Σοβαρή Συζήτηση για το Παλαιστινιακό στην ΕΣΗΕΑ

Σοβαρή Συζήτηση για το Παλαιστινιακό στην ΕΣΗΕΑ

Απ τις ελάχιστες φορές που έχουμε ακούσει ομιλητές για το Παλαιστινιακό που συζήτησαν εκ βάθους το ζήτημα από ιστορική νομική και στρατιωτική βάση με αισιοδοξία ότι αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά και ότι ο αξωνας της αντίστασης έχει προοπτική να νικήσει.

Στις παλιές 'καλες' εποχές μετά τη Συνθήκη του Όσλο οποίος ανεφερε την καταστροφή του Ισραήλ βαφτίζουν ρατσιστής αντισημίτης και πάει λέγοντας. Τώρα που ο τρίτος πόλεμος των ζιοναζι κατά της Γάζας τινάζει στον αέρα τον ανικητο κατακτητή είμαστε πιο κοντά από ποτέ στη διάλυση της Αμερικανικής αεροπορικής βάσης της Μέσης Ανατολής και τεράστια αλλαγή στον παγκοσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

Μπράβο στους διοργανωτές....

Η Συζήτηση σε Μορφή Βιντεο

H Ανατομια ενος Χαφιε Γιεβνο Αζεφ

 

ΓΙΕΒΝΟ ΑΖΕΦ

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ «ΧΑΦΙΕ»

Μια πλούσια βιβλιογραφία προέκυψε από τότε που άνοιξαν τμήματα των ρωσικών αρχείων -στη δεκαετία του 1990- και διάφοροι δυτικοί πανεπιστημιακοί πήγαν επιτόπου για να ερευνήσουν άγνωστες σελίδες της νεότερης ρωσικής ιστορίας. Αξιοσημείωτο ενδιαφέρον προσέλκυσε η υπόθεση του διάσημου «χαφιέ» της τσαρικής περιόδου Γιέβνο Άζεφ, ο οποίος ανέπτυξε δράση με πρωτοφανείς διαστάσεις στην ιστορία των επαναστατικών κινημάτων.

Στην ίδια τη Ρωσία η υπόθεση Άζεφ έγινε θεατρικό έργο που ανέβηκε πρόσφατα στο φημισμένο θέατρο της Μόσχας «Ερμιτάζ», απ’ τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Μιχαήλ Λεβίθιν. 

Ο Άζεφ υπήρξε στέλεχος πρώτης γραμμής του ρωσικού «Σοσιαλεπαναστατικού» κόμματος. Μαζί με τον ηγέτη της μαχητικής (τρομοκρατικής) πτέρυγας Γρηγόρη Γκερσούνι κατάφερε να συνενώσει τους σκόρπιους σοσιαλεπαναστατικούς συνδέσμους σε ενιαίο κόμμα. Χάρη στην οργανωτική του επιτυχία απέκτησε μεγάλο κύρος στις γραμμές της οργάνωσης, έγινε μέλος της κεντρικής επιτροπής και μετά την σύλληψη του Γκερσούνι το 1903 πείρε την θέση του στην ηγεσία του τρομοκρατικού βραχίονα του κόμματος. Ο φοβερός αυτός άνθρωπος ζούσε ταυτόχρονα δύο ζωές. Την ζωή του επαναστάτη ηγέτη, που οργάνωνε δολοφονίες επιφανών στελεχών της κυβέρνησης και μελών της τσαρικής οικογένειας, ενώ την ίδια στιγμή δούλευε για την Οχράνα, τη μυστική αστυνομία του Τσάρου, κατέδιδε και έστελνε στην αγχόνη τους καλύτερους εκπρόσωπους μιας επαναστατικής γενιάς. Της γενιάς που συγκλόνισε τον κόσμο με την μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. 

Πιστός στο διπλό του ρόλο οργάνωσε ακόμα και την δολοφονία του υπουργού που τον προσέλαβε πράκτορα της αστυνομίας. Ποιος ήταν ο «φίλος», ο ικανός και αξιοσέβαστος «σύντροφος» Άζεφ, ποια ήταν η δράση του, πως και με τι τρόπο παραπλανούσε το περιβάλλον του και πως τελικά αποκαλύφθηκε σαν πράκτορας, είναι ζητήματα που ενδιαφέρουν το παρόν. Δεν θα  μπαίναμε στον κόπο να αναψηλαφήσουμε ιστορικά γεγονότα απ’ τα οποία μας χωρίζει ήδη ένας αιώνας, αν δεν ζούσαμε σε μια εποχή όπου ο «αζεφισμός», σε όλες του τις εκφάνσεις, έχει γίνει  κυρίαρχο φαινόμενο στην πολιτική ζωή. [b]Άλλοτε με την μορφή της πλαστής τρομοκρατίας, άλλοτε με την μορφή του οπορτουνισμού, του διπρόσωπου πολιτικού παιχνιδιού.[/b] 

Στον πολιτικό στίβο κάθε άλλο παρά σπάνια είναι η παρουσία του πολιτικάντη καιροσκόπου, του ανθρώπου που στερείται αρχών, που ψάχνει να βρει από ποια κατεύθυνση φυσάει ο άνεμος για ν’ αρπάξει την ευκαιρία και ν’ αναρριχηθεί. Δεν νοιάζεται να λύσει προβλήματα αλλά να τα εκμεταλλευτεί για ν’ αποκτήσει ότι του λείπει: χρήμα και αναγνώριση. Όταν οι προσδοκίες του διαψεύδονται πηδάει σα το βάτραχο στην διπλανή λασπολακκούβα. Όπως άλλωστε και ο Άζεφ, δεν διαθέτει κάποιες ιδιαιτέρες ικανότητες ή ταλέντα. Δεν είναι ο τετραπέρατος και σατανικός πράκτορας, παρότι έτσι θέλει να πιστεύει υποτιμώντας την νοημοσύνη των γύρω του. Αντίθετα είναι η απεριόριστη βλακεία που τον οδηγεί να εμπλακεί σε διπλό παιχνίδι απ’ το οποίο στο τέλος θα βγει χαμένος. 

Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που νέοι ξεκίνησαν σαν κοινωνικοί αγωνιστές και στην πορεία κατέληξαν, χωρίς να το καλο-καταλάβουν, πληρωμένοι βαστάζοι του καθεστώτος. Ο Γιέβνο Άζεφ είχε κι αυτός την δική του διαδρομή πριν καταλήξει πράκτορας της μυστικής αστυνομίας. Γεννήθηκε στο Λύσκοβο μια μικρή επαρχιακή πόλη και ήταν γιος μιας φτωχής ρώσο-εβραϊκής οικογένειας. Μετά τη βασική εκπαίδευση, εργάστηκε ως δημοσιογράφος και έπειτα σα πλανόδιος εμποράκος. Την ίδια περίοδο προσχώρησε στο επαναστατικό κίνημα. 

Επειδή το 1892 ο Άζεφ κινδύνευε να συλληφθεί καταχράστηκε 800 ρούβλια από πελάτη και έφυγε στην Καρλσρούη της Γερμανίας. Εκεί άρχισε σπουδές για να γίνει ηλεκτρολόγος - μηχανικός, όπως ονειρευόταν.  

Στη Γερμανία συνδέθηκε με τους σοσιαλδημοκρατικούς κύκλους των εμιγκρέδων Ρώσων φοιτητών. Λίγοι τον ήξεραν και γι’ αυτούς το παρελθόν του ήταν σκοτεινό, με πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Αρχικά έγινε γνωστός σαν μαρξιστής του κέντρου, αντίθετος σε κάθε εξτρεμιστική δράση. 

[size=18]Αμοιβή για πληροφορίες[/size]

Τα λεφτά που είχε κλέψει πριν φύγει για την Γερμάνια  σύντομα τελείωσαν. Επειδή τα γερμανικά του ήταν λιγοστά και δεν μπορούσε να βρει παρά κακοπληρωμένες εργασίες, τα χρήματα δεν του αρκούσαν να ζήσει. Αυτοί που τον γνώριζαν έλεγαν ότι ζούσε σα τον Ρασκόλνικοφ, το χαρακτήρα του Ντοστογιέβσκι. Κάπου άκουσε ότι η τσαρική αστυνομία πλήρωνε για πληροφορίες απ’ τους κύκλους των φοιτητών του εξωτερικού, στους οποίου ανήκε και ο ίδιος. Το είδε σα προσωρινή λύση έκτακτης ανάγκης -όπως και τα χρήματα που έκλεψε από πελάτη στη Ρωσία, για να καταλήξει στη Γερμανία. Σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει την αστυνομία μέχρι να ξελασπώσει. Μέχρι να τελειώσει τις σπουδές του, αν χρειαζόταν. Αντί να ζει με το άγχος πως θα βρει το επόμενο πιάτο φαί και πως θα ζεστάνει την τρώγλη στην οποία ζούσε, έστειλε ένα γράμμα στην αστυνομία της Πετρούπολης ζητώντας αμοιβή για πληροφορίες από τους επαναστατικούς κύκλους. 

Βεβαίως δεν είχε εγκαταλείψει τις δημοκρατικές και σοσιαλίζουσες αντιλήψεις του. Άλλωστε η αστυνομία δεν ζητούσε κάτι τέτοιο απ’ τους επαναστάτες που επεδίωκε να κάνει χαφιέδες της. Ποντάριζε εκεί που πραγματικά είχε πιθανότητες να πετύχει: στην απερίγραπτη φτώχια τους. Κάποιοι θα συμφωνήσουν στην παροχή πληροφοριών από ανάγκη! Ο Άζεφ ήταν ένας απ’ αυτούς. Δεν είχε καταλάβει όμως ότι έτσι έμπλεκε σ’ ένα φαύλο κύκλο  συνεργασίας με την αστυνομία απ’ τον οποίο θα ήταν δύσκολο να βγει. Θα τον είχαν πλέον στο χέρι. 

Έδωσε τις πρώτες πληροφορίες δοκιμαστικά, για να δει κατά ποσό μπορεί η αστυνομία να συνεργαστεί μαζί του, αφού δεν τον ήξερε καν. Διαπίστωσε ότι ήξεραν πολύ περισσότερα απ’ ότι μπορούσε να φανταστεί. Ήξεραν ποιος είναι, μολονότι δεν είχε βάλει το πραγματικό του όνομα στο φάκελο που τους έστειλε. Κατάλαβαν απ’ τα γράμματα του και απ’ τα γραμματόσημα που χρησιμοποίησε και όταν απάντησαν του απευθύνθηκαν με το όνομα του! Είναι σ’ εκείνα τα χρόνια που ο συνταγματάρχης Σεργκέι Ζουμπάτοφ τον στρατολόγησε πληροφοριοδότη στην Οχράνα.

Επισήμως προσελήφθει στην τσαρική αστυνομία  το 1893. Στην καρτέλα του αναφέρονταν ότι ήταν ένας έξυπνος και κρυψίνους ηλεκτρολόγος - μηχανικός που είχε στενές σχέσεις με Εβραίους φοιτητές στο εξωτερικό και θα μπορούσε να γίνει πολύ χρήσιμος σαν πράκτορας μια και η φτώχεια θα τον έκανε πρόθυμο συνεργό, συμπέρασμα που έβγαλαν απ’ το γεγονός ότι ζήτησε πολύ χαμηλή ταρίφα για τις υπηρεσίες του!

Αφού λοιπόν τον προσέλαβαν, ο Αζεφ άρχισε ν’ ανακατεύεται σε πολλές και διαφορές κινήσεις φοιτητικών κύκλων στο εξωτερικό. Έφυγε απ’ τη μικρή Καρλσρούη και πήγε σε άλλη μεγαλύτερη πόλη όπου έγινε γρήγορα γνωστός. Ξαφνικά οι πολιτικές του θέσεις άλλαξαν. Οι αιφνίδιες κωλοτούμπες δεν είναι σπάνιες στην πολιτική. Έτσι από μαρξιστής του μετριοπαθούς κέντρου μεταμορφώθηκε σε εξτρεμιστή, οπαδό της ...τρομοκρατίας! Σκοπός του ήταν να προσεγγίσει το μαζικό κίνημα που εκείνη την εποχή ήταν οι Εσέροι.

Τις τελευταίες τέσσερεις δεκαετίες του 19ου αιώνα δρούσε στη Ρωσία το «λαϊκίστικο» κίνημα της Ναρόντναγια Βόλια (Λαϊκή Θέληση). Οι ναροντνοβολότσι, όπως τους αποκαλούσαν, ήταν ένα αστικοδημοκρατικό πολιτικό ρεύμα με μεγάλη επιρροή. Είχε προσελκύσει στις γραμμές του νεαρούς αξιωματικούς του τσαρικού στρατού και διανοούμενους, γόνους πλουσίων γαιοκτημόνων, που ήθελαν να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής των αγροτών και να εκμοντερνιστεί η Ρωσία, όπως είχε συμβεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ένα χρόνο μετά την ίδρυση τού κόμματος τους, συγκρότησαν μαχητική οργάνωση, η οποία απεδύθη σε μία μέχρι θανάτου μονομαχία προς το τσαρικό καθεστώς. Αυτό το κίνημα, αστικού εκσυγχρονισμού, το μόνο που κατάφερε τελικά ήταν να εκσυγχρονίσει την δική του φυσιογνωμία, με δάνεια σοσιαλιστικών ιδεών απ’ την δυτική Ευρώπη και με τη μετονομασία του σε κόμμα των Σοσιαλιστών Επαναστατών (S.R. - Εσέροι). Όμως δεν εγκατέλειψε το λαϊκίστικο πρόγραμμα του και τις τρομοκρατικές του παραδόσεις.

[size=18]Το άστρο του ανεβαίνει [/size]

Το 1894 ο Άζεφ έγινε μέλος των Εσέρων στο εξωτερικό. Τελείωσε τις σπουδές του και έπιασε δουλειά σα μηχανικός. Την ιδία στιγμή το άστρο του ανέβαινε στους κύκλους των εμιγκρέδων. Η Οχράνα όμως τον χρειαζόταν πίσω στη Ρωσία. Επί 20 χρόνια δεν είχε γίνει καμιά τρομοκρατική ενέργεια και κυκλοφορούσαν φήμες ότι η δράση θα άρχιζε και πάλι. 

Υπήρχε ένταση στην Ρωσία αυτά τα χρόνια και σε λίγο  θα ξέσπαγε η πρώτη επανάσταση (1905). Οι προληπτικοί διωγμοί των επαναστατών ήταν στο πρόγραμμα και κάποιες αιματηρές προβοκάτσιες έπρεπε να προσφέρουν τα αναγκαία προσχήματα. Κάπως έτσι άρχισε ο δεύτερος κύκλος τρομοκρατικών επιθέσεων. Ο Άζεφ, αυτή την περίοδο αναμίχθηκε με τους ριζοσπαστικούς κύκλους στη Ρωσία για να δημιουργήσει στενές «συντροφικές» σχέσεις, απαραίτητες στον προβοκατόρικο ρόλο που αναλάμβανε. 

Ο παλιός οπαδός των ναρόντνικων Ραποπόρτ τον σύστησε στον Βλαδίμηρο Μπούρτσεφ σαν «αγνό υποστηριχτή» του σοσιαλεπαναστατικού κινήματος, νέο και ενεργητικό! Αυτό ήταν μια ειρωνεία της τύχης αφού μετά από χρονιά ο Μπούρτσεφ θα τον ξεσκέπαζε.

Στο μεταξύ είχε παντρευτεί στη Γερμάνια μια Ρωσοεβραία και τώρα είχε παιδιά. Έμοιαζε σωστός οικογενειάρχης! Όταν η γυναικά του, μετά από χρονιά, ρωτήθηκε εάν είχε αντιληφθεί κάτι για την διπλή ζωή του συζύγου της, δήλωσε άγνοια. Είπε χαρακτηριστικά ότι στην προσωπική του ζωή πολλά στοιχεία συμπεριφοράς που χαρακτήριζαν ένα άτομο σαν επαναστάτη έλειπαν απ’ την συμπεριφορά του Άζεφ. Μερικές φορές άφηνε να φανούν οι βαθύτερες πεποιθήσεις του οπορτουνιστή. Ξέσπαγε ότι όλοι οι αγρότες και όλοι οι εργάτες ήταν αδιάφοροι και βλάκες, ανίκανοι για οτιδήποτε. «Γιατί τότε δουλεύεις για την επανάσταση;» του αντέτεινε η γυναικά του. «Δεν καταλαβαίνεις τίποτα», της απαντούσε ο Άζεφ.

