Η Eπέτειος της Ρωσικής Επανάστασής Δικαίωμα στην επαναστατική αισιοδοξία..

Λέον Τρότσκι
Η επέτειος της Ρωσικής Επανάστασης
Δικαίωμα στην επαναστατική αισιοδοξία

(Τέλη 1939)
Πρώτη Δημοσίευση: Σοσιαλιστική Έκκληση, Τόμος. ΙΙΙ αριθ. 87, 14 Νοεμβρίου 1939, Σ.1.
Μεταγραφή / HTML Markup: Einde O'callaghan.

Copyleft: Αρχείο Διαδικτύου Leon Trotsky (www.marxists.org) 2018. Creative Commons (χαρακτηριστικό και κοινή χρήση).


Στο εβδομαδιαίο της γνωστής εφημερίδας Paris-Soir της 31ης Αυγούστου 1939, αναφέρεται μια εξαιρετικά διδακτική συνομιλία μεταξύ του Γάλλου Πρέσβη Coulondre και του Χίτλερ στις 25 Αυγούστου, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνέντευξής τους. (Η πηγή των πληροφοριών είναι αναμφίβολα ο ίδιος ο Κουλόντρε. 'Ο Χίτλερ οριεται , καυχιέται για τη συμφωνία που συνήψε με τον Στάλιν ("μια ρεαλιστική συμφωνία") και "λυπάται" που θα χυθεί Γερμανικό και Γαλλικό αίμα.

"Αλλά," ο Κουλόντρε αντιτίθεται", ο Στάλιν έδειξε μεγάλη διπλή συναλλαγή. Ο πραγματικός νικητής (σε περίπτωση πολέμου) θα είναι ο Τρότσκι. Το ξανασκέφτηκες;”

"Ξέρω", απαντά ο ντερ Φύρερ, " αλλά γιατί η Γαλλία και η Βρετανία έδωσαν στην Πολωνία πλήρη ελευθερία δράσης;" κλπ.

Αυτοί οι κύριοι θέλουν να δώσουν ένα προσωπικό όνομα στο φάντασμα της επανάστασης. Αλλά αυτό φυσικά δεν είναι η ουσία αυτής της δραματικής συζήτησης, την ίδια στιγμή που οι διπλωματικές σχέσεις έσπασαν. "Ο πόλεμος αναπόφευκτα θα προκαλέσει επανάσταση" * ο εκπρόσωπος της ιμπεριαλιστικής Δημοκρατίας, ο ίδιος παγωμένος στο μεδούλι, τρομάζει τον αντίπαλό του.

"Ξέρω" , απαντά ο Χίτλερ, σαν να ήταν μια ερώτηση που αποφασίστηκε εδώ και πολύ καιρό. "Το ξέρω." Εκπληκτικός διάλογος!

Και οι δύο, ο Κουλόντρε και ο Χίτλερ, αντιπροσωπεύουν τη βαρβαρότητα που προχωράει στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, κανένας από αυτούς δεν αμφιβάλλει ότι η βαρβαρότητά τους θα κατακτηθεί από τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτή είναι τώρα η συνειδητοποίηση των κυρίαρχων τάξεων όλων των καπιταλιστικών χωρών του κόσμου. Η πλήρης αποθάρρυνση τους είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία στη σχέση των ταξικών δυνάμεων. Το προλεταριάτο έχει μια νέα και ακόμα αδύναμη επαναστατική ηγεσία. Αλλά η ηγεσία της αστικής τάξης σαπίζει στα πόδια της. Στην αρχή του πολέμου που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν, αυτοί οι κύριοι είναι πεπεισμένοι εκ των προτέρων για την κατάρρευση του καθεστώτος τους! Αυτό το γεγονός και μόνο πρέπει να είναι για εμάς η πηγή της ανίκητης επαναστατικής αισιοδοξίας!

Τελευταία ενημέρωση στις: 27 Ιουνίου 2016

Η Γαλλική Αριστερά δεν Έχει Θέση για το Μεταναστευτικο

Le Monde diplomatique

Η Γαλλική Αριστερά δεν έχει θέση για το Μεταναστευτικο

> Απρίλιος 2017

Η γαλλική αριστερά δεν έχει πολιτική για τη μετανάστευση

Η γαλλική δεξιά θέλει ένα συνολικό τέλος στη μαζική μετανάστευση, νόμιμη και μη. Η αριστερά είναι διχασμένη και, είτε υπέρ είτε κατά της μετανάστευης

από τον Μπενουά Μπρεβίλ 

Η γαλλική αριστερά δεν έχει πολιτική για τη μετανάστευση↑

 

Αφγανός μετανάστης περιμένει την αστυνομία να διαλύσει έναν καταυλισμό κοντά στον σταθμό του μετρό Στάλινγκραντ, στο κέντρο του Παρισιού.

Τζόελ Σάτζετ · AFP · Getty

εγώΗ μετανάστευση χωρίζει τους κύριους υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας σε εκείνους που καθιστούν την απόρριψή της βασικό ζήτημα και σε εκείνους που ντρέπονται γι' αυτήν. Οι απορριπτικοί κατηγορούν τους ξένους για την ανεργία, την τρομοκρατία, τις κρίσεις στα δημόσια οικονομικά και την στέγαση, την επιδείνωση της δημόσιας τάξης και τις υπερπλήρεις τάξεις. Προτείνουν ριζοσπαστικές λύσεις. Η Μαρίν Λεπέν του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου (FN) υπόσχεται να καταργήσει την αυτόματη υπηκοότητα για όσους γεννιούνται στη Γαλλία ( jus soli, δικαίωμα του εδάφους), να αποσύρει τη Γαλλία από τη ζώνη Σένγκεν, να εισαγάγει προτιμησιακή μεταχείριση για τους Γάλλους πολίτες και να απελάσει τους παράτυπους μετανάστες.

Ο Φρανσουά Φιγιόν των δεξιών Les Républicains υπόσχεται να αυστηροποιήσει τους κανόνες για την επανένωση οικογενειών, να απαιτήσει από τους μετανάστες να βρίσκονται στη Γαλλία για δύο χρόνια πριν μπορέσουν να διεκδικήσουν παροχές κοινωνικής ασφάλισης, να αρνηθεί στους παράτυπους μετανάστες την κρατική υγειονομική περίθαλψη και να ζητήσει από το κοινοβούλιο να εγκρίνει ετήσιες ποσοστώσεις μεταναστών ανά χώρα προέλευσης, παραβιάζοντας την αρχή που εφαρμόζεται από το διάταγμα περί μετανάστευσης της 2ας Νοεμβρίου 1945, ότι η ικανότητα ενσωμάτωσης δεν εξαρτάται από τη χώρα προέλευσης, αλλά από τα ατομικά χαρακτηριστικά.

Οι αμήχανοι δεν έχουν κάνει τίποτα περισσότερο από το να κάνουν αόριστες και μερικές φορές ασυνάρτητες προτάσεις. Σε μια συνέντευξη με το προτεσταντικό εβδομαδιαίο περιοδικό Réforme, ο Εμανουέλ Μακρόν, του κεντρώου κινήματος En Marche! (Εμπρός!), δήλωσε: «Η μετανάστευση είναι στην πραγματικότητα κάτι καλό από οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική άποψη»  ( 1 ) . Ωστόσο, αυτή η θέση απουσιάζει από το προεδρικό του μανιφέστο, το οποίο μιλάει κυρίως για το δικαίωμα ασύλου - το οποίο τα δεξιά κόμματα υπόσχονται να είναι πιο αυστηρά, αν και όχι να καταργήσουν - και για τον επαναπατρισμό των αιτούντων άσυλο των οποίων οι αιτήσεις δεν έγιναν δεκτές «χωρίς καθυστέρηση».

