερένσκι.), και δύο σιωνιστές ζευγάρι, και ο έβδομος ήταν ένας ορθόδοξος θεολόγος επίσκοπος, καθηγητής της θεολογικής ακαδημίας και που κάποτε έδινε διαλέξεις στην Οξφόρδη. Μια πολύχρωμη παρέα που οι πάντες εχθρεύονταν τους πάντες. Με μικρούς τσακωμούς που έπαιρναν διαστάσεις αρρωστημένων σκανδάλων... Πολύς ελεύθερος χρόνος και όλοι τους ήταν άνθρωποι σκεπτόμενοι, φιλαναγνώστες έντιμοι, καλοί. Μετά από μια εβδομάδα η καταιγίδα καταλάγιασε και έφυγα για δύο ολόκληρα χρόνια στην ερημιά της Τάιγκα μιάς και ήμουν πιο μεγάλο μέγεθος τιμωρίας εγώ.

Μετά απο δύο χρόνια μου επέτρεψαν προτού ολοκληρώσω την ποινή μου να επιστρέψω στην Μόσχα, και ξεκίνησα να επιστρέψω από τον ίδιο δρόμο. Σε ολόκληρη την διαδρομή γνωστούς έχω μόνο στο μέρος που με είχε καθηλώσει η καταιγίδα. Διανυκτερεύω λοιπόν στο ίδιο χωριό φυλακή. όλοι τους είναι εδώ δεν έχει απελευθερωθεί κανείς. Εκεί όμως είδα πολύ σημαντικότερα πράγματα από την ελευθερία. Εκεί τότε υπήρχαν τρία ζευγάρια, οι εσέροι, οι αναρχικοι και οι σιωνιστές και ο καθηγητής θεολογίας. Και να λοιπόν και οι εφτά είχαν ασπαστεί την ορθοδοξία. Ο επίσκοπος τους είχε προσηλυτίσει όλους και τώρα προσεύχονταν όλοι μαζί στον θεό, και ζούνε ώς κοινότητα όπως λέει το Ευαγγέλιο."

Όλα αυτα τα ζευγάρια είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. όλοι τους πίστευαν στην δύναμη της διάνοιας, στην λογική στο λόγο. Ο άνθρωπος πρέπει να παίρνει τις αποφάσεις του με το συναίσθημα και να μην εμπιστεύεται και πολύ την λογική. Για να πάρεις μιαν απόφαση δεν χρειάζεται λογική. Η λογική είναι δικαιολογία, διατύπωση, διευκρίνιση. Η σκληραγωγία του εργάτη σε σώμα και ψυχή τον έχει κάνει ικανό να αναζητήσει με κάθε κόστος την ελευθερία του και να ηγηθεί ενός κινήματος για αυτό. 'Εχει περισσότερα να κερδίσει και λιγότερα να χάσει, και νιώθει την υποχρέωση να δώσει στην επόμενη γενιά το οξυγόνο που απαιτείται για να προχωρήσει.

Χωρίς να κατηγορήσω κανένα χώρο και καμία ιδεολογία, η ανάγκη για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου εργατικού κινήματος είναι επιτακτική για την μετάβαση σε επαναστατικές πρακτικές και κινήσεις. Όλοι οι άλλοι θα ακολουθήσουν εφόσον πληγούν τα προνόμια τους και στην πρώτη ευκαιρία για να τα ανακτήσουν θα κάνουν πίσω, οπότε θα πρέπει να είναι πάντα υπό επιτήρηση.

Είναι ΕΝΑ απο τα σημεία της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Πώς ο Ιωσήφ Στάλιν βοήθησε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Οι σταλινικες ριζες του μορφωματος

Οι Σταλινικες ριζες του Μορφωματος...

Ενω δεν εχω σχεση με τους αναφερομενους ειναι γεγονος οτι η ριζα του κακου (δηλαδη η δημιουργια του Σιοναζιστικου μορφωματος) εχει σχεση στην ιδρυση της με τον Σταλιν ο οποιος την ειρηνικη συνυπαρξη με τον ιμπεριαλισμο την ειχε κανει σημαια κατατεθεν αρκη να μην την ενοχλούν...ουτε ΜΙΑ νικηφορα επανασταση δεν ειχε γινει υπο την ηγεσια του πριν τον 2ο ΠΠ και ο ιδιος μαζεψε την Τριτη Διεθνη (κατα την διαρκεια του 2ο ΠΠ για να κανει το χατίρι στον Τσορτσιλ) που ειχε στα ιδρυτικα της συνεδρια την παγκοσμια επανασταση σαν το συμβολο υπαρξης.

Για να δικαιολογήσει την πολιτικη υπερ του Σιονισμου  συμφωνησε αρχικα το 1947 με το διαμελισμο της Παλαιστινης και το 1948 στη δημιουργια του Ισραηλ και φυσικα ο σταλινισμος εκθειασε τα στρατόπεδα συγκεντρωσης του Ναζισμου και ειδηκα τους θαλαμους αεριων (στη Δικη της Νουρεμβεργης) και οτι συνεπαγετε μετεπειτα με αυτο. 

Ο μετεπειτα ψυχρος πολεμος ουσιαστηκα διελυσε τα Κομμουνιστικο Κινηματα στη Δυση, παραδειγματα  πχ Γαλλικο ΚΚ υποστηριξε το πολεμικο προυπολογισμο του Γαλλικου κρατους τοσο κατα των Βιετναμεζων οσο των Αλγερινων. Οσο για τους αυτοαποκαλουμενους τροτσκιστες οπως ο Τονι Κλιφ εγιναν ενθερμοι υποστηρικτες του Αμ Ιμπεριαλισμου και των ανοικτων συνορων και ποτε δεν υποστηριξαν ανοιχτα την διαλυση του μορφωματος. 

Οταν ο Αμ ιμπεριαλισμος για δικα του γεωπολιτικα συμφεροντα υιοθετησε το Ισραηλ (1949) το πολιτικό εγχειρημα του Σταλιν που  απετυχε αλλα ο ιδιος ειχε βαλει την ταφόπλακα στα ΚΚ της Μεσης Ανατολης οπως ειχε βαλει τα θεμελια της διάλυσης των Δυτικων ΚΚ..

Στις μερες μας ενω εχει πεθανει εξ ολοκληρου η δυνατοτητα ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ βγαινουν με κοινες ανακοινωσεις ΚΚΕδες Συριζαιοι και παει λεγοντας να προσπαθησουν να αποφυγουν το χειροτερο που ερχεται: η διαλυση του μορφωματος...

vngelis

Πώς ο Ιωσήφ Στάλιν βοήθησε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ

Ο Ιωσήφ Στάλιν διέπραξε πολλά εγκλήματα κατά της Διεθνούς Εργατικής Τάξης. Αλλά ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματά του ήταν η υποστήριξη που έδωσε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Οι τροτσκιστές, αντίθετα, πάντα αντιτάχθηκαν στον Σιωνισμό.

Ναθάνιελ Φλάκιν 

Διαδήλωση υπέρ του Στάλιν του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισραήλ στο Τελ Αβίβ, 1948

Σε απάντηση της δολοφονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα, υπήρξαν μαζικές διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και γενική απεργία σε όλη την Παλαιστίνη. Το κίνημα αλληλεγγύης περιλαμβάνει σοσιαλιστές που βλέπουν τον Ιωσήφ Στάλιν ως πρότυπο. Οι σύγχρονοι σταλινικοί πιθανότατα θα θεωρούν τους εαυτούς τους αντιιμπεριαλιστές και αντιπάλους του Σιωνισμού. 

Θα μπορούσαν να παραθέσουν μια υποσημείωση στο φυλλάδιο του Στάλιν του 1913 για το εθνικό ζήτημα, γραμμένο υπό την επιρροή του Νικολάι Μπουχάριν και του Β. Ι. Λένιν, στην οποία ο μελλοντικός δικτάτορας περιγράφει τον Σιωνισμό ως "μια αντιδραστική εθνικιστική τάση της εβραϊκής αστικής τάξης, η οποία είχε οπαδούς κατά μήκος των διανοουμένων και των πιο οπισθοδρομικών τμημάτων των Εβραίων εργατών. Οι Σιωνιστές προσπάθησαν να απομονώσουν τις εβραϊκές εργατικές μάζες από τη γενική πάλη του προλεταριάτου.”

Αλλά πώς αντέδρασε η Σοβιετική Ένωση υπό τον Στάλιν στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948; Και τι επίδραση είχε αυτό στα κομμουνιστικά κόμματα που ήταν πιστά στη Μόσχα;

Η Σοβιετική Ένωση έδωσε διπλωματική αναγνώριση στο Ισραήλ στις 17 Μαΐου 1948, μόλις τρεις ημέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Ήταν το πρώτο κράτος στον κόσμο που το έκανε — πολύ πριν από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο στα Εβραϊκά ρεύματα, η Ντόροθι μ.Ζέλνερ αφηγείται με μεγάλη λεπτομέρεια τι επίδραση είχε αυτό στο Σταλινισμένο Κομμουνιστικό Κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η CPUSA και οι συναφείς εκδόσεις για τον εβραϊκό λαό είχαν πάντα απορρίψει τον Σιωνισμό και την ιδέα ενός εβραϊκού κράτους. Όταν η σιωνιστική "Ένωση" στην Παλαιστίνη, η Χισταδρούτ, προσπάθησε να μποϊκοτάρει τους Παλαιστίνιους εργάτες, οι Αμερικανοί κομμουνιστές αναφέρθηκαν σε αυτό — σωστά — ως θεσμό "Τζιμ Κρόου". Η CPUSA, παρά την σταλινική πολιτική της, είχε μια περήφανη παράδοση αγώνα κατά του ρατσισμού — και κατήγγειλε τον ρατσισμό του σιωνιστικού σχεδίου αποικιοκρατίας.  

Το 1947, ωστόσο, η Σοβιετική Ένωση εξέπληξε τον κόσμο ανακοινώνοντας ότι θα υποστήριζε το σχέδιο του ΟΗΕ για τη διαίρεση της Παλαιστίνης και τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους.

Η στροφή του Στάλιν προς την υποστήριξη του Σιωνισμού ήταν ζωτικής σημασίας - θα μπορούσε κανείς να πει ότι το Ισραήλ μπορεί να μην υπήρχε στην τρέχουσα μορφή του αν η Σοβιετική Ένωση δεν προσέφερε την υποστήριξή της. Οι ιστορικοί υποψιάζονται ότι ο Στάλιν ήλπιζε να αποδυναμώσει τη θέση του βρετανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή — ίσως είδε τους Εβραίους αποίκους ως ένα είδος εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Αλλά στην πραγματικότητα, η πρόβλεψη όλων των σοβαρών μαρξιστών έγινε πραγματικότητα: το νέο εβραϊκό κράτος έγινε χωροφύλακας για τον ιμπεριαλισμό.

Η Σοβιετική υποστήριξη για το Ισραήλ δεν περιοριζόταν ούτε σε διπλωματικά μέσα. Μέσω της Τσεχοσλοβακίας, το Σοβιετικό μπλοκ έστειλε όπλα στη σιωνιστική πολιτοφυλακή Χαγκάνα, η οποία τα χρησιμοποίησε για να ξεκινήσει την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης. Με άλλα λόγια, ο Στάλιν έδωσε υλική υποστήριξη στη Νάκμπα. Το  Κομμουνιστικό Κόμμα, το Μάκι, που στρεφοταν προς τη Μοσχα έγινε ένας σημαντικός αγωγός υποστήριξης για την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής πολιτικής, οι ιδέες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, που κάποτε είχαν μεγάλη απήχηση στις αραβικές μάζες, δυσφημίστηκαν σε όλη την περιοχή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι επίσημοι κομμουνιστές είχαν ήδη συνηθίσει να δέχονται ξαφνικά ζιγκ-ζαγκ στην πολιτική τους γραμμή. Μέσα σε λίγους μήνες, η CPUSA προσέφερε ανεπιφύλακτη υποστήριξη στην εθνοκάθαρση των Σιωνιστών και διέδιδε ψευδείς αναφορές για υποτιθέμενες αραβικές θηριωδίες για να την δικαιολογήσει. 

Τροτσκισμός

Οι γνήσιοι κομμουνιστές - εκείνοι που αντιτίθενται στον σταλινισμό-πάντα απέρριψαν τον Σιωνισμό. Ενώ η γραφειοκρατία του Στάλιν ήταν απασχολημένη με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις-πρώτα με τους Ναζί, μετά με τους "δημοκρατικούς" ιμπεριαλιστές — ήταν η αριστερή αντιπολίτευση με επικεφαλής τον Λέον Τρότσκι που αγωνίστηκε για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης. Αυτό σήμαινε την αντίθεση σε οποιαδήποτε μορφή ιμπεριαλισμού και αποικιοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του Σιωνισμού.

Ο Λέων Τρότσκι είπε λίγο πριν δολοφονηθεί από έναν σταλινικό πράκτορα: "η προσπάθεια επίλυσης του εβραϊκού ζητήματος μέσω της μετανάστευσης των Εβραίων στην Παλαιστίνη μπορεί τώρα να θεωρηθεί ως αυτό που είναι, μια τραγική κοροϊδία του εβραϊκού λαού."Η μελλοντική εξέλιξη των στρατιωτικών γεγονότων μπορεί να μετατρέψει την Παλαιστίνη σε μια αιματηρή παγίδα για αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους. Ποτέ δεν ήταν τόσο ξεκάθαρο όσο είναι σήμερα ότι η σωτηρία του εβραϊκού λαού συνδέεται άρρηκτα με την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.”

Ο πρώην σιωνιστής που έγινε Τροτσκιστής Αβραάμ Λεόν έγραψε μια μνημειώδη μελέτη για το εβραϊκό ζήτημα, στην οποία απέδειξε παρόμοια ότι η καταπίεση των Εβραίων δεν μπορούσε να ξεπεραστεί με τη δημιουργία ενός νέου έθνους-κράτους υπό την κηδεμονία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Παρουσίασε ένα πρόγραμμα για τους Εβραίους επαναστάτες να πολεμήσουν ως μέρος της Διεθνούς Εργατικής Τάξης για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό.