[size=18]Μπορντέλα και χρέη στον μπακάλη [/size]

Ποια ήταν όμως η άγνωστη, η σκοτεινή πλευρά του Άζεφ, οι κρυφές του προτιμήσεις; Απ’ τη μια προβαλλόταν σαν οικογενειάρχης με πουριτανικές αντιλήψεις για τις σχέσεις ανδρών και γυναικών. Όταν ένα μέλος της οργάνωσης έπιασε σύφιλη ζήτησε την άμεση απομάκρυνση του. Απ’ την άλλη ο ίδιος σύχναζε στα καλυτέρα μπορντέλα της εποχής, λάτρευε τ’ ακριβά ρούχα και ήταν πελάτης στα καζίνα καθώς τον διακατείχε το πάθος του τζόγου. Ίσως αυτό το πάθος να τον λύτρωνε για λίγο απ’ τις ερινύες που τον καταδίωκαν.

Πως όλα αυτά δεν τον εξέθεταν; Σ’ αυτό είχαν μερίδιο ευθύνης ο καλοπροαίρετος χαρακτήρας και η διακριτική ευγένεια των συντρόφων του. Απ’ τη μεριά του ο Άζεφ φύλαγε προσεχτικά τα μυστικά του. Ενώ ο μισθός του στην Οχράνα ήταν βασιλικός η γυναικά του ζούσε στη μιζέρια σα φτωχή φοιτήτρια και πάντα χρώσταγαν στον τοπικό μπακάλη. Όταν κάποιες φορές τον συνάντησαν γνωστοί του στα πιο απίθανα σημεία της πόλης, δικαιολογούνταν ότι ανακατεύεται με τέτοιους κύκλους για να βρίσκει «στόχους»! 

Ο Άζεφ υπήρξε οργανωτής εκτελέσεων πλήθους προσώπων, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Εσωτερικών Βασισλάβ Πλέβε το 1904 και ο θείος του τσάρου και γενικός διοικητής της Μόσχας, μεγάλος δούκας Σέργιος Αλεξάντροβιτς, το 1905. Η διπλή αυτή επιτυχία εξασφάλισε στον Άζεφ την απεριόριστη εμπιστοσύνη του κόμματος και έκλεισε τα στόματα εκείνων που τον υποψιάζονταν. Μετά έστειλε στον θάνατο ήρωες σαν τον Καλιάεφ και τον Ιγκόρ Σαζόννωφ. Ο Καλιάεφ κρεμάστηκε για την εκτέλεση του μεγάλου δούκα και ο Σαζόννωφ καταδικάστηκε σε θάνατο για την εκτέλεση του Πλέβε. Αυτοκτόνησε στη φυλακή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κακομεταχείριση των κρατουμένων συντρόφων του. Αυτοί οι δύο άντρες με το ηθικό τους ανάστημα, ενέπνευσαν τη νεολαία και άφησαν βαθιά ανάμνηση στη Ρωσία. Και δεν ήταν μόνο αυτοί. Ο Άζεφ έστειλε δεκάδες και εκατοντάδες διαλεχτά στελέχη των Εσέρων στο ικρίωμα, στις φυλακές και τις εξορίες. Οι απώλειες που προκάλεσε στο επαναστατικό κίνημα ήταν μεγάλες.     

[size=18]Ξεκαθάρισμα λογαριασμών[/size]

Στη Ρωσία η προβοκάτσια είχε πάρει τέτοια εξάπλωση που τελικά είχε γίνει μεγαλύτερος κίνδυνος για την κυβέρνηση που την χρησιμοποιούσε, παρά για τους επαναστάτες. Με την νίκη της επανάστασης τον Οκτώβρη 1917 έπεσαν στα χέρια των επαναστατών 35.000 φάκελοι χαφιέδων που δρούσαν στις επαναστατικές οργανώσεις. Οι προβοκάτορες για να μη αποκαλυφτούνε προσέφεραν επαναστατικό έργο μεγαλύτερο απ’ την ζημιά που έκαναν. Απ’ την άλλη η προβοκάτσια είχε γίνει εργαλείο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών στους κόλπους του καθεστώτος. Όσο το καθεστώς βυθιζότανε σε κρίση τόσο περισσότερο  γινόταν μισητό στους ίδιους τούς κρατικούς υπαλλήλους. Απ’ τα’ αρχεία της Οχράνα έγινε γνωστό ότι ο αστυνόμος του υπουργείου Εσωτερικών Ρατσκόφσκι, γνώριζε για τις επικείμενες δολοφονίες του δούκα Σέργιου και του υπουργού Πλέβε αλλά δεν έκανε τίποτε για να τις αποτρέψει. Είτε γιατί συμφωνούσε με το ξεπάστρεμά τους, είτε γιατί ήθελε προσχήματα για την εξαπόλυση πογκρόμ. 

Ο Στολύπιν, πρωθυπουργός του Τσάρου την περίοδο των αδυσώπητων διωγμών που εξαπολύθηκαν μετά την καταστολή της επανάστασης του 1905, είχε πάντα δίπλα του, στις εξόδους του, τον αρχηγό της αστυνομίας Γερασίμωφ, ελπίζοντας ότι η παρουσία του «αρχηγού» τον εξασφάλιζε από πιθανή επίθεση προβοκατόρων. Τελικά δεν γλύτωσε. Τον σκότωσε ο αναρχικός Μπάγκρωφ, που προηγούμενα ανήκε στην αστυνομία. Αλλά και οι ίδιοι οι προβοκάτορες μερικές φορές είχαν την ίδια τύχη. Παράδειγμα ο συνεργάτης της Οχράνα παπά Γκαπόν, ηγετική φιγούρα στην επανάσταση του 19005. Δολοφονήθηκε (κρεμάστηκε) από εκτελεστές του Άζεφ.

Η προβοκατόρικη καριέρα τού τελευταίου έφτασε στο τέλος της, το 1908. Μέχρι τότε ήταν επαναστάτης, οργανωτής δολοφονιών και ταυτόχρονα πράκτορας της αστυνομίας, μισθοδοτούμενος με 1000 ρούβλια το μήνα, ποσό σημαντικό εκείνη την εποχή αν σκεφτούμε ότι ο μισθός του εργάτη ήταν 10 ρούβλια το μήνα! 

Καθώς ή απολυταρχία ήταν ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πρόοδο της Ρωσίας και η τελική κατάρρευση φαινόταν αναπόφευκτη, ήταν αδύνατο να μη περάσουν οι επιρροές της αντιπολίτευσης μέσα στον κρατικό μηχανισμό και στις γραμμές της αστυνομίας. Σ’ αυτό το κλίμα η μοίρα του Άζεφ ήταν προδιαγραμμένη. Κάποια στιγμή υποστηρικτές των σοσιαλεπαναστατών στην αστυνομία έσπασαν τα στεγανά και διέρρευσαν πληροφορίες για το ρόλο του. 

Ένας αστυνομικός που είχε παραιτηθεί απ’ τις τάξεις της αστυνομίας έπεισε τον 46χρονο ανεξάρτητο επαναστάτη Βλαδίμηρο Μπούρτσεφ, ο οποίος έβγαζε ένα περιοδικό ιστορίας «Το Παρελθόν», για το διπλό παιχνίδι του Άζεφ. 

[size=18]Ο Σέρλοκ Χόλμς της Επανάστασης[/size]

Ο Μπούρτσεφ ξεκίνησε μια μακροχρόνια έρευνα και μεταξύ άλλων μίλησε σ’ ένα πρώην αστυνομικό διευθυντή, τον Αλεξέι Λοπούχιν, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι ο Άζεφ δούλευε για την αστυνομία. 

Να έχουμε υπόψη ότι στη Ρωσία τού 1908 δεν ήταν καθόλου απλό να κάνεις τέτοιες καταγγελίες. Για να πεις ότι ο ηγέτης της παράνομης «τρομοκρατικής» πτέρυγας των Εσέρων ήταν διπλός πράκτορας έπρεπε να έχεις στα χέρια ακράδαντα στοιχεία. Αλλιώς έπαιζες τη ζωή σου κορόνα γράμματα, και αυτό ακριβώς έκανε ο Μπούρτσεφ. 

Το χαρτί που κρατούσε και που έκαιγε τον Αζεφ ήταν η προσωπική μαρτυρία του Λοπούχιν, ο οποίος υπήρξε προϊστάμενος του Άζεφ απ’ το Μάη του 1902 μέχρι  τον Μάρτη του 1905, που παραιτήθηκε απ’ την αστυνομία. 

Ο Μπούρτσεφ, τον οποίο βαφτισαν Σέρλοκ Χόλμς της Ρωσικής Επανάστασης, έγραφε σε εφημερίδες, που έκδωσε μετά, ότι ο Άζεφ ήταν ανακατεμένος σε κρατικές προβοκάτσιες με διαταγές του πρωθυπουργού Στολύπιν και του αρχηγού της Οχράνα στρατηγού Αλέξανδρου Γκερασίμοφ, τον οποίο ο Μπούρτσεφ χαρακτήριζε  εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου και δολοφόνο.

Τον Μάιο του 1908 παρουσιάστηκε στην κεντρική επιτροπή των Εσέρων και τους είπε πως είχε στοιχεία ότι ο Άζεφ ήταν πράκτορας. Ελάχιστοι ήταν έτοιμοι να το πιστέψουν και έλεγαν πως αυτό ήταν ένα χονδροειδές ψέμα για να συκοφαντηθεί το κόμμα. Δεν μπορούσαν όμως να κάνουν αλλιώς και αναγκαστήκαν να συγκροτήσουν Επιτροπή Έρευνάς γι’ αυτή τη σοβαρή κατηγορία. Η Επιτροπή συνήλθε στο Παρίσι και ουσιαστικά ο σκοπός της ήταν να κυνηγήσει τον Μπούρτσεφ. Στην διάρκεια της δίκης οι Εσέροι αποφάσισαν να αφήσουν τον Άζεφ να πάει σπίτι του για να φέρει την επόμενη μέρα πειστικές αποδείξεις της αθωότητάς του. Ο Άζεφ δεν κράτησε το λόγο του και το έσκασε ακόμα μια φορά στη Γερμανία, επαληθεύοντας μ’ αυτό τον τρόπο τις κατηγορίες. Η σύζυγός του, Λιούμπα Μάνκιν, που δεν γνώριζε τον διπλό του ρόλο, τον χώρισε και έφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες

Ο ξεμασκαρεμένος Άζεφ έμεινε στη Γερμανία, συζούσε με μια άσημη τραγουδίστρια, δούλευε σαν πωλητής κορσέδων και έπαιζε στο χρηματιστήριο. Κατά τη διάρκεια του Α´ Παγκόσμιου πολέμου τέθηκε υπό περιορισμό ως εχθρικός αλλοδαπός. Στη φυλακή έπασχε από μια ασθένεια νεφρών και απελευθερώθηκε το Δεκέμβρη 1917. Πέθανε στο Βερολίνο 24 Απρίλη 1918 και θάφτηκε σε ανώνυμο τάφο.

Η ατομική τρομοκρατία πουθενά αλλού δεν γνώρισε τόση δόξα, όση στη Ρωσία.  Και αυτό ήταν πολύ φυσικό αφού ήταν μια χώρα απολυταρχική με ισχυρές φεουδαρχικές δομές και δεν είχε πραγματοποιήσει ακόμα την αγροτική και δημοκρατική της μεταρρύθμιση. 

Το λαϊκίστικο αστικό-δημοκρατικό κίνημα, η Ναρόντναγια Βόλια, δεν ήθελε την ανάμιξη των μαζών και ιδίως της εργατικής τάξης στον αγώνα κατά της απολυταρχίας. Γι’ αυτό κινήθηκε σε επίπεδα ατομικής τρομοκρατίας. Μονομαχία με το καθεστώς ερήμην των μαζών. Κι αυτός ήταν ο λόγος της μοιραίας χρεοκοπίας και ταχείας διάλυσης των ναροντνοβολότσι, κάτω απ’ τα αδυσώπητα κτυπήματα της αστυνομίας. Η διάλυση της Ναρόντναγια Βόλια τον 19ο αιώνα αποδείκνυε το ατελέσφορο και την χρεοκοπία και της ατομικής τρομοκρατίας μια για πάντα. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των μαζικών κινημάτων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα η τρομοκρατία μπορούσε να αναβιώσει μόνο μέσω των σύγχρονων «Άζεφ». Δηλαδή σαν αστυνομική προβοκάτσια. 

[size=18]Ο ψυχισμός του «χαφιέ»[/size]

Η ιστορία του Άζεφ έχει και μια άλλη πλευρά που δεν πρέπει να την αφήσουμε απέξω. Ο Άζεφ όπως και όλοι οι πληροφοριοδότες και προβοκάτορες που στρατολογεί η αστυνομία μέσα απ’ το οργανωμένο ριζοσπαστικό κίνημα είναι πάντα χαρακτήρες προβληματικοί με ψυχοσύνθεση θλιβερή και βρωμισμένη. Μικροαπατεώνες, κλεφτρόνια, αθεράπευτοι τζογαδόροι. Πάντα ικανοί να προδώσουν τους συντρόφους, τους φίλους τους, τα πιο στενά συγγενικά τους πρόσωπα, για το χρήμα και την ισχύ.      

Απ’ την άλλη μεριά ο τρόπος που λειτουργούν είναι ένα μυστήριο. Η αινιγματική μορφή του Μαλινόφσκι, προβοκάτορα στην κεντρική επιτροπή των μπολσεβίκων,  είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική. 

Αυτός ο τύπος, σαν έφηβος είχε τρεις καταδίκες για κλοπή. Ικανός, δραστήριος, τον εκτίμησαν πολύ οι μπολσεβίκοι και το 1910 του προσφέρουν θέση στην κεντρική επιτροπή που την επικύρωσε το συνέδριο του κόμματος στην Πράγα, το 1912. Μετά αναδείχτηκε βουλευτής των μπολσεβίκων στη Δούμα και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας. 

Παράλληλα ήταν καταδότης της Οχράνα με το ψευδώνυμο «Ερνέστο» και μετά «Ράφτης». Με μισθό αρχοντικό, 100 ρούβλια το μήνα. Ήταν το καύχημα της Ασφάλειας και είχε βάλει στόχο να γίνει ένας απ’ τους αρχηγούς του κόμματος. Κατέδωσε ολόκληρες οργανώσεις στη Μόσχα την Τούλα κλπ. Έδωσε στην αστυνομία τον Μιλιούτιν, τον Νίγκιν, τη Σμίντοβιτς, τον Στάλιν, τον Σβέρντλωφ, Διαβίβασε τα μυστικά αρχεία του κόμματος στην Οχράνα, και ήταν πίσω από πολλές άλλες προδοσίες. 

Ξεσκεπάζεται, παίρνει μια μεγάλη αμοιβή απ’ το υπ. Εσωτερικών και εξαφανίζεται. Στον πόλεμο αιχμαλωτίζεται, τον κλείνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, επιστρέφει στην Ρωσία και εμφανίζεται, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, στο επαναστατικό δικαστήριο για να δηλώσει: «Είμαι ο προβοκάτορας Μαλινόφσκι. Τουφεκίστε-με»! Κατανόησε, είπε, πολύ αργά την επανάσταση, παρασύρθηκε απ’ τη φιλοδοξία και την ροπή του στην περιπέτεια, υπέφερε απ’ τον διχασμό της προσωπικότητας του. 

Ποια ήταν η αλήθεια; Ο τυχοδιώκτης έπαιζε τα ρέστα του; Ήταν διχασμένη προσωπικότητα; Η επανάσταση δεν είχε καιρό για αινίγματα ψυχολογίας ούτε μπορούσε να διακινδυνέψει να την εξαπατήσουν για δεύτερη φορά. Ικανοποίησε το αίτημά του. Καθώς ο Μαλινόφσκι διέσχιζε μια έρημη αυλή του Κρεμλίνου δέχτηκε  αιφνιδιαστικά μια σφαίρα στον αυχένα. 