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν της αριστερής La France Insoumise (Ανυπότακτη Γαλλία) και ο Μπενουά Αμόν του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) δεν είναι πιο συγκεκριμένοι. Ο Μελανσόν, αναφερόμενος αποκλειστικά στους κλιματικούς και πολιτικούς πρόσφυγες, θέλει να «καταπολεμήσει τα αίτια της μετανάστευσης». Ο Αμόν επέκρινε επανειλημμένα την μεταναστευτική πολιτική της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Μανουέλ Βαλς, λέγοντας ότι η Γαλλία θα έπρεπε να ντρέπεται που δεν δείχνει μεγαλύτερη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, αλλά το τρέχον πρόγραμμά του δεν κάνει τίποτα καλύτερο. Εκτός από την επανάληψη της υπόσχεσης του PS (την οποία δεν τήρησε ποτέ) να δώσει στους αλλοδαπούς κατοίκους εκτός ΕΕ δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές, προτείνει μόνο τη δημιουργία «ανθρωπιστικών θεωρήσεων», χωρίς να τις ορίζει ή να θέτει κριτήρια για την έκδοσή τους. Δεν λέει τίποτα για τους οικονομικούς μετανάστες ή τους λαθρομετανάστες, που αποτελούν το επίκεντρο της δεξιάς ρητορικής.

Υποστήριξη FN από ευαίσθητες περιοχές

Υπάρχουν λόγοι για τη διακριτικότητά του. Από τον Ντόναλντ Τραμπ μέχρι τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, οι υποστηρικτές του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) της Ιταλίας, η Δημοκρατική Ένωση του Κέντρου (UDC) της Ελβετίας, η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA) του Βελγίου, το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας και το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) της Πολωνίας, κόμματα και πολιτικοί ηγέτες που αντιτίθενται στη μετανάστευση έχουν σημειώσει επιτυχία τα τελευταία χρόνια στις περισσότερες δυτικές χώρες. Οφείλουν μεγάλο μέρος της επιτυχίας τους στους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης. Στη Γαλλία, η ισχυρότερη υποστήριξη του Εθνικού Μέτωπου προέρχεται από «ευαίσθητες περιοχές»  ( 2 ) , όπου υπάρχουν πολλοί νέοι χωρίς προσόντα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και η ανεργία και η φτώχεια είναι πολύ υψηλές. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η υποστήριξη για το Brexit προήλθε κυρίως από περιοχές που έχουν πληγεί σοβαρά από την παγκοσμιοποίηση και την αποβιομηχάνιση, ενώ οι περισσότεροι που ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην ΕΕ ζουν σε μεγάλες πόλεις με πιο δυναμικές οικονομίες. Το ελβετικό δημοψήφισμα του Φεβρουαρίου 2014, στο οποίο η πλειοψηφία ψήφισε κατά της μαζικής μετανάστευσης, αποκάλυψε ένα χάσμα μεταξύ αγροτικών και αστικών περιοχών. Ο Τραμπ απορρίφθηκε από την ανώτερη τάξη των ΗΠΑ και τις μειονότητες της Ανατολικής και Δυτικής Ακτής, αλλά κέρδισε την υποστήριξη της λευκής εργατικής τάξης αλλού.

Ο Μελανσόν φαίνεται να φοβάται την αποξένωση της εργατικής τάξης με ένα πρόγραμμα που είναι υπερβολικά ευνοϊκό για τη μετανάστευση. Πριν από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές, αν και δεν υπερασπίστηκε ρητά την ελευθερία μετακίνησης, δημοσίευσε μέτρα για το άνοιγμα της μετανάστευσης: επαναφορά των 10ετών θεωρήσεων, κατάργηση όλης της νομοθεσίας που εισήγαγε η δεξιά από το 2002, νομιμοποίηση των παράτυπων μεταναστών, κλείσιμο κέντρων κράτησης και αποποινικοποίηση της παράτυπης διαμονής. Το πρόγραμμά του L'Humain d'Abord (Προτεραιότητα στον άνθρωπο) ανέφερε: «Η μετανάστευση δεν είναι πρόβλημα. Το μίσος για τους αλλοδαπούς και η επίθεση κατά των μεταναστών παραμορφώνουν τη δημοκρατία μας: πρέπει να τους τερματίσουμε. Οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται σε όλο τον κόσμο, για διάφορους λόγους. Η Γαλλία δεν πρέπει να τους φοβάται ή να υποτιμά την τεράστια ανθρώπινη και υλική συμβολή τους».

Η μετανάστευση είναι πάντα δύσκολη για όσους φεύγουν. Το πρώτο μας καθήκον είναι να δώσουμε σε όλους τη δυνατότητα να ζήσουν στη χώρα τους.

Ζαν-Λυκ Μελανσόν

Η θέση του Μελανσόν έχει πλέον αλλάξει. Δεν κηρύττει πλέον την ευπρόσδεκτη μετανάστευση: «Η μετανάστευση είναι πάντα δύσκολη για όσους φεύγουν», αναφέρει το σημείο 59 του νέου του μανιφέστου. «Το πρώτο μας καθήκον είναι να δώσουμε σε όλους τη δυνατότητα να ζήσουν στη χώρα τους». Προτείνει να σταματήσουν «οι πόλεμοι και οι εμπορικές συμφωνίες που καταστρέφουν τις τοπικές οικονομίες και να καταπολεμηθεί η κλιματική αλλαγή». Αυτή η αλλαγή έχει διχάσει το προοδευτικό στρατόπεδο, ένα τμήμα του οποίου επιμένει ότι τα σύνορα της Γαλλίας πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά, κάτι στο οποίο ο Μελανσόν αντιτίθεται τώρα  ( 3 ) . Ο Ολιβιέ Μπεζανσόν, επικεφαλής του ακροαριστερού Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA), έχει επικρίνει «το τμήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς που βρίσκει καταφύγιο στις συζητήσεις για κυριαρχία, σύνορα και έθνη», ενώ ο Ζυλιέν Μπαγιού, εκπρόσωπος της Europe Ecology-The Greens (EELV) που υποστηρίζει τον υποψήφιο του PS Μπενουά Αμόν, έχει κατηγορήσει τον Μελανσόν ότι «ανταγωνίζεται το Εθνικό Μέτωπο».

Ελευθερία κυκλοφορίας

Οι υπερασπιστές της ελεύθερης κυκλοφορίας περιλαμβάνουν το NPA και ακτιβιστικές οργανώσεις όπως η Gisti (ομάδα ενημέρωσης και υποστήριξης μεταναστών), η Migreurop (η οποία αγωνίζεται κατά της κράτησης μεταναστών), το Δίκτυο Εκπαίδευσης Χωρίς Σύνορα και χριστιανικές σοσιαλιστικές ομάδες όπως η Cimade και η Secours Catholique, οι οποίες απορρίπτουν όλες τη διάκριση μεταξύ προσφύγων και οικονομικών μεταναστών. Υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές κλειστών συνόρων έχουν αποτύχει: ο ευρωπαϊκός οργανισμός συνόρων Frontex, οι τελωνειακοί έλεγχοι και οι συμφωνίες εξωτερικής ανάθεσης με την Τουρκία και την Τυνησία δεν έχουν εμποδίσει τους μετανάστες να έρθουν στην Ευρώπη, αλλά απλώς τους έχουν αναγκάσει να εισέλθουν παράνομα, καθιστώντας τους ευάλωτους στην εκμετάλλευση. Η ελεύθερη κυκλοφορία θα επέτρεπε στους ξένους υπηκόους να απαιτούν νόμιμα καλύτερες συνθήκες εργασίας και να αποφεύγουν την πίεση προς τα κάτω στους μισθούς.