Σήμερα, γίνεται όλο και πιο συνηθισμένο να αναγνωρίζεται ότι το Ισραήλ είναι ένα ρατσιστικό αποικιακό σχέδιο με πολλές ομοιότητες με το καθεστώς του απαρτχάιντ. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι οι τροτσκιστές στη Νότια Αφρική κατάλαβαν πολύ πριν από την ίδρυση του Ισραήλ ότι ο σιωνιστικός αποικισμός θα δημιουργούσε ένα πολύ παρόμοιο σύστημα. Το 1938, η Σπίθα, μια τροτσκιστική εφημερίδα στη Νότια Αφρική, έγραψε::

Η συνέχιση της παλιάς Σιωνιστικής-ιμπεριαλιστικής πορείας θα οδηγήσει βαθύτερα τη σφήνα του μίσους και του σοβινισμού, θα διευρύνει το χάσμα μεταξύ Αράβων και Εβραίων και θα καλλιεργήσει διαρκείς διαμάχες και εμφύλιο πόλεμο, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της Εβραϊκής Κοινότητας. Και λέγοντας αυτό, δεν είναι οι Σιωνιστές που έχουμε κατά νου. Εννοούμε τη μεγάλη μάζα των Εβραίων εργατών και των μικρών αγροτών. Μπορούν να λύσουν το Εβραϊκό πρόβλημα της Παλαιστίνης πολύ εύκολα. Αυτό που χρειάζεται είναι η αλληλεγγύη και η συνεργασία των Εβραίων και Αράβων εργατών και αγροτών, και ένας ενωμένος αγώνας για μια ανεξάρτητη ελεύθερη Παλαιστίνη εργατών και αγροτών, απελευθερωμένη από τα δεσμά του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού.

Όταν τα σχέδια για διχοτόμηση και δημιουργία ενός αποκλειστικά εβραϊκού κράτους έγιναν πιο συγκεκριμένα το 1947, οι επίσημοι κομμουνιστές και επίσης οι λεγόμενοι "αριστεροί" ή "σοσιαλιστές" Σιωνιστές έριξαν το βάρος τους πίσω από αυτή την αποικιακή προσπάθεια. Ήταν μόνο η τροτσκιστική οργάνωση στην Παλαιστίνη, Η επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση, που βγήκε σαφώς σε αντίθεση. Μιλώντας στους Εβραίους εργάτες, είπαν ότι ένα εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη θα ήταν αναπόφευκτα ένα εργαλείο ιμπεριαλισμού. Κάλεσαν τους Εβραίους εργάτες να αγωνιστούν ενάντια στον ιμπεριαλισμό μαζί με τα αραβικά αδέλφια τους σε όλη την περιοχή.

Η επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση περιείχε πολλούς γενναίους επαναστάτες, όπως ο Yigael Glückstein, ο οποίος με το όνομα Tony Cliff θα συνέχιζε να είναι ηγέτης του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία, καθώς και ο Jakob Moneta και ο Rudolf Segall, οι οποίοι επέστρεψαν στη μητρική τους Γερμανία όπου ηγήθηκαν του Τροτσκιστικού κινήματος για δεκαετίες. Περιλάμβανε επίσης τους Jakob Taut και Jabra Nicola, οι οποίοι παρέμειναν στην Παλαιστίνη και ήταν ενεργοί στη Νέα Αριστερά στο Ισραήλ μετά το 1968.

Παρακάτω, δημοσιεύουμε μια δήλωση της επαναστατικής Κομμουνιστικής Ένωσης, του Παλαιστινιακού τμήματος της Τέταρτης Διεθνούς, από το 1947. Χάρη στην πρώην Σοσιαλιστική εργατική ένωση της Παλαιστίνης και στην Einde O'callaghan για τη μετάφραση και τη δημοσίευση της δήλωσης.

Αυτή η ιστορία προσφέρει σημαντικά μαθήματα για σήμερα. Η σταλινική πολιτική αναζήτησης συμμαχιών με 'προοδευτικές' ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ήττες. Για να ελευθερωθεί η Παλαιστίνη, η εργατική τάξη πρέπει να συγκροτηθεί ως ανεξάρτητη πολιτική δύναμη που αγωνίζεται για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Ενάντια Στη Διχοτόμηση! (1947)

Τα μέλη της Επιτροπής του ΟΗΕ έδειξαν "κατανόηση" και "έκαναν υπέροχη δουλειά σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα". Με αυτά τα λόγια η εκπρόσωπος της εβραϊκής Υπηρεσίας, Γκόλντα Μέιερ, ενέκρινε την πρόταση διαίρεσης. Τα περισσότερα σιωνιστικά κόμματα συμφώνησαν μαζί τους, με ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά με τη "μορφή" της λύσης.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρσαλ συμμερίστηκε επίσης αυτή την άποψη. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η τύχη των διωκόμενων λαών δεν είναι συνήθως το κύριο μέλημα του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών. Έτσι, η αντίδρασή του θα μπορούσε να προκαλέσει ανησυχία μεταξύ εκείνων που πίστευαν στις καλές προθέσεις της Επιτροπής του ΟΗΕ.

Τι δίνει η πρόταση του ΟΗΕ στους Εβραίους; Εκ πρώτης όψεως, τα πάντα: μια ποσόστωση μετανάστευσης 150.000 και άνω, πολιτική ανεξαρτησία, περίπου τα δύο τρίτα της Παλαιστίνης, τρία μεγάλα λιμάνια και σχεδόν όλη η ακτογραμμή. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από αυτό που οι αισιόδοξοι μεταξύ των μελών της εβραϊκής Υπηρεσίας τόλμησαν να ζητήσουν.

Δεν είναι λίγο ύποπτη αυτή η" κατανόηση "και η" φιλικότητα"; Γιατί ψήφισαν υπέρ αυτής της πρότασης οι εκπρόσωποι του Καναδά, της Ολλανδίας και της Σουηδίας, οι οποίοι έχουν στενούς δεσμούς με τις αγγλοσαξονικές δυνάμεις; Και γιατί το ψήφισαν οι εκπρόσωποι της Γουατεμάλας, του Περού και της Ουρουγουάης, των οποίων οι πολιτικές υπαγορεύονται από την Ουάσιγκτον; Όλα τα σιωνιστικά περιοδικά, καθώς και τα ημι-σιωνιστικά (τα όργανα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Παλαιστίνης) αρνήθηκαν να θέσουν αυτό το ερώτημα. Και φυσικά δεν απάντησαν.

Αλλά αυτό είναι ακριβώς το καθοριστικό ερώτημα. Πιο σημαντικό από το περιεχόμενο της πρότασης είναι τα κίνητρα εκείνων που την υπέβαλαν. Ας μην κάνουμε κανένα λάθος! Πίσω από τις – με τα λόγια του Μάρσαλ - "ουδέτερες" χώρες, στέκονται οι δυνάμεις, οι οποίες ενδιαφέρονται περισσότερο για αυτό το ζήτημα. Οι υπολογισμοί που παρήγαγαν την πρόταση διαίρεσης είναι ακριβώς οι ίδιοι που επέφεραν το διαχωρισμό της Ινδίας.

Ποιοι είναι αυτοί οι υπολογισμοί; Στην εποχή μας, την περίοδο των κοινωνικών επαναστάσεων και εξεγέρσεων των σκλαβωμένων λαών, ο ιμπεριαλισμός κυβερνά με δύο βασικές μεθόδους: την αδίστακτη και βάναυση καταστολή (όπως στην Ινδονησία, την Ινδοκίνα και την Ελλάδα), ή σπάζοντας τον ταξικό πόλεμο μέσω εθνικών συγκρούσεων. Ο δεύτερος τρόπος είναι φθηνότερος και πιο ασφαλής και επιτρέπει στον ιμπεριαλισμό να κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες.

Εβραίοι να επιβάλλουν στους Άραβες-χωρίς τη συγκατάθεσή τους και ενάντια στη θέλησή τους – εβραϊκή μετανάστευση και Σιωνιστικές πολιτικές.

Τι γίνεται με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Παλαιστίνης; Προφανώς περιμένει την "δίκαιη" λύση του ΟΗΕ. Σε κάθε περίπτωση συνεχίζει να σπέρνει αυταπάτες σχετικά με τον ΟΗΕ, και με αυτή την έννοια βοηθά στην απόκρυψη και εφαρμογή των ιμπεριαλιστικών προγραμμάτων.

Ενάντια σε όλα αυτά, λέμε: ας μην πέσουμε στην παγίδα! Η λύση του εβραϊκού προβλήματος, όπως και η λύση των προβλημάτων της χώρας, δεν θα έρθει "από τα πάνω", από τον ΟΗΕ ή οποιοδήποτε άλλο ιμπεριαλιστικό θεσμό. Κανένας "αγώνας", "τρόμος" ή ηθική "πίεση" δεν θα κάνει τον ιμπεριαλισμό να εγκαταλείψει τα ζωτικά του συμφέροντα στην περιοχή (το απόθεμα πετρελαίου έδωσε 60% μερίσματα φέτος!). 

Για να λύσουμε το Εβραϊκό πρόβλημα, για να απελευθερωθούμε από το βάρος του ιμπεριαλισμού, υπάρχει μόνο ένας τρόπος: ο κοινός ταξικός πόλεμος με τους Άραβες αδελφούς μας, ένας πόλεμος που είναι ένας αδιαχώριστος σύνδεσμος του αντιιμπεριαλιστικού πολέμου των καταπιεσμένων μαζών σε όλη την Αραβική Ανατολή και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η δύναμη του ιμπεριαλισμού βρίσκεται στη διχοτόμηση-Η δύναμή μας στη διεθνή ταξική ενότητα.

Η Ρωσια του Χθες και Σημερα

Ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας ο Νικόλαος Β από το 1896 που ανέλαβε προσπάθησε να φέρει στην τεράστια αυτή επικράτεια την πρώτη βιομηχανική της επανάσταση με την βοήθεια των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της εποχής, το Βρετανικό Στέμμα με το οποίο είχε συγγενικούς δεσμούς, την Γαλλική αστική τάξη που κυριαρχούσε και οδηγούσε τον Γαλλικό ιμπεριαλισμό και την Γερμανία από την οποία προερχόταν η σύζυγος και Τσαρίνα.

Σε μια τεράστια χώρα με βαριά προϊστορία από μεγάλα ονόματα ηγετών αλλά και μια επικράτεια με μεγάλη αγροτική παραγωγική τάξη τους περίφημους κουλακους, η μεταστροφή προς την πρώιμη χοντροκομμένη βιομηχανική επανάσταση ήταν άκρως επικίνδυνη. Τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα της εποχής ήθελαν να βάλουν χέρι και στα τεράστια αποθέματα του αρκτικού Βορρά και δεν τους έφταναν η Αφρική, οι Ινδίες και η Λατινική Αμερική...

Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα πρώτα εργοστάσια και οι πρώτες μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμού εντός της επικράτειας της Ρωσίας σε περιοχές που στήνονταν τα εργοστάσια αλλά και τα ορυχεία . Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο λαός να δέχεται τεράστιες πιέσεις εργασίας και συνθηκών πράγμα που πριν ήταν άγνωστο σε αυτούς. Απάνθρωπες συνθήκες, εξαντλητικά ωράρια και παραπήγματα για το βράδυ ήταν αυτό που τους ώθησε να δημιουργήσουν ομάδες για να αναζητήσουν δικαιώματα και παροχές μακριά από τις αγροτικές περιοχές που είχαν γεννηθεί.

Έτσι φτάσαμε μερικά χρόνια αργότερα το 1905 να έχουμε τις πρώτες οργανωμένες αντιδράσεις του συγκεντρωμένου πληθυσμού στα βιομηχανικά κέντρα της εποχής , που μπορεί ο τσαρικος στρατός να τα υπερνικουσε αλλά ήταν θέμα χρόνου να βρουν τον τρόπο να ξεπεράσουν αυτήν την νέα μορφή δουλείας που οι δυτικές χώρες συμφώνησαν με τον Τσάρο. 

Και επειδή η τσαρική Ρωσία είχε δεχτεί σε ολόκληρη την επικράτεια της, την επιρροή των συγγενικών στεμμάτων ,μια άλλη αναπτυσσόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη στα βορειοδυτικά της σύνορα η Ιαπωνία ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με το τσαρικό καθεστώς για τα συμφέροντα της περιοχής με νίκη της Ιαπωνίας το 1905. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ήρθε και ο Α.Π.Π με την Γερμανία , την Αυστροουγγαρία και Ιταλία που έβλεπαν τον χάρτη να οριοθετείται...να φτάνουν στην σύγκρουση για τα αποικιακά συμφέροντα της εποχής στην περιοχή της Ευρώπης κυρίως αλλά και των γειτονικών κρατών. Ο Α.Π.Π έληξε με την συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία αποτελούσε τεράστιο εξευτελισμό για τον γερμανικό λαό, ενώ η νεαρή Σοβιετική δημοκρατία που είχε δημιουργηθεί ένα μέσω του πολέμου αποκλείστηκε υστερα εντελώς από τον σχεδιασμό της συνθήκης λόγω της πτώσης του Τσάρου και την άνοδο στην ηγεσία των εργατών.

Όλα αυτά τα ιμπεριαλιστικά γεγονότα έφεραν τον Ρωσικό λαό σε δυσμενεια και του στέρησαν τα δικαιώματα στον μέγιστο βαθμό. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των ετών έφερε αποτέλεσμα την σε δύο στάδια επανάσταση με τον Οκτώβριο του 1917 να είναι νικηφόρος χάρη κυρίως στα ηγετικά στοιχεία των Λένιν και Τρότσκι που στα δύσκολα σημεία και στις τρικλοποδιές του καθεστώτος και των στεμμάτων της Ευρώπης ανταποκρίθηκαν με επιτυχία και τις ξεπέρασαν φτάνοντας στην ανατροπή και την πρώτη εργατική νικηφόρα επανάσταση της ιστορίας. 

Στη σύνοδο των Σέρβων φιλομπολσεβίκων εθελοντών στην Οδησσό, η Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία τονίστηκε ότι «η Ρωσική Επανάσταση και η νίκη της Ρωσικής Δημοκρατίας αποτελούν μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας και, συνεπώς, η Ρωσική Επανάσταση δεν μπορεί να παραμένει μόνο ρωσική». Οι εθελοντές καθιέρωσαν τη Γιουγκοσλαβική Επαναστατική Ένωση στο Κίεβο το καλοκαίρι του 1917. Περίπου 35.000 Γιουγκοσλάβοι συμμετείχαν στις επαναστατικές δραστηριότητες -προσχώρησαν στις μονάδες του Κόκκινου Στρατού. Προς το τέλος του 1917 σχηματίστηκε η σερβοσοβιετική Επαναστατική Μονάδα και τον Αύγουστο του 1918 ιδρύθηκε στο Τσαρίτσιν το 1ο Γιουγκοσλαβικό Κομμουνιστικό Σύνταγμα. Πολλοί Γιουγκοσλάβοι έμειναν στην Ιστορία ως ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης. Πολλοί από αυτούς που συμμετείχαν, μόλις επέστρεψαν στην πατρίδα τους, ανέλαβαν ενεργό ρόλο στις δραστηριότητες ενοποίησης του προλεταριάτου στο νεοσύστατο αστικό κράτος και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ενός επαναστατικού εργατικού κόμματος.