Η οργανωμένη απ’ τον Άζεφ δολοφονία του Πλέβε και του μεγάλου δούκα πήγαινε κάπως μακριά ακόμη και για την Οχράνα, όμως συνέχισαν να τον χρησιμοποιούν. Ο διπλός του ρόλος διαπερνούσε άραγε και τον χαρακτήρα του; Λέγεται ότι μετά την αποκάλυψη του, ως διπλού πράκτορα, ο Άζεφ είπε σε ένα γνωστό του ότι αν του δινότανε μια ευκαιρία θα είχε σκοτώσει και τον Τσάρο! Πόση αλήθεια υπήρχε σ’ αυτά τα λόγια και πόση δολιότητα;

Ο Ρώσος δραματουργός, στον οποίο αναφερθήκαμε στην αρχή, ο Μιχαήλ Λεβίθιν, βλέπει στον Άζεφ την ενσάρκωση του πιο ακραίου καιροσκοπισμού. Ενδιαφέρεται -πολύ δικαιολογημένα - να διαπεράσει αυτή τη φοβερή προσωπικότητα.  Προκαταλαμβάνει τον θεατή με το ερώτημα: τι είναι τελικά ο Άζεφ - εχθρός, σωτήρας ή  διάβολος; 

Τον ενδιαφέρει η ανατομία του καιροσκόπου και ο καιροσκοπισμός (οπορτουνισμός), επειδή αισθάνεται ότι στο σημερινό κόσμο, ειδικά στους κύκλους της πολιτικής, κυριαρχούν οι «Άζεφ». Ο Άζεφ έχει χαρακτηριολογικά γνωρίσματα των σημερινών παλιανθρώπων και των κακοποιών της πολιτικής. Απ’ ένα σύντομο κριτικό σχολιασμό του έργου, μαθαίνουμε ότι η παράσταση αρχίζει με την προβολή μερικών πορτρέτων μεταξύ των οποίων του Χίτλερ, του Μπιν Λάντεν και του Άζεφ. Από κάτω υπάρχει το ερώτημα: «Ποιος είναι αυτός;».

Στο τέλος της σειράς, με το ίδιο ερώτημα, αντί για πορτρέτο υπάρχει ένας καθρέφτης, στον οποίο ο περαστικός μπορεί να αντικρίσει το πρόσωπο του -ένας συμβολισμός που απεικονίζει την ιδέα: καιροσκόποι υπάρχουν πάντα ανάμεσα μας. Ο κάθε ένας απ’ αυτούς μπορεί να γίνει Άζεφ. [color=red][b]Όχι απαραίτητα με την ακραία μορφή του προβοκάτορα αλλά του διπρόσωπου και κυνικού τυχοδιώκτη που εμφανίζεται αδελφός και σωτήρας, ενώ είναι πάντα έτοιμος για προδοσία και όλεθρο, κινούμενος αποκλειστικά και μόνο από ιδιοτελές συμφέρον. [/b][/color] 

Η αποχώρηση του Τσιπρα

Χτες είχαμε την ανακοίνωση του Τσίπρα ότι αποχωρεί απο το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ μετά απο τρείς εκλογικές ήττες απο τον Μητσοτάκη.

Οι δεξιοί απο την μεριά τους ξεκίνησαν τα αρνητικά της πολιτικής του τα 5,5 χρόνια διακυβέρνησης του,λέγοντας κυρίως για τις Πρέσπες,τα capitals control,το τέταρτο μνημόνιο και τέλος.Τίποτα άλλο μεμπτό και δικάσιμο.

Οι επίσημοι αριστεροί απο την μεριά τους μας είπαν και αυτοί για το μνημόνιο που μας φόρτωσε,τους πασόκους που μάζεψε,και κάτι ηλιθιότητες για να μην ασχοληθούν με τα ουσιώδη που τον στιγμάτισαν.Ολοι αυτοί αποτελουν μέρος των επισήμων πολιτικών άκρων είτε είναι ψηφοφόροι ,είτε πολιτικά στελέχη και κυβερνώντες.Ενα μεγάλο μέρος του λαού που δεν είναι μέρος των παραπάνω,αναφέρθηκε στην κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος που το τεράστιο ΟΧΙ έγινε τελικά ΝΑΙ,και που άφησε τελικά με την αποχώρηση του τον Μητσοτάκη χωρίς αντίπαλο να συνεχίζει το καταστροφικο του έργο.

Παμε τώρα να δούμε αναλυτικά την πορεία του Τσίπρα και τα ΄'εργα επί ημερών του ώς κυβέρνηση και 'ως Αξιωματική αντιπολίτευση.

Ο Τσίπρας επιλέχτηκε απο την πρεσβεία να αποτελέσει στο μέλλον τον αριστερό κυβερνήτη αν και όποτε χρειαστεί και απαιτηθεί.Οπότε και ξεκίνησε ώς υποψήφιος στον δήμο Αθηναίων για να τον μάθει ο λαός και μετά το τσιράκι ο Αλαβάνος του έδωσε το χρίσμα του αρχηγού του κόμματος του για να ετοιμαστεί το σενάριο,Και φτάσαμε να γίνει κυβέρνηση και Πρωθυπουργός και μετά να γίνει Αξιωματική αντιπολίτευση.

Ο Τσ'ιπρας επιλέχτηκε απο την πρεσβεία ώς η ανακουφιστική βαλβίδα αν και εφόσον η χύτρα με τον λαό να σιγοβράζει επί χρόνια .χρειαζόταν να δυναμώσει την φωτιά...

Όταν λοιπόν δυνάμωσαν την φωτιά οι εκλεκτοί της παγκόσμιας ελίτ με τα μνημόνια την φτωχοποίηση και την παράδοση άνευ όρων κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας αλλά και εργατικών δικαιωμάτων,χρειάστηκε να ανέβει στην εξουσία ένας αριστερός ηγέτης που θα τραβήξει πάνω του την ελπίδα του απελπισμένου εργάτη,υπαλλήλου,μικροαστού,και γενικά της μάζας.Με απλά λόγια ο Τσ'ιπρας αναδείχτηκε για να σκοτώσει την ελπίδα αυτού του δοκιμασμένου και απελπισμένου λαού.Αυτή ήταν η εντολή που είχε και μόνο.Να σκοτώσει την ελπίδα του απελπισμένου,να τον αποτελειώσει ψυχικά ,να σωθούν τα επαναστατικά του αποθέματα.Να σταματήσει να βγαίνει στους δρόμους και στις πλατείες απογοητευμένος απο όλους ,ώστε ο επόμενος να βάλει το πρόγραμμα σε λειτουργία ανενόχλητος!!!!Και ο επόμενος αφού τον έφερε ο Τσίπρας του είχε ετοιμάσει και τον λαό να δεχτεί τα πάντα χωρίς αντίσταση.Δεν θα αναφερθώ καθόλου στο ξεπούλημα του κράτους και το κλέψιμο απο τους επόμενους ούτε κάν στις καταστροφικές Πρέσπες και Αιγαίο γιατί το έχουμε αναλύσει πολές φορές στο παρελθόν.Ο Τσίπρας καθ όλην την διάρκεια της ψευτοπανδημίας που ο λαός είχε αγανακτήσει απο την απώλεια της ελπίδας τους και είχε καθηλωθεί σε έναν καναπέ,ΔΕΝ έκανε καμία μα καμία αντιπολίτευση στα μέτρα που έλαβε ο Μητσοτάκης για την ψευτοπανδημία.Δεν αντέδρασε στα σκληρότερα λοκ ντάουν που επέβαλε σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν αντέδρασε στα μέτρα για τους θανατηφόρους εμβολιασμούς,και ουσιαστικά βοηθούσε τον Μητσοτάκη να φέρει εις πέρας το καταστροφικο του έργο.Τον έσπρωχνε προς την επιτυχία!!!!!Και φτάσαμε στις εκλογές του 2023 τον Μάιο,που η SingularLogic διέπραξε με εντολή της πρεσβείας την φοβερή εκλογική νοθεία με τον Μητσοτάκη με την καταστροφική τετραετία με ψευτοπανδημία,βιασμούς παιδιών,ανάδειξη των ΛΟΑΤΚΙ, Τέμπη, Αιγαίο ,φτωχοποίηση,ξεπούλημα, πληστηριασμούς πρώτης κατοικίας,να ξαναβγαίνει πρώτος και τον Τσίπρα να μην βγάζει άχνα.Γιατι είχε ενημερωθεί και διαταχθεί απο την πρεσβεία για το αποτέλεσμα όπως και οι υπόλοιποι εντός της νέας βουλής.Και σήμερα μας αποχαιρετά γιατί οι εκλεκτοί των Βρυξελλών θέλουν τον Ανδρουλάκη να έχει ενεργό ρόλο το επόμενο διάστημα,και εμείς πρέπει να απολογηθούμε που έφυγε ο Τσίπρας.Και όλο αυτό το διάστημα το προεκλογικό έκανε ότι ήταν δυνατόν για να δικαιολογήσει το επερχόμενο αποτέλεσμα της νοθείας ,είτε με την διαγραφή Πολάκη είτε με τις δηλώσεις Κατρουγκαλου και απεκρυπτε την αλήθεια απο τον λαό ακόμη και μέχρι την στιγμή της αποχώρησης του.

Απο έσένα κρατάμε λοιπόν δύο πράγματα,το 2015 σκότωσες την τελευταία ελπίδα ενός ταλαιπωρημένου και δοκιμασμένου λαού που προσπάθησε να πετάξει τα δεσμά του,και δεύτερον πήρες ενεργά μέρος στην ψευτοπανδημία που απέφερε εκατομμύρια νεκρούς και τραυματισμένους επί τρία χρόνια,και για να σε αποχαιρετήσουμε λέμε ένα μεγάλο ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ ΛΑΜΟΓΙΟ επαιξες τον ρόλο σου και σε πετάνε σαν στιμένη λεμονόκουπα όπως συνηθίζουν άλλωστε με τα τσιράκια τους,και σου υποσχόμαστε ότι εμείς με ότι δυνάμεις μας έχουν απομείνει θα δώσουμε τον αγώνα μας να ανατρέψουμε το άθλιο αυτό πολιτικό σύστημα που εσείς υπηρετείτε πιστά,και θα αναδείξουμε με κάθε κόστος τον εργάτη γιατι ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ.

Τι ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία;

Τι ακριβως συμβαίνει στην Γαλλία σήμερα.

Δύο μήνες πριν ειχαμε μια παρατεταμένη περίοδο διαμαρτυριών σε ολόκληρη την χώρα για το νέο συνταξιοδοτικό του προέδρου Μακρόν και την αύξηση των ορίων ηλικίας αυτού.

Πριν τρείς μέρες "ξαφνικά"σε έναν έλεγχο ρουτίνας της αστυνομίας σε δύο αλλοδαπούς που κατα τύχη βιντεοσκοπείτο απο απέναντι,ο ένας αστυνομικός βγάζει το όπλο και πυροβολεί στο κεφάλι τον 17χρόνο Αλγερινό χωρίς προηγουμένως να έχει προειδοποιήσει ή το θύμα να έχει προκαλέσει.

Τι μας θυμίζει αυτό?

Στο πρόσφατο παρελθόν στις ΗΠΑ ένα ακριβώς ίδιο περιστατικό που δημιούργησε αναταραχές στην χώρα επί μήνες αλλά και στην κυβέρνηση Τράμπ και ουσιαστικά ήταν ένας μοχλός πίεσης για τις αποφάσεις που ελάμβανε ο πρόεδρος για την επανασύσταση της αμερικ'ανικης οικονομίας και τις κυρώσεις ενάντια στους Κινέζους αλλά και την απόσυρση των στρατευμάτων απο Ευρώπη και Αφγανιστάν,αλλά και για την χαλαρή του στάση προς την ψευτοπανδημία, και που ήταν ένας απο τους λόγους που τελικά με την νοθεία ολκής έριξαν τον Τράμπ απο την εξουσία.

Στο πιο μακρινό παρελθόν το 2011 στο Λονδίνο η αστυνομία σταματά για έλεγχο έναν έγχρωμο νακροέμπορα και του ρίχνουν εν ψυχρό μέσα στο αυτοκίνητο,και μετά απο αυτήν την δολοφονία ξεσπούν ταραχές και ο Πρωθυπουργός Κάμερον μετά απο αυτές αλλάζει τον χάρτη με τα μέτρα τάξης στην χώρα και στο Λονδίνο γιατί θα ακολουθούσαν οι ολυμπιακοί αγώνες και υπήρχε ο φόβος για μεγάλες διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις,και με αυτον τον στημένο τρόπο ο λαός υποχώρησε...

-Στην Γαλλία σήμερα ο πληθωρισμός καλπάζει με ρυθμούς ιπποδρόμου (8%),και συνεχίζει να υπονομεύει τους πραγματικούς μισθούς όλων των εργαζομένων, οπότε είναι βέβαιο ότι θα ξεσπάσουν απεργίες για αυξήσεις σε όλους τους οικονομικούς τομείς. Έχουν ήδη σημειωθεί ισχυρά χτυπήματα στις μεγάλες εταιρείες Decathlon, Leroy Merlin, Vueling, Satys,CGT Airbus Atlantic,EDF και Engie.

(Ήδη τον περασμένο Δεκέμβριο, οι εργαζόμενοι της Satys στο Loire-Atlantique κινητοποιήθηκαν για να ζητήσουν αυξήσεις μισθών. Υποστηρίχθηκαν από υπαλλήλους της Airbus, με πρωτοβουλία της CGT Airbus Atlantic, η οποία η ίδια κάλεσε τους υπαλλήλους της Airbus να κάνουν δίωρες απεργίες ενάντια στις νέες, πιο περιοριστικές ώρες εργασίας. Αυτή η κοινή κινητοποίηση ενίσχυσε την απεργία των εργαζομένων στο χώρο του Loire-Atlantique, η οποία ανανεώθηκε για τέσσερις συνεχόμενες ημέρες. Αντί της αύξησης 1% που πρότεινε η διοίκηση στο πλαίσιο του NAO, οι απεργοί του Loire-Atlantique πέτυχαν γενική αύξηση 4% στους μισθούς,Η Satys είναι μια γαλλική πολυεθνική εξειδικευμένη στην αντιδιαβρωτική επίστρωση για τους τομείς της αεροναυπηγικής και των σιδηροδρόμων και είναι ο παγκόσμιος ηγέτης στην επίστρωση νέων αεροσκαφών.Και αν τα οικονομικά αποτελέσματα της Satys είναι εξαιρετικά, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων. Για παράδειγμα, τα μέρη των ελικοπτέρων Airbus πρέπει να καλύπτονται με τοξικές ουσίες, κάτι που απαιτεί από τους εργαζόμενους να φορούν πολύ βαρύ και κουραστικό προστατευτικό εξοπλισμό. Η εργασία σε δεξαμενές αεροσκαφών μπορεί να γίνει μόνο σε θέση οκλαδόν . Οι δύσκολες στάσεις είναι η καθημερινότητα των εργαζομένων. Τέλος, εργάζονται «κλιμακωτά ωράρια» ολόκληρο το 24ώρο)

Αυτές οι απεργίες μπορεί να επικρατήσουν εν όλω ή εν μέρει. Δεδομένης όμως της γενικής φύσης της μάστιγας του πληθωρισμού, που πλήττει όλες τις κατηγορίες εργαζομένων αγώνα , θα αποκτήσει μαζικό και εθνικό χαρακτήρα(και σίγουρα με ευρωπαϊκή απήχηση στο μέλλον).Και αν θυμηθούμε τον τεράστιο όγκο οργής και μαχητικότητας που είχε προκύψει στον αγώνα κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος το ίδιο προβλέπουν να συμβεί και για την αναπροσαρμογή των μισθών στον πληθωρισμό και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια τεράστια εκστρατεία αν διεξήχθη και για αυτό το θέμα θα βρει μια ευρεία απήχηση στη μάζα του πληθυσμού.

