Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ κάθε φορά που φτάνουν σε τέλμα πολιτικό , οικονομικό ή στρατιωτικό, ανασύρουν επιτυχημένες τακτικές από το παρελθόν γιατί θεωρούν ότι θα συμβεί πάλι το ίδιο νικηφόρο αποτέλεσμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν, βρήκαν ότι ο Μακαρθισμός της περιόδου 1947 - 1957 έδωσε παράταση ζωής στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για μια εικοσαετία. Και με βάση αυτήν την τακτική ο Τραμπ προσπαθεί σήμερα να απομονώσει τα στοιχεία εκείνα στις ΗΠΑ που θα μπορούσαν να τον στριμώξουν στην γωνία.
Είναι πολύ πιθανό να ξαναδούμε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και πρακτόρων , μαύρες λίστες στο Χόλιγουντ, και δίωξη διανοουμένων, καλλιτεχνών και επιστημόνων. Θα αναβιώσει η περίοδος του χαφιεδισμού στον μισοπεθαμένο ηγεμόνα, όπως την δεκαετία του 60 που πολλά γνωστά ονόματα έγιναν χαφιέδες της επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών με επικεφαλής τον Μακάρθι και κατέδιδαν συναδέλφους τους, άνθρωποι όπως ο Γκάρι Κούπερ, ο Ρόμπερτ Τέιλορ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν (ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ), οι δυο μεγιστάνες του Χόλιγουντ Τ. Γουόρνερ και Λ. Μάγερ, ο Ν. Λάνγκ, ο Λ. Πάρκς, ο Σ. Γούντ (σκηνοθέτης της ταινίας «Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα» ), ο Ελία Καζάν, ο Γ. Ντίσνευ -ένας από τους πιο σκοτεινούς ανθρώπους του Χόλυγουντ, πληροφοριοδότης του FBI επί σειρά ετών, φανατικός αντικομμουνιστής. Με τη «βοήθεια» του πολλοί καλλιτέχνες του Χόλιγουντ, ηθοποιοί, σεναριογράφοι κλπ μπήκαν στη μαύρη λίστα και πολλοί από αυτούς δεν ξαναβρήκαν ποτέ δουλειά στη βιομηχανία του θεάματος. Τότε ξεκίνησε η περίοδος που το Χόλιγουντ έπαιξε σημαντικό ρόλο με τις κατευθυνόμενες ταινίες του στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης στις ΗΠΑ. Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν έγινε ο καλός καουμπόι που σκότωνε τους κακούς ινδιάνους, μετά μας έφερε στις τσέπες του μπλου τζιν τα τσιγάρα Marlboro, και έπειτα κυνηγούσε Σοβιετικούς πράκτορες στα στενά της Νέας Υόρκης. Έτσι αποχαυνώθηκε ο μέσος αμερικανός πολίτης και έγινε άβουλο ον στις πολιτικές των ΗΠΑ. Μετά μας ήρθε ο Rambo και έβαλαν όλοι μια Αστερόεσσα στην αυλή τους και με αυτήν αποχαιρετούσαν τους νεκρούς γιούς τους.
Μόνο που σήμερα η συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης και η Κίνα έχουν γίνει υπερδυνάμεις σε διαφορετικούς τομείς η καθεμία και πολλές χώρες που έπαιξαν τον ρόλο του σάκου του μποξ για εσωτερική κατανάλωση όπως η Β. Κορέα, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, το Ιράν, και η Υεμένη έχουν γίνει τα αγκάθια για την παγκόσμια διακυβέρνηση και η ανάσυρση της τακτικής αυτής και η εφαρμογή της είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Το διαδίκτυο ενημερώσει πολλούς πλέον για τις διεθνείς εξελίξεις, το Χόλυγουντ ξεπεράστηκε, τα Marlboro έγιναν ...IQOS, τα κέντρα μεθαδόνης που έστησε η κυβέρνηση σε ολόκληρη την χώρα για τους βετεράνους έδωσαν το μάθημα τους στις νέες γενιές, και οι επιστήμονες που προσέλκυαν με τα δολλάρια και τις υποδομές οι κυβερνήσεις έχουν μεταφερθεί σε ποιό υγιείς περιβάλλον χώρες με αποτέλεσμα να μην διαθέτει πλέον η Αμερική την τεχνολογική και επιστημονική δύναμη για να ξεπεράσει σε εξέλιξη τα υπόλοιπα κράτη , και να μην βρίσκει "πατριώτες στρατιώτες" και να οδηγείται αναγκαστικά σε μισθοφόρους της κακιάς ώρας απο τα πεινασμένα κράτη της Αφρικής και της Λ. Αμερικής για μια "χούφτα δολάρια".