Οκτωβριανη Επανασταση

Η Οκτωβριανή Επανάσταση μετέδωσε το επαναστατικό πνεύμα στις καρδιές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο και τους ενέπνευσε εμπιστοσύνη στον αγώνα τους για ένα νέο κόσμο. Ήταν σαφώς το αποτέλεσμα σοσιαλιστικών τάσεων, της ύπαρξης και δράσης του κινήματος της εργατικής τάξης το οποίο, στο πνεύμα της Διεθνούς, είχε επικεντρωθεί στο γκρέμισμα της χωρισμένης σε τάξεις κοινωνίας και στη δημιουργία μιας αταξικής ανθρώπινης κοινότητας. Ηταν το αποτέλεσμα ενός ολόκληρου ρεύματος της πρόσφατης παγκόσμιας ιστορίας, ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής βέβαια.

Κοκκινος Στρατος

Δύο τεράστια γεγονότα αναπτύχθηκαν λόγω των αφορητων πιέσεων από τα καπιταλιστικά κράτη. Η δημιουργία του Κόκκινου στρατού από τον Τρότσκι που μέσα σε αυτόν δεν υπήρχαν στρατιωτικοί βαθμοί . Κατά την περίοδο της Οκτωβριανής επανάστασης αλλά και του Ρωσικού εμφυλίου με τους λευκούς που υποστηρίζονταν από στρατό των δυτικών κρατών, ο κόκκινος στρατός χρησιμοποιούσε συστήματα κατάταξης με ιδεολογικό χαρακτήρα για να τονίσει την προλεταριακή φύση του στρατού και να τον διαχωρίσει από τον τσαρικό στρατό αλλά και τους ιμπεριαλιστικούς στρατούς. Ο Στρατιώτης ονομαζόταν μαχητής και ο επικεφαλής τμήματων αναφερόταν ως Τμήματος και πάνω από αυτόν  ήταν ο επικεφαλής δίνοντας έτσι έμφαση στην συλλογικότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ των στρατιωτών αντί για την κλασική ιεραρχική καταναγκαστική δομή. Ο Κομισάριος είχε την ευθύνη της ιδεολογικής ανάτασης και σύνταξης του κόκκινου στρατού που ίδρυσε και οργάνωσε ο Λ.Τροτσκυ. Αυτός ο ιδανικός στρατιωτικός μηχανισμός παρέμεινε άθικτος και με αντοχές ακόμα και μέσα στον Σταλινισμό που προσπάθησε να τον αλλάξει όταν επικράτησε, θανατώνοντας τους ηγέτες της νικηφόρας επανάστασης ,και κατάφερε στον μεγάλο πατριωτικό αγώνα να νικήσει την υπερδύναμη της εποχής Γερμανία κατά την σύγκρουση στον δεύτερο Π.Π και που μέχρι και σήμερα οδηγεί νικηφόρα την χώρα του απέναντι στον καταρρέοντα καπιταλισμό στα ουκρανικά μέτωπα.

Το δεύτερο γεγονός που αναπτύχθηκε μέσα στην περίοδο αυτήν ήταν η οργάνωση των εργοστασίων με τους ίδιους τους εργάτες που βελτίωναν την γραμμή παραγωγής με βάση την εμπειρία τους μέσα από την εργασία τους. Το κάθε εργοστάσιο βελτίωνε τις συνθήκες εργασίας και παροχών ανήκε στους ίδιους τους εργάτες και πρόσφερε και σε ολόκληρο το Σοβιετικό σύνολο. Αυτό το έκανε να ανεβάζει κατακόρυφα την παραγωγή και την ποιότητα αυτής ,έχοντας ως κύριο στόχο πάντα τον εργάτη ως προστατευτικό και τελικό σκοπό όλων.

Αυτά τα δύο στοιχεία οδήγησαν το Σοβιετικό κράτος μέσα από τις κακουχίες του σταλινισμού αλλά και της σύγχρονης περεστρόικα του Γκορμπατσόφ και του Γέλτσιν να διατηρήσει και τον χαρακτήρα του αλλά και την ενότητα του και να προστατεύσει και τα δικαιώματα του και τον πλούτο του και σήμερα να μιλάμε πάλι για ένα κράτος που γίνεται φάρος ελπίδας όπως έγινε το 1917 η νίκη των μπολσεβίκων εργατών έναντι της μοναρχίας του τσαρισμου. 

Άλλα κράτη που δέχτηκαν την λεηλασία αντίστοιχων της σοβιετικής γραφειοκράτιας και της Ρωσικής ολιγαρχίας μέσα σε λίγα χρόνια διαλύθηκαν μίκρυναν και οδηγήθηκαν σε οικονομική καταστροφή. Το Ρωσικό κράτος με τον Σοβιετικό χαρακτήρα επέζησε και άντεξε και σήμερα προσπαθεί να πάρει την θέση του πάνω από τα καπιταλιστικά καθεστώτα της Δύσης. Απέδειξε εν μέσω πολέμου η βιομηχανία της χώρας ότι μπορεί να αντέξει , να αλλάξει και να εξελιχθεί χάρη στην οργάνωση που κάποτε επέδειξαν οι εργάτες που διοικούσαν τοτε αυτά τα ίδια μέχρι σήμερα εργοστάσια.

Κάποιοι σήμερα συγκρίνουν την ηγεσία της Ρωσίας με αυτήν της Σταλινικής περιόδου, έτσι χωρίς στοιχεία και χωρίς γνώσεις από το παρελθόν. Προσπαθούν να βρουν την θέση τους ανάμεσα στις διανοούμενες πόρνες της εποχής μας.  

Στην σταλινική περίοδο και μετά το τέλος του Β.Π.Π και αφού έχουν συμφωνήσει το μοίρασμα των ηττημένων αλλά και την αναπροσαρμογή των αποικιών ο Χένρυ Ουώλλας ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ υπό τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ περιόδευσε ολόκληρο τον Ιούνιο του 1944 στο Μαγκανταν και την Κολυμα προσκεκλημένος της ΝιΚαΒεΝτε (Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων), ήταν κρατική υπηρεσία της ΕΣΣΔ που συνδύαζε τις αρμοδιότητες ενός υπουργείου εσωτερικών και δημόσιας τάξης/εσωτερικής ασφάλειας, περιλαμβάνοντας τόσο την δημόσια αστυνομία, την συνοριοφυλακή, όσο και την μυστική αστυνομία-ολα αυτά στήθηκαν από τον μετρ των μυστικών πρακτόρων τον πράκτορα του τσάρου τον περίφημο Στάλιν...) για να του δείξουν πως χρησιμοποιούν τα κυρτά αμερικανικά φτυάρια στην καλλιέργεια της πατάτας που είχαν φτάσει πρόσφατα μέσω λιζινγκ από τις ΗΠΑ στην Σοβιετική επικράτεια. Βέβαια το Λαϊκό επιτροπείο είχε μεριμνήσει εκείνη την περίοδο να κρύψει τους πολιτικούς κρατούμενους και να μην δείξει την άθλια μεταχείριση που είχαν από το "πρότυπο σοβιετικό κράτος" στον αντιπρόεδρο της υπερδύναμης που ο Στάλιν συνεργαζόταν. Βεβαια ο Ουώλλας στην αυτοβιογραφία του αργότερα αναφέρει ότι στην περιοδεία του στον Αρκτικό βορρά για να δει πως χρησιμοποιούν τα αμερικανικά εργαλεία γης αλλά και στα περίφημα ορυχεία με σπάνιους λίθους όπως αυτό του Κοβαλτίου, Νικελίου, Λιθίου και Χρυσού με τα οποία θα είχαν ανταποδοτική συνεργασία , συνάντησε νεαρούς άνδρες με ρόδομάγουλα ,ευχαριστημένους με λευκά δάχτυλα που δεν ήξεραν πως χρησιμοποιείται ένα φτυάρι και εκεί κατάλαβε ότι ήταν η φρουρά μεταμφιεσμένη .Και είχε επίσης αναφέρει ότι οι πυργίσκοι που έβλεπε γύρω γύρω είχαν πριονιστει για να μην δείχνουν φυλάκια επιτήρησης αλλά δεν μπορούσαν οι σταλινικοί επίτροποι να καμουφλάρουν τους όγκους των παραπηγμάτων για τους κρατούμενους ,περιζωμενα με αγκαθωτά σύρματα. Του είχε κάνει τόσο εντύπωση που έψαξε να μάθει ποιος είχε ιδρύσει αυτό το τέλειο καταναγκαστικό στρατόπεδο εργασίας την περίφημη Κολυμά, και έμαθε ότι λεγόταν Έντουαρντς Πέτροβιτς Μπερζιν που και αυτός εκτελέστηκε κατά τη μεγάλη εκκαθάριση, κατηγορούμενος για κατασκοπεία!!!! Τα παραπήγματα ήταν γεμάτα όπως του εξομολογήθηκε σε μια προσωπική κουβέντα ο  Ιβάν Φιοντοροβιτς ο Κομισάριος του Μαγκανταν, με καταδικασμένους πολιτικούς κρατούμενους του περίφημου άρθρου 58 του Ποινικού Κώδικα της ΕΣΣΔ. 

Ένα δεύτερο σε πολλούς υπέρμαχους του σταλινισμού άγνωστο μέχρι και σήμερα, ήταν η διαρθρωτική αφομοίωση που έκανε ο Στάλιν μετά τον Β.Π.Π αναγκάζοντας τις χώρες αναχώματα να του δώσουν όλη την βιομηχανική δύναμη, και να μεταφερθεί αυτή αυτούσια στην Σοβιετική Ένωση ως αντάλλαγμα κυρίως του νικητή και ως περιχαράκωση των προνομίων της γραφειοκρατίας για πάντα. 

Το πρωτο παραδειγμα της διαρθρωτικης αφομειωσης ηταν το μοιρασμα της Πολωνιας με τη Γερμανια του Χιτλερ.

Ως αποτέλεσμα αυτού ήταν όλες οι χώρες αυτές να απογυμνωθουν και να φτάσουν στην εξαθλίωση (που σε καποια φαση ξεπεραστηκε αφουσταθηκε στα ποδια της η ΕΣΣΔ ξανα) εκτός από την Γιουγκοσλαβία του Τίτο ο οποίος αρνήθηκε να συνενεσει στην μεταφορά του Γιουγκοσλαβικού πλούτου και της Βιομηχανίας στα βάθη της Σοβιετικής Ένωσης. Για αυτό και επήλθε τότε η ρήξη και ο Τίτο άλλαξε την στάση του προς τα κομμουνιστικά κόμματα φιλα προσκείμενα στην Μοσχα, με αποτέλεσμα πολλοί Έλληνες αριστεροί αντάρτες μετα την Βάρκιζα του ΚΚΕ και τον εμφυλιο να μην μπορούν να περάσουν στην Γιουγκοσλαβία και να βρουν τραγικό θάνατο από τους Έλληνες ταγματασφαλίτες.

Η Ρωσία σήμερα βαδίζει  πανω στις ράγες των Μπολσεβίκων, για αυτό και κατάφερε να αντέξει την πίεση που δέχεται από τον καπιταλιστικη Δυση.

Προνομια Καπιταλιστικα

Αν υπήρχε σήμερα κρατικός καπιταλισμός στην Ρωσία δεν θα πολεμούσαν ακόμη στην

Ουκρανία μετά από τρία χρόνια. Ή θα τα είχαν μοιράσει ή ο πόλεμος θα είχε γενικευθεί σε Παγκόσμιο...Ο πόλεμος γενικά είναι μια συνεχεια της πολιτικής με άλλα μέσα για να αλλάξουν τα όρια και τα κέρδη. Από την στιγμή που η Ρωσία δεν δέχεται συμβιβασμό δεν μιλάμε για κέρδη αλλά για τα όρια του έθνος κράτους που αναζητά την αυτονομία του και την πάταξη της γραφειοκρατίας η οποία είναι δεδομένο ότι θα έρθει, καθώς δεν μπορεί να συνεχίσει να επιπλέει και να κολυμπά ανάμεσα σε μπαρουτοκαπνισμενους πολεμιστές και να λυμενεται τα δικαιώματά τους. Μπορεί κάποιος να φανταστεί τον θρύλο  Τσετσένο Στρατηγό του Ρωσικού Στρατού, Αλαουντινοφ με το πέρας του ουκρανικού μετώπου να εργάζεται θυρωρός σε πολυκατοικία της γραφειοκρατίας με μισθό πείνας;

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τους μαχητές που πέρασαν μέσα από τον αγωγό χιλιομέτρων και κύκλωσαν στο Κούρσκ τους νατοικους στρατιωτικούς να είναι άνεργοι στην Μόσχα;

Ο Πούτιν διαχειρίζεται μια εκφυλισμένη γραφειοκρατία που αναγκάστηκε να θωρακίσει τα όρια του κράτους και το μέλλον του λαού της και ειδικά μιας περιοχής που στην Οκτωβριανή επανάσταση έπαιξε σημαντικό ρόλο, και μιλάμε για την λεκάνη του Ντονμπας. Μιλάμε για το σύγχρονο προλεταριάτο που κρατά την σημαία των εργατικών δικαιωμάτων ψηλά. Και που ο πρόεδρος της Ρωσίας θα αναγκαστεί αυτην την εκφυλισμένη γραφειοκρατία να την πατάξει και να ανορθώσει έναν κρατικό σοσιαλισμό, στην πορεια προς τον κομμουνισμό όπως τον περιέγραφαν οι νικητές του 1917 Λένιν και Τρότσκι.

Περιμένουμε τόσα χρόνια να το δούμε και ήρθε η ώρα.

Και έχουμε βαρεθεί να διαβάζουμε άρθρα από διανοούμενες πόρνες που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί εξισωνοντας τον καπιταλισμο σε Δυση και Ανατολη σαν ολοιδιος αναζητωντας θέση στην ιστορία χωρίς να έχουν ζήσει η διαβάσει απολύτως τίποτα από την ορθή πορεία αυτής της ιδεολογίας...

Πατριωτική Αριστερά 

Εξεργεση κατα του Λαθροεποικισμου στην Αγγλια

Ενα χρονο μετα την εκλογη του Σταρμερ μετα των συνεχη αφιξεων λαθρο με βαρκες και τοποθετηση τους σε 4αστερα ξενοδοχεια εμφανιζονται ταραχες σε πολλες πολεις, Μαντσεστερ, Λονδινο, Λιντς, Μπουρνεμουθ, Σαουθαμπτον και παει λεγοντας.