Στα πλαίσια μιας επερχόμενης τρικυμίας ο Πρόεδρος Μακρόν θέλει να ετοιμάσει ένα αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο επιβολής της τάξης ώστε να αποθαρρύνει τους Γάλλους να βγούνε στους δρόμους πάλι. Χρησιμοποιεί τις μειονότητες που ζούν στα προάστια ως μοχλό πίεσης στους ντόπιους αφού παρατηρούμε ότι υπάρχουν και συμπλοκές εκτός απο την αστυνομία και τον στρατό και με τους ντόπιους καταστηματάρχες και μή βλέποντας πολλά βίντεο οπου οι διαδηλωτές μετανάστες χτυπούν λευκούς στους δρόμους καθώς και μέσα στα αυτοκινητά τους όπου τους πετύχουν.Ουσιαστικά δημιουργείται ένα κλίμα πανικού και φόβου ανάμεσα στον πληθυσμό.Και με βάση αυτήν την κατευθυνόμενη επιθετικότητα το κράτος έχει βγάλει δημοσκοπήσεις ότι το 70% του Γαλλικού λαού επιθυμεί να γίνει στρατιωτική επέμβαση για τις συγκεκριμένες διαδηλώσεις.Ουσιαστικά είναι και ο μόνος τρόπος πλέον για να σταματήσουν τους μετανάστες στα προάστια των πόλεων της Γαλλίας και μετά απο αυτό θα υπάρχει και δεδικασμένο αντιμετώπισης ταραχών με τον στρατό αλλα και φωλιασμένος ο φόβος στα μυαλά των Γάλλων εργαζομένων για παρόμοιες κινήσεις στο μέλλον...

-Απο την άλλη διαβάζουμε ότι ο Μακρον κρυφοκοιτάζει και μιά συμμετοχή στο επερχόμενο συμβούλιο των BRICS στην Νότιο Αφρική,αλλά και έχει επισκεφτεί πρόσφατα τον πρόεδρο Σί στο Πεκίνο όπου έδωσαν τα χέρια για χιλιάδες συμφωνίες αναμεσά τους καθώς ο Μακρόν πήγε στην Κίνα συνοδευόμενος απο εκατοντάδες Γάλλους επιχειρηματίες.Επίσης αναβαθμίζει την πυρηνική ενέργεια της χώρας η οποία είχε παροπλιστεί τα τελευταία 6 χρόνια και είχε σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των τιμών ενέργειας προερχόμενης απο την άλλη άκρη του ατλαντικού με πλοία(LNG).Αυτά είναι σίγουρο ότι δεν θα αρέσουν στην εξ αμερικής ελίτ και η οποία μαζί με τις μυστικές της υπηρεσίες καθώς και ένα μέρος των Γαλλικών αρχών που την υποστηρίζει να δημιούργησε τα επεισόδια αυτά σαν μοχλό πίεσης προς τον Μακρόν,ο οποίος όμως με την επιβολή μέτρων λοκ ντάουν και την συμμετοχή του στρατού στα προάστια δείχνει να θέλει να κρατήσει και σε αυτήν την περίπτωση την στάση του.

Και στις δύο περιπτώσεις πάντως οι μετανάστες παίζουν τον ρόλο που απαιτούν οι παγκοσμιοποιητές για να διατηρούν τα σκήπτρα στην δύση(γι αυτό και τους έφεραν άλλωστε).Οι επόμενες ημέρες θα μας δείξουν για ποιόν απο τους δύο παραπάνω λόγους πυροδοτήθηκε η μεγάλη αυτή Γαλλική φωτιά...

Ιστορικός

Είναι τα εκλογικά αποτελέσματα προϊόν νοθείας;

 -

29/05/2023

Το παράδοξο

Από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, η Ελλάδα βοά ότι τα αποτελέσματα αυτά είναι προϊόν νοθείας σε τεράστια κλίμακα.

Και βέβαια πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι ένας “ηγέτης” (…) με τον οποίο έχουν φρίξει ακόμη και τα μέλη του κόμματός του, ένας “ηγέτης” που έχει κάνει τους ΑΡΔ να μην τολμάνε να κάνουν ζωντανή εκπομπή από το φόβο ότι κάποιος περαστικός θα μπει στο κάδρο και θα βροντοφωνάξει “το γνωστό σύνθημα”, ένας “ηγέτης” που έκανε ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους γράψει ένα στίχο να γράφουν μαντινάδες “προς τιμήν του”, ένας ¨ηγέτης” που επέβλεψε (έστω ως γλάστρα) τη χειρότερη μεταπολεμική τετραετία της χώρας, ένας “ηγέτης” τέλος που δεν κατάφερε να γεμίσει μια πλατεία του Θησείου στην κεντρική προεκλογική του συγκέντρωση, φέρεται να αναμείφθηκε από τον Ελληνικό λαό με αύξηση όχι μόνον των ποσοστών του, αλλά και του απόλυτου αριθμού ψήφων; Ας μη μιλήσουμε για τη φερόμενη ανταμοιβή από τους ψηφοφόρους της φιλοΝΑΤΟϊκής πολιτικής του ΚΚΕ η την υποτιθέμενη μεγάλη άνοδο του άλλου φαντάσματος του παρελθόντος…

Κάποιοι παρακάμπτουν το ζήτημα ως επουσιώδες. Αν όμως ισχύει η υπόθεση (κατ’ άλλους βεβαιότητα) περί νοθείας, ο όποιος σχεδιασμός για εκλογική ή μή κάθοδο του ενός ή του άλλου πολιτικού σχηματισμού, για το τι θα ψηφίσει ο καθένας σε ατομικό επίπεδο κλπ περνάει στο πεδίο της κωμωδίας ή σωστότερα του θεάτρου σκιών. Είναι σαν να παίζεις σε ένα χαρτοπαίγνιο και να λες “Ξέρω οτι είναι σημαδεμένη η τράπουλα αλλά δε με ενδιαφέρει αυτό, εγώ θα παίξω όσο καλύτερα μπορώ και ελπίζω να κερδίσω”. Μία τέτοια στάση αρμόζει μάλλον ψυφιατρικής ερμηνείας και αντιμετώπισης.

Για όσους είναι ερωτευμένοι με το σύστημα και αρνούνται να πιστέψουν ότι θα μπορούσε ποτέ στη  δημοκρατική, ΝΑΤΟϊκή, Ευρωενωσιακή χώρα μας να γίνει νοθεία, το ζήτημα απλώς δεν υπάρχει. Και δε θα υπάρχει, όσες ενδείξεις ή και αποδείξεις περί του αντιθέτου και να παρουσιαστούν. Σε αυτούς ευχόμαστε όνειρα γλυκά. Το παρόν άρθρο απευθύνεται στους υπόλοιπους.

Η ερμηνεία

Το ζήτημα της νοθείας λοιπόν, από τη στιγμή που τίθεται σε τέτοια έκταση, αξίζει, αν μη τι άλλο, διερεύνησης.

Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω κάνοντας το δικηγόρο του διαβόλου: Κάποιες αναλύσεις που έχω διαβάσει, που συγκρίνουν τον αριθμό των εγγεγραμένων με τα αποτελέσματα των απογραφών, ΔΕΝ με πείθουν. Και δε με πείθουν διότι γνωρίζω προσωπικά πλείστους όσους Έλληνες, νέους και μεγαλύτερους, που δουλεύουν από χρόνια στο εξωτερικό, είναι εγγεγραμένοι στους εκλογικούς καταλόγους αλλά δεν έχουν απογραφεί (τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα – κάποιοι έχουν απογραφεί στο Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο ή την Ταϋλάνδη, τις ΗΠΑ την Ελβετία την Κύπρο και άλλες χώρες που μάλλον ξεχνάω αυτή τη στιγμή). Γνωρίζω επίσης ότι η εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων από τους νεκρούς καθυστερεί συνήθως και όχι μόνον από έλλειψη οργάνωσης. Επομένως το “παράδοξο” της αναντιστοιχίας εκλογικού σώματος και απογραφής μόνο παράδοξο δεν είναι.

Ας μην ψάχνουμε εκεί τη νοθεία. Αν έχει όντως γίνει, αυτοί που τη σχεδίασαν  δεν είναι τόσο ηλίθιοι που να μη μπορούν να προσθέσουν 5 αριθμούς (ο βλακούλης είναι και τόσο και περισσότερο αλλά η Singular Logic που φέρεται να έχει αναλάβει την εργολαβία δεν είναι, ούτε βέβαια η “ομάδα Χόρχε” υπό την εποπτεία της οποίας φέρεται να δουλεύει η Singular).

Το τεράστιο ζήτημα είναι γιατί ενώ μέχρι και τις δεύτερες εκλογές του 2015 τα αποτελέσματα δινόντουσαν αναλυτικά ανά εκλογικό τμήμα – (επομένως οι περί τους δέκα σε κάθε εκλογικό τμήμα συμμετέχοντες στην καταμέτρηση – ο δικαστικός, οι βοηθοί του, οι κληρωτοί της εφορευτικής, οι εκλογικοί αντιπρόσωποι των συνδυασμών – μπορούσαν να επιβεβαιώσουν ότι τα αποτελέσματα καταχωρήθηκαν σωστά), από τις εθνικές εκλογές του 2019 δίνονται μόνον σε επίπεδο δήμου. Δηλαδή το σύστημα δημοσιοποίησης των αποτελεσμάτων τροποποιήθηκε με τρόπο που καθιστά αδύνατο τον έλεγχο από τον πολίτη. Οι μόνοι που θα μπορούσαν να ελέγξουν το αν έγινε νοθεία ή όχι, είναι οι μηχανισμοί των μεγάλων κομμάτων που θα συγκέντρωναν τα αποτελέσματα από τους εκλογικούς αντιπροσώπους τους, θα τα άθροιζαν σε επίπεδο δήμου και θα τα συνέκριναν με τα επίσημα. Δεδομένου όμως ότι οι μηχανισμοί αυτοί είναι βαθιά χωμένοι στη διαφθορά και τα κόμματα αυτά άτυπα συγκυβερνούν την τελευταία τετραετία, ο πολίτης δεν θα είχε κανένα λόγο να εμπιστευτεί τη “δικλείδα” αυτή. Άσε που απ’ ότι μαθαίνουμε, στις εκλογές που μόλις έγιναν ο ΣΦΥΡΙΖΑ (αδιάφορα) φρόντισε να ΜΗΝ στείλει εκλογικούς αντιπροσώπους στα περισσότερα εκλογικά τμήματα – προφανώς για να μην υπάρχει κίνδυνος διαρροής. Άσχετα αν πιστεύει κανείς ή όχι ότι έγινε νοθεία μεγάλης έκτασης, η στέρηση από τον πολίτη της δυνατότητας ελέγχου της γνησιότητας των αποτελεσμάτων αποτελεί από μόνη της τεράστιο ζήτημα δημοκρατικής νομιμότητας. Διότι, ακριβώς, το αν έγινε νοθεία ή όχι ΔΕΝ πρέπει να είναι ζήτημα πίστης αλλά να τεκμαίρεται. Διαφορετικά, έχουμε περάσει από το πεδίο της δημοκρατίας σε αυτό της εικονικής δημοκρατίας. Αυτοί που μας λένε ότι η γυναίκα του καίσαρα δε χρειάζεται να φαίνεται τίμια, αφού όλοι ξέρουν ότι είναι, δεν πείθουν κανέναν – εκτός ίσως από τους εαυτούς τους.

Εκλογές με νοθεία μεγάλης κλίμακας έχουν ξαναγίνει στη χώρα μας, ιδιαίτερα αυτές του 1961. Τότε όμως υπήρχε αντιπολίτευση, η οποία ξεκίνησε τον “ανένδοτο αγώνα”, μάζεψε στοιχεία, έβγαλε τη “μαύρη βίβλο”, κατέβασε τον κόσμο στους δρόμους και τελικά οδήγησε στην πτώση της τότε κυβέρνησης. Δυστυχώς σήμερα κυβέρνηση και “αντιπολίτευση” είναι συνεταιράκια, συμπρωταγωνιστές στο ίδιο θεατρικό έργο και ο λαός δεν έχει (επί του παρόντος) τα οργανωτικά όπλα που χρειάζεται για να τους πολεμήσει.

Γιατί;

Ρωτάνε κάποιοι, για ποιον λόγο να συναινέσει η “αντιπολίτευση” στην καταλήστευση του εκλογικού της αποτελέσματος (και επομένως του μεριδίου της στην κυνοβουλευτική μάσα); Το ερώτημα είναι εύλογο, ιδιαίτερα αν κάποιος έχει περάσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια σε κάποιον άλλο πλανήτη ή σε βαθύ κώμα και έτσι δεν έχει προσέξει ότι αντιπολίτευση μέσα στο κυνοβούλιο δεν υπάρχει. Η απάντηση πάντως είναι, δυστυχώς, ότι τα σχέδια των μεγάλων αφεντικών προβλέπουν μία κυβερνητική θητεία που θα οδηγήσει τη χώρα και τους κατοίκους της σε ανείπωτες καταστροφές. Τα ανθρωπάρια που ηγούνται των συστημικών κομμάτων είναι λογικό να σκέφτονται “απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο”. Ο μόνος που δε μπορεί να αρνηθεί είναι ο άνθρωπος που είναι βουτηγμένος μέχρι το λαιμό σε κάθε είδους σκάνδαλα (διαφθοράς, παιδεραστίας, δωροδοκιών, για να μη μιλήσουμε για άλλα που ψιθυρίζονται) και ξέρει οτι αν επιχειρήσει να πάει κόντρα στα αφεντικά του την επομένη μπορεί πολύ εύκολα να βρεθεί να εκτίει ποινή πολλαπλών ισοβίων.

Το άλλο ερώτημα που θέτουν κάποιοι είναι γιατί να γίνει νοθεία; Δεν είναι όλα τα κυνοβουλευτικά κόμματα εξ’ ίσου υποτελή;

Η οπτική αυτή είναι κοντόφθαλμη. Η κυβέρνηση που θα επωμιστεί το βάρος των σχεδιαζομένων μέτρων (παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, περαιτέρω φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού, επέκταση της κλοπής της λαϊκής κατοικίας, “πράσινη” χούντα και άλλα πολλά), θα καταρεύσει κάτω από το βάρος των εγκλημάτων της. Τα υπερατλαντικά αφεντικά θέλουν να έχουν έτοιμη τη διάδοχη λύση και γι αυτό κρατάνε στη σαλαμούρα τσιπρουλάκηδες και μπαρουφοτσούμπες, αντί να τους κάψουν όλους μαζί.

Και τώρα;

Με βάση τα παραπάνω, τίθεται βέβαια το ερώτημα τι μπορεί να κάνει ο πολίτης στις ερχόμενες εκλογές.

Πολύ θα χαιρόμουν να είχα τη μαγική συνταγή που θα νικούσε τα σχέδια των εχθρών δια της σωστά μελετημένης ψήφου. Αν όμως ψηφίσεις τον Α πιστεύοντας ότι το σύστημα δεν τον θέλει, απλά η ψήφος σου θα μπει στο μαγικό κουτί και θα βγει με τη μορφή ψήφου στον Β που το σύστημα υπαραγαπά. Όταν η τράπουλα είναι σημαδεμένη, δύο τρόποι υπάρχουν να μη χάσεις: είτε να μην παίξεις, είτε να αλλάξεις την τράπουλα. Και με τον πρώτο δε χάνεις μεν, αλλά ούτε κερδίζεις…

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε άπραγοι μπροστά στη νοθεία. Προσωπικά προτίθεμαι να πράξω τα παρακάτω (και βέβαια δέχομαι ιδέες για τυχόν άλλα που θα μπορούσε να κάνει κανείς συμπληρωματικά):

– Κατ’ αρχήν έχω ήδη επιδιώξει, και μάλλον εξασφαλίσει, εξουσιοδότηση για να είμαι εκλογικός αντιπρόσωπος σε ένα ή περισσότερα εκλογικά τμήματα (επόπτης). Με την ευκαιρία θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου για να αντιμετωπίσω “κλασικές” μεθόδους νοθείας (ακύρωση εγκύρων ψηφοδελτίων, πακέτα χωρίς συγκεκριμένα ψηφοδέλτια κλπ). Θα φροντίσω να φωτογραφίσω το πρακτικό του δικαστικού αντιπροσώπου σε όσα τμήματα εποπτεύω και να κρατήσω τις φωτογραφίες για να τις συγκρίνω με τα επίσημα αναλυτικά αποτελέσματα, όταν και αν δημοσιευτούν. Και βέβαια η αυτοπρόσωπη παρουσία και προσεκτική παρακολούθηση της διαδικασίας μπορεί να μου ανοίξει τα μάτια σε τρόπους νοθείας που δε φαντάζομαι καν αυτή τη στιγμή.