Το NPA τονίζει τα οικονομικά οφέλη της μετανάστευσης. Αυτό είναι ένα εκπληκτικό επιχείρημα από ένα επαναστατικό κόμμα, αλλά υπάρχουν πολλές έρευνες που δείχνουν ότι η μετανάστευση δεν αποτελεί κόστος αλλά όφελος για το κράτος, όπως και για τις επιχειρήσεις. Σύμφωνα με μια μελέτη των οικονομολόγων Xavier Chojnicki και Lionel Ragot, την οποία συνεκδόθηκαν το 2012 από την εφημερίδα Les Echos, οι μετανάστες έχουν θετική καθαρή συνεισφορά στον προϋπολογισμό: είναι συχνά νέοι και υγιείς και πληρώνουν περισσότερα σε φόρους και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης από ό,τι λαμβάνουν σε παροχές  ( 4 ) . Σε μια έκθεση που επαινέθηκε στις οικονομικές σελίδες της Le Figaro , η εταιρεία συμβούλων McKinsey εκτίμησε ότι οι μετανάστες «συνεισφέρουν σχεδόν το 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ», επειδή είναι εξαιρετικά πλεονεκτικό για τις επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν ξένο εργατικό δυναμικό. Το μηνιαίο Capital ανέφερε: «Το πρώτο πλεονέκτημα του μεταναστευτικού εργατικού δυναμικού είναι η ευελιξία του... Σε άλλους τομείς, είναι η «σκληρά εργαζόμενη» πλευρά τους που καθιστά τους μετανάστες εργάτες τόσο πολύτιμους... Είναι πρόθυμοι να κάνουν τις δουλειές που απορρίπτονται από τους γηγενείς Γάλλους. Οι επιχειρήσεις διαχείρισης αποβλήτων είναι οι πρώτες που επωφελούνται . «Δεν χρειάζεται πραγματικά να μιλάς γαλλικά για να αδειάσεις κάδους απορριμμάτων». Τα οικονομικά οφέλη της μετανάστευσης είναι ακόμη μεγαλύτερα επειδή το σύστημα είναι βαθιά άνισο.

Το NPA δεν εγκρίνει την εκμετάλλευση των μεταναστών εργαζομένων. Το όραμά του για την ελευθερία της μετακίνησης βασίζεται σε έναν κόσμο όπου τα έθνη κράτη δεν υπάρχουν πλέον. Αυτό λαμβάνει ελάχιστα υπόψη την τρέχουσα ισορροπία δυνάμεων: «Μια νέα συνείδηση ​​αναδύεται εκατέρωθεν των εθνικών συνόρων, στις καρδιές των νέων και της εργατικής τάξης, των εργαζομένων όλων των εθνικοτήτων, γλωσσών και χρωμάτων δέρματος, που τροφοδοτείται από την εξέγερση και τη διεθνή αλληλεγγύη», ανέφερε ένα έγγραφο του NPA τον Οκτώβριο του 2016  ( 5 ) . Βασίζεται, επιπλέον, σε ένα ριζοσπαστικό όραμα - «Στεκόμαστε στο πλευρό των μεταναστών, ενάντια στην αστυνομία, ενάντια στο κράτος και σε όλους όσους συνεργάζονται με τις πολιτικές του... Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα να παίρνουμε και να καταλαμβάνουμε ό,τι το κράτος αρνείται να παραχωρήσει»  ( 6 ) - το οποίο, στο τρέχον πλαίσιο, υπόσχεται λίγες ψήφους.

Ο Μελανσόν θέλει να νικήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Για να το πετύχει αυτό, είναι τώρα έτοιμος να καταδικάσει την οικονομική μετανάστευση: «Προς το παρόν, δεν έχουμε κανέναν τρόπο να παρέχουμε θέσεις εργασίας σε όλους, και πιστεύω ότι πρέπει να το πούμε», δήλωσε τον Μάρτιο. Επανέλαβε την πεποίθησή του στη σημασία της υποδοχής προσφύγων, αλλά πρόσθεσε: «Εάν οι παράτυποι μετανάστες που βρίσκονται ήδη στη Γαλλία έχουν σύμβαση εργασίας και εργάζονται, εάν πληρώνουν τις εισφορές τους, τότε θα τους νομιμοποιούσα όλους... Όσο για τους υπόλοιπους, θα τους έλεγα: "Κοιτάξτε, δεν ξέρω τι να κάνω. Σταματήστε να λέτε ότι μας βοηθάτε, γιατί έχουμε ήδη αρκετή βοήθεια". Και πάνω απ' όλα, θα έλεγα: "Πρέπει να σταματήσετε να φεύγετε [από τις χώρες σας]".

Οι οικονομικοί μετανάστες αποτελούν μειονότητα μεταξύ των ξένων υπηκόων που φτάνουν στη Γαλλία κάθε χρόνο, πολύ λιγότεροι από εκείνους που γίνονται δεκτοί για λόγους οικογενειακής επανένωσης, τους πολιτικούς πρόσφυγες και τους διεθνείς φοιτητές ανταλλαγής. Αλλά χωρίς να υπαναχωρήσουμε από διεθνείς συμφωνίες όπως η Σύμβαση για τους Πρόσφυγες του 1951 ή η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του 1953 — την οποία ο Μελανσόν δεν προβλέπει — αυτές οι άλλες ομάδες θα ήταν δύσκολο να μειωθούν.

Επίδραση των οικονομικών μεταναστών

Ένα χαμηλότερο επίπεδο οικονομικής μετανάστευσης θα είχε επομένως πολύ περιορισμένο αντίκτυπο στους συνολικούς αριθμούς. Αλλά θα είχε σημαντική συμβολική σημασία, επιτρέποντας στην αριστερά να αντικρούσει τις κατηγορίες για χαλαρότητα, διαφοροποιώντας παράλληλα τον εαυτό της από τη δεξιά, η οποία προτείνει την απέλαση όλων των παράνομων μεταναστών και των αιτούντων άσυλο που δεν έγιναν δεκτοί. Ο Μελανσόν υποστηρίζει έμμεσα την ιδέα μιας σύνδεσης μεταξύ οικονομικής μετανάστευσης και ανεργίας, αν και η ιστορία και οι διεθνείς συγκρίσεις φαίνεται να το ακυρώνουν. Τη δεκαετία του 1930, η Γαλλία απέλασε μαζικά ξένους υπηκόους, χωρίς να επιλύσει το πρόβλημα της έλλειψης θέσεων εργασίας. Χώρες όπως ο Καναδάς έχουν πολλούς οικονομικούς μετανάστες, αλλά πολύ χαμηλή ανεργία.

Βραχυπρόθεσμα, η ιδέα της καταπολέμησης της μετανάστευσης μέσω της αύξησης του πλούτου των χωρών προέλευσης αντιμετωπίζει το πρόβλημα της «μεταναστευτικής μετάβασης». Η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου (που τείνει να μειώνει τη βρεφική θνησιμότητα και να κάνει τα δημογραφικά στοιχεία νεότερα), τα κέρδη παραγωγικότητας (που απελευθερώνουν ανθρώπινους πόρους) και τα υψηλότερα εισοδήματα δεν σταθεροποιούν τους πληθυσμούς, αλλά αυξάνουν το σύνολο των ανθρώπων που είναι διαθέσιμοι για μετανάστευση, ικανοί να αντέξουν το φυσικό και υλικό κόστος της εξορίας. Σύμφωνα με ένα μοντέλο της Παγκόσμιας Τράπεζας, όταν το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι μεταξύ 600 δολαρίων (όπως στην Αιθιοπία) και 7.500 δολαρίων (Κολομβία ή Αλβανία), η αύξηση του εισοδήματος ενθαρρύνει τη μετανάστευση. Μόλις ξεπεραστεί αυτό το όριο, το αποτέλεσμα αντιστρέφεται. Με ετήσια αύξηση εισοδήματος 2%, θα χρειαστούν στον Νίγηρα ή το Μπουρούντι περισσότερα από 130 χρόνια και στην Καμπότζη περισσότερα από 60 χρόνια για να φτάσουν εκεί  ( 7 ) .

Η Μπεσανσόν του NPA βλέπει τη νέα στάση του Μελανσόν ως «βήμα προς τα πίσω για τη ριζοσπαστική αριστερά». Ο Μελανσόν απαντά ότι είναι «στην παράδοση του κινήματός του». Και οι δύο έχουν δίκιο.

Κατά τη διάρκεια της Μακράς Ύφεσης του 1873-96, η γαλλική αριστερά είχε μια ενιαία και συνεκτική θέση σχετικά με τη μετανάστευση. Συνδύαζε μια θεωρητική κριτική που αναγνώριζε τους ξένους εργάτες ως εργαλείο για τους επιχειρηματίες ώστε να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, και μια πρακτική ανάλυση που επέμενε στην αναγκαιότητα μιας συμμαχίας μεταξύ Γάλλων και μεταναστών εργαζομένων εναντίον των επιχειρηματιών.