Μια εξεργεση στη Βορεια Ιρλανδια Μπαλλιμενα τι χρεωσαν στους εποικους της Αγγλιας αλλα ακομα και η Γκαρντιαν υποχρεωθηκε να αναγνωρισει οτι το 80-90% των τριτοκοσμικων που τοποθετηθηκαν εκει εφυγαν.

Τα νουμερα αυτων που ερχονται με βαρκες ειναι λιγοστα σε σχεση με αυτους που εισαγουν λογου οικογενιακου ασυλου, μια πληροφορισ βγηκε οτι εισηγαγαν κρυφά 17000 δοσιλογους Αφγανων που συνεργαζονταν με τα ΝΑΤΟΙΚΑ στρατευματα εκει και ενας απο αυτους μετα 'νομιμα' εφερε 22 συγγενεις.

Η κυβερνηση του Σταρμερ που καλυπτε τους παιδοβιασμους των ναρκοεμπορων στην Αγγλια τωρα καλυπτουν την γενοκτονια στη Γαζα και εχουν γραψει στα παλια παπουτσια τους τον Αγγλικο λαο που υποφέρει απ την ακριβεια, την ανεργια την αποβιομηχανοποιηση.

Μεσα στην ολη αναμπαμπουλα ανακοινωνεται ιδρυση νεου κομματος απ τον Κορμπυν για να διασπαστει το Εργατικο Κομμα που δεν προκειτα να αντεξει κυριως στην αστυνομικη βια κατα των Αγγλων που αντιστεκονται στον λαθροεποικισμο.

Ειναι μεγαλη χωρα και δεν εχει τα χαρακτηριστικα της δικιας μας μπανανιας οπου οταν αντισταθηκαν  Ελληνες σε μια περιοχη στο κεντρο της Αθηνας μπορεσαν να χρησιμοποιησουν τους παρακρατικους να καπελωσουν την αντιδραση και να την βαφτισουν ...ναζιστικη. Οι ιδιοι όροι δεν υπαρχουν στην Αγγλια και εχει χασει και την δυναμη της η νεοταξικη ψευτο αριστερα να μπορει να στειλει ατομα να μπλοκαρει της ταραχες...

Η λαομισιτη κυβερνηση ειναι στις συμπλυγαδες πετρες και δεν νομιζω να μπορει να την σωσει τιποτα εκτως καταστολη και φυλακίσεις στις ειδη γεματες φυλακες .. .

Another anti-migrant protest has started after another girl was sexually assaulted. People have had enough.

Βοναπαρτισμός , Φασισμός, ή Δικτατορία του Προλεταριάτου; Ελλάδα και Μητσοτάκης.

Βοναπαρτισμός , Φασισμός, ή Δικτατορία του Προλεταριάτου;
Ελλάδα και Μητσοτάκης.

 Τα δικτατορικά καθεστώτα νέου τύπου τα οποία εμφανίζονται σαν διαχειριστές  πάνω από τις τάξεις και στην συνέχεια αλυσοδένουν την εργατική τάξη (αλλά και την μικροαστική) και τις οργανώσεις της, είναι πρόσκαιρα, και εξαρτώνται άμεσα από το κατά πόσο ή όχι θα διατηρηθούν οι ιδιαίτερες εκείνες συνθήκες που τα έφεραν στην εξουσία. Δεν έχουν καμία σχέση με τον φασισμό, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζουν ομοιότητες μαζί του στα εξωτερικά τους γνωρίσματα. Στην Μαρξιστική ορολογία έχουν πάρει την προσωνυμία Βοναπαρτιστικά, επειδή τον Δεκέμβρη του 1851, ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης, ένας τυχάρπαστος ανιψιός του Ναπολέοντα , δημιούργημα των ίδιων πάνω- κάτω συνθηκών με τον Μητσοτάκη βρέθηκε μέσα από τα ίδια σύννεφα κοινωνικής αδράνειας και ισορροπίας να διαβαίνει τις μεγάλες πόρτες του Κεραμεικού….όπως ο Κυριάκος το Μαξίμου και ο Μακρόν το Παλάτι των Ηλυσίων.


Ο παλιός βοναπαρτισμός βασιζόταν στα πλαίσια του έθνους-κράτους, ο νέος βασίζεται στην συνεχιζόμενη και αυξημένη άνοδο της εγχώριας ανεργίας και φοροεπιδρομής έως οτου διαλυθεί το κυρίαρχο έθνος, έτσι εξηγείται και το φαινόμενο ότι δεν οργανώνεται κανείς στα υπάρχοντα κόμματα  αντιπολίτευσης αφού ο κόσμος ουσιαστικά γνωρίζει οτι εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα, και μόνο όταν νιώσει ότι θα εξυπηρετεί εθνικά συμφέροντα θα οργανωθεί.
Η εκάστοτε κυβέρνηση που αναδύεται ελεγχόμενη πάνω από το έθνος, δεν είναι ξεκρέμαστη. Το πραγματικό κέντρο της σημερινής κυβέρνησης περνάει μέσα από την παγκόσμια γραφειοκρατία, και την κλίκα του κεφαλαίου. Είναι μια  δικτατορία αυτή που αντιμετωπίζουμε, ελάχιστα κρυμμένη πίσω από τη βιτρίνα του κοινοβουλευτισμού.  Η κυβέρνηση η ίδια δεν έχει ανεξάρτητο πρόγραμμα. Αυτή είναι ένα όργανο «τάξης». Συγκροτείται για να εξασφαλίσει αυτό που υπάρχει. Άλλωστε αναδυόμενος πολιτικά πάνω από τάξεις, ο βοναπαρτισμός, όπως ο πρόδρομος του, ο καισαρισμός, αντιπροσωπεύει από κοινωνική σκοπιά, πάντοτε και σε όλες τις εποχές, την κυβέρνηση του πιο ισχυρού και σταθερού τμήματος των εκμεταλλευτών. Συνεπώς, ο σημερινός βοναπαρτισμός δεν μπορεί παρά να είναι η κυβέρνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου που κατευθύνει, εμπνέει και διαφθείρει την κορυφή της γραφειοκρατίας, την αστυνομία, την κάστα των επισήμων και τον Τύπο.Ο φασισμός στη εξουσία, όπως και ο βοναπαρτισμός, δεν μπορεί παρά να αποτελεί την κυβέρνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Με αυτήν την κοινωνική έννοια (ο φασισμός), όχι μόνο δεν ξεχωρίζει από τον βοναπαρτισμό αλλά ακόμα και από την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Ο φασισμός αποτελεί ένα ειδικό μέσο κινητοποίησης και οργάνωσης της μεγαλοαστικής τάξης στα κοινωνικά συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου. Στη διάρκεια του δημοκρατικού καθεστώτος, το κεφάλαιο αναπόφευκτα προσπαθεί να μπολιάσει στους εργάτες, την εμπιστοσύνη στην ρεφορμιστική και ειρηνιστική μικροαστική τάξη. Το πέρασμα στον φασισμό, αντίθετα, είναι αδιανόητο χωρίς την προηγούμενη διείσδυση του μίσους της μεσαίας τάξης προς το προλεταριάτο. Η κυριαρχία της μοναδικής υπερτάξης του χρηματιστικού κεφαλαίου, βασίζεται και στα δύο αυτά συστήματα με σχέση άμεσης αντίθεσης με τις καταπιεσμένες τάξεις.

Δείχνει και είναι σπουδαίο να διακρίνουμε τη βοναπαρτιστική μορφή εξουσίας από την φασιστική μορφή. Εντούτοις, θα ήταν ασυγχώρητο λάθος να πέσεις στο αντίθετο άκρο, δηλαδή να μετατρέψεις το βοναπαρτισμό και τον φασισμό σε δύο λογικά ασυμβίβαστες κατηγορίες. Ακριβώς όπως ο βοναπαρτισμός ξεκινάει με το να συνδυάζει το κοινοβουλευτικό καθεστώς με το φασισμό, έτσι και ο νικηφόρος φασισμός βρίσκεται αναγκασμένος όχι μόνο να κάνει συμμαχία με τους βοναπαρτιστές, άλλα ακόμα περισσότερο, να προσεγγίσει εσωτερικά το βοναπαρτιστικό σύστημα. Η παρατεταμένη κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου μέσα από την αντιδραστική κοινωνική δημαγωγία και την μικροαστική τρομοκρατία είναι αδύνατη. Φτάνοντας στην εξουσία, οι φασίστες αρχηγοί αναγκάζονται, μέσω της κρατικής μηχανής, να φιμώσουν τις μάζες που τους ακολουθούν. Με τον ίδιο τρόπο, χάνουν την υποστήριξη των πλατιών μικροαστικών μαζών. Ένα μικρό μέρος τους αφομοιώνεται από την γραφειοκρατική μηχανή. Ένα άλλο βυθίζεται στην αδιαφορία. Ένα τρίτο κάτω από διάφορες σημαίες, περνάει στην αντιπολίτευση. Όμως ενώ χάνει την κοινωνική μαζική του βάση, ο φασισμός στηριζόμενος στην γραφειοκρατική μηχανή και ταλαντευόμενος ανάμεσα στις τάξεις, ξαναμετατρέπεται σε βοναπαρτισμό.

Αριστερές και μη , τάσεις.

Ιστορικά η σταλινική θεωρία για το φασισμό αναμφισβήτητα αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο τραγικά παραδείγματα επιζήμιων πρακτικών συνεπειών που μπορούν να επακολουθήσουν, από την αντικατάσταση της διαλεκτικής ανάλυσης της πραγματικότητας, σε κάθε συγκεκριμένη φάση της , σε όλες τις μεταβατικές της βαθμίδες, δηλαδή στις βαθμιαίες της αλλαγές, καθώς επίσης και στα επαναστατικά (ή αντεπαναστατικά) της άλματα. Από αφηρημένες κατηγορίες που σχηματίστηκαν πάνω στη βάση μερικών ή ατελών ιστορικών εμπειριών (ή στενών και μερικών απόψεων του όλου). Οι σταλινικοί και οι απόγονοι τους υιοθέτησαν την ιδέα ότι ΌΤΑΝ το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν μπορεί να εξυπηρετείται με την κοινοβουλευτική δημοκρατία  είναι υποχρεωμένο να καταφεύγει στον φασισμό.
Από την άλλη  καπιταλισμός ποτέ δεν εξυπηρετηθηκε ποτέ απο «καθαρή» δημοκρατία, είτε την εφοδίαζαν  με ένα καθεστώς ανοικτής καταπίεσης, η την άλλη αντικαθιστώντας την με αυτό. Τελικά, ανάμεσα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και το φασιστικό καθεστώς μια σειρά από μεταβατικές μορφές, η μία μετά την άλλη, αναπόφευκτα εναλλάσσονται, τη μια «ειρηνικά», την άλλη με εμφύλιο πόλεμο.

Από την άλλη  ο Τρότσκι και οι οπαδοί του που ονόμαζαν τους εαυτούς τους «μπολσεβίκους λενινιστές» αναφέρει πάντα ότι το  καθεστώς της δημοκρατικής δικτατορίας των εργατών και των αγροτών στην Ρωσία (= δημοκρατία για τους εργάτες και τους αγρότες, δικτατορία για τους καπιταλιστές) εκφυλίστηκε για λόγους που δεν είναι δυνατό να εκτεθούν σε ένα σύντομο σημείωμα. Μετασχηματίστηκε σε δολοφονική δικτατορία μιας προνομιούχας κάστας, με επικεφαλής τον Στάλιν, η οποία σφετερίστηκε την εξουσία των εργατών και των αγροτών στην ΕΣΣΔ. Ο Τρότσκι έχει γράψει πολλά για τα αίτια και την διαδικασία αυτού του εκφυλισμού. Θεωρούσε δε, ότι υπήρχαν δύο δυνατότητες εξέλιξης. Ή μια νέα επανάσταση θα αποκαθιστούσε τη εργατική-σοσιαλιστική δημοκρατία ή η ΕΣΣΔ θα επέστρεφε στον καπιταλισμό. Η ΕΣΣΔ ήταν ένα εκφυλισμένο εργατικό κράτος.

Κατά τους αντιπάλους του Τρότσκι, οι επιφανέστεροι των οποίων ήταν οι Αμερικάνοι Τζέιμς Μπάρναμ και Μαξ Σάχτμαν (στην Ελλάδα ο πρώην σταλινικός Στίνας – Σπύρος Πρίφτης το πραγματικό του όνομα) η ΕΣΣΔ ήταν «κρατικός καπιταλισμός» και επομένως στον πόλεμο ανάμεσα στον πρώτο γερμανικό φασισμό και στον ρωσικό κρατικό καπιταλισμό, έπρεπε να είμαστε ουδέτεροι. Κατ’ επέκταση ουδέτεροι να πορευτούμε εις τον αιώνα τον άπαντα. Κουτσούμπα ακούς;

Ο Τρότσκι και οι οπαδοί του έλεγαν ότι και κάτω απ’ τον σταλινισμό η Ρωσία είχε κάνει μισό έστω βήμα προς τον σοσιαλισμό και αν αυτό το μισό βήμα ανατρέπονταν από τους Ναζί ή από οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική δύναμη θα ήταν μια πολύ σοβαρή ήττα για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Έφερνε για παράδειγμα τα εργατικά συνδικάτα τα οποία κυριαρχούνται από γραφειοκράτες της εργατικής αριστοκρατίας, οι οποίοι ελέγχονται από το καπιταλιστικό κράτος. Παρόλα αυτά τα συνδικάτα δεν είναι καπιταλιστικά αλλά εργατικά συνδικάτα με προδοτικές ηγεσίες. Πρέπει να διωχθούν αυτές οι ηγεσίες από τα συνδικάτα και όχι να είμαστε ουδέτεροι όταν τον κράτος κινητοποιεί την αστυνομία ενάντια στα συνδικάτα.

Για την ιστορία να πούμε ότι υπερασπιστής των απόψεων του Τρότσκι στην Ελλάδα και ιδεολογικός θεμελιωτής του Τροτσκισμού ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος, Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, ο οποίος αποχώρησε από το κόμμα το 1927 και ίδρυσε τον Σπάρτακο, Αριστερή Αντιπολίτευση του ΚΚΕ. Ο Πουλιόπουλος εκτελέστηκε το 1943 στο Κούρνοβο από απόσπασμα Ιταλών Μελανοχιτώνων.