Δόγματα και τακτικές του παρελθόντος δεν έχουν θέση στην σημερινή πολιτική σκηνή. Η Ευρώπη φλέγεται, το μάθημα της Παραγουάης θα οδηγήσει τον κόσμο σε μασούρια στα στρώματα, και το ΜΟΝΟ που θα αποτελέσει φάρο για όλους μας απο το παρελθόν, θα είναι η Οχτωβριανή Εργατική Επανάσταση, οι δύο της ηγέτες ο Λένιν και ο Τρότσκι, τα Σοβιέτ και ο ρόλος τους στην νικηφόρα επανάσταση, ο Κόκκινος Στρατός όπως δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε μέχρι το 1924, και πως κατάφερε αυτή η χώρα και άντεξε από το 1924 μέχρι και σήμερα ΜΟΝΟ με επτά χρόνια Κομμουνισμού. Δεν νοείται αριστερός να μην έχει διαβάσει την Ρωσική Ιστορία, να μην έχει διαβάσει για όλες τις απόπειρες για επαναστατική νίκη ενάντια στον Τσαρισμό, να μην έχει διαβάσει για το πως έφτασαν τελικά στην επιτυχημένη εργατική νίκη, να μην έχει διαβάσει για την δημιουργία του Κόκκινου Στρατού, Τα Σοβιέτ, τα Κοχλάζ τις στημένες δίκες της Μόσχας, και να μην μπορεί να διακρίνει την φιλική και παράλληλη πολιτική της Ρωσίας απο το 1930 και έπειτα, δίπλα δίπλα με τον δυτικό καπιταλισμό, και πολλές φορές παράλληλα με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Αριστεροί που δειπνούν στις λέσχες των Αθηνών, κάνουν πληρωμένα ταξίδια στις γραφειοκρατίες , διαμένουν στα πολυτελή εξοχικά τους και μόνο γράφουν από τον καναπέ τους με παχυλούς αποταμιευτικούς λογαριασμούς στα καπιταλιστικά ενεχυροδανειστήρια(τράπεζες) δεν έχουν θέση στο αριστερό κίνημα, και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί ο σύγχρονος εργάτης(που έχει δόλια ονομαστεί υπάλληλος/μικροαστός)τόσο πιο σύντομα θα καταφέρει να σπάσει τα δεσμά του και να αποδράσει από τις "ελεύθερες" φυλακές του συστήματος, ενός συστήματος που όσο εξελίσσεται η ΤΝ και οι μορφές της με τα ΑΙ και τα chat gpt μας καθιστά όλο και πιο άχρηστους στον εργασιακό βίο άρα και σαν οντότητες...και στίχοι όπως αυτοί θα είναι Αλυσιτελείς στο μέλλον:
Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας
Κι ο γιος μου τ' ανταλλακτικό
Θα 'ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας
Είναι από άριστο υλικό
Τα πράγματα είναι διαφορετικά με την εργατική τάξη και τους ειλικρινείς οπαδούς της μέσα στη διανόηση. Σ’ αυτούς η δουλειά μας, στην πραγματικότητα, θα φέρει αμφιβολίες και θα προκαλέσει δυσπιστία –όχι για την επανάσταση, αλλά για τους σφετεριστές της. Αλλά αυτός είναι ο ίδιος ο σκοπός που έχουμε βάλει στον εαυτό μας. Η κινητήρια δύναμη της προόδου είναι η αλήθεια και όχι τα ψέματα.