«Οι ξένοι εργάτες (Βέλγοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί) που εκδιώχθηκαν από τις χώρες τους λόγω φτώχειας, οι οποίοι εκφοβίζονται και συχνά εκμεταλλεύονται από αρχηγούς συμμοριών και οι οποίοι δεν μιλούν τη γλώσσα ούτε γνωρίζουν τους ισχύοντες μισθούς ή τα έθιμα της χώρας, αναγκάζονται να αποδεχτούν τους όρους των εργοδοτών και να εργαστούν για μισθούς που απορρίπτονται από τους ντόπιους εργάτες», έγραψαν οι Ζυλ Γκεσντ και Πολ Λαφάργκ στο μανιφέστο του Γαλλικού Εργατικού Κόμματος του 1883. Αν και αποδοκίμασαν «την απειλή για το έθνος και τη φτώχεια της εργατικής τάξης που φέρνει η παρουσία ξένων εργατών», δεν ζήτησαν το κλείσιμο των συνόρων της Γαλλίας. «Για να νικήσουν τα κυνικά και αντιπατριωτικά σχέδια των επιχειρηματιών, οι εργάτες πρέπει να σώσουν τους ξένους από τον δεσποτισμό της αστυνομίας... και να τους υπερασπιστούν από την άπληστη συμπεριφορά των επιχειρηματιών «απαγορεύοντάς τους νομικά» να απασχολούν ξένους εργάτες με χαμηλότερους μισθούς»  ( 8 ) . Τα μεγάλα κόμματα της αριστεράς ακολούθησαν αυτή τη γραμμή κατά τη διάρκεια των εποχών ανάπτυξης του 20ού αιώνα - 1910-20, και στη συνέχεια τα τριάντα ένδοξα χρόνια (1945-75).

Τα προβλήματα της πραγματικότητας

Κατά τη διάρκεια κρίσεων εμφανίστηκαν γραμμές ρήξης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν η ανεργία εκτοξεύτηκε στα ύψη, ασκήθηκαν πιέσεις για την απέλαση ξένων υπηκόων. Οι πολιτικοί έλαβαν επιστολές και αιτήματα ζητώντας προνομιακή μεταχείριση των Γάλλων πολιτών. Τον Νοέμβριο του 1931, ο σοσιαλιστής βουλευτής Paul Ramadier παρουσίασε ένα νομοσχέδιο για την παύση της μετανάστευσης και τον περιορισμό του αριθμού των ξένων υπηκόων που μπορούσαν να προσλάβουν οι επιχειρήσεις στο 10% του εργατικού δυναμικού τους. Ο κομμουνιστής βουλευτής Jacques Doriot καταδίκασε αυτά τα «ξενοφοβικά μέτρα» και μια «εθνικιστική πολιτική που επιδιώκει να διαιρέσει την εργασία απέναντι στο κεφάλαιο». Ο σοσιαλιστής ηγέτης Léon Blum, υπερασπιζόμενος το κόμμα του, μίλησε για «εμπειρικά καταπραϋντικά μέτρα που προστατεύουν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης με τον καλύτερο τρόπο» και «τα προβλήματα και τις αντιφάσεις της πραγματικότητας»  ( 9 ) .

Η δεκαετία του 1970 οδήγησε σε νέες διαφωνίες. Πριν από τις προεδρικές εκλογές του 1981, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) αμφισβήτησε επανειλημμένα την πολιτική μετανάστευσης. Ο δημοσιογράφος Claude Cabanes, γράφοντας στην κομμουνιστική L'Humanité, ανησυχούσε για τα κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα στα προάστια με συμβούλια υπό την ηγεσία των κομμουνιστών: «Όλες αυτές οι ανισορροπίες, που επιδεινώνονται από προβλήματα λόγω της μειωμένης αγοραστικής δύναμης, της ανεργίας και της επιδείνωσης της δημόσιας τάξης, καθιστούν δύσκολη την ειρηνική συνύπαρξη [μεταξύ Γάλλων πολιτών και μεταναστών]». Στις 6 Ιανουαρίου 1981, ο γενικός γραμματέας του PCF, Georges Marchais, εκφώνησε μια κεντρική ομιλία: «Πρέπει να σταματήσουμε τόσο τη νόμιμη όσο και τη λαθραία μετανάστευση. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την είσοδο νέων μεταναστών εργατών στη Γαλλία, όταν η χώρα μας έχει ήδη σχεδόν δύο εκατομμύρια ανέργους». Το PS ανέλαβε τη θέση που κατείχε το PCF: «Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τον πληθυσμό των μεταναστών από την υπόλοιπη εργατική τάξη», ανέφερε ένα μανιφέστο στην L'Unité . «Ολόκληρο το κόμμα πρέπει να κινητοποιηθεί με βάση τον διεθνισμό και την ταξική αλληλεγγύη»  ( 10 ) .

Ο Μελανσόν και ο Μπεζανσό αντιπροσωπεύουν και οι δύο τα καλύτερα και τα χειρότερα της προοδευτικής παράδοσης. Ο Μελανσόν προσπαθεί να λάβει υπόψη τα προβλήματα που παρουσιάζει η μετανάστευση στην εργατική τάξη, αλλά έχει υποκύψει στη ρητορική της απέλασης και του υπερπληθυσμού. Ο Μπεζανσό έχει παραμείνει πιστός στον διεθνισμό, αλλά προωθεί μια ιδεολογική ερμηνεία που δεν συνάδει με τις προσδοκίες των μεσαίων και εργατικών τάξεων, οι οποίες έχουν πληγεί σκληρά από τη λιτότητα και την παγκοσμιοποίηση και μπαίνουν εύκολα στον πειρασμό να αναζητήσουν έναν αποδιοπομπαίο τράγο.

Αυτές οι διαιρέσεις λειτουργούν προς όφελος του Εθνικού Μετώπου (FN), το οποίο προσπαθεί να μετατραπεί σε «κόμμα του λαού» με μια κοινωνική ερμηνεία της μετανάστευσης. Όπως ο πολιτικός σχολιαστής Eric Zemmour, ο οποίος βασίζεται στο έργο του γεωγράφου της «περιφερειακής Γαλλίας» Christophe Guilluy, το FN χρησιμοποιεί τις αστικές «ελίτ» με πανεπιστημιακή μόρφωση, οι οποίες υποστηρίζουν τη μετανάστευση επειδή είναι ασφαλείς από αυτήν, εναντίον του «λαού», ο οποίος πρέπει να ανταγωνίζεται τους ξένους για θέσεις εργασίας, κοινωνικές κατοικίες και θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς. Υπόσχεται στον «λαό» προνομιακή μεταχείριση. «Σε πρακτική βάση, η εργατική τάξη είναι αυτή που πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της σχέσης με τον Άλλο», γράφει ο Guilluy  ( 11 ) .

Φανταστικός ανταγωνισμός;

Αυτή η ανάλυση απαιτεί αξιολόγηση. Η αγορά εργασίας είναι πολύ κατακερματισμένη και οι τομείς που προσλαμβάνουν κυρίως μετανάστες εργάτες (καθαριότητα, κατασκευές και υπηρεσίες εστίασης) δεν είναι ελκυστικοί για τους Γάλλους υπηκόους. Ο αστικός διαχωρισμός είναι τέτοιος που οι μετανάστες πρέπει συχνά να ανταγωνίζονται με άλλους μετανάστες για στέγαση και θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς στα προάστια. Γιατί το Εθνικό Μέτωπο κερδίζει τόσες πολλές ψήφους σε περιοχές όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν ξένοι; Ίσως οι άνθρωποι σε αυτές τις περιοχές να φαντάζονται ότι ανταγωνίζονται με τους μετανάστες λόγω της δημόσιας ρητορικής.

Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι οι εύπορες τάξεις έχουν μόνο μια εξωτερική άποψη για τη μετανάστευση. Οι ξένοι εποχιακοί εργαζόμενοι είναι απίθανο να πάρουν θέσεις εργασίας από όσους έχουν πτυχία από το Sciences Po. Η χρήση αποσπασμένων εργαζομένων δεν ανησυχεί τα ανώτερα στελέχη ή τους ανθρώπους των τεχνών, και οι κάτοικοι των κομψών γειτονιών είναι απίθανο να δουν ένα κέντρο για ξένους εργαζόμενους να ανοίγει στον δρόμο τους. Αλλά οι κοινωνικές διαιρέσεις σχετικά με τη μετανάστευση δεν είναι τυχαίες. Συχνά είναι αποτέλεσμα νομοθεσίας, αστικών πολιτικών και πολιτικών αποφάσεων που επιδιώκουν να φέρουν τους Γάλλους και τους μετανάστες εργαζόμενους σε ανταγωνισμό ή να προστατεύσουν τις ανώτερες τάξεις από τον ξένο ανταγωνισμό. Η εργασία στην μαύρη οικονομία συμβάλλει στην υποβάθμιση των συνθηκών απασχόλησης, αλλά αυξάνεται καθώς η επιθεώρηση εργασίας διαλύεται και οι εργοδότες γνωρίζουν ότι διατρέχουν πολύ μικρό κίνδυνο να τιμωρηθούν. Δεν θα υπήρχαν αποσπασμένοι εργαζόμενοι χωρίς την ευρωπαϊκή οδηγία της 16ης Δεκεμβρίου 1996, ούτε θα υπήρχαν εποχιακοί εργαζόμενοι αν ο εργατικός κώδικας δεν επέτρεπε στις επιχειρήσεις να τους απασχολούν.

Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δόξας, πολλοί μετανάστες σήμερα έχουν πανεπιστημιακά πτυχία ή άλλα προσόντα. Αν αναζητούν θέσεις εργασίας που δεν απαιτούν προσόντα, αυτό συμβαίνει επειδή η Γαλλία δεν διαθέτει πολιτική για τη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας ή σύστημα νομικής ισοτιμίας προσόντων και επειδή ορισμένα επαγγέλματα είναι κλειστά. Ένας μετανάστης μπορεί εύκολα να γίνει χτίστης ή βοηθός καταστήματος, αλλά η εύρεση εργασίας ως αρχιτέκτονας, συμβολαιογράφος ή χρηματιστής είναι μια διαδρομή μετ' εμποδίων. Οι κομμουνιστές δήμαρχοι προαστιακών δήμων παραπονιόντουσαν για τον τρόπο με τον οποίο «οι δημόσιες αρχές διοχετεύουν συστηματικά νέους μετανάστες» προς τις πόλεις τους και ζητούσαν «μια πιο ισότιμη κατανομή των μεταναστών εργαζομένων σε όλους τους δήμους της παρισινής περιοχής», ενώ παράλληλα υποστήριζαν ότι θα συνέχιζαν να «εκπληρώνουν τις ευθύνες τους»  ( 12 ) . Κανείς σήμερα δεν εκπλήσσεται που τα κέντρα για μετανάστες εργαζόμενους βρίσκονται κυρίως σε περιοχές της εργατικής τάξης.

Η δεξιά χαίρεται κάθε φορά που το θέμα της μετανάστευσης τίθεται στην πολιτική συζήτηση: το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να επιβάλει τη συνήθη ρητορική της περί φόβου και καταπιεστικών μέτρων, όπως κάνει τα τελευταία 30 χρόνια. Η αριστερά δεν χρειάζεται να παραμένει δέσμια αόριστων και αντιφατικών προγραμμάτων. Αν θέλει να διατυπώσει πιο ακριβείς προτάσεις και να παράγει μια συνεκτική ανάλυση, πρέπει να είναι πρόθυμη να εμπλακεί σε έναν ιδεολογικό αγώνα, αμφισβητώντας τα «γεγονότα» που της παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης και η τρέχουσα κατάσταση.

Μπενουά Μπρεβίλ

Ο Benoît Bréville είναι αναπληρωτής συντάκτης της Le Monde diplomatique .

Μετάφραση από τον Charles Goulden

Εγγραφείτε στην ψηφιακή μας έκδοση

( 1 )  « Μετανάστες, μεταναστευτική πολιτική και ένταξη: Η ανάλυση του Εμανουέλ Μακρόν », Reform, Παρίσι, 2 Μαρτίου 2017.

( 2 )  Hervé Le Bras, Le Pari du FN (The FN's Gamble), Autrement, Παρίσι, 2015.

( 3 )  Δήλωσε στην εφημερίδα Le Monde στις 24 Αυγούστου 2016: «Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι η ελευθερία εγκατάστασης ήταν καλή ιδέα και δεν πρόκειται να ξεκινήσω σήμερα».

( 4 )  Xavier Chojnicki και Lionel Ragot, Η μετανάστευση κοστίζει ακριβά στη Γαλλία: τι πιστεύουν οι οικονομολόγοι;, Eyrolles/Les Echos, Παρίσι, 2012.

( 5 )  Ιζαμπέλ Ουφέρτε, « Μέσα από την παγκοσμιοποίηση της εξέγερσης αναδύεται μια νέα ταξική συνείδηση... » (Η παγκοσμιοποίηση της εξέγερσης οδηγεί στην ανάδυση μιας νέας ταξικής συνείδησης), Επαναστατική Δημοκρατία, 26 Οκτωβρίου 2016, www.npa-dr.org/ .

( 6 )  L'Anticapitaliste, 24 Νοεμβρίου 2016.

( 7 )  Michael A. Clemens, « Μειώνει η ανάπτυξη τη μετανάστευση; » (PDF), έγγραφο εργασίας αριθ. 359, Κέντρο Παγκόσμιας Ανάπτυξης, Ουάσινγκτον, Οκτώβριος 2014.

( 8 )  Jules Guesde και Paul Lafargue, Le Program du Parti ouvrier, son histoire, sessidérants et ses άρθρα (The Workers' Party Manifesto: its History, Ground and Articles), Henry Oriol, Παρίσι, 1883.

( 9 )  Αναφέρεται στο Claudine Pierre, « Les socialistes, les communistes et la προστασία de la main-d'œuvre française (1931-1932) » (Σοσιαλιστές, κομμουνιστές και η προστασία της γαλλικής εργασίας, 1931-2), Revue européenne des, vol3, διεθνείς μεταναστεύσεις15. 1999.

( 10 )  Αναφέρεται στο Olivier Milza, « La gauche , la crise et l'immigration: années 1930-années 1980 » (The αριστερά, κρίσεις και μετανάστευση: 1930s-80s), Vingtième siècle, vol.8, 5, 7 Ιουλίου, τομ.

( 11 )  Christophe Guilluy, La France périphérique: Comment on a sacrifié les classes populaires (Περιφερειακή Γαλλία: πώς θυσιάστηκε η εργατική τάξη), Flammarion, Παρίσι, 2014.

(12) ‘Declaration des maires communistes de la région parisienne et des députés de Paris’ (Declaration by Communist mayors in the Paris region and Parisian deputies), October 1969.

Η Δύση παραδίδει μαθήματα πολιτικής αστάθειας.

Το πρόβλημα με τις ΗΠΑ είναι ότι το ήμισυ του πληθυσμού διαθέτει μέση νοημοσύνη ή λιγότερο, και υποστηρίζουν ότι η Αμερική είναι δημοκρατία…και δυστυχώς έχει αρχίσει να  ισχύει πλέον και για την Ευρώπη.

Το κατεστημένο για μια παγκόσμια διακυβέρνηση μέσω ΕΕ-ΝΑΤΟ διεξάγει έναν "υβριδικού τύπου" πόλεμο εναντίον της Ευρώπης χρόνια τώρα, και με μια εμμονή προς τα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ λόγω πλούτου και λόγο αριστερών φρονημάτων των ανατολικών Σλάβων από την εποχή του 1917 και την Οχτωβριανή εργατική επανάσταση που στιγμάτισε τον καπιταλισμό. 

Οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι πολιτικοί έχουν εμμονή με τη Ρωσία, δεν μπορούν να δεχτούν μια μεγάλη, ανεξάρτητη κυρίαρχη οικονομία και έθνος που δεν έχει αφομοιωθεί από την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ που είναι οι κύριοι εκφραστές του σχεδίου αυτού και ελέγχουν τα ευρωπαϊκά πολιτικά λόμπι των Βρυξελλών πιέζουν επίσης να μην πέσει η Ουκρανία στα χέρια της Ρωσίας και να συνεχιστεί το μέτωπο του εμφυλίου μέχρι τον τελευταίο ουκρανό και την τελευταία σφαίρα. 