Τώρα αν υπάρχουν άτομα που ονομάζουν τον εαυτό τους "τροτσκιστή", "μαρξιστή", "λενινιστή" και είναι οπαδοί της ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης, και της αποδόμησης των εθνών, γι’ αυτό δεν φέρουν καμιά ευθύνη ο Τρότσκι, ο Μάρξ ή ο Λένιν. Ανέκαθεν η Σταλινική σχολή συκοφαντίας, φρόντιζε να δυσφημεί τον Τροτσκισμό, και να τον μπερδεύει επίτηδες με τον Αρχειομαρξισμό (σοσιαλδημοκράτες ουσιαστικά). Συμβαίνει όμως κάποια αντι-κομμουνιστικά λαμόγια να χρησιμοποιούν αυτά τα ψευτο-αριστερά σκύβαλα για να συκοφαντήσουν την θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού διότι τρέμουν όταν νιώθουν, στις συνθήκες της θανάσιμης αγωνίας του καπιταλισμού, το φάντασμα της προλεταριακής επανάστασης να πλανάτε πάνω από τα κεφάλια των μεγαλο-καπιταλιστών και των ποικιλώνυμων τσάτσων τους.

«Να μη διακρίνεις τις χώρες που καταπιέζουν απ’ αυτές που καταπιέζονται είναι το ίδιο σα να μην κάνεις διάκριση ανάμεσα σε μια εκμεταλλεύτρια τάξη και σε μια εκμεταλλευόμενη.» (Τρότσκι: Μικροαστοί δημοκράτες και ηθικολόγοι – Writings of Leon Trotsky 1939-40).

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ

 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ 

Ο εποικισμός της Ελλάδος μοιάζει-με βάση τις αναλύσεις και τα ΜΜΕ- πεπρωμένο «φυγείν αδύνατον». Είναι η «ομαλή λειτουργία της αγοράς την εποχή της παγκοσμιοποίησης» Οι ξένοι δεν πρέπει να είναι ξένοι στη χώρα του Ξένιου Διός. Όχι, βέβαια! Πρέπει να γίνουν ιδιοκτήτες. Οι Έλληνες θα προσφέρουν την Ελλάδα,Έτσι, χωρίς να έχουν χάσει κανένα πόλεμο. Για να γίνει το θέλημα των πεφωτισμένων παγκοσμιοποιητών. Πρώτοι οι Έλληνες αυτοκτονούν ως έθνος από συμπόνια για τους πεινασμένους του πλανήτη Γη. Αποξενώνονται δια της «φιλοξενίας» από την ιστορία και τη γη τους. Εγκαταλείπουν ως μετανάστες τη χώρα τους (2,5 εκατομμύρια τα τελευταία είκοσι χρόνια) για να εισαγάγουν στη συνέχεια διπλάσιο αριθμό που θα καλύψουν το κενό. Στους ξένους αυτούς επιφυλάσσουν όλη τη συμπόνια που αρνήθηκαν στους συμπατριώτες τους που ξενητεύθηκαν γύρω στο 1960 γιατί πεινούσαν. Την ίδια μοίρα είχαν και οι Έλληνες που το 1955, το 1949, το 1922 εγκατέλειψαν τις εστίες τους γιατί τους κυνηγούσαν δεξιοί στρατοί και αστυνομίες ταγματασφαλιτών. Και τότε η μετανάστευση απο την υπερεθνική ελίτ ήταν στοχευμένη, και έστελνε τους εργάτες στην Γερμανία για να την αναστηλώσουν γρήγορα και να γίνει πάλι απειλητική για τους Σοβιετικούς.

Είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε επί του προκειμένου μία σημαντική πτυχή του Παλαιστινιακού προβλήματος που είναι και πάλι επίκαιρο με τα γεγονότα στην Γάζα να μας ματώνουν την καρδιά. Όταν ακόμα η Παλαιστίνη ήταν αραβική υπό αγγλική διοίκηση, Εβραίοι αγόραζαν γη και ακίνητα από τους Παλαιστίνιους πληρώνοντας πάνω από την αξία. Οι μικροϊδιοκτήτες Παλαιστίνιοι ανακάλυψαν αργά το σφάλμα τους, όταν οι νέοι ιδιοκτήτες απέκτησαν την κρίσιμη μάζα για να επιβληθούν πολιτικά ιδρύοντας το κράτος του Ισραήλ. Έτσι ξεκίνησε η κατάληψη της Παλαιστίνης από τους Εβραίους: με αγορές.

Η παγκοσμιοποίηση προβλέπει μεγάλες μετακινήσεις εξαθλιωμένων μαζών κατά τις επιταγές του πολυεθνικού κεφαλαίου. Ως γνωστόν η δημιουργία εφεδρικού στρατού εργατών συμπιέζει τις αμοιβές και τα λοιπά δικαιώματα των εργαζομένων. Ο ίδιος ο Μαρξ είχε μιλήσει για τη μετανάστευση ως όπλο του Κεφαλαίου τον περασμένο αιώνα. Όμως η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση δεν σταματάει εκεί. Με τα συνθήματα της «ένταξης» των μεταναστών ή της «πολυπολιτισμικότητας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «ισότητας» διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό των κοινωνιών που είναι οργανωμένος γύρω από τους κοινούς θεσμούς, προγόνους, ιστορία, γλώσσα, θρησκεία. Η βίαιη σύμμειξη ετερογενών φυλών και πολιτισμών που ξαφνικά καλούνται να ζήσουν μαζί επειδή το θέλησε μία τυφλή οικονομική αναγκαιότητα είναι ένα σοκ που δοκιμάζει στο έπακρο την αντοχή των εθνών. Τα ίσα δικαιώματα πάλι, εκεί που δεν υπάρχει ομοιογένεια και ομογένεια της κοινότητας, αλλά ούτε συγκεκριμένος αριθμός μελών, οδηγούν λόγω ελλείψεως κοινών στόχων στην κατάλυση της δημοκρατίας.

Όταν όμως η δημοκρατία καταλυθεί, τι απομένει; Η δικτατορία και η εγκαθίδρυση θεσμών καταστολής.

Πολυπολιτισμός επομένως, όπως ορθά έχει επισημανθεί, σημαίνει γκέτο. Τα γκέτο, μικρογραφίες των εθνών στα στενά γεωγραφικά πλαίσια του κράτους, μάλλον απομονώνονται το καθένα στο δικό του στόχο και συμφέρον, παρά ενώνονται από τη δημοκρατία. ´Η για να το πούμε αλλιώς ακριβώς η δημοκρατία δίνει στο γκέτο το όπλο για την επίτευξη του στόχου του. Ο οποίος κάλλιστα μπορεί να είναι αντίθετος από αυτόν του εθνικού κράτους εις το οποίο φιλοξενείται.

Οι Έλληνες αριστεροί είναι υποχρεωμένοι (απέναντι στην ιστορία για να καταλαβαινόμαστε) να προχωρήσουν τάχιστα στην κριτική της ιδεολογίας αν δεν θέλουν να παραμείνουν ουραγοί και ασυνειδητοι βοηθοί του πολυεθνικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής λογικής των ΗΠΑ.

Η φράση «ομαλή ένταξη» ή «ενσωμάτωση» των μεταναστών χρησιμοποιείται κατά κόρον σε όλες τις διαβουλεύσεις των υπευθύνων όπως και τις κινητοποιήσεις των ακτιβιστών. Πολλοί ερμηνεύουν την «ομαλή ένταξη» ως πολιτιστική αφομοίωση των μεταναστών στον Ελληνισμό! Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα: «Το άρθρο 66 του μεταναστευτικού νόμου θεωρεί ως γνώμονα της κοινωνικής ένταξης των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν στην Ελλάδα τη διατήρηση της διαφορετικότητας και της πολιτισμικής τους ιδιαιτερότητας ».

Ας θυμηθούμε τι είχε πεί ο Νίκος Δένδιας Υπουργός Άμυνας σήμερα και μέλος της επιτροπής μετανάστευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2005 για τον νέο νόμος για τους μετανάστες.

«Αποποιείται η Ελλάδα της…ενσωμάτωσης και στοχεύει πανηγυρικά στην κοινωνική ένταξη ως συνύπαρξη και αρμονική συμπόρευση πολιτισμικών ετεροτήτων. Η επιστροφή, έστω και αποσπασματική, στην αντίληψη του Ελληνισμού ως εξωστρεφούς κοσμοπολιτισμού δεν μπορεί παρά να δημιουργεί αισθήματα αισιοδοξίας. Εκχέει έτσι η μικρή Ελλάδα μια πρωτοφανή εξωστρέφεια, μία λαμπρή απάντηση στα ξενοφοβικά σύνδρομα που μάχονται, με σαφή στήριξη μεγάλων πληθυσμιακών μαζών να αλώσουν την έννομη τάξη και να κατατμήσουν την κοινωνική ζωή…»

(Είναι προφανές ότι εδώ έχουμε ένα αυθεντικό δείγμα λόγου «υπερεθνικής ελίτ») .

Οι κάμερες που παρακολουθούν τις κινήσεις μας στους δρόμους σήμερα, η άρση του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών, οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι, η μελλοντική ενδεχόμενη ίδρυση σωμάτων πραιτωριανών αποτελουμένων από ξένους με παράδοση στα παραστρατιωτικά επαγγέλματα, η δικτατορία είναι το μέλλον μας. Με την απώλεια του εθνικού χαρακτήρα του κράτους και τη συγκυριαρχία των ξένων επί των εθνικών εδαφών θα χαθούν και οι ελευθερίες των Ελλήνων.

Το πολυπολιτισμικό κράτος είναι εκτός όλων των άλλων και μαφιόζικο κράτος. Οι απελπισμένοι οικονομικοί μετανάστες δεν εισέρχονται με μόνο τους όπλο την ατομική απελπισία στην Ελλάδα, αλλά σαν υποχείρια της μαφίας που διακινεί ανθρώπους και εμπορεύματα. Λίγα πράγματα σχετικά με τη μαφία βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Ένα παράδειγμα είναι η γειτονική μαφία της Αλβανίας που θησαύριζε με την διακίνηση μεταναστών αφού χρεώνε την οικογένεια με δέκα χιλιάδες ευρώ και έπρεπε να τα αποπληρώσουν εντός ενός έτους από την είσοδο τους στην χώρα μας, και ήταν και υποχρεωμένοι καθώς θα περάσουν να μεταφέρουν και είκοσι κιλά ναρκωτικά από τα περάσματα της Β.Ηπείρου για να τα διοχετεύσουν στην ελληνική αγορά και να χτυπήσουν την εγχώρια μαφία. Ένα άλλο κλασικό παράδειγμα ήταν η Κινεζική μαφία που απαιτούσε 10.000 ευρώ από κάθε μετανάστη που φέρνει στην Ελλάδα από την Κίνα, το Πακιστάν, την Ταûλάνδη κλπ. Με σκληρή βία και βασανιστήρια αποσπούσε το ποσό αυτό τμηματικά από τα θύματά της. Πίσω από μεγάλο κομμάτι της κινεζικής εμπορικής δραστηριότητας -τα κινέζικα μαγαζιά με τους πωλητές-στρατιωτάκια με το απολιθωμένο χαμόγελο- κρύβεται ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Οι “Snake heads” της μαφίας όχι μόνον μεταφέρουν τα τελευταία χρόνια λαθρομετανάστες αλλά επιπλέον τροφοδοτούν κινέζικα καταστήματα με εμπορεύματα και παρέχουν προστασία .Οι Κινέζοι αποπειράθηκαν να κάνουν το ίδιο στη Σερβία επί Μιλόσεβιτς το 1999, όπου και δημιούργησαν σε ελάχιστο χρόνο Τσάϊνα Τάουν 35.000 ανθρώπων. Όμως ο διάδοχός του, Ζόραν Τζίντζιτς, άδειασε στη συνέχεια το Βελιγράδι από τους Κινέζους -όπως είχε υποσχεθεί- οι οποίοι ήλθαν το 2002 μέσω Αλβανίας και Σκοπίων που αλλού; στην ανοχύρωτη Ελλάδα.

Το δεύτερο κύμα Κινέζων ήρθε το 2003 στην Ελλάδα από τη γειτονική Ιταλία, η οποία επίσης αποφάσισε να καθαρίσει τη χώρα από τους Κινέζους.

Το 2003 είναι επίσης η χρονιά κατά την οποία ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης επισκέφθηκε την Κίνα, όπου έκλεισε συμφωνία για 120.000 Κινέζους να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και σήμερα μετά και την παροχή golden visa στους εύπορους Κινέζους, η παρουσία τους εδώ μετρά πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες και σχεδόν όλοι να είναι ιδιοκτήτες ακινήτων με την βοήθεια της εγχώριας μαφίας ακινήτων που σπρώχνει ανευ ελέγχου η κυβέρνηση.

Η συνέχεια δόθηκε από τα παράλια της Τουρκίας που χιλιάδες εξαθλιωμένοι Αφρικανοί περνούσαν με την βοήθεια του ελληνικού κράτους και των ΜΚΟ που δρούσαν στην χώρα μας στα νησιά ολόκληρου του Αιγαίου με τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν να χρησιμοποιεί μεθόδους πίεσης για να λαμβάνει τεράστια ποσά από την Ε.Ε για να συντηρήσει το καθεστώς του. Όλα αυτά τα χρόνια από την εισβολή των Αλβανών μέχρι σήμερα από την χώρα έχουν φύγει σχεδόν τρία εκατομμύρια νέοι Έλληνες μετανάστες στην Βόρεια Ευρώπη κυρίως για να παράγουν εκεί έργο στα Πανεπιστημιακά ιδρύματα των χωρών μιάς και ήταν όλοι τους απόφοιτοι ανωτάτων ιδρυμάτων. Σήμερα βλέπουμε στα παράλια της Κρήτης να κατεβάζουν τα πλοία κατά χιλιάδες τους μετανάστες από την Αφρική ,και οι εικόνες δείχνουν ξεκάθαρα πλοία μεταφοράς προσωπικού να δένουν στα κρητικά λιμάνια με άνεση και να ξεφορτώνουν τις ορδές στην μεγαλόνησο. Τα εγχώρια μέσα και τα εγχώρια πολιτικά ανδρείκελα μιλούν για διαμάχη με τον Στρατηγό Χαφτάρ της Λιβύης, ο οποίος λένε τα έχει βρεί με την Μελόνι για να σταματήσουν τα μονοπάτια της ροής προς την Λαμπεντούζα που βρίσκεται μεταξύ της Σικελίας και των ακτών της Τυνησίας και είχε γίνει σύμβολο της μεταναστευτικής κρίσης στην Ευρώπη. Σήμερα σύμβολο μεταναστευτικής κρίσης τείνει να γίνει η Κρήτη αλλά γιατί επέλεξαν οι παγκοσμιοποιητές την Κρήτη και την Ελλάδα;

Με τις διαφαινόμενες ήττες σε Ουκρανία και Ισραήλ προσπαθούν με τάχιστους ρυθμούς να υλοποιήσουν τα σχέδια τους με αλλαγές της τελευταίας στιγμής μιάς και το σκληροπυρηνικό Ιράν δεν ήταν στα σχέδια τους και θα χρειαστεί να βρουν νέα στέγη στα σιωνιστικά σκουπίδια και να αλλάξουν την κοινωνική δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης άμεσα. Τα τελευταία ψηφίσματα για τις δομές σε μικρούς οικισμούς και τα προνοιακά επιδόματα δείχνουν ότι η υπερεθνική ελίτ βιάζεται!!!! Στο παρελθόν τις αλλαγές αυτή η ελίτ τις έκανε με τους παγκόσμιους πολέμους για να κάνει ανακατανομές στον πλούτο. Σήμερα με δύο πολεμικά μέτωπα ενεργά και την Ασία να έχει κάνει βήματα μιας τεράστιας διαρθρωτικής αφομοίωσης που το ανάχωμα τους είναι κατά πολύ μεγαλύτερο του σινικού τείχους τα πράγματα δυσκολεύουν για την υπερεθνική ελίτ,και κρίνεται και η συνέχεια τους. 