– Στη συνέχεια, προτίθεμαι να πάω στο δήμο όπου ψηφίζω και να ζητήσω να δημοσιοποιηθούν τα πρακτικά των δικαστικών αντιπροσώπων. Αν αυτό γίνει, η νοθεία – τουλάχιστον με τον τρόπο που υποθέτω ότι γίνεται, δια της δημιουργικής λογιστικής δηλαδή – καταρρέει αυτόματα. Σε περίπτωση – που θεωρώ και την πιθανότερη – που ο δήμος το αρνηθεί, θα συμβουλευτώ δικηγόρο για το πώς μπορώ να τη διεκδικήσω (όχι, δεν περιμένω ότι ο κρατικός μηχανισμός θα λύσει το πρόβλημα για λογαριασμό μας).

– Τρίτον και σημαντικότερον, θα συμμετέχω με κάθε τρόπο στην καμπάνια που πρέπει να γίνει για την εκ νέου και ακόμη καλύτερη δημοσιοποίηση των αναλυτικών αποτελεσμάτων – είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο κύριος Πιερακάκης που επαίρεται για τις επιτυχίες του στον τομέα της ψηφιακής διακυβέρνησης θα σπεύσει να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα.

Συνεχίζεται…

Πολλά μπορούν και πρέπει να γραφτούν ακόμη για το θέμα. Στο άρθρο αυτό δεν έκανα τίποτα άλλο από το να αγγίξω την επιφάνεια του. Για να μην κουράζω τον αναγνώστη, θα προσπαθήσω να επανέλθω σε επι μέρους πλευρές σε ξεχωριστά κείμενα.

Αλφόνσος Πάγκας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΟΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΒΕΝΖΙΝΗ ΣΤΗΝ ΝΟΘΕΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ανέκαθεν στην Ελλάδα, κάθε φορά που διεξάγονταν εκλογές, υπήρχε η αίσθηση πως πραγματοποιούνταν βαδίζοντας πάνω στα όρια της αντισυνταγματικότητας. Ωστόσο, η μοναδική φορά που η "αίσθηση" μετατράπηκε σε καθολική βεβαιότητα, ήταν σε αυτές του 1961. Τότε που είχαν ψηφίσει τα...δένδρα, και οι αποβιώσαντες από τον μάταιο τούτο κόσμο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, που έμειναν στην ιστορία σαν το μεγάλο παράδειγμα προς αποφυγή. Κατά κάποιο τρόπο, οι εκλογές του 1961, αποτελούσαν μέχρι σήμερα το "πανελλήνιο ρεκόρ" εκλογικής νοθείας που είχε γίνει στην χώρα μας, Αυτό το τεράστιο ρεκόρ λοιπόν που υπήρχε μέχρι τις μέρες μας, το κονιορτοποίησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δικαίως οι εκλογές του 2023, θα κρατούν από εδώ και πέρα τα σκήπτρα της μεγαλύτερης εκλογικής νοθείας που έγινε ποτέ στην Ελλάδα....

Ωστόσο, ανάμεσα στις δύο μεγάλες νοθείες (1961- 2023) υπάρχει μία τεράστια ουσιαστική διαφορά η οποία υπάρχει, και δεν είναι άλλη από την συμπεριφορά (τότε και τώρα) των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Από την μία η Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου σαν αντιπολίτευση, κατήγγειλε την μεγάλη νοθεία που είχε γίνει από την πρώτη στιγμή, δεν αναγνώρισε επίσημα το αποτέλεσμα, και κήρυξε τον περίφημο ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ, συμπαρασύροντας σε αυτόν και το άλλο τότε μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης, την ΕΔΑ. Όπως είναι γνωστό, αυτός ο αδιάκοπος αγώνας που διεξήχθη σε καθημερινή σχεδόν βάση, επέφερε τελικά την πτώση της κυβέρνησης του Καραμανλή το 1963 (είχε προηγηθεί τον ίδιο χρόνο και η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στην Θεσ/νίκη) εξελίξεις που οδήγησαν στον εκλογικό θρίαμβο της Ε.Κ το 1964.Σήμερα,(προσέξτε την διαφορά πολιτικών αντανακλαστικών) ο Τσίπρας σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αμέσως μετά την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων, πήρε τηλέφωνο τον Μητσοτάκη, και του έδωσε ταπεινά τα συγχαρητήριά του!!!. Τί μεγαλοψυχία !!. Και πόσο απαράμιλλο πολιτικό ήθος!!. Δεν του έκανε καθόλου εντύπωση που η ολέθρια για την χώρα πολιτική του Μητσοτάκη την οποία για 4 χρόνια κατήγγειλε (έστω και μόνο στα λόγια) όχι μόνο δεν μείωσε τα ποσοστά της, αλλά τα αύξησε κατά 5%. Ούτε που ο ίδιος έχασε 12 ποσοστιαίες μονάδες σαν να βρισκόταν στην κυβέρνηση το κόμμα του.

Την ίδια τακτική ακολουθούν και τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις. Βρίζουν όσους μιλάνε για νοθεία, αποκαλώντας τους ψεκασμένους. Τί πρωτότυπο!. Αυτοί οι κύριοι τα ίδια έλεγαν και την εποχή της ψευτοπανδημίας. Και βλέπουμε τα χαϊρια τους. Την δική τους πολιτική δειλία και παλιανθρωπιά, την φορτώνουν στις πλάτες του Ελληνικού λαού.

Πάντοτε οι εκλογές στην Ελλάδα διεξάγονταν κάτω από την στενή παρακολούθηση των ξένων αφεντικών, και πρωτίστως των Αμερικάνων. Αυτή η υψηλή "εποπτεία", βρισκόταν πάντα σε ευθεία αναλογία με τις πολιτικές εξελίξεις και τις προτεραιότητες που είχαν για την περιοχή, οι "σύμμαχοί μας".

Εάν τα πράγματα κυλούσαν ομαλά γι' αυτούς, περιορίζονταν σε μία διακριτική παρακολούθηση αφήνοντας κάπως λάσκα τα...λουριά. Εάν τα πράγματα "ζορίζονταν", ξεπερνούσαν τις όποιες διακριτικότητες, φτάνοντας στην απροκάλυπτη και κυνική επέμβαση. Ο σημερινός παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων, αν ιδωθεί ιδιαίτερα μέσα από το πρίσμα των δυσμενών γι' αυτούς εξελίξεων στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά και τις αναμενόμενες εξελίξεις ως προς το ενδεχόμενο κήρυξης επίσημης πτώχευσης των ΕΠΑ στις αρχές του Ιούνη, δεν αφήνει περιθώρια στους νεοταξίτες. Το σφίξιμο των λουριών στο έσχατο σημείο του από εδώ και πέρα, ισχύει για όλες τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και ιδιαίτερα για την Ελλάδα, η οποία από οικονομική άποψη βρίσκεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά επί ξύλου κρεμάμενη, κι'ας λένε τα αντίθετα τα εγχώρια παπαγαλάκια του Κούλη. Το πρόγραμμα της νέας τάξης για την χώρα μας, οικονομικό αλλά και γεωπολιτικό, δεν φαίνεται να έχει προηγούμενο σε σφοδρότητα και αντιλαϊκά μέτρα. Στο οικονομικό, ήδη η Κομισιόν, έστειλε από τώρα το αυστηρό της μήνυμα στον Μητσοτάκη σχετικά με τις προεκλογικές του εξαγγελίες για αυξήσεις στους μισθούς, και άλλα παρόμοια. Στο γεωπολιτικό παιχνίδι, υπάρχει το άλυτο πρόβλημα του Αιγαίου, το οποίο οι Αμερικάνοι θα θελήσουν να το λύσουν σύμφωνα με τα Τούρκικα γούστα, καθώς το θεωρούν σαν ευκαιρία να απαγκιστρώσουν οριστικά την Τουρκία από την όποια συνεργασία φαίνεται να έχει με την Μόσχα. Ο καθένας από εδώ και πέρα, είναι σε θέση να καταλάβει τί είδους πολιτικές θα περιλαμβάνει η νέα τετραετία(;) της κυβέρνησης Μητσοτάκη.....

Την ίδια στιγμή φυσικά μπορούμε κι εμείς να κατανοήσουμε τους λόγους που έκαναν την νεοταξίτικη πολιτική, να αλλάξει τα σχέδιά της, όσον αφορά το είδος (από πολιτική άποψη) της κυβέρνησης που προτιμούσαν να έχουν στην Ελλάδα, για τα αμέσως επόμενα χρόνια. Τα τελευταία 2 χρόνια περίπου, οι επιδιώξεις τους έδειχναν πως προσανατολίζονταν σε συμμαχική ή οικουμενική κυβέρνηση, η οποία θα έπαιρνε στους ώμους της όλο το βάρος (και τις ευθύνες τελικά για μία τέτοιου μεγέθους αντιλαϊκή, αλλά και αντεθνική πολιτική. Οι αλλεπάλληλες τρικλοποδιές που έμπαιναν στα πόδια του Κούλη με αποκορύφωμα την μεγάλη εγκληματική προβοκάτσια των Τεμπών εκεί οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια τις εξελίξεις....

Φαίνεται ωστόσο, πως το τελευταίο διάστημα, ανάμεσά τους επικράτησαν "ωριμότερες" σκέψεις. Αφ' ενός πρέπει να θεώρησαν ότι μία τέτοια εκδοχή. θα περιλάμβανε μεγάλο ρίσκο εν όψει μίας τέτοιας καθολικά βάρβαρης πολιτικής για τον Ελληνικό λαό, καθώς η συμμαχική κυβέρνηση, δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την σταθερότητα που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις κινδυνεύοντας να διαλυθεί πολύ πριν τελειώσει την "δουλειά". Αφ' ετέρου, θα σκέφτηκαν, πως μετά την "καταιγίδα της ερήμου που ετοίμαζαν, δεν θα απέμενε πλέον κανένα κόμμα όρθιο για να παραμυθιάζει τον Ελληνικό λαό. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους φαίνεται πως προσανατολίστηκαν στο να βοηθήσουν τον Κούλη να φτάσει σε αυτόν τον εκλογικά "θρίαμβο". Ήδη οι "κακές γλώσσες" λένε ότι μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, περιδιάβαιναν την Ελλάδα Αμερικάνοι και Ισραηλινοί πράκτορες ειδικοί για τέτοιες "δουλειές", και ότι ο Καρατζαφέρης είχε προβλέψει ανοικτά το 40% του Μητσοτάκη.

Τί ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά; Πρώτα - πρώτα πως οι πάντες "εντός των τειχών" φυσικά γνώριζαν εκ των προτέρων το αποτέλεσμα, και κάνουν τώρα το κορόϊδο. Ο Τσίπρας μαζί με την υπόλοιπη αντιπολίτευση επειδή προς το παρόν νιώθουν πως απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη, και ο Κούλης επειδή εντελώς βλακωδώς αδυνατεί να καταλάβει πως το κεφάλι του ακουμπά ήδη πάνω στην βάση της λαιμητόμου, κι όταν θα το καταλάβει θα είναι πολύ αργά γι'αυτόν. Όσο για τον Ελληνικό λαό, νιώθει για άλλη μία φορά απογοητευμένος, και χιλιοπροδομένος.........

Μοιραία λοιπόν (αν και αυτός ο όρος είναι εντελώς αδόκιμος όταν αναφερόμαστε στην πολιτική) στις 25 του Ιούνη θα βρεθούμε θεατές ενώπιον του ίδιου έργου, αφού στα εκλογικά κέντρα δεν θα έχουν κανένα αντίπαλο να τους εμποδίσει. Ο Κούλης και οι έξωθεν προστάτες του, έχουν φάει ήδη τον γάϊδαρο. Δεν πρόκειται να σταματήσουν τώρα στην ουρά.....

https://patari.org/forum/viewtopic.php?t=19224

Ψηφιστε Αναχώματα γιατί Χανόμαστε;

 Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Γιάνης Μπαρουφάκης πόσα θεωρούν ότι είναι τα φύλα; 63; Ή υπερθεματίζουν και τα βγάζουν 78; Την κριτική στην ευρωλαγνεία μήπως θα την κάνουν από θέσεις ευρωπρωκτικότερες του ευρώπρωκτου βλαΚούλη; Η αντιπρότασή τους στο φετιχισμό του Ευρώ ποια είναι; ο φετιχισμός του ντόλαρ; Για τα πράσινα άλογα της ανάπτυξης έχουν ποτέ εκφράσει αντίρηση, ή υπερθεματίζουν και εκεί; Μήπως κατά τύχη υποστηρίζουν την απόφαση του διεθνούς ΝΑΤΟϊκού δικαστηρίου ενάντια στον Πούτιν; Μήπως και εκεί υπερθεματίζουν;

Το (ελεγχόμενο ως ανακριβές) εκλογικό αποτέλεσμα είναι όντως φρικιαστικό. Η λύση όμως δεν είναι να στήσουμε οι ίδιοι αναχώματα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Και το καλό στην περίπτωση αυτή είναι ότι ο Ελληνικός λαός θα εξωθηθεί να αναζητήσει μη κυνοβουλευτικές λύσεις. Ας μη στήσουμε μπροστά του φαντάσματα.

Θα μπορούσα, για λόγους τακτικής και μόνον, να συζητήσω μία ψήφο σε συστημικά μορφώματα όπως η πλεύση ελευθερίας και το Diem 25. Ελάχιστη προϋπόθεση όμως θα ήταν να αμφισβητήσουν το φερόμενο ως εκλογικό αποτέλεσμα και να απαιτήσουν μέτρα διασφάλισης της γνησιότητας των αποτελεσμάτων. Αφού δεν κάνουν ούτε καν αυτό, αντιός αμίγος.

Και βέβαια το ότι ο Βελόπουλος, ο άλλος παπάς, η Ζωίτσα και ο Μπαρούφας (με τη στήριξη του Στρατούλη και το εκτόπισμα του Λεουτσάκου) θα εμποδίσουν το βλαΚούλη να αλωνίζει είναι ανέκδοτο. Αν χρειαστεί, ο βλαΚούλης έχει καβάτζα τις έδρες του Τσίπουρα, του Ανδρουλάκη και του Κουτσούμπα, που απέδειξαν επί 4 χρόνια ότι όταν χρειάζεται είναι βασιλικότεροι του βασιλέως. Το μόνο που μπορούν να (προσπαθήσουν να) κάνουν υπό τις συνθήκες αυτές οι προαναφερθέντες είναι να εξωραΐσουν το μπουρδέλο με το αζημίωτο.

Αλφονιους

Πλαστή η "νίκη του Κούλη"

Πλαστή η "νίκη του Κούλη", αυτό σχεδόν βοά. Ακατανόητο από πού προέκυψαν οι 152.100 ΕΠΙΠΛΕΟΝ ψήφοι που προστέθηκαν στον αριθμό ψήφων του 2019, με την Αποχή παράλληλα να μην αυξάνεται αλλά να πέφτει και λίγο. Με δεδομένα τα όσα συνέβησαν κατά τα 4 χρόνια που προηγήθηκαν: Lockdown, "υγειονομικός" φασισμός, κατάρρευση της οικονομίας...Πραγματικός «κατακλυσμός του Κουλο - Νώε» (το τελευταίο δικό μου!) 

ΑΠΟ ΠΟΥ «ξεφύτρωσαν» οι επιπλέον ψήφοι. Είναι ψήφοι ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ; Είναι αποτέλεσμα ΝΟΘΕΙΑΣ; (Οι ενδείξεις και οι υποψίες για κάτι τέτοιο που επέκειτο έδιναν και έπαιρναν εδώ και μέρες.) Είναι αποτέλεσμα του πολύ λογικού γεγονότος ότι όταν κάποιος έχει να επιλέξει ανάμεσα στο αυθεντικό (ΝΔ) και στην απομίμηση (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ)...επιλέγει το πρώτο; Είναι συνδυασμός όλων αυτών; Είναι κάτι άλλο; Όλα αυτά μένει να προσδιοριστούν. 

Υπάρχει όμως άλλο ένα ερώτημα: Έχει γίνει κατ' επανάληψη η εκτίμηση ότι το 4ο Ράιχ έχει την απαίτηση για μια κυβέρνηση συνεργασίας κατά την επόμενη περίοδο. Ότι τα σχέδια και οι απαιτήσεις που έχουν μπροστά τους δεν επιτρέπουν τον χειρισμό από ένα σχήμα που θα βάζει τον εαυτό του «απέναντι σε όλους τους άλλους», όσο και αν «όλοι οι άλλοι» δεν είναι παρά «μια απ' τα ίδια». Όσο ίδιοι και απαράλλαχτοι με την κυβέρνηση κι αν είναι οι «αντίπαλοί της» το να τους έχεις «στην απ' έξω» και «απέναντί σου» βγάζει αναπόφευκτα ό,τι «αντιπολιτευτικό» μπορεί να βγει από αυτούς. Πράγμα πολύ επικίνδυνο σε μια κατάσταση που μια σπίθα (έστω και αθέλητη) είναι αρκετή για να κάνει τις μάζες να πάρουν φωτιά...