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε στην Γερουσία κορυφαίοι Δημοκρατικοί χαρακτήρισαν την προφορική «εκεχειρία» του Τραμπ «πλήρη προδοσία της Ουκρανίας, των Ευρωπαίων συμμάχων μας και της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας». Σκοπός τους λοιπόν είναι η δημιουργία ενός ή περισσότερων οργουελιανών εχθρών για να τρομάξουν «τους λαούς» και να τους κάνουν να τρελαίνονται και να ενεργούν σθεναρά ενάντια στα δικά τους συμφέροντα.

Ο Πρόεδρος Τραμπ μετά από δύο χρόνια στην πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ αφού ήρθε σε πολιτικό και οικονομικό τέλμα, προσπάθησε να αντιστρέψει την κατάσταση με μια συμφωνία με την Ρωσία, η οποία θα του έδινε ανάσες για τις ενδιάμεσες εκλογές και χρόνο για την επόμενη του κίνηση. 

Μετά τη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν έχουμε το εξής παράδοξο : Η ΕΕ εντείνει την πολεμική ρητορική κατά της Ρωσίας .Εν μέσω της πιο επικίνδυνης κλιμάκωσης του πολέμου στην Ουκρανία από την έκρηξή του, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις υιοθέτησαν την πιο εκτεταμένη επέκταση των κυρώσεων κατά της ρωσικής βιομηχανίας όπλων μέχρι σήμερα. 

Η εντολή είναι σαφής απο τα παγκοσμιοποιημένα αφεντικά που ελέγχουν μέρος των υποτελών κυβερνήσεων στην Δύση, και ξαφνικά ενώ η πρόθεση των δύο μεγάλων δυνάμεων ήταν να οδηγηθούν σε συμφωνία , οι νεοφιλελεύθεροι υπέρμαχοι κάνουν τα πάντα για να μην έχουμε ειρηνική συνύπαρξη στην Ουκρανία. Και με προκλητικό τρόπο κάλεσαν τον κλόουν Ζελένσκι στην έδρα της Ε.Ε να μιλήσει και να ζητήσει ακόμη περισσότερα χρήματα για τον χειμώνα που έρχεται, και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης οι φοιτητές(ποιοί άλλοι θα μπορούσαν να είναι...) μάχονται με τις δυνάμεις ασφαλείας για ένα καλύτερο μέλλον με περισσότερες παροχές.

 Η Αλβανία που την θεωρούμε τριτοκοσμική οικονομικά και πολιτικά δεν άντεξε και οι άνθρωποι της καίνε τα πάντα αφού βλέπουν ότι ο Έντι Ράμα ξεπουλά τα πάντα για να γίνει πρόεδρος στην Αλβανική Ριβιέρα. 

Σε μέρη της Ευρώπης, η καταστολή θα είναι απαραίτητη για να αντιμετωπιστούν οι διαμαρτυρίες για το κόστος/ελλείψεις ενέργειας, την αχαλίνωτη ανεργία και τις περικοπές σε κοινωνικά αγαθά όπως η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη, οι συντάξεις και άλλα επιδόματα, όπως αυτές που ήδη βλέπουμε από τους Γάλλους μαθητές/φοιτητές/καθηγητές.

Οι ηγέτες του Ευρωπαϊκού λόμπι αντιγράφουν επ ακριβώς τις σημειώσεις των Νέβιν Τσάμπερλεϊν, και Ουίνστον Τσώρτσιλ στον Β.Π.Π, που άφησαν στα συρτάρια του "ρήτορα" βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας του Γεώργιου ΣΤ΄ όπου το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Πολωνία φοβόντουσαν την επανάσταση των δικών τους εργατικών τάξεων πολύ περισσότερο από ό,τι τη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, και βλέποντας τον Χίτλερ ως προπύργιο ενάντια στον κομμουνισμό, τον ενθάρρυναν να επιτεθεί στην Ανατολή. Θυσίασαν τον Πολωνό σύμμαχό τους στη διαδικασία, προκειμένου να δώσουν στον Χίτλερ ένα σύνορο από το οποίο θα επιτίθετο στην ΕΣΣΔ» για να σωθούν αυτές.

Ακριβώς με τον ίδιο λοιπόν τρόπο οι ευρωπαϊκές ελίτ χρησιμοποιούν την Ουκρανία σήμερα, και αγνοούν τις εντολές Τραμπ για την συμφωνία με τον Πούτιν. Μετά το τέλος του Β.ΠΠ οι δυτικοί "ίδρυσαν" το Ισραήλ στα χώματα της Παλαιστίνης, έτσι και τώρα με το τέλος του ουκρανικού μετώπου προσπαθούν να το μετακομίσουν λίγο πιο νοτιοανατολικά...με την Λέσχη Αθηνών να έχει πάρει φωτιά, αφού το ντόμινο εξελίξεων απαιτεί αλλαγή εξουσίας με την ίδια όμως πολιτική.
Και μετά την σύντομη επίσκεψη του κλόουν Ζελένσκι στις Βρυξέλλες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανταγωνιστικότητας για ένα ενιαίο επενδυτικό ταμείο στον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της ΕΕ, που θα καλύπτει την περίοδο 2028 έως 2034.

 Για πρώτη φορά , η στήριξη της αμυντικής βιομηχανίας θα ενταχθεί στον ίδιο προϋπολογισμό με τη στήριξη της γεωργίας και την περιφερειακή ανάπτυξη, ανταγωνιζόμενη μαζί τους για χρήματα σε κάθε γύρο του προϋπολογισμού. Ιστορικά, υπήρξαν χώρες στην Ευρώπη κυρίως σε εποχές μοναρχικών καθεστώτων, όπου έως και το 80%-90% των δημοσιονομικών οικονομιών μιας χώρας πήγαιναν σε στρατιωτικές εκστρατείες, και βλέπουμε προσπάθειες να γίνει αυτό ξανά. Αυτές οι εκστρατείες προκάλεσαν εκτεταμένο θάνατο και καταστροφή και ήταν πόλεμοι που διευκολύνθηκαν από τα πλουσιότερα μέλη των άρχουσων τάξεων.Αυτό το πολεμικό πλάνο βέβαια δεν κυκλοφόρησε στα δυτικά μέσα όπως είναι φυσικό αλλά κυκλοφόρησαν άλλες ειδήσεις πιο σοβαρές, όπως η επίσκεψη Ζελένσκι στις Βρυξέλλες, το τηλεφώνημα του Πάπα στον Πούτιν, και οι δηλώσεις Μπερνάμ για ρωσικό δάκτυλο στην απόφαση για το Brexit. Στην Ελλάδα έχουμε τους αυτοχαρακτηριζόμενους αριστερούς διανοούμενους να μας μιλούν για πολιτική υπομονή με το ΚΚΕ να στέλνει στο Σύνταγμα το Π.Α.ΜΕ. να στήσει σκηνές για να "προλάβει"(κυριολεκτικά και μεταφορικά) μια νέα γαλλική εξέγερση μαθητών, τους χορτασμένους κεντρώους δημοσιογράφους και συγγραφείς (της πλάκας βέβαια...) να μας λένε για Ρωσική Καπιταλιστική κωλοτούμπα, και τους πεινασμένους δεξιούς για μείωση της ανεργίας και του πληθωρισμού, και αύξηση της καταναλωτικής ισχύς, και ολόκληρο τον λαό να χάνεται.

Το να επαναστατήσουν όλοι αυτοί ενάντια στο δικό τους καπιταλισμό είναι κάτι πέρα από τις δυνάμεις τους. Κατά συνέπεια, είναι πολύ πιο έτοιμοι να σταθούνε κοντά σε μια ξένη επανάσταση που έχει ήδη μπει σε ένα στάδιο ύφεσης. Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, και για πολλά χρόνια μετά, κανένας από τέτοιους ανθρώπους ή από τους πνευματικούς τους πατέρες δεν έκανε την παραμικρή σκέψη για το πώς θα ερχόταν ο σοσιαλισμός στον κόσμο, πράγμα που τους διευκόλυνε να αναγνωρίσουν σαν σοσιαλισμό αυτό που έγινε στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό τους έδινε και τους δίνει μέχρι και σήμερα όχι μονάχα την όψη του προοδευτικού ανθρώπου, που προχωράει με τα βήματα της εποχής του, αλλά και μια κάποια ηθική σταθερότητα. Και, ταυτόχρονα, δεν τους υποχρεώνει σε τίποτε απολύτως.