Με τους Αλβανους που ηρθαν τους εστρωσαν στις οικοδομες στο καθαρισμα σπιτιών κτλ. στο τελος εγιναν μικροεργολαβοι και μπηκαν και στην εστιαση και στον τουριστικο τομεα. Με τα μνημόνια καταστραφηκε η οικοδομη για τουλαχιστον μια δεκαετια και πολλοι επισης εφυγαν στο εξωτερικο. Οι μεταναστευτικες ροές τις τελευταιας δεκαετιας ειναι σχεδον πληρες παρασιτικες. Δεν σκοπευουν σε τίποτα ουτε στον τουρισμο ουτε στην οικοδομη δηλαδη σε μηδεν επιπεδο οποιασδηποτε εργασιας να τρωνε να πινουν να κανουν καμμια λαμογια και να περναει η ωρα...

Η Αφρική έχει σταματήσει να είναι ο αιμοδότης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και η γερασμένη Ευρώπη πρέπει να αλλάξει δομή και να αρχίσει να γίνεται παραγωγική , ωφέλιμη και ταυτόχρονα απειλητική για την δυτική οικονομία απέναντι στων παγκόσμιο Νότο. Η Ελλάδα είναι η αρχή αυτής της αλλαγής, και τα σκάνδαλα που εμφανίζονται κατά εκατοντάδες πιθανόν να είναι μοχλός πίεσης σε μερίδα πολιτικών που πιθανόν να αντιδρούν...ή η μετάβαση σε μια πολυκομματική κυβέρνηση θα ξέπλενε την πολιτική στόχευση σε μία κατεύθυνση και θα την έκανε τεράστια και ομιχλώδης για τον λαό που θα δοκιμάσει να αντιδράσει.

Πατριωτικη Αριστερα

Η σημασία του Κομμουνισμού εν όψη της κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η σημασία του Κομμουνισμού εν όψη της κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού

Το κομμουνιστικό ιδανικό αναφέρεται σε μια δίκαιη και κυρίως ισάξια κοινωνία, όπως αυτή υπήρχε στα αρχικά στάδια της δημιουργίας μας, όπου δεν υπήρχαν ταξικές διαφορές και ιδιωτικές περιουσίες. Αλλά με την επερχόμενη βιομηχανική επανάσταση και την κατ' ανάγκη γέννηση του σύγχρονου προλεταριάτου, το κομμουνιστικό ιδανικό έγινε μια απάντηση στον θριαμβευτικό καπιταλισμό, έναν καπιταλισμό που έριχνε μέρος του αυξανόμενου πληθυσμού στα εργοστάσια και στις φτωχογειτονιές των αναδυόμενων βιομηχανικών πόλεων. Ήταν ο Μαρξ που έδωσε στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες μια ορθολογική βάση. Έκτοτε, αυτή η διδασκαλία ήταν πάντα παρούσα στο εργατικό κίνημα. Αυτό το πολιτικό ρεύμα υποστήριζε πάντα ότι το μέλλον της κοινωνίας είναι δυνατόν μόνο με την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, με τη μεταφορά τόσο όλου του πλούτου σε κοινή χρήση όσο και των μέσων παραγωγής του, έτσι ώστε αυτό που παράγεται να εξαρτάται από τις ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνο από τα συμφέροντα της καπιταλιστικής μειοψηφίας. Η κομμουνιστική διδασκαλία κληρονόμησε από τον Μαρξ μια επιστημονική προσέγγιση στην ανάλυση της καπιταλιστικής κοινωνίας ως σταδίου κοινωνικής ανάπτυξης, σε αντίθεση με εκείνους που ισχυρίζονταν ότι στον καπιταλισμό η κοινωνική δομή της κοινωνίας βρήκε την τελική της έκφραση σύμφωνα με τους αιώνιους νόμους της ύπαρξης, ακόμη και τους νόμους της φυσικής ανάπτυξης. Ο Μαρξ πίστευε ότι ο καπιταλισμός, ο οποίος από μόνος του ήταν ένα προοδευτικό φαινόμενο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή της ιστορίας, αναπόφευκτα θα καθίστατο παρωχημένος όταν θα τον ξεπερνούσαν οι παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Ο Μαρξ πίστευε ότι ο καπιταλισμός, ο οποίος με τη σειρά του είχε γίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη της κοινωνίας, θα έπρεπε να δώσει τη θέση του σε μια νέα μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Έτσι διατύπωσε τη θέση ότι ο καπιταλισμός θα γίνει η τελική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, βασισμένη στη διαίρεση τάξεων με διαφορετικά, ακόμη και αντίθετα, συμφέροντα. Αυτή θα είναι η τελική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όταν μια μειοψηφία συγκεντρώνει στα χέρια της τα κύρια κοινωνικά υλικά αγαθά και εκμεταλλεύεται και καταπιέζει την πλειοψηφία, και ότι η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού περιέχει ήδη τη μελλοντική διευθέτηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, όπου η ανθρωπότητα θα είναι επιτέλους σε θέση να διαχειρίζεται την παραγωγή καθώς και τις κοινωνικές σχέσεις.

Πρωτη Διεθνη του Μαρξ

Στο πλαίσιο αυτής της ιδέας, δημιουργήθηκε η Διεθνής Ένωση Εργατών, ουσιαστικά η Πρώτη Διεθνής. Και λίγο αργότερα, μετά τον θάνατο του Μαρξ, εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν μεγάλα κόμματα. Εκείνη την εποχή, ονομάζονταν σοσιαλδημοκρατικά ή σοσιαλιστικά κόμματα, το πιο ισχυρό από τα οποία ήταν το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, ξεκινώντας από το 1870. Δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε μερικά χρόνια αργότερα, η ηγεσία του άνωθεν κόμματος και ο μηχανισμός του, προερχόμενοι από εργατικό υπόβαθρο, βρίσκονταν υπό την ισχυρή επιρροή της αστικής τάξης και οι ίδιοι δεν ήταν σε θέση να παίξουν ακριβώς τον ρόλο που υποτίθεται ότι έπρεπε να παίξουν στις αρχές του 1900, δηλαδή να αντισταθούν στην πίεση των αντίπαλων αστικών ομάδων για έναν αιματηρό πόλεμο, όπου κάθε πλευρά επιδίωκε κυρίως να επεκτείνει τη δική της σφαίρα επιρροής στον οικονομικό τομέα και να λεηλατήσει περισσότερο την αντίπαλη πλευρά (Α.Π.Π 1914).

Οι Σοσιαλδημοκράτες παρείχαν στις κυβερνήσεις υπουργούς στα πολεμικά υπουργικά συμβούλια και στις δύο πλευρές του μετώπου. Και όταν, ξεκινώντας από το 1917, το προλεταριάτο βγήκε ενάντια στον πόλεμο όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στη Γερμανία και σε πολλές άλλες χώρες, παντού στον αγώνα του συνάντησε την αντίθεση των ηγετών της Σοσιαλδημοκρατίας.

Παρά ταύτα, το Μπολσεβίκικο Κόμμα αναδύθηκε από τις τάξεις των εργατικών Σοβιέτ τα οποία είχαν τεράστιες πιέσεις από το απολυταρχικό καθεστώς του Τσάρου γεγονός που διασφάλισε τη συνέχεια του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στους ηγέτες των σοσιαλιστικών κομμάτων που είχαν προδώσει την εργατική τάξη. Χάρη σε αυτό το κόμμα, το προλεταριάτο απέκτησε ένα πραγματικά επαναστατικό κόμμα, και αποφασιστικούς ηγέτες, με αποτέλεσμα να γίνει ενεργητικό, έμπειρο και έτοιμο να φτάσει μέχρι το τέλος. Όταν το ρωσικό προλεταριάτο εισήλθε για πρώτη φορά στον επαναστατικό αγώνα τον Φεβρουάριο του 1917, το κύριο ατού του Μπολσεβίκικου Κόμματος ήταν το γεγονός ότι εξέφραζε τη βούληση εκατομμυρίων προλετάριων και αγροτών. Χάρη στον συνδυασμό δύο παραγόντων, δηλαδή, της επαναστατικής ενέργειας των εκμεταλλευόμενων μαζών, αφενός, και της αποφασιστικότητας και της ικανότητας της επαναστατικής ηγεσίας, (που ήταν το Μπολσεβίκικο Κόμμα) αφετέρου, το προλεταριάτο κατάφερε να καταλάβει την εξουσία. Και στη συνέχεια μπόρεσε να χρησιμοποιήσει αυτήν την εξουσία, χρησιμοποιώντας τις δικές του μαχητικές οργανώσεις, και να διατηρηθεί, παρά έναν μακρύ εμφύλιο πόλεμο, που επιδεινώθηκε από τη στρατιωτική επέμβαση σχεδόν όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, οι οποίες ενώθηκαν στον αγώνα κατά της ρωσικής επανάστασης.

Ρωσική Επανάσταση

Στα χρόνια που ακολούθησαν τη Ρωσική Επανάσταση, ο κομμουνισμός εφαρμόστηκε από κομμουνιστικά κόμματα με σημαντικά μέλη και σημαντική επιρροή. Βρήκε την ενσάρκωσή του στη Ρωσία με τη μορφή ενός νέου τύπου κράτους, το οποίο για πρώτη φορά αντιπροσώπευε τα συμφέροντα όχι ενός στενού στρώματος εκμεταλλευτών, αλλά της πλειοψηφίας του εκμεταλλευόμενου πληθυσμού. Ένα κράτος που έγινε όργανο στα χέρια της εργατικής τάξης, που κλήθηκε να υπερασπιστεί την επανάστασή της από την επιστροφή της αστικής τάξης. Έπρεπε επίσης να αναλάβει τον έλεγχο της οικονομίας της χώρας και άρχισε να αναπτύσσεται σε εντελώς νέες βάσεις, διαφορετικές από τις καπιταλιστικές. Το επαναστατικό κύμα του 1917-1923, που σάρωσε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, παρ' όλα αυτά σταμάτησε. Η ευρωπαϊκή αστική τάξη κερδισε αυτή την πρώτη αναμέτρηση με την εργατική τάξη, λαμβάνοντας αποφασιστική βοήθεια από τους ηγέτες της Σοσιαλδημοκρατίας. Η ρωσική επανάσταση, η οποία βρέθηκε σε πλήρη απομόνωση σε μια φτωχή χώρα, όπου το προλεταριάτο αντιπροσώπευε μόνο ένα μικρό μέρος του πληθυσμού, διήρκεσε μόνο δέκα χρόνια. Η Σοβιετική Ένωση αποδείχθηκε η πρώτη χώρα στην οποία το προλεταριάτο, αφού κατέλαβε την πολιτική εξουσία και αφού εξαφάνισε πλήρως τη φεουδαρχική και αστική ιδιοκτησία, εθνικοποίησε τα μέσα παραγωγής. Οι ηγέτες της επανάστασης δεν είχαν σκοπό να οικοδομήσουν μια κομμουνιστική κοινωνία σε μία μόνο χώρα. Καταλάβαιναν ότι αυτό ήταν αδύνατο, επειδή ακριβώς ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας, καθιστά δυνατή την επίτευξη του υψηλού επιπέδου παραγωγικών δυνάμεων που είναι απαραίτητοι για τη σοσιαλιστική οργάνωση της οικονομίας. Ωστόσο, βρίσκοντας τους εαυτούς τους σε πλήρη απομόνωση μετά την υποχώρηση του επαναστατικού κύματος σε άλλες χώρες, ιδιαίτερα στη Γερμανία, μια χώρα με ιδιαίτερα ανεπτυγμένη βιομηχανία, οι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης αναγκάστηκαν να αναζωογονήσουν την οικονομία και να την αναπτύξουν σε εντελώς νέες βάσεις από αυτές στις οποίες βασιζόταν η καπιταλιστική οικονομία - χωρίς αστική τάξη, χωρίς ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, ελεύθερη αγορά, χωρίς ανταγωνισμό και χωρίς την επιδίωξη του κέρδους. Έπρεπε να το κάνουν αυτό υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, καθώς μιλούσαν για μια τεράστια χώρα με πολλούς φυσικούς πόρους, αλλά ταυτόχρονα φτωχή, υπανάπτυκτη τόσο από υλικής όσο και από πολιτιστικής άποψης.Επιπλέον, η επανάσταση εξελίχθηκε κάπως διαφορετικά από ό,τι περίμεναν οι αληθινοί κομμουνιστές. Γιατί στο επαναστατικό κράτος, το οποίο βρέθηκε σε απομόνωση, όπως έγραψε ο Τρότσκι, «ο κρατικός μηχανισμός των εργατών αποσυντέθηκε πλήρως, μετατρεπόμενος από όργανο της εργατικής τάξης σε όργανο γραφειοκρατικής βίας που στρέφεται εναντίον της εργατικής τάξης, και σταδιακά εξελίσσεται σε όργανο σαμποτάζ της οικονομίας». Ωστόσο, παρά το σαμποτάζ της γραφειοκρατίας και σε αντίθεση με τα επανειλημμένα ψέματα, από τα σχολικά βιβλία μέχρι τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης, η κρατική οικονομία αποδείχθηκε πολύ ανώτερη από την οικονομία που βασιζόταν στην ιδιωτική ιδιοκτησία, την αγορά και τον ανταγωνισμό. «Η συγκέντρωση των μέσων παραγωγής στα χέρια του κράτους και η εφαρμογή ενός ενιαίου σχεδίου βασισμένου σε απεριόριστους φυσικούς πόρους κατέστησε δυνατή την έναρξη της εντυπωσιακής εκβιομηχάνισης της χώρας, εξασφάλισε την ανάπτυξη των πόλεων και την κατασκευή νέων...» (Τρότσκι).