...

Αλλά ξαφνικά το «κολπατζίδικο αποτέλεσμα» (όπως και αν μεθοδεύτηκε, όπου και αν οφείλεται) εμφανίζεται να στρέφεται κατά 180 μοίρες ΕΝΑΝΤΙΟΝ του μέχρι τώρα διαφαινόμενου σχεδίου για σχήματα συνεργασίας. Ο Κούλης αναγορεύεται «αδιαμφισβήτητος θριαμβευτής και ηγεμόνας της πολιτικής ζωή» (ΑΥΤΟ το image χτίζεται με το ΚΑΤΑΦΑΝΩΣ ΦΤΙΑΧΤΟ «αποτέλεσμα») και ανοίγει τα πανιά του για την θέση του «Έλληνα Erdogan». Που «θριάμβευσε εναντίον όλων» - δυνάμεων και γεγονότων - και απαιτεί πλέον κραταιά αυτοδυναμία και μονοκρατορία. Παταγώδης κωλοτούμπα στα σχέδια του 4ου Ράιχ, καθώς ο Κούλης, σε αντίθεση με τον συνάδελφό του στην άλλη όχθη του Αιγαίου κάθε άλλο παρά υπάρχει πιθανότητα να ορθωθεί απέναντι στα σχέδια των διεθνών επικυριάρχων. Οποιαδήποτε αλλαγή - ΑΝ υπάρχει τέτοια! - στα σχέδια ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ. Οι Η.Π.Α. και η Ε.Ε. έκριναν ότι θέλουν, στην παρούσα φάση, να ρίξουν τον Κούλη (τον αρκετά ΚΟΠΑΝΟ ώστε να δεχτεί τέτοιον ρόλο, και μάλιστα με μειδίαμα από το ένα αυτί μέχρι το άλλο...) σε ΜΑΚΕΛΕΙΟ, ΟΛΟΜΟΝΑΧΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ. 

 ΠΟΥ οφείλεται αυτή η «έκτακτη αλλαγή σχεδίων» - ΑΝ είναι τέτοια; ΤΙ ΑΛΛΟ συνέβη ώστε να την προκάλεσε; 

Αυτό που συνέβη ήταν η (κάπως «βιαστική») παραδοχή όσον αφορά τις εξελίξεις στον πόλεμο της Ουκρανίας. Η παραδοχή χτες ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ CNN ότι «το Μπαχμούτ πέρασε υπό τον έλεγχο των Ρώσων». Μια παραδοχή που τώρα προσπαθούν να την «μαζέψουν» λέγοντας ότι «επιχειρούν να το περικυκλώσουν», ότι «ελέγχουν ακόμα κάτι λίγο στα ανατολικά» κ.ο.κ. (Ενώ μέχρι πριν 3 ημέρες η «είδηση» ήταν ότι «η Ουκρανία έχει τρέψει τους Ρώσους σε φυγή», ότι «έχει απελευθερώσει σχεδόν την μισή πόλη»...Και άλλα παρόμοια.) 

 Η είδηση δεν είναι νέα. Η πτώση του Μπαχμούτ είναι δεδομένη εδώ και καιρό. Νέο είναι ότι οι Η.Π.Α. και η μαριονέτα τους (Ζελένσκι) αποφάσισαν να το παραδεχτούν. Με άλλα λόγια ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΟΥΝ. Απλά υπήρξε εκ των υστέρων η σκέψη ότι «δεν έπρεπε να το κάνουν τόσο βιαστικά και...ανασούμπαλα». Αλλά τα όσα έχουν ειπωθεί για την εξελισσόμενη μάχη σε αυτό το "Νέο Στάλινγκραντ" δείχνουν ότι η συνθηκολόγηση είναι πλέον ορατή. Ζήτημα ημερών ίσως. Ιδίως αν λάβει κανείς υπ' όψη και τις εξελίξεις στις τράπεζες και στο ζήτημα του εσωτερικού χρέους των Η.Π.Α. που φέρονται ότι «κινδυνεύουν με στάση πληρωμών». 

 Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα τελευταία με τις ελληνικές εκλογές; Πολύ απλά: Η συγκυρία είναι εντελώς ακατάλληλη για να κάψουν βιαστικά το χαρτί της συγκυβέρνησης – αν υποτεθεί ότι διαθέτουν κάτι τέτοιο. Την στιγμή που θα γίνει πραγματικότητα η συνθηκολόγηση του NATO, την στιγμή που ο Biden θα αρχίσει να ζητάει από τον Πούτιν να έρθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων «κρατώντας, αν επιμένει, και κάτι από τα εδάφη που απέκτησε» (το τι θα δεχτεί ο δεύτερος είναι μια άλλη ιστορία!) εκείνη την στιγμή όποιος είναι κυβέρνηση στην Ελλάδα «κινδυνεύει να αχθεί ως αμνός επί σφαγή». Κινδυνεύει να ξεσπάσει επάνω του ανεξέλεγκτη θύελλα, τόσο από τον κόσμο που θα «φορτώνει» χρόνια τώρα, όσο και από συστημικές δυνάμεις και πρόσωπα που θα ψάχνουν εσπευσμένα για «αποδιοπομπαίο τράγο». Για κάποιον που θα βάλλουν μπροστά με την ελπίδα να γλιτώσουν οι ίδιοι. Και ΠΟΙΟΣ θα ήταν καλύτερος με τα νυν δεδομένα από τον Κούλη; Τον κατ’ εξοχήν διαθέτοντα το IQ που απαιτείται ώστε να μην του κόψει να πράξει όπως ο Κώστας Καραμανλής το 2009, όταν αντί να δεχτεί να εμπλακεί στην αναμέτρηση που απαιτήθηκε για την επιβολή των Μνημονίων, προτίμησε να τραπεί σε φυγή έγκαιρα. Χωρίς να αναζητήσει «θριάμβους» όπως ο νυν διάδοχός του… 

Obelix _________________

Αποκαλυπτική συνέντευξη “βόμβα” του Λαφαζάνη στο Ρωσικό πρακτορείο ΤΑΣΣ

Αποκαλυπτική συνέντευξη “βόμβα” του Λαφαζάνη στο Ρωσικό πρακτορείο ΤΑΣΣ(Yury Malinov)

Από

 iskra

 -

19/05/2023

Ο Π. Λαφαζάνης μιλάει για τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις ελληνορωσικές σχέσεις, τα κρισιμότερα ίσως προβλήματα της χώρας, τα οποία αποσιωπήθηκαν σε όλη την προεκλογική περίοδο απ’ όλα τα κόμματα, τα οποία έχουν μετατραπεί σε εμπροσθοφυλακή του ΝΑΤΟ ή ομπρέλα συγκάλυψης του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού.

Ερώτηση 1:

Αγαπητέ κύριε Λαφαζάνη, πώς αξιολογείτε την κατάσταση στην Ελλάδα την παραμονή των επικείμενων βουλευτικών εκλογών στις 21 Μαΐου; Ποιες είναι οι προβλέψεις σας για τα εκλογικά αποτελέσματα; Μπορεί να αλλάξει η επίσημη ελληνική πολιτική απέναντι στη Ρωσία μετά τις εκλογές;

Απάντηση 1:

Η κατάσταση της Ελλάδας, παραμονές των εκλογών στην χώρα, είναι από κάθε άποψη, οικονομική και κοινωνική, τραγική, ενώ αντιμετωπίζουμε και σοβαρές απειλές κατά των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και της ίδιας της κυριαρχίας μας, πρώτα απ’ όλα στο Αιγαίο, από την κακή γείτονα Τουρκία.

Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή για μια νέα πορεία της χώρας που θα προωθήσει την απεξάρτηση της πατρίδας μας από τα Δυτικά κέντρα και θα ανοίξει δρόμους παραγωγικής ανασυγκρότησης, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας στην Ελλάδα, μαζί με νέους ανεξάρτητους εξωτερικούς προσανατολισμούς και την αποκατάσταση στρατηγικών σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τη Ρωσία και γενικότερα τους BRICS.

Στις εκλογές της 21^ης Μαΐου δεν φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει μια τέτοια αναγκαία ανατροπή στην χώρα.

Τόσο τα δύο κόμματα που παλεύουν για την πρώτη θέση στις εκλογές, το δεξιό κόμμα της ΝΔ και το ψευτο-αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το τρίτο κόμμα, το ΠΑΣΟ–ΚΙΝΑΛ, είναι κόμματα βαθύτατα εξαρτημένα από τα Δυτικά κέντρα: τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τη Γερμανική ΕΕ, ενώ ακολουθούν άδικες και βαθιά αντιδημοκρατικές και αντικοινωνικές στρατηγικές. Στην ουσία μιλάμε για τρία κόμματα στη συσκευασία μιας υποτελούς στη Δύση, αντιρωσικής και κοινωνικά άδικης στρατηγικής, η οποία, επιπλέον, συνεχώς οπισθοχωρεί στην υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας απέναντι στον επεκτατισμό της Τουρκίας, η οποία Τουρκία επιδιώκει να διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο ευρύτερα στο χώρο των Βαλκανίων, της Αν. Μεσογείου, της Κεντρικής Ασίας, της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής.

Η επίσημη “προδοτική” πολιτική της χώρας μας, πολιτική τυφλής παράδοσης στον αμερικανονατοϊκό ιμπεριαλισμό και αντιρώσικης υστερίας, όχι μόνο δεν πρόκειται να αλλάξει μετά τις εκλογές αλλά και μάλλον θα χειροτερεύσει, παρά τις αντίθετες επιθυμίες του ελληνικού λαού, που θέλει διακαώς τη φιλία και τη συνεργασία με τη Ρωσία.

Η Ελλάδα δυστυχώς ακολουθεί πολύ επικίνδυνο και πολύ επιθετικό δρόμο ενάντια στη Ρωσία, ο οποίος υποσκάπτει την ειρήνη και φέρνει πιο κοντά μεγαλύτερες καταστροφές!

Ερώτηση 2

Το πρόγραμμα του κόμματός σας, του Δημοκρατικού Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης (ΔΗΚΕΑ), που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, λέει ότι «η Ρωσία έχει δίκιο στον πόλεμο στην Ουκρανία, των οποίων τα γεράκια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που τον επεδίωξαν και τον προκάλεσαν, είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι». Εσείς προσωπικά έχετε δηλώσει επανειλημμένα ότι στη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, η Ρωσική Ομοσπονδία πρέπει να κερδίσει. Πώς, κατά τη γνώμη σας, μπορεί να επιτευχθεί ειρήνη στην Ουκρανία με την πρόνοια των εγγυήσεων στη Ρωσία, έτσι ώστε η Ουκρανία να μην γίνει ποτέ μέλος του ΝΑΤΟ και να μην έρθουν ποτέ ξανά απειλές για την Ρωσία και τον Ρωσικό λαό;

Απάντηση 2:

Παρακολουθούσα πολύ στενά τις δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία πολύ πριν από το “αμερικανικό” πραξικόπημα, “Μεϊντάν”, το 2014. Επειδή υποστήριζα τη δημοκρατία στην Ουκρανία και εξέφραζα την στήριξή μου στα δικαιώματα των Ρώσων πολιτών που ζούσαν εκεί, οι Ουκρανοναζιστικές αρχές με είχαν καταχωρίσει με τη φωτογραφία μου στην τρομοκρατική διεθνή λίστα “Μιροτβόρετσ”!

Επειδή, λοιπόν, γνώριζα αρκετά καλά την κατάσταση στην Ουκρανία, γι’ αυτό από τη πρώτη στιγμή τόνισα, μαζί με το “Δημοκρατικό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης” (ΔΗ.Κ.Ε.Α), στο οποίο είμαι επικεφαλής, ότι η Ρωσία έχει δίκιο στον πόλεμο της Ουκρανίας. Τόνισα ότι, όπως έχει γράψει ο εξαίρετος Έλληνας αναλυτής του Κλαούζβιτς, Παναγ. Κονδύλης, αυτός που παίρνει την πρωτοβουλία να αναλάβει την πρώτη στρατιωτική δράση σε μία σύγκρουση, δεν είναι κατ’ ανάγκη και ο επιτιθέμενος αλλά αντιθέτως η φερόμενη επιθετική του κίνηση μπορεί να λαμβάνει χώρα για καθαρά αμυντικούς λόγους και για την προάσπιση της απειληθείσας ασφάλειάς του. Αυτό συνέβη ξεκάθαρα με τη Ρωσία στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η Ρωσία διεξάγει ένα καθαρά αμυντικό πόλεμο στην Ουκρανία για να ανακόψει τη γενοκτονία του ρώσικου πληθυσμού στο ουκρανικό έδαφος και για να προασπίσει την ασφάλεια της από την επιθετική επέλαση και περικύκλωση του ΝΑΤΟ, πριν να είναι πολύ αργά για την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της. Η Ρωσία δεν είχε καμμιά άλλη επιλογή από αυτήν, μετά και την αθέτηση των Συμφωνιών του Μίνσκ. Η Δύση δεν άφησε στη Ρωσία κανένα άλλο περιθώριο από το να απαντήσει στρατιωτικά απέναντι σε ένα άλλο πόλεμο απομόνωσης, αποδυνάμωσης και εξάρθρωσης της Ρωσίας που είχε ξεκινήσει πριν 30 περίπου χρόνια, αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, με σταθμό τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το βομβαρδισμό και καταστροφή της Σερβίας.

Τον πόλεμο στην Ουκρανία τον σχεδίασαν, τον επιδίωξαν, τον προκάλεσαν και συνεχώς τον κλιμακώνουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ με ανομολόγητο αλλά απραγματοποίητο στόχο να επαναφέρουν τη χαμένη παγκόσμια επικυριαρχία τους στον πλανήτη, για την επίτευξη της οποίας θεωρούν ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι τόσο η Κίνα όσο η Ρωσία, με το εθνικό και πολιτιστικό της βάθος.

Γι’ αυτό το ΔΗ.Κ.Ε.Α και προσωπικά εγώ τονίζουμε παντού ότι ο σημερινός τιτάνιος αγώνας που δίνει η Ρωσία και ο ρώσικος λαός δεν αφορά μόνο τους ίδιους αλλά είναι και αγώνας για την απελευθέρωση όλης της ανθρωπότητας από την Αμερικανο-βρετανική και Νατοϊκή νεοαποικιοκρατία. Είναι ένας αγώνας ενάντια σε μια «ολοκληρωτική παγκοσμιοποίηση» που ισοπεδώνει έθνη, ιδιοσυστασίες, πολιτιστικές ταυτότητες και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες. Αγώνας με στόχο τον αυτοπροσδιορισμό εθνών και λαών, την ανεξάρτητη, ελεύθερη ανάπτυξη τους και τη συνεργασία τους σε αμοιβαία επωφελή βάση με όρους που θα επιλέγουν οι λαοί και με τους οποίους θα στηρίζουν την παγκόσμια ποικιλομορφία και τα γνήσια συμφέροντά τους.

Εδώ που έχουμε φτάσει η ειρήνη στην Ουκρανία και η αποφυγή ακραία οδυνηρών εξελίξεων με ενδεχόμενη χρήση πυρηνικών όπλων, μπορεί να προκύψει μόνο μετά από μια οριστική στρατιωτική νίκη της Ρωσίας, που θα καταστήσει τόσο την Ουκρανία όσο και τον αμερικανονατοϊκό ιμπεριαλισμό ανήμπορους να συνεχίσουν τον πόλεμο. Αυτός είναι ο τρόπος ώστε το δυτικό μπλοκ να αποδεχθεί όρους που θα βασίζονται στα τετελεσμένα επί του πεδίου και οι οποίοι πολιτικά θα εγγυώνται την ασφάλεια της Ρωσίας και τις νέες πραγματικότητες σε ένα καινούργιο πολυπολικό κόσμο.

Ζούμε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση στο σημερινό κόσμο, η οποία ταιριάζει σε αυτό που ονομάσθηκε «παγίδα του Θουκυδίδη». Και αυτή η παγίδα, ας μην υπάρχουν αυταπάτες, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με την ισχύ και τη διαμόρφωση νέων δεδομένων και ισορροπιών στον πλανήτη.