 Η φιλολογία τους, ενατενιστική και αισιόδοξη, καθόλου καταστροφική, μια φιλολογία που βλέπει όλα τα δυσάρεστα να ανήκουν στο παρελθόν, έχει καταπραϋντική επίδραση στα νεύρα του αναγνώστη, κι αυτό της εξασφαλίζει μια έτοιμη αγορά . Έτσι, ανεπαίσθητα, σχηματίζεται μια διεθνής σχολή που μπορούμε να την πούμε Σοσιαλισμό για Ριζοσπάστες Τουρίστες .

Χιονόμπαλας  ( Το ευφυές "αντίπαλο δέος" του Ναπολέοντα που τελικά εξορίζεται και αυτός...)

Αναλυτης

Η Σαουδική Αραβία στις Συμπληγάδες Πέτρες...

H Σαουδική Αραβία μέχρι και την Αραβική επανάσταση του 1916 περιοριζόταν εδαφικά στις οάσεις του Nέγκεντ ,όπου ήταν και η πρωτεύουσα, το Ριάντ. Στο κέντρο ακριβώς με έκταση όσο το 1/6 της σημερινής έκτασης της.

 Ο Χουσεΐν μπιν Αλί (Σαρίφ της Μέκκας) και η δυναστεία των Χασεμιτών, σε συνεργασία με τη Βρετανική Αιγυπτιακή Εκστρατευτική Δύναμη ξεκίνησαν την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς και όραμα τη δημιουργία ενός ενιαίου, ανεξάρτητου αραβικού κράτους που θα εκτεινόταν από το Χαλέπι (Συρία) έως το Άντεν (Υεμένη). Μετά το τέλος του πολέμου και την κατάληψη της Δαμασκού, οι προσδοκίες των Αράβων διαψεύστηκαν, τα εδάφη της Μέσης Ανατολής χωρίστηκαν τελικά υπό βρετανικό και γαλλικό έλεγχο ματαιώνοντας το όραμα του ενιαίου αραβικού κράτους. 

Έτσι αφού το όραμα το έθαψε ο Λόρενς στην άμμο στην συνέχεια προσπάθησε να το επεκτείνει όσο περισσότερο μπορούσε. Απέκτησε αρχικά διέξοδο στον Περσικό Κόλπο με την κατάληψη της περιοχής που ονομαζόταν Αλ-Xάσα (1913) και συνέχισε να επεκτείνεται με την προσάρτηση της Χετζάζης και των ισλαμικών Αγίων Τόπων, Μέκκας και Μεδίνας (1924). 

Τη δεκαετία του 1930, τρεις επαρχίες της Υεμένης η Ναζράν(NAJRAN), η Ασίρ(ASIR) και η Ιζάν(JIZAN) πέρασαν στην δικαιοδοσία της Σαουδικής Αραβίας, οι δυτικές αυτές περιοχές της Υεμένης αποτελούσαν ένα αρκετά εύφορο κομμάτι γης με αρκετές βροχοπτώσεις το οποίο και στέρησαν απο τον ήδη ταλαιπωρημένο λαό της. Το 1932 οι περιοχές αυτές (Χετζάζ και του Νεζντ) ενώθηκαν ως το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. Ο Ιμάμης Χουσεΐν, ο τελευταίος βασιλιάς της Υεμένης, αναγκάστηκε να παραχωρήσει τις 3 επαρχίες στους Σαούντ υπό την απειλή των βρετανικών όπλων. Τα νότια σύνορα του βασιλείου με την Υεμένη διαμορφώθηκαν το 1934 με τη συνθήκη του Ταΐφ, τερματίζοντας έναν βραχύβιο μεθοριακό πόλεμο μεταξύ τους. Οι στρατιωτικές και πολιτικές επιτυχίες του Αμπντούλ Αζίζ δεν είχαν μέχρι τότε οικονομικό αντίκτυπο παρά μόνο μετά την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου το 1938 στην ανατολική Αραβία. 

Αναπτυξιακά προγράμματα ξεκίνησαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το 1949 η εξόρυξη του πετρελαίου ήταν σε πλήρη ανάπτυξη, που την εκμετάλλευση των πετρελαίων ανέλαβε η αμερικανική εταιρεία Aramco. 

Το 1953 ο Σαούντ διαδέχθηκε τον πατέρα του Αμπντούλ Αζίζ, αλλά μέσα σε λίγα χρόνια το βασίλειο κινδύνεψε από την οικονομική κακοδιαχείρισή του, με συνέπεια ο Σαούντ να παραιτηθεί από τον θρόνο υπέρ του Φαϊζάλ το 1964 και για μια δεκαετία προχώρησε την χώρα με τρομερή ανάπτυξη για τον λαό.

Σε μια θρησκευτική γιορτή, ο βασιλιάς Φαϊζάλ της Σαουδικής Αραβίας πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον ανιψιό του. Ο Φαϊζάλ εκσυγχρόνισε τη χώρα του χρησιμοποιώντας εκατομμύρια δολάρια από τα έσοδα του πετρελαίου για να βελτιώσει την καθημερινή ζωή του λαού του και να ενισχύσει τη θέση της Σαουδικής Αραβίας στη διεθνή κοινότητα. Ο Φαϊζάλ θεωρούνταν ο πιο προοδευτικός, ο πιο καθαρός και ο πιο μορφωμένος από τους Σαουδάραβες βασιλιάδες. Έκανε πολλές βελτιώσεις στη χώρα του. Αύξησε την παραγωγή πετρελαίου και χρησιμοποίησε τα κέρδη για να κατασκευάσει εργοστάσια, λιμάνια, διυλιστήρια και νοσοκομεία, καθώς και για να αποκτήσει όπλα και να αυξήσει το μέγεθος του στρατού του. Εισήγαγε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, προσφέροντας περισσότερες εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε κορίτσια και γυναίκες. Ουσιαστικά ήταν και ο μόνος Βασιλιάς που δεν υποστήριζε αποκλειστικά τις Εβραϊκές ορέξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ανησυχούσε για τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ του 1973 μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών κρατών και για τη διεθνή θέση της Σαουδικής Αραβίας στη βιομηχανία πετρελαίου. Κίνητρα και δωροδοκίες από προηγουμένως περιφρονητικές κυβερνήσεις άρχισαν να περιορίζονται και ο βασιλιάς Φαϊζάλ γινόταν μια ισχυρή διεθνής δύναμη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο βασιλιάς βρισκόταν στο απόγειο του παγκόσμιου κύρους του λόγω της έξυπνης χρήσης του πετρελαίου της χώρας του και της εξάρτησης του κόσμου από αυτό. Μετά τον θάνατό του, πιο παραδοσιακές παρατάξεις προώθησαν τον Ουαχαμπισμό και την επακόλουθη άνοδο του τζιχαντισμού και της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Το 1982 ανέλαβε την εξουσία το 1982 και στη συνέχεια ο βασιλιάς Φαχντ, γνωστός ως ο πιο διεφθαρμένος μονάρχης του βασιλείου. Η διαφθορά κατά τη βασιλεία του ήταν ιδιαίτερα έντονη, ενώ οι γιοι του απέκτησαν δημόσια περιουσία και εμπορεύονταν ιδιωτικά το κρατικό πετρέλαιο. Η διαφθορά κατά τη βασιλεία του ήταν ιδιαίτερα έντονη, ενώ οι γιοι του απέκτησαν δημόσια περιουσία και εμπορεύονταν ιδιωτικά το κρατικό πετρέλαιο, και οι απόγονοι του κυβερνούν μέχρι και σήμερα.