Η Επανάσταση Οπισθοδρομεί

Η επαναστατική Ρωσία, αρχικά καθυστερημένη, κατεστραμμένη, ξεραμένη από τον πόλεμο και τις επαναστατικές αναταραχές, διαπίστωσε ότι δέκα χρόνια ήταν αρκετά για να επιστρέψει στο επίπεδο της οικονομίας του 1913, που είχε επιτευχθεί αμέσως πριν από τον πόλεμο. Αυτό από μόνο του ήταν ήδη ένα επίτευγμα, αφού ήταν δυνατό παρά τη στρατιωτική επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και τον οικονομικό αποκλεισμό. Μεταξύ 1920 και 1938, δηλαδή σε δεκαοκτώ χρόνια, η βιομηχανική παραγωγή στη Σοβιετική Ένωση οκταπλασιάστηκε, ενώ κατά την ίδια περίοδο η καπιταλιστική οικονομία έμπαινε σε κρίση, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών και γερμανικών προπυργίων. Το 1935, κατατάσσεται τρίτη στον κόσμο στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία, ενώ η Ρωσία ήταν πρακτικά μη ηλεκτροδοτημένη πριν από την επανάσταση. Αυτή η περίοδος ανάπτυξης, πρωτοφανής μέχρι σήμερα, διακόπηκε προσωρινά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την ύπουλη εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων, αν και δεν σταμάτησε εντελώς. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση μπόρεσε να αντιμετωπίσει μια από τις πιο ισχυρές καπιταλιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη, τη Γερμανία, και τελικά την νίκησε. Αυτό μπορεί να μην είναι μόνο θέμα θάρρους ή κινήτρου. Έπρεπε να πληρώσει ένα υψηλό τίμημα για τη νίκη, αλλά παρόλα αυτά ο πόλεμος ήταν επίσης ζήτημα σύγκρουσης δύο οικονομικών συστημάτων αλλά κατέληξε να γίνει εθνικός για τους Ρώσσους και το εθνικό φρόνημα πάντα υπερνικά του οικονομικού...

Ο 2ος Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος

Αν η Μάχη του Στάλινγκραντ έχει μείνει στην ιστορία ως ένα σημείο καμπής στον πόλεμο, οι συνθήκες για αυτό το σημείο καμπής δημιουργήθηκαν πέρα από τα Ουράλια σε εκατοντάδες κρατικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις που στήθηκαν ακριβώς μετά την επανάσταση του 1917 και οργανώθηκαν από επιτροπές εργατών. Μετά το τέλος του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση συνέχισε να αναπτύσσει τη βιομηχανία της και από μια αρχικά υπανάπτυκτη χώρα μετατράπηκε στη δεκαετία του εξήντα σε ένα ισχυρό βιομηχανικό κράτος, ικανό να ανταγωνιστεί την κύρια ιμπεριαλιστική δύναμη - τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και μάλιστα για δεκαετίες να βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας βιομηχανίας.βΤο ακαθάριστο προϊόν της παρέμεινε, φυσικά, σημαντικά χαμηλότερο από αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το επίπεδο παραγωγής στην ΕΣΣΔ το 1937 ήταν μόνο το 28% της αμερικανικής παραγωγής, και το 1972 ήταν ήδη το μισό.

Όλα αυτά επιτεύχθηκαν υπό δικτατορία, αλλά σε αντίθεση με όσα λένε οι σημερινοί λάτρεις του σταλινισμού, δεν ήταν η δικτατορία που επέτρεψε να επιτευχθεί μια τόσο ιλιγγιώδης επιτυχία. Διαφορετικά, χάρη στον Μομπούτου και τον Ντουβαλιέ, τον Μπόνγκο και τις στρατιωτικές δικτατορίες στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, πόσες ταχέως αναπτυσσόμενες χώρες θα μπορούσαν να είχαν αναδυθεί. Η δικτατορία της γραφειοκρατίας αποτελούσε εμπόδιο για την σχεδιασμένη οικονομία, αλλά όχι πλεονέκτημα, όπως ακριβώς το συνεχώς αυξανόμενο μερίδιο του πλούτου που δημιουργούνταν από την σχεδιασμένη οικονομία και το οποίο οικειοποιούνταν η γραφειοκρατία αποτελούσε εμπόδιο. Μια σχεδιασμένη οικονομία απαιτεί πολιτική δημοκρατία. Για να αναπτυχθεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων του, ο σχεδιασμός χρειάζεται δημοκρατία. Οι ανάγκες πρέπει να ορίζονται, να αξιολογούνται, να προσαρμόζονται καθώς αυξάνονται και ο όγκος της παραγωγής να προσαρμόζεται ανάλογα με αυτήν την ανάπτυξη.Οι καταναλωτές αγαθών και οι χρήστες δημόσιων υπηρεσιών πρέπει να είναι σε θέση να επικρίνουν τις ελλείψεις του σχεδιασμού και την ποιότητα της παραγωγής.

Δεν ήταν τυχαίο που ο Τρότσκι όρισε το επαναστατικό πρόγραμμα στη Σοβιετική Ένωση με τον ακόλουθο τρόπο στο Μεταβατικό Πρόγραμμα: «Απαιτείται αναθεώρηση της σχεδιασμένης οικονομίας από πάνω προς τα κάτω προς το συμφέρον των παραγωγών και των καταναλωτών. Οι εργοστασιακές επιτροπές πρέπει να ανακτήσουν τα δικαιώματά τους να ελέγχουν την παραγωγή. Οι δημοκρατικά οργανωμένοι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί πρέπει να ελέγχουν την ποιότητα των προϊόντων και των τιμών».

Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η γραφειοκρατία δεν μπορούσε να επιτρέψει στις μάζες να ελέγχουν την παραγωγή ήταν ότι προσπαθούσε να αποκρύψει ό,τι είχε οικειοποιηθεί προσωπικά. Οι ηγέτες της ΕΣΣΔ, δηλαδή οι εκπρόσωποι των ανώτερων καστων επέτρεπαν στον εαυτό τους να παραμελεί τις ανάγκες των μαζών, επειδή οι προσωπικές τους ανάγκες, συμπεριλαμβανομένων των ειδών πολυτελείας, καλύπτονταν από ένα δίκτυο ειδικών καταστημάτων που λάμβαναν εισαγόμενα προϊόντα όταν ήταν απαραίτητο.Και όπως είπε και ο Τρότσκι το 1920 το πέτρινο τσεκούρι της σχεδιασμένης οικονομίας έχει κάνει περισσότερα από το ατσάλινο μαχαίρι του καπιταλισμού»!

Η υπανάπτυκτη χώρα, η Σοβιετική Ένωση, έγινε η δεύτερη βιομηχανική δύναμη στον κόσμο, αφού και μέσα στην γραφειοκρατία την παρέσερναν οι αρχές των Μπολσεβίκων της επταετίας 1917-1924 καθοδηγούμενες από τους Λένιν και Τρότσκι. Σε ολόκληρο τον κόσμο, μόνο σε αυτή τη χώρα το προλεταριάτο έχει επιχειρήσει να εφαρμόσει τις μεθόδους των οποίων είναι φορέας, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα υπάρχει σε διακόσιες χώρες που είναι καταχωρημένες στον ΟΗΕ. Η σύγκριση είναι εντυπωσιακή αν συγκρίνουμε τη μοναδική προσπάθεια του προλεταριάτου να χτίσει το δικό του κράτος, περιτριγυρισμένο από τον καπιταλιστικό κόσμο. Ο Τρότσκι υποστήριξε στο βιβλίο του «Η Προδομένη Επανάσταση»: «Αν η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν είχε παράγει τίποτα περισσότερο από αυτό το επιταχυνόμενο κίνημα, θα ήταν ιστορικά δικαιολογημένη, <ακόμα κι αν> το ρωσικό προλεταριάτο πραγματοποίησε την επανάσταση στο όνομα πολύ πιο μακροπρόθεσμων στόχων», και έκλεισε την παράγραφο αυτήν λέγοντας: Ο σοσιαλισμός έχει αποδείξει το δικαίωμά του στη νίκη όχι στις σελίδες του Κεφαλαίου, αλλά στην οικονομική αρένα που αποτελεί το ένα έκτο της επιφάνειας της γης· όχι στη γλώσσα της διαλεκτικής, αλλά στη γλώσσα του σιδήρου, του τσιμέντου και του ηλεκτρισμού». Και αυτό το κίνημα που έριξε τον τσαρισμό και πήρε το ίδιο την εξουσία και τα εργατικά συνδικάτα την διαχείριση των εργοστασίων, κράτησε αυτήν την τεράστια χώρα όρθια κάθ' όλη την διάρκεια του σταλινισμού σχεδόν για τριάντα χρόνια σε σύγκριση με τα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευσή της το 1991 όπου η κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας με αριθμούς στα επόμενα δέκα (10) χρόνια ήταν : Η παραγωγή μειώθηκε κατά 50%, ο πληθυσμός μειωνόταν συνεχώς κατά ένα ή δύο εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως και σε άλλα πρώην σοβιετικά κράτη, τα φτωχότερα, η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη.

Εκφυλισμένο Εργατικό Κράτος

Και σε αυτό το κράτος, που δημιουργήθηκε από τη Ρωσική εργατική τάξη, αναδύθηκε και άρχισε να αναπτύσσεται μια γραφειοκρατία, η οποία, διατηρώντας παράλληλα τα οικονομικά θεμέλια που ανέπτυξε η επανάσταση, την αρχή της μεταφοράς των μέσων παραγωγής στο κράτος κλπ., επιδίωξε να αυξήσει και να ενισχύσει κυρίως τα προνόμιά της. Το πέτυχε αυτό υπό την ηγεσία ενός νέου ηγέτη, ενός ντόπιου των τάξεών της - του Στάλιν. Μόλις ανέλαβε την εξουσία, το Κομμουνιστικό Κόμμα έπαψε να είναι επαναστατικό για να γίνει το κόμμα αυτής της γραφειοκρατίας. Γρήγορα ανάγκασε τα κομμουνιστικά κόμματα άλλων χωρών, τα οποία, διατηρώντας παράλληλα την κομμουνιστική «πινακίδα», να μετατραπούν σε υπάκουα όργανα της σοβιετικής διπλωματίας. Τα γνήσια επαναστατικά στοιχεία του πρώιμου Μπολσεβίκικου Κόμματος απομακρύνθηκαν από την ηγεσία του από τον Στάλιν και στη συνέχεια, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1930 καταστράφηκαν, όπως επίσης αποκεφαλίστηκαν όλα τα ηγετικά στελέχη του Κόκκινου στρατού αφού ήταν όλα γαλουχημένα και δομημένα στις αξίες του ιδρυτή του Κόκκινου στρατού του Λέοντα Τρότσκι. Το ίδιο συνέβη και με ολόκληρη την γενιά που νίκησε στον εμφύλιο. Ο ίδιος ο Τρότσκι δολοφονήθηκε με εντολή του Στάλιν το 1940. Ωστόσο, αυτό το κομμουνιστικό κίνημα περιλάμβανε επίσης αυτους που αντιτάχθηκαν στην ανάπτυξη του σταλινισμού, εκείνους που ενώθηκαν γύρω από τον Τρότσκι και που αγωνίστηκαν ενάντια στα αναδυόμενα γραφειοκρατικά προνόμια και τις διαστρεβλώσεις των κομμουνιστικών ιδεών. Και το έκαναν αυτό ακριβώς στο όνομα του κομμουνισμού. Σήμερα υπερασπιζόμαστε την κληρονομιά του Τρότσκι, την ανάλυσή του για την εκφύλιση της σοβιετικής επανάστασης και, ιδιαίτερα, την εμπειρία εκείνων των κομμουνιστών που, μαζί με τον Τρότσκι, δεν πρόδωσαν τις πεποιθήσεις τους, συνέχισαν τον αγώνα, στο όνομα του οποίου κάποιοι πέθαναν στα στρατόπεδα εργασίας, και άλλοι από τις σφαίρες δολοφόνων που ενεργούσαν κατ' εντολή της σταλινικής γραφειοκρατίας. Μερικοί από αυτούς είχαν συμμετάσχει στην Οκτωβριανή Επανάσταση, άλλοι, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, είχαν περάσει από τον αγώνα ενάντια στον τσαρισμό, στη φυλακή ή στην μετανάστευση. Άλλοι, νεότεροι, είχαν γνωρίσει τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου και στη συνέχεια πολέμησαν με την αστική τάξη για οικονομική εξουσία προκειμένου να αποτρέψουν την επιστροφή της. Όλοι τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη γραφειοκρατικοποίηση που υπονόμευε κρυφά το Μπολσεβίκικο Κόμμα, διαστρεβλώνοντας τα ιδανικά και τον στόχο του - τη διεθνή επανάσταση για την οποία είχε δημιουργηθεί. Όλοι τους - αρκετές χιλιάδες γυναίκες και άνδρες, όλοι αυτοί, έχοντας ενωθεί στην αριστερή αντιπολίτευση, άφησαν πίσω τους ανεκτίμητη εμπειρία στον αγώνα για την εξουσία του προλεταριάτου.

Και αν ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός στην ναζιστική του έκδοση που ήταν ήδη σφυρηλατημένο και μπαρουτοκαπνισμένο στα μέτωπα του Α.Π.Π δεν μπόρεσε να νικήσει την Ρωσία, ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός που γνωρίζει μόνο ήττες από την δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα . είναι αδιανόητο να μπορεί να νικήσει την σημερινή Ρωσία όσο και την Κίνα.

Τροτσκισμός εναντίων Σταλινισμού

Πάνω στα ερείπια του σταλινοποιημένου Μπολσεβίκικου Κόμματος, γεννήθηκε το τροτσκιστικό κίνημα ως επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, όπου ο εδραιωμένος σταλινισμός με την φυσική εξόντωση όλων τον μελών του τα επόμενα χρόνια διέκοψε βάναυσα την δυναμική του εργατικού κινήματος. Εκτός Σοβιετικής Ένωσης, τη σημαία της κομμουνιστικής επανάστασης ανέλαβαν μόνο μικρές ομάδες που δεν είχαν την εμπειρία του αγώνα και του πολιτικού κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, αυτές οι ομάδες βίωσαν την πίεση του σταλινισμού, ο οποίος προσπάθησε να τις απομακρύνει από το εργατικό κίνημα. Συκοφαντήθηκαν, δέχτηκαν σωματικές επιθέσεις, ακόμη και δολοφονήθηκαν. Σε ολόκληρη την Ασία και την Ευρώπη ο μηχανισμός του σταλινισμού δεν κυνήγησε απλά τον Τροτσκισμό μέχρι να τον εξαφανίσει, αλλά προσπάθησε επίσης να τον μεταβάλει και να μας πείσει ότι ομάδες που οργάνωσε και δημιούργησε ο ίδιος ο σταλινισμός είναι τροτσκιστικές και το έμβλημα τους αλλά και ο στόχος τους είναι η διάσπαση του εργατικού κινήματος και μόνο. Ο Στάλιν διέλυσε την τρίτη Διεθνή για να φανεί χρήσιμος στον Τσόρτσιλ , ενώ η 4η διεθνής δεν κατάφερε να αναδειχθεί λόγο της μεταπολεμικής δυναμικής του σταλινισμού ο οποίος δεν λειτούργησε με σκοπό την ανατροπή του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού , αλλά για την σταθεροποίηση αυτού!!!