Ο κόσμος μας κινείται στην κόψη του ξυραφιού!

Ερώτηση 3

Η Δύση και το Κίεβο λένε συνεχώς ότι τα ουκρανικά στρατεύματα μπορούν να προχωρήσουν σε αντεπίθεση και ακόμη στοχεύουν στην κατάληψη της Κριμαίας από τη Ρωσία. Η Δύση προμηθεύει συνεχώς την Ουκρανία με νεότερους και πιο θανατηφόρους τύπους όπλων. Θεωρείτε υπαρκτό το ενδεχόμενο μιας αντεπίθεσης;

Απάντηση 3:

Η Ρωσία τούτη την ώρα δίνει ένα από τους πιο άνισους πολέμους στην ανθρώπινη ιστορία. Πολεμά σχεδόν μόνη της με όλο το βιομηχανικό, στρατιωτικό, τεχνολογικό αλλά και σε αρκετό βαθμό ανθρώπινο και στρατιωτικό «μισθοφορικό» δυναμικό της συλλογικής Δύσης.

Πρόκειται για ένα Ρωσικό στρατιωτικο-πολιτικο-οικονομικό αλλά και τεχνολογικό «θαύμα», αφού συνεχώς συσσωρεύονται ενάντια στη Ρωσία τα πιο προηγμένα Δυτικά τεχνολογικά και εξοπλιστικά  επιτεύγματα.

Η Ουκρανία αντεπιτίθεται καθημερινά, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, στον Ρωσικό στρατό. Δεν ξέρω αν θα επιχειρήσει την «τελική λύση» με μια συνολική εφ΄ όλου του πεδίου αντεπίθεση ή με μια αντεπίθεση στοχευμένη σε ένα συγκεκριμένο μέτωπο.

Θέλω να πιστεύω ότι στη Ρωσία έχουν πλέον «γνώση οι φύλακες» και ότι υπάρχει καλή προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα. Τούτες τις ώρες βεβαίως η Ρωσία χρειάζεται όχι μόνο τη δική της προετοιμασία και αυτοθυσία αλλά και πρώτα απ΄ όλα την έμπρακτη στήριξή της και αλληλεγγύη από όλους τους λαούς. Οι θεωρίες οι οποίες μιλάνε για πόλεμο στην Ουκρανία ο οποίος διεξάγεται τάχα ανάμεσα σε δυο ιμπεριαλισμούς, τον ένα εκ των οποίων αποτελεί δήθεν η Ρωσία, συνιστούν το πιο ύπουλο χτύπημα αυτή τη στιγμή στο ρώσικο λαό που μάχεται αυτήν την ώρα για την ύπαρξη της χώρας του ως ανεξάρτητης δύναμης και την ύπαρξη της ελπίδας στον πλανήτη, ενώ το κυριότερο, αυτές οι θεωρίες αποτελούν το πιο μεγάλο δώρο στο ΝΑΤΟ και τους πιο θερμοκέφαλους και ολοκληρωτικούς κύκλους της Δύσης.

Ερώτηση 4

Τα ελληνικά ΜΜΕ αποσιωπούν σχεδόν πλήρως τις δραστηριότητες του κόμματός σας. Αυτό σας εμποδίζει να προωθήσετε ενεργά τη θέση σας υπέρ της Ρωσίας στην κοινωνία; Πιστεύετε ότι τα ελληνικά αριστερά κόμματα που στηρίζουν τη Ρωσία πρέπει να ενωθούν σε ένα ενιαίο μέτωπο;

Απάντηση 4:

Στη Ρωσία δεν πρέπει οι πολίτες να έχουν αυταπάτες για τα περί Δημοκρατίας στη Δύση. Η Δημοκρατία στη Δύση είναι νεκρή ή λειτουργεί με αναπνευστήρα. Στη Δύση, ειδικά αυτήν την περίοδο, κυριαρχεί μια «ψευδής αντιρωσική δημοκρατία». Αν στην Ελλάδα λες ότι η «Ρωσία έχει δίκιο» και πολύ περισσότερο αν στηρίζεις στην πράξη αυτό το δίκιο, τότε σε «εξαφανίζουν» από τη δημόσια ζωή. Είσαι φιμωμένος από τα ΜΜΕ και υπό συνεχή απηνή συκοφαντία.

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α ως το κατ’ εξοχήν κόμμα στην Ελλάδα που υποστηρίζει τη Ρωσία και ζητάει τη νίκη της στο ουκρανικό μέτωπο, όχι μόνο είναι «κομμένο» από τα ΜΜΕ αλλά και δέχεται συνεχείς χονδροειδείς επιθέσεις και συκοφαντίες. Και εγώ και το ΔΗ.Κ.Ε.Α βιώνουμε τον ακρωτηριασμό των κειμένων μας από το Facebook και την περιθωριοποίηση από το διαπλεκόμενο ελληνικό ολιγαρχικό καθεστώς.

Με ρωτήσατε αν πρέπει να συνεργαστούν τα αριστερά ελληνικά κόμματα που στηρίζουν την Ρωσία. Η σκέψη σας είναι άριστη. Μόνο που τα περισσότερα κόμματα της Αριστεράς ή που ψευδώς αποκαλούνται ως Αριστερά, ακολουθούν μια αντιρωσική πολιτική ή όπως ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα φτάνει μέχρι και το άλλο άκρο να υποστηρίζει ανοιχτά το καθεστώς των Ουκρανοναζί του Κιέβου.

Το πρόσφατα ιδρυθέν ΔΗ.Κ.Ε.Α, στο οποίο είμαι επικεφαλής και όπως σας είπα αντιπροσωπεύει μια συνεπή πολιτική που υποστηρίζει τη νίκη της Ρωσίας στο πόλεμο της Ουκρανίας, είναι απολύτως φιμωμένο από τα συστημικά ΜΜΕ, ενώ δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες μιας στοιχειώδους διαφημιστικής καμπάνιας για να κάνει γνωστή την παρουσία του στις επερχόμενες εκλογές. Η έλλειψη στοιχειωδών οικονομικών πόρων είναι ο βασικότερος λόγου που το ΔΗ.Κ.Ε.Α δεν κατεβαίνει σε αυτές τις εκλογές και έτσι χάνεται μια δυνατότητα να αντιπροσωπευθεί μια γνήσια φωνή φιλίας και συνεργασίας στην ελληνική βουλή.

Αυτή είναι η Δυτική Δημοκρατία!

Ελπίζουμε να γίνει δυνατό να κατέβουμε στις επαναληπτικές εκλογές στη χώρα μας, εφόσον αυτές όπως είναι πιθανό μπορεί να ακολουθήσουν.

Ερώτηση 5:

Τον Απρίλιο η Φινλανδία έγινε το 31ο μέλος της συμμαχίας, αλλά το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει επίσης τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Γεωργία, την Ουκρανία και τη Σουηδία ως υποψήφιες χώρες… Ποια είναι η θέση σας για τα σχέδια επέκτασης του ΝΑΤΟ;

Απάντηση 5:

Στρατηγική του ΝΑΤΟ είναι να εντάξει στους κόλπους του όλες τις χώρες της Ευρώπης αλλά και πέραν αυτής, με στόχο να «περικυκλώσει» πλήρως και να «απομονώσει» ασφυκτικά την Ρωσία, αν όχι και να ελέγξει ή και να κλείσει όλες τις δυνατές επικοινωνίες της προς τον εξωτερικό  σε αυτήν χώρο – εναέριο, θαλάσσιο και στεριανό.

Αυτά τα μακάβρια Νατοϊκά σχέδια, τα οποία συνοδεύονται με πρωτοφανείς παράνομες εμπορικές και οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας και «αποκλεισμού» της τελευταίας, δεν έχουν, ίσως, ως προς την βαρβαρότητα τους, προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία και οδηγούν τον πλανήτη στον όλεθρο.

Η αισιόδοξη πλευρά, όμως, είναι ότι μια τέτοια διεύρυνση του ΝΑΤΟ θα οξύνει την ανομοιογένεια, τις αντιθέσεις και την σοβούσα κρίση στους κόλπους του, ενώ θα συναντήσει σφοδρές αντιδράσεις από τους λαούς η κατάλυση στο Νατοϊκό χώρο κάθε έννοιας δημοκρατίας και η ανάδυση ενός ασφυκτικού ολοκληρωτισμού. Είναι βέβαιο ότί μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα επιταχυνθούν οι κεντρόφυγες και διαλυτικές τάσεις στην Νατοϊκή πορεία, σε στιγμές μάλιστα πολιτικής και οικονομικής παρακμής της ηγετικής της δύναμης του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ.

Θεμελιώδης στόχος του ΔΗ.Κ.Ε.Α, ο οποίος μαζί με την ανάγκη μιας θετικής στροφής φιλίας και συνεργασίας στις ελληνορωσικές σχέσεις, κερδίζει όλο και μεγαλύτερο έδαφος στον ελληνικό λαό, είναι η αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και η διαμόρφωση μιας νέας δημοκρατικής και συλλογικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας και συνεργασίας στην περιοχή μας, στην Μεσόγειο και την Ευρώπη.

Ερώτηση 6:

Η Ελλάδα έχει ήδη στείλει πολλά όπλα στην Ουκρανία, αλλά για το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ αυτό δεν είναι αρκετό. Απαιτούν από την Ελλάδα να στερήσει τις άμυνες της στα νησιά απ’τα απαραίτητα όπλα και να παραδώσει στο Κίεβο τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα S-300. Είναι δυνατόν να γίνει αυτό χωρίς την άδεια της χώρας παραγωγής, που είναι η Ρωσία;

Απάντηση 6:

Είναι αδιανόητο η Ελλάδα να στέλνει όπλα στους Ουκρανο-Ναζί του Κιέβου και να στρέφεται στρατιωτικά εναντίον της Ρωσίας, με την οποία η Ελλάδα ουδέποτε είχε διαφορές και αντίθετα είχε την υποστήριξη της σε όλες τις δύσκολες και κρίσιμες ιστορικές στιγμές που γνώρισε η πατρίδα μας και πρώτα απ’ όλα στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ’21 και στην ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.

Συνιστά άνευ προηγουμένου πρόκληση το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας με δηλώσεις του είπε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, χωρίς ποτέ να έχει ληφθεί, όπως απαιτείται, παρόμοια απόφαση στη Βουλή ούτε καν σε επίπεδο κυβέρνησης και κυρίως χωρίς να έχουμε ποτέ προκληθεί σε οτιδήποτε από τη Ρωσία.

Πολύ περισσότερο αδιανόητο είναι ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση να στείλει τα αντιαεροπορικά συστήματα των ρωσικών S-300 στην Ουκρανία, τα οποία αγοράσθηκαν από την ελεύθερη Κύπρο για την άμυνα της και μεταφέρθηκαν λόγω απαράδεκτων τουρκικών αντιδράσεων και λόγω της γνωστής ενδοτικότητας της ελληνικής κυβερνητικής πλευράς, σε ελληνικό έδαφος.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να ενδώσει και σε αυτές τις νέες απαιτήσεις των ΗΠΑ, πολύ περισσότερο που οι S-300 είναι ρωσικό οπλικό σύστημα και θα είναι ανεπίτρεπτο η Ελλάδα να το μεταφέρει στην Ουκρανία για να το στέψει τελευταία ενάντια στον κατασκευαστή του, ενώ μάλιστα οι S-300 είναι απολύτως απαραίτητοι για την άμυνα της Ελλάδας απέναντι στην πάντα υπαρκτή τουρκική απειλή.

Ως ΔΗ.Κ.Ε.Α απαιτούμε να σταματήσει η Ελλάδα να χορηγεί οποιοδήποτε στρατιωτικό υλικό στη Ουκρανία και διεκδικούμε να επιστραφούν στη χώρα μας όλα τα ελληνικά όπλα και οπλικά συστήματα που βρίσκονται σε Ουκρανικό έδαφος.

Ερώτηση 7:

Η Ελλάδα επίσης υλοποιεί υπάκουα όλες τις κυρώσεις που παράνομα επιβλήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά της Ρωσίας. Και, αν κρίνουμε από την αύξηση του πληθωρισμού και την ακρίβεια, αυτές οι κυρώσεις έπληξαν πρωτίστως την οικονομία της Ελλάδας και άλλων χωρών της ΕΕ…

Απάντηση 7:

Την επιβολή οικονομικών κυρώσεων και μάλιστα παράνομων, από την πλευρά της Ελλάδας σε βάρος της Ρωσίας θα τη χαρακτήριζα, χωρίς υπερβολή, ως το σκάνδαλο των σκανδάλων του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου.

Πολύ περισσότερο που αυτές οι κυρώσεις δεν συνιστούν τόσο πλήγμα κατά της Ρωσίας όσο μια τεράστια ζημιά σε βάρος της ελληνικής οικονομίας. Τεράστια ζημιά σε βάρος της παραγωγικής Ελλάδας και σε βάρος της απασχόλησης. Τεράστια ζημιά σε βάρος της ανάπτυξης της χώρας μας, σε βάρος των αγροτών, των μικρών επιχειρήσεων και του κόσμου της εργασίας στην Ελλάδα.

Οι κυρώσεις επίσης σε βάρος της Ρωσίας έχουν επιφέρει μεγάλες αυξήσεις στην ενέργεια, πλήττοντας άγρια τα νοικοκυριά και εκτοξεύοντας περαιτέρω τον πληθωρισμό και τις τιμές όλων των βασικών προϊόντων επιβίωσης των λαϊκών νοικοκυριών.

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α όχι μόνο έχει καταδικάσει τόσο τις αποστολές όπλων στην Ουκρανία όσο και τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας αλλά και έχει ξεκινήσει εκστρατεία συλλογής υπογραφών που απαιτούν την άμεση άρση αυτών των μέτρων και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να μιλήσει ο ελληνικός λαός επ’ αυτών. Να σημειώσω ότι ο λαός μας δεν ρωτήθηκε ποτέ ούτε για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία ούτε για τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας ενώ στη μεγάλη πλειοψηφία του είναι σφοδρά αντίθετος με τον αντιρώσικο οικονομικό πόλεμο και τη στρατιωτική εμπλοκή της πατρίδας μας στην Ουκρανία, την οποία ξεκίνησε η Δύση και σήμερα ΗΠΑ και ΝΑΤΟ τον οδηγούν στα άκρα.

ΕΠΑΜ Όλοι οι Τρελοί Χωρανε

Η συμμαχία ανατροπής ( = ΕΠΑΜ + παραφυάδες) παίρνει σωστή θέση σε ΚΑΠΟΙΑ ζητήματα (π.χ. Ουκρανικό, εμβολιασμοί) αλλά αρνείται να υπερασπίσει τη θέση αυτή στο δρόμο. Για παράδειγμα, το ΕΠΑΜ παραχωρούσε τα γραφεία του (στη Βερανζέρου) στους υγειονομικούς για να συνεδριάζουν αλλά ποτέ δε συμμετείχε στις συγκεντρώσεις τους (Πιθανόν να είχα δει ΜΙΑ φορά ένα μέλος του ΕΠΑΜ από το Μαρούσι, αλλά δεν είμαι και σίγουρος). Στη συγκέντρωση υποστήριξης της Ρωσίας που έγινε πριν από κανα χρόνο, αφού φάγαμε τα συκώτια μας σε 15 συνεδριάσεις με το ένα μέλος της "συμμαχίας" να διαφωνεί στο αν θα βάλουμε τελεία ή κόμμα στο κείμενο που είχε γράψει το άλλο μέλος, τελικά είναι ζήτημα αν συμμετείχαν 3 μέλη της "συμμαχίας", στα οποία δεν περιλαμβάνονταν Καζάκης, Μαντάς κλπ.