Το 1990, οι Σαουδάραβες και ο βασιλιάς Φαχντ είχαν στείλει έναν ουαχαμπιτικό ιεροκήρυκα(η επίσημη και κύρια μορφή του σουνιτικού Ισλάμ της Σαουδικής Αραβίας ) στην Υεμένη για να τους προσηλυτίσει εδαφικά και θρησκευτικά, και αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις με τους αυτόχθονες σιίτες Ζάιντι και το 2014 οδήγησε σε μια επανάσταση κατά της κυβέρνησης του Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, η οποία επέτρεψε στους Σαουδάραβες να αποκτήσουν ιδεολογικό έρεισμα. Οι Χούθι, μια φυλή σιιτών Ζάιντι με μακρά παράδοση στην περιοχή, συμμάχησαν με άλλες φυλές και κατάφεραν να ανατρέψουν την δοσίλογη και φύλα προσκείμενη στους Σαουδάραβες κυβέρνηση στη Σαναά. Τότε ο πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, της Σαουδικής Αραβίας, ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Χούθι και των συμμάχων τους για να αποκαταστήσει την κυβέρνηση της Υεμένης. 

Οι Σαουδάραβες, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, εξαπέλυσαν μια μεγάλης έντασης επίθεση με ομοβροντίες βομβαρδισμών που σκότωσε πολλούς Υεμενίτες, και επέβαλαν αποκλεισμό της χώρας. Με πληρωμένους μισθοφόρους και τις πλάτες του αμερικανικού στρατού η Σαουδική Αραβία προσπαθούσε να κρατήσει καθηλωμένες και μακριά τις σιϊτικές φυλές με πρώτη την φυλή των χούθι. Στις αρχές του 2022 όμως οι φυλές αυτές εγκαθιδρύθηκαν ως κυβέρνηση σε ποσοστό περίπου 70% του πληθυσμού της Υεμένης με πρωτεύουσα την Σαναά, και με τη βοήθεια του Ιράν, κατάφεραν να κατασκευάσουν και να αποθηκεύσουν χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους, απέκτησαν τεχνογνωσία και έσκαψαν στοές ακολουθώντας τα βήματα των Ιρανών. Τον Οκτώβριο του 2023, σε υποστήριξη των Παλαιστινίων που μάχονται στη Γάζα, οι Χούθι άρχισαν να στοχοποιούν ισραηλινά και αμερικανικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα. Τον Μάρτιο του 2025, η κυβέρνηση Τραμπ, με την υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας, εξαπέλυσε αεροπορικές και ναυτικές επιδρομές εναντίον στόχων της Άνσαρ Αλλάχ στην Υεμένη. Η εκστρατεία δεν οδήγησε σε νίκη και μετά από περίπου δύο μήνες, οι ΗΠΑ κήρυξαν μονομερώς τον εαυτό τους νικητές και υποχώρησαν. 

Οι Σαουδάραβες βομβάρδισαν το αεροδρόμιο της Σαναά με σκοπό να αποτραπεί η προσγείωση ενός αεροπλάνου από το Ιράν που μετέφερε μια αντιπροσωπεία της Υεμένης που παρευρέθηκε στην κηδεία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και οι μαχητές Χούθι εξαπέλυσαν αντεπίθεση εναντίον των δυνάμεων που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία, στις σφοδρότερες μάχες μεταξύ των δύο πλευρών εδώ και χρόνια. 

Ενώ οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός, ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος είναι πλέον ο μοναδικός ηγεμόνας της, καταφέρνει να διατηρήσει τη θέση του μόνο με τη βία, εξαγοράζει μερικούς από τους φυλετικούς ηγέτες και τον πληθυσμό των Αράβων και σπάει την εκεχειρία. 

Οι Υεμενίτες είναι έμπειροι πολεμιστές και απάντησαν στις σαουδαραβικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς και πυραύλους απο την υπόγεια φαρέτρα τους. Η σαουδαραβική αεράμυνα, εξαντλημένη μετά την εξάντληση των πυρομαχικών της εναντίον ιρανικών πυραύλων που στοχεύουν το Ισραήλ, βρίσκεται σε αταξία . 

Οι Υεμενίτες έχουν μάθει να εξαπολύουν μικτές επιθέσεις με drones και πυραύλους, μπερδεύοντας την αεράμυνα, η οποία τους επιτρέπει να χτυπούν στόχους εντός της Σαουδικής Αραβίας κατά βούληση. Την τελευταία εβδομάδα κατάφεραν να χτυπήσουν τερματικούς σταθμούς επιβατών στο διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ, θέτοντας σε κίνδυνο τα σχέδια του Μπιν Σαλμάν να μετατρέψει τη χώρα σε κέντρο διεθνών επιχειρήσεων. Οι χερσαίες δυνάμεις της Υεμένης είναι πιθανό σύντομα να εισέλθουν στις πρώην επαρχίες της Υεμένης στη νότια Σαουδική Αραβία (και φυσικά, υπάρχουν σημαντικά αποθέματα πετρελαίου στις τρεις βόρειες επαρχίες που έκλεψε η Σαουδική Αραβία από την Υεμένη).

Περαιτέρω επιθέσεις σε αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας θα μειώσουν τη διεθνή φήμη της. Περισσότερες επιθέσεις στις πετρελαϊκές της εγκαταστάσεις θα μειώσουν τα έσοδά της. Ο ρόλος του Μπιν Σαλμάν δεν είναι τόσο εξασφαλισμένος όσο φαίνεται. Αφού κέρδισε τη θέση του πρίγκιπα διαδόχου, φυλάκισε αρχηγούς φυλών της Υεμένης και ανταγωνιστικά μέλη της οικογένειάς του. Τα πολλά αποτυχημένα ματαιόδοξα έργα του έχουν κοστίσει πολλά χρήματα χωρίς να έχουν αποδώσει πολλά, και οι μέρες που οι Σαουδάραβες μπορούσαν να ανατινάζουν τρένα με τη βοήθεια των Άγγλων (Λόρενς) έχουν περάσει προ πολλού.

Το Channel 14 του ισραηλινού καθεστώτος ανέφερε ότι η ζημιά που προκλήθηκε από τις επιθέσεις της Υεμένης στις εγκαταστάσεις της Saudi Aramco είναι σημαντικά μεγαλύτερη από ό,τι αναγνωρίζεται επίσημα, ενώ η Wall Street Journal προειδοποίησε ότι η ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση αυξάνει το οικονομικό βάρος για το Ριάντ, απειλώντας τις επενδύσεις και ωθώντας τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στην έξοδο. 

Η Ανσαρ αλλάχ επιτίθεται σε ολόκληρη τη Σαουδική Αραβία, εκτός από τη Μέκκα και τη Μεδίνα -τον τάφο του Μωάμεθ- αυτό δείχνει ποιές θα είναι οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα. Από καθαρά στρατηγική άποψη, η Σαουδική Αραβία είναι «αναλώσιμη» για την Δυτική Αυτοκρατορία. Το Ιράν δεν θα δεχτεί ξανά αμερικανικό στρατό στον Περσικό Κόλπο και έχει τα μέσα να το αποτρέψει. Αυτό σημαίνει ότι το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας θα σταματήσει να ρέει μέσω του αμερικανικού ελέγχου στις αγορές αλλά και στις υπόλοιπες υποτελείς χώρες της Μέσης Ανατολής και φυσικά το Ισραήλ. Αυτη η εξέλιξη αναγκάζει το Ισραήλ να προσπαθήσει να αποκτήσει τις δικές του πηγές μαύρου χρυσού στα υπεράκτια πεδία κοντά στη Γάζα και τον νότιο Λίβανο, μέσω γενοκτονίας και προσάρτησης. Η άμμος θα καταπιεί αυτή την άπληστη «δυναστεία».Το έδαφος κατά μήκος των συνόρων Υεμένης-Σαουδικής Αραβίας είναι εξαιρετικά τραχύ και ορεινό , και είναι ακριβώς το είδος του περιβάλλοντος στο οποίο οι μαχητές Χούθι είναι πολύ συνηθισμένοι και επιδέξιοι στο να ζουν και να μάχονται . Πρέπει να είναι δελεαστικό για τους μαχητές Χούθι να πολεμήσουν στην εξαιρετικά ορεινή περιοχή που κάποτε ήταν Υεμένη, και τουλάχιστον να καταλάβουν την πόλη Τζιζάν/Τζαζάν, όπου βρίσκονται μεγάλα διυλιστήρια πετρελαίου. Το κοντινό μέλλον θα περιλαμβάνει την απόσχιση τμημάτων της πλούσιας σε πετρέλαιο βορειοανατολικής περιοχής που κυριαρχείται από Σιίτες, ενώ στα νοτιοδυτικά, την αποκατάσταση της