Στην Ελλάδα ο σταλινισμός στόχευσε τον Τροτσκισμό με μέλη που το ΚΚΕ όρισε σαν τροτσκιστές (με σταλινική προβιά) και τους οποίους κατεύθυνε χειριστικά για τον εξευτελισμό του τροτσκισμού (βλέπε ομάδα Στίνα κ.ο.κ), ενώ εξαφάνισε εντελώς την ιστορική διαδρομή του Παντελή Πουλιόπουλου ο οποίος διετέλεσε ο πρώτος Γ.Γ του ΚΚΕ και μετά την επικράτηση του σταλινισμού στην Σοβιετική Ένωση προσπάθησε να αναφέρει τα προβλήματα της γραφειοκρατίας στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα, και να οργανώσει την πρώτη στον Ελλαδικό χώρο τροτσκιστική ομάδα αντίδρασης μέχρι που κυνηγήθηκε από τον σταλινισμό και προδόθηκε από αυτόν( τον εγχώριο) στους Ιταλούς κατακτητές όπου και εκτελέστηκε το 1943. Η συνέχεια του Τροτσκισμού στην Ελλάδα μετά τον Πουλιόπουλο ήταν ο Μιχάλης Ράπτης

Ο ρολος του Παμπλο ηγετη της μεταπολεμικης 4ης Διεθνης

Ο Πάμπλο ήταν ο ηγέτης της 4ης Διεθνής μετά τον Τρότσκι ενώ διετέλεσε και σύμβουλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας (Είχε στείλει διακόσιους μηχανικούς για τα εργοστάσια παραγωγής όπλων της εγχώριας αντίστασης) και βοήθησε τα μέγιστα στην απελευθέρωση της από την Γαλλική αποικιοκρατία. Ήταν μια κομβική νίκη αυτή καθώς η Αλγερία είναι η μεγαλύτερη χώρα στην Αφρική και η ήττα αυτή ήταν μαχαιριά για τον δυτικό ιμπεριαλισμό μιάς και η Αλγερία για τη Γαλλια ήταν ότι και οι Ινδίες για την Βρετανική αυτοκρατορία. Η ανεξαρτησία της Αλγερίας ήταν ακριβώς ο μεταπολεμικός Τροτσκισμός στην πράξη. Την ίδια ώρα οι σταλινικοί υπέγραφαν την μία συνθήκη ειρήνης μετά την άλλη στις χώρες επιρροής τους με τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Η συνθήκη της Βάρκιζας όπου ο σταλινισμός οδήγησε την Ελλάδα στην πλήρη παράδοση στον δυτικό ιμπεριαλισμό την στιγμή είχε το πάνω χέρι η εθνική αντίσταση και το εγχώριο Κ.Κ, όπως και η μάχη στην Ντιέν Μπιέν Φου που και εκεί ηττήθηκε ο γαλλικός ιμπεριαλισμός αλλά με την "βοήθεια" του σταλινισμού οδήγησε την Ινδοκίνα στην Διάσκεψη της Γενεύης το 1954 και την απόφαση για διχοτόμηση του Βιετνάμ ενώ είχαν επικρατήσει. Ο σταλινισμός πρέσβευε την ειρηνική συνύπαρξη με τον ιμπεριαλισμό σε αντάλλαγμα τα προνόμια στην εγχώρια αγορά και την διαρθρωτική αφομοίωση των γειτονικών κρατών ως αναχώματα. Αυτή ήταν και η διαφορά στα δύο κινήματα μεταπολεμικά. Ο Πάμπλο οργάνωνε την αντίσταση στην Αλγερία και στην Λατινική Αμερική ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό και η σταλινική πτέρυγα της Γαλλικής αριστεράς υπερψήφιζε τον πολεμικό προϋπολογισμό για επέμβαση σε Βιετνάμ και Αλγερία...

Και ενώ ο Πάμπλο ηγείτο του Τροτσκισμού σε παγκόσμιο επίπεδο στην Ελλάδα με την έλευση του αμερικανοκίνητου καθεστώτος το 1967 πολλοί σύντροφοι βρέθηκαν στο Λονδίνο -κυρίως- εξόριστοι και για να αποφύγουν τις θανατικές ποινές και με την επιστροφή τους στην πατρίδα δημιούργησαν το πρώτο τυπογραφείο (πριν και από το ΚΚΕ) και η τότε οργάνωση Εργατική Διεθνιστική Ένωση (ΕΔΕ) μαζικοποιήθηκε. Ηγήθηκε στις απεργίες όπως αυτήν της ΕΣΚΙΜΟ και πολλές ακόμη.

 Το 1975 επήλθε το σχίσμα και ομάδα μελών της, με επικεφαλής τον Δημήτρη Τούμπανη, αποχώρησε και ίδρυσε την Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση (ΚΔΕ), με κύρια διαφωνία τις αρχές του Τροτσκισμού μιάς και η Εργατική Διεθνιστική Ένωση (ΕΔΕ) είχε εκφυλιστεί και αστικοποιηθεί με τις προτροπές και την καθοδήγηση του Τζέρι Χίλυ. Από αυτές τις διαφωνίες προέκυψαν τα επόμενα χρόνια μορφώματα οδηγούμενα από τον σταλινισμό για την απαξίωση του Τροτσκισμού,όπως το ΣΕΚ και το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα - Τροτσκιστές (Ε.Ε.Κ.) του Σάββα Μιχαήλ η ΟΚΔΕ του Φελεκη και πολλά ακόμη τα οποία υποστήριξαν την καταδίκη του Σερβικού εθνικισμού, και ουσιαστικά τάχθηκαν υπέρ της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και μετά τάχθηκαν και υπέρ των ανοιχτών συνόρων και της παγκοσμιοποίησης. Το ίδιο συνέβη και με τους Αρχειομαρξιστές όπου ο συνιδρυτής τους Λουκάς Καρλιάφτης δεν υιοθέτησε ποτέ την στρατιωτική προλεταριακή πολιτική του Τρότσκι η οποία έλεγε να οπλίζεται η εργατική τάξη σε περιόδους εμφυλίου η κατοχής. Ήταν υποστηρικτής και αυτός της ειρηνικής συνύπαρξης με το κατεστημένο και μάλιστα τόσο έντονα που διαφωνούσε με την φυγή στα βουνά των αντιστασιακών κατά την Γερμανική κατοχή όσο και μετά κατά τον εμφύλιο...ήταν υπέρ με λίγα λόγια του να σε εκτελούσαν στην πλατεία η να σε 'έστελναν στα κάτεργα των γερμανικών εργοστασίων με την συγκατάθεση σου.

Μετα την πτωση της ΕΣΣΔ η ΚΔΕ διαφοροποιηθηκε με ολες τις οργανωσεις της ψευτο αριστερας στο ζητημα παγκοσμιοποιηση αποβιομηχανοποιηση και μεταναστευση. Δεν υιοθετησε ποτε την πολιτικη των ανοικτων συνορων εναντιωθηκε εξ ολοκληρου κατα την ΕΕ και παντα ηταν κοντρα με αυτο που σημερα ονομάζεται woke ατζεντα και ηταν παρουσα στις κοντρες του Ελληνικου λαου τοσο στην αντικατασταση του οσο και στα δικτατορικα μετρα της ψευτο πανδημιας.

Η Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση (ΚΔΕ) σήμερα στην Ελλάδα είναι η πατριωτική αριστερά που μάχεται για τις αξίες του Τροτσκιστικού κινήματος απέναντι σε εκφυλιστικά εργατικά κινήματα και τους εκπροσώπους του καπιταλισμού.

Το τροτσκιστικό κίνημα παρέμεινε και εξακολουθεί να αποτελεί μια αξιοσημείωτη ελπίδα φωτός μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα. Παρά τις αντιξοότητες της ιστορίας, εμείς παραμένουμε κομμουνιστές, σε αντίθεση με εκείνα τα μεγάλα κόμματα των οποίων τα ονόματα φέρουν ακόμα ίχνη κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών ιδανικών, από τα οποία έχουν απομακρυνθεί προ πολλού, επειδή οι πολιτικές τους φιλοδοξίες στρέφονται στην εξυπηρέτηση της αστικής τάξης στο πλαίσιο των αστικών κυβερνήσεων. 

Το μέλλον είναι ο κομμουνισμός

και μια οικονομία υπό τον δημοκρατικό έλεγχο του προλεταριάτου που θα παράγει αγαθά που ικανοποιούν τις ανάγκες του πληθυσμού, που Θα αναπτύξει την παραγωγή χωρίς να βλάψει τη φύση. «Ακόμα και μια ολόκληρη κοινωνία, ένα έθνος, ακόμη και όλες οι ταυτόχρονα υπάρχουσες κοινωνίες μαζί, δεν είναι οι ιδιοκτήτες της γης. Θα Είναι μόνο οι κάτοχοί της, οι χρήστες της και, ως καλοί πατέρες οικογενειών, πρέπει να την αφήσουν βελτιωμένη στις επόμενες γενιές. Η επερχόμενη και αναμενόμενη εργατική επανάσταση θα καταργήσει τα εθνικά σύνορα και όλα τα υλικά ή ηθικά εμπόδια που αυτά συνεπάγονται. Το προλεταριάτο, διαχειριζόμενο την οικονομία, θα σταματήσει αμέσως την παραγωγή επιβλαβών προϊόντων. 

Συγκεκριμένα, θα πρέπει να κλείσει τα εργοστάσια όπλων, τα οποία σήμερα εκτρέπουν τα καλύτερα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα και τα οποία θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στην ανάπτυξη ειρηνικών τεχνολογιών. Οι εργάτες, έχοντας στην εξουσία, θα αγωνιστούν για να μειώσουν την κραυγαλέα ανισότητα μεταξύ των υπανάπτυκτων και των ανεπτυγμένων περιοχών του πλανήτη. Και θα χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία με γνώμονα την εξέλιξη του ανθρώπου και όχι για την εξαφάνιση του. Η αύξηση της παραγωγικότητας στην οποία θα οδηγήσουν όλα αυτά θα μειώσει τις ώρες εργασίας και θα επιτρέψει στους ανθρώπους να αφιερωθούν σε δραστηριότητες άλλες από την παραγωγή ζωτικών υλικών αγαθών. Η εκπαίδευση και ο πολιτισμός σε όλες τις εκφάνσεις τους θα φτάσουν σε ένα επίπεδο που δεν έχει ξαναδεί η ανθρώπινη ιστορία. Μόνο τότε μπορούμε να πούμε ότι η ανθρωπότητα έχει ξεκινήσει το δρόμο της απελευθέρωσης από τη βαρβαρότητα. Ο κομμουνισμός θα χαράξει τον δρόμο του αυτό είναι εγγενές στην ίδια την εξέλιξη τόσο της οικονομίας όσο και της κοινωνίας. Θα χαράξει τον δρόμο του χάρη στους ανθρώπους, επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι φτιάχνουν τη δική τους ιστορία. 

Όταν η εργατική τάξη συνειδητοποιήσει αυτή την ανάγκη, αναπόφευκτα θα δημιουργήσει ανάμεσά της γυναίκες και άνδρες που θα αγωνιστούν για την απελευθέρωση της τάξης τους, και τη δημιουργία ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος αλλά αυτό απαιτεί ανθρώπους κομμουνιστές που μεταδίδουν πολιτικές και οργανωτικές παραδόσεις, που δεν συγχέουν την εκλογική επιτυχία με την κοινωνική επανάσταση, τον αντικαπιταλισμό με την καταστροφή της πολιτικής και οικονομικής δύναμης της αστικής τάξης. Ο καπιταλισμός δημιουργεί τόσες πολλές αδικίες, τόσες πολλές μορφές καταπίεσης, τόση ζημιά στον κοινωνικό και περιβαλλοντικό τομέα, που αυτό είναι που καθορίζει τη δημιουργία αντιτιθέμενων κομμάτων. Αυτό που εμφανώς λείπει είναι ένα κόμμα του οποίου ο απώτερος στόχος είναι η κατάληψη της εξουσίας από τις δυνάμεις της εργατικής τάξης, όχι από τους αστικούς θεσμούς, αλλά αντίθετα, η καταστροφή αυτών των θεσμών και η αντικατάστασή τους από δημοκρατικά όργανα εξουσίας των ίδιων των εργατών όπως συνέβη με τα εργατικά συμβούλια στη Ρωσία. 

Τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να μαθαίνουν από το παρελθόν, τόσο από τις επιτυχίες όσο και από τις ήττες του, και να τις αξιοποιούν σωστά στον αγώνα που έρχεται. Το κομμουνιστικό πρόγραμμα γεννήθηκε από τον αγώνα γυναικών και ανδρών από σάρκα και οστά, από τον ενθουσιασμό και τα βάσανά τους. Γεννήθηκε από την ίδια την ταξική πάλη. Όσοι απορρίπτουν αυτό το πρόγραμμα απορρίπτουν όλους όσους αγωνίστηκαν για τον κομμουνισμό. Απορρίπτουν τον κομμουνισμό. Τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία χρειάζονται ακόμη δημιουργία, επέκταση και εκπαίδευση, μπορούν να γεννηθούν μόνο στη βάση της συγγένειας με τον Μαρξισμό, τον Λενινισμό, τον Τροτσκισμό και, πάνω απ' όλα, βασιζόμενα στην πλούσια και ποικίλη εμπειρία που κρύβεται πίσω από αυτές τις έννοιες. Για όλα αυτά παλεύουμε εμείς, για όλα αυτά ζούμε εμείς και χωρίς αιματοκύλισμα ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να παραδοθεί, και είμαστε αποφασισμένοι αυτήν την φορά να μην αφήσουμε κανέναν νέο σταλινισμό να καπηλευτεί τους αγώνες μας για την πτώση του καπιταλισμού και την ανάδειξη του εργατικού κινήματος ως μια και μοναδική τάξη, χωρίς αταξία και διακρίσεις κοινωνικές οικονομικές και πολιτικές.