Σε άλλα σημαντικότατα ζητήματα (π.χ. μεταναστευτικό, Μακεδονικό), το ΕΠΑΜ παίρνει την "έξυπνη" θέση του σκάζειν δια του αρραβώνος: υποννοεί προς τη μία κατεύθυνση (των μελών του) ότι έχει μία θέση ενώ στην πραγματικότητα έχει την αντίθετη. Στο μεταναστευτικό για παράδειγμα, ρητή θέση του Καζάκη είναι το "όλοι οι καλοί χωράνε", δηλαδή ανοιχτά σύνορα για όλους. Η "εξυπνάδα" εδώ είναι ότι προτείνει να αφήσουμε όλο το Πακιστάν να μπει στη χώρα, αλλά να τους δώσουμε διαβατήριο για να πάνε στη Γερμανία. Μόνο που η εξυπνάδα αυτή στην πραγματικότητα είναι ηλιθιότητα, αφ' ενός γιατί τα διαβατήρια αυτά δε θα γίνουν δεκτά από τους Γερμανούς αν αυτοί αποφασίσουν ότι θέλουν να βάλλουν ποσόστωση στους λαθρομετανάστες ωστε να διαλύσουν μεν τα εργατικά δικαιώματα στη χώρα τους, χωρίς όμως και να διακινδυνεύσουν εξέγερση. Αφ' ετέρου επειδή μία τέτοια πολιτική θα πλήξει θανάσιμα τα συμφέροντα των άλλων Ευρωπαίων εργαζομένων, με τους οποίους θα έπρεπε να αποζητάμε συμμαχία (το "προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε" ο Χαζάκης ή το ξέχασε μόλις τον διέγραψαν από το ΚΚΕ, ή δεν το είχε μάθει ποτέ). Έτσι κι αλλιώς, η πολιτική αρχών είναι terra incognita για τον Καζανάκη. Στο Μακεδονικό, κάνει αβαβά το ότι η FYROM με την υποστήριξη των ΗΠΑ προβάλλει εδαφικές διεκδικήσεις ενάντια στη χώρα μας και το θέμα του ονόματος είναι ενταγμένο σε αυτή τη λογική. η "εξυπνάδα" του Καζακστάν σε αυτή την περίπτωση είναι να ρίχνει τη μπάλλα στην εξέδρα δηλώνοντας ότι αρνείται να αναγνωρίσει οποιοδήποτε κρατίδιο προέρχεται από τη διάλυση της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

Άλλες φορές πάλι, ο Γκαζάκης στέκεται ξεκάθαρα απέναντι και ενάντια στους λαϊκούς αγώνες, όπως για παράδειγμα την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων του 2011. Τότε, σε μέρα απεργίας και μαζικότατης συγκέντρωσης, ο Τασάκης σε εκπομπή που έκανε από τη "Μεγάλη Βρετάνια", πίνοντας τις εσπρεσιές του, έβριζε τους ανόητους που διαδηλώνουν, αντί να κάνουν την "έξυπνη" κίνηση που αυτός πρότεινε: Να υπογράψουν την προσφυγή στα δικαστήρια που οργάνωνε το ΕΠΑΜ, ωστε έτσι να ανατραπούν τα μνημόνια και να ξετυλιχτεί το κουβάρι της υποτέλειας. Σε άλλη αναλαμπή, την ίδια περίοδο, είχε ουσιαστικά προτείνει να γίνει χούντα (η οποία βέβαια θα μας ελευθέρωνε): Να συλλάβει ο αρχηγός της αστυνομίας τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και την κυβέρνηση, να διορίσει κυβέρνηση υπό ανώτατο δικαστικό και η χουντική αυτή κυβέρνηση να καταργήσει τα μνημόνια και να ελευθερώσει τη χώρα. Υποννοούσε μάλιστα ότι εκκρεμεί συνάντησή του με την Παπαρήγα για να συζητήσουν το μεγαλοφυές σχέδιο (από πότε το ΚΚΕ συνδιαλέγεται με αυτούς που έχει διαγράψει;). Αν θυμάμαι καλά, την ίδια περίοδο είχε κυκλοφορήσει και ένα κάλεσμα, στο οποίο υποννοούσε ότι έχει οργανωθεί και είναι στα σκαριά εξέγερση/επανάσταση: ("Όταν ακούσετε τις καμπάνες να χτυπάνε, να βγείτε όλοι τους δρόμους" κλπ). Είναι να απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν άνθρωπος που δεν κάνει χρήση ουσιών να λέει τέτοια πράγματα. Μάλλον είχε πέσει στη μαρμίτα μικρός...

Και βέβαια δεδομένου ότι το ΕΠΑΜ είναι προσωποπαγές μόρφωμα, όπου μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός και πίσω του οι σκύλοι, η προσωπικότητα του ισόγειου αρχηγού έχει σημασία. Και η προσωπικότητα αυτή καθορίζεται από δύο κυρίως χαρακτηριστικά: Τη μυθομανία και την αλητεία. Όταν συναντώνται τα χαρακτηριστικά αυτά, ένα από τα αποκυήματά τους είναι η ακατάσχετη συκοφαντία προς όποιον βρεθεί στο δρόμο του μεγάλου ηγέτη. Χαρακτηριστικό αυτού είναι ότι αυτή τη στιγμή εκκρεμμούν στα δικαστήρια αγωγές ή μυνήσεις τουλάχιστον δέκα πρώην συνεργατών του. Πλέον χαρακτηριστική η περίπτωση του φίλου Dimitris Kypriotis, ο οποίος ήταν στενότατος συνεργάτης του και κορυφαίο στέλεχος του ΕΠΑΜ μέχρι τη στιγμή που διαφώνησε με την - ουσιαστικά εθνομηδενιστική - στάση του Αρχηγού στο Μακεδονικό. Τότε ο Ανώτατος Ηγέτης ανακάλυψε ότι ο Κυπριώτης σκόπευε "να διαλύσει το ΕΠΑΜ, να πάρει τη σφραγίδα του και να την πουλήσει στον Ιβάν Σαββίδη ο οποίος θα την αγόραζε με λεφτά της Ρωσικής μαφίας". Πρόσφατα παρευρέθηκα στα δικαστήρια σε μία τέτοια υπόθεση, την οποία ο δικηγόρος του πέτυχε να μην εκδικαστεί χρησιμοποιώντας δικονομικά τεχνάσματα. (βέβαια δημιουργείτε το ερώτημα γιατί ο γραφικός πολιτευτής, δια του δικηγόρου του, ήθελε να αποφύγει να δώσει λόγο για τις πράξεις του. Είτε δεν είχε διαβάσει το Λυσία, είτε προέβλεπε ποιο θα ήταν αναπόφευκτα το αποτέλεσμα αν δικαζόταν.)

Alfonius

Η καπιταλιστική μυθολογία της παρακμής...

Η καπιταλιστική μυθολογία της παρακμής
αναπαράγεται από κάποιους θλιβερούς
«αριστερούς», σαν «ανθρώπινο δικαίωμα»!!!

Η ιδεολογική καθίζηση της εποχής μας, η πτώση και ρουτινοποίηση της σκέψης, η απουσία αγωνιστικού ήθους και η νοσηρή παθητικότητα μοιραία αναπαλαίωσαν όλα τα αστικά ηθικά αξιώματα της σκλαβιάς και υποταγής και εδραίωσαν την ιμπεριαλιστική, νεοταξική μυθολογία των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» και της «ατομικής ελευθερίας»: Μυθολογία που τοποθετεί την πραγματικότητα με το κεφάλι προς τα κάτω.

Το θλιβερό της ιστορίας είναι ότι οι «προφήτες» αυτής της παρακμιακής μυθολογίας είναι τα «ναυάγια» και τα «ρετάλια» της αριστεράς: Από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις «ακροαριστερές» σέχτες που ορκίζονται στο όνομα του Μαρξισμού. «Μαρξιστές» που καρατομούν και δολοφονούν καθημερινά τον Μαρξ.

Το αλφάβητο του μαρξισμού

Αν είχαν, όλοι αυτοί, στοιχειώδη επαφή με την μαρξιστική θεωρία θα γνώριζαν τα εξής απλά:
α). Ο σύγχρονος άνθρωπος και η συνείδησή του αιωρούνται μεταξύ ευρύτατων φιλοσοφικών, πολιτικών και νομικών μύθων: καπιταλιστικοί μύθοι που αποκρύπτονται επιμελώς πίσω από ηθικές αφαιρέσεις και αξιώματα ή από κείνο το νόθο πλάσμα, που λέγεται «κοινή λογική».
β). Ο άνθρωπος στον καπιταλισμό τοποθετείται στην κορυφή, θεωρείται κυρίαρχος, αλλά στην πραγματικότητα αυτός ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα άτομο απωλεσμένο, αλλοτριωμένο και παραδομένο στην κυριαρχία απάνθρωπων, κτηνωδών όρων και συνθηκών.
γ). Τα περιβόητα δικαιώματα του ανθρώπου για ελευθερία «δεν βασίζονται στον δεσμό ανθρώπου με άνθρωπο, αλλά στον διαχωρισμό ανθρώπου από άνθρωπο». Είναι τα δικαιώματα του εγωιστικού συμφέροντος που οδηγούν στο να μη βρίσκει ο καθένας στον άλλον την πραγματοποίηση, αλλά τον περιορισμό της ελευθερίας του.
δ). Η χρηστικότητα των αστικών μύθων αποσκοπεί: στην ιδεολογική θεοποίηση του αστικού ατομισμού, στην εξάλειψη των κοινωνικών (ταξικών) οριοθετήσεων και στον πολιτικό αποχρωματισμό της συνείδησης: Στην ισοπέδωση κάθε συλλογικής, κοινωνικής συνείδησης και στη Ζούγκλα του «όλοι εναντίον όλων»!
Αυτά αποτελούν το φιλοσοφικό-ηθικό αλφάβητο της μαρξιστικής θεωρίας.

Η μυθολογία των «δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων»

Σαν υστερικές ύαινες οι μαρξίζοντες και ροζ αριστερούληδες φωνασκούν για τα «δικαιώματα των ομοφυλόφιλων». Φωνασκούν για «το δικαίωμα του ανθρώπου να καθορίζει ο ίδιος τη σεξουαλική του ζωή».
Οι άμοιροι αυτοί μαρξίζοντες δεν έχουν κατανοήσει ούτε το κοινωνικό αλφάβητο του μαρξισμού. Γιατί ποτέ το άτομο δεν καθορίζει το ίδιο τη ζωή του σε επίπεδο ατομικό!!! Η συμπεριφορά και οι «επιλογές» του ατόμου καθορίζονται από τους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους: τους ιστορικούς όρους και τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και λειτουργεί.
Οι άνθρωποι-έλεγε ο Μαρξ- κάνουν την ιστορία τους, αλλά την κάνουν σε συνθήκες που καθορίζουν τη δράση τους, σε συνθήκες που δεν έχουν επιλέξει οι ίδιοι, αλλά τους έχουν κληροδοτηθεί από τις προηγούμενες γενεές. Επομένως οι επιλογές και οι ενέργειές τους δεσμεύονται από τις προϋπάρχουσες συνθήκες, φυσικές και κοινωνικές.
Σεξουαλικά οι άνθρωποι δεσμεύονται από το ίδιο τους το φύλο το οποίο επίσης δεν επιλέγουν και από τους κοινωνικούς νόμους που και αυτούς δεν επιλέγουν.
Το «ατομικό δικαίωμα», λοιπόν της «ελεύθερης επιλογής», είναι από μόνο του μια αντί-επιστημονική μπαρούφα που αναιρεί την ιστορική διαλεκτική, συνακόλουθα την ίδια λογική της μαρξιστικής θεωρίας.
Αποτελεί, ακόμη και ένα σόφισμα σύνθετης απάτης.

Α. Η απάτη του «ατομικού δικαιώματος».

Οι αφαιρέσεις συγχωρούν τις αμαρτίες. Η έκκληση στο «ατομικό δικαίωμα» των ομοφυλοφίλων ταχυδακτυλουργικά μετατοπίζει το «κοινωνικό» σε «ατομικό», ταυτίζοντας ιστορικές-κοινωνικές φόρμες με το «ατομικό δικαίωμα». Εξισώνει, πιο απλά, τις φυσικές και κοινωνικές σχέσεις με τις «ατομικές», το «δικαίωμα» των ετερόφυλων με το «δικαίωμα» των ομοφυλόφιλων.
Σοφιστεία καραμπινάτη. Κανένα «ατομικό δικαίωμα» ετερόφυλων δεν υπάρχει για να αντιπαρατίθεται με το «δικαίωμα των ομοφυλόφιλων». Η ετεροφυλία δεν κατοχυρώθηκε πολιτικά και νομικά. Ήταν η φύση που την καθόρισε και όχι το οποιοδήποτε πολιτικό και νομικό καθεστώς.
Ούτε η οικογένεια αποτελεί «ατομικό δικαίωμα». Ήταν ιστορικό κοινωνικό αίτημα που στηρίχτηκε στο φυσικό νόμο της αναπαραγωγής και διαιώνισης της ζωής και κατοχύρωσε κοινωνικά (ταξικά) τα συμφέροντα της αναπαραγωγής και διαιώνισης της φυσικής και κοινωνικής ζωής.
Ούτε το κράτος είναι «ατομικό δικαίωμα». Αποτέλεσε την πολιτική δομή κατοχύρωσης των κοινωνικών συμφερόντων της οικογένειας, του κοινωνικού αυτού κυττάρου της «φυσικής» αναπαραγωγής της ζωής.
Είναι ταχυδακτυλουργία, συνεπώς, να μιλάμε για τα «ατομικά δικαιώματα» των ομοφυλόφιλων, «δικαιώματα» που τα προωθεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα για να τινάξει στον αέρα και τους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους, για να ισοπεδώσει ολοκληρωτικά την κοινωνία των ανθρώπων και να μεταλλάξει τη «φύση» σε «παραφύση»!!!

Β. Η παρακμή δεν μπορεί να αποτελέσει κατοχυρωμένο πολιτικό δικαίωμα.

Η άλλη σοφιστική απάτη είναι ότι η προώθηση τέτοιων «ατομικών δικαιωμάτων» νομιμοποιεί και εδραιώνει πολιτικά, συνακόλουθα και νομικά τη σήψη και τις «διαστροφές» ενός συστήματος το οποίο, αυτό και μόνο παράγει και αναπαράγει αυτές τις «διαστροφές».
Οι ομοφυλόφιλοι, όπως και κάθε άνθρωπος (ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας» έχει τα ίδια ατομικά δικαιώματα με τους άλλους. Κανένας νόμος δεν απαγορεύει τις ομοφυλοφιλικές ή άλλου είδους «αλλόκοτες» σχέσεις. Δεν υπάρχει καμία απαγόρευση στο πώς θα χρησιμοποιήσει ο καθένας το σώμα του και την «ψυχή» του.
Ωστόσο, είναι εντελώς διαφορετικό την «ατομική συμπεριφορά» να την ανάγουμε σε πολιτικό και νομικό αίτημα διεκδίκησης, να την ανυψώνουμε υπεράνω της «φύσης» και του κοινωνικού συλλογικού «εγώ»: υπεράνω των νόμων της κοινωνίας και των συλλογικών κοινωνικών σχέσεων.
Όλοι γνωρίζουμε ότι εκτός από την ομοφυλοφιλία υπάρχει ακόμα πλήθος σεξουαλικών «επιλογών». Παραλλαγές υποκατάστατων της φυσιολογικής μεταξύ των φύλων σχέσης, ψυχολογικά νοσήματα των κοινωνικών διαστροφών της καπιταλιστικής ζούγκλας: Η κτηνοβασία είναι κι αυτή φαινόμενο της σεξουαλικής ζωής, η κοπρολαγνεία, η νεκροφιλία, ο σαδομαζοχισμός και πολλά άλλα.
Στη σοφιστική βάση των «ατομικών δικαιωμάτων» των ομοφυλόφιλων, γιατί να μην κατοχυρωθούν και αυτά τα δικαιώματα;
Σήμερα έχουμε τους ομοφυλόφιλους. Αύριο θα αρχίσουν τις «παρελάσεις» (αυτές τις χειροκροτεί η «αριστερά») των άλλων: Όλων των «κοπράνων» της καπιταλιστικής σήψης.
Φτάσαμε στο σημείο το παγκόσμιο κράτος και όλα τα ΜΜΕ, μαζί με τους θλιβερούς «αριστερούς», να προσπαθούν ανοικτά να νομιμοποιήσουν στην «κοινή γνώμη» την ομοφυλοφιλία και κάθε άλλη «αλλόκοτη» συμπεριφορά. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι η σύγχρονη κοινωνία έχει φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι της παρακμής, όπως είχε συμβεί με την πλήρη έκκληση των ηθών, λίγο πριν την κατάρρευση, της Αρχαίας Ρώμης και αργότερα των φεουδαρχικών καθεστώτων…

Θύμιος Παπανικολάου 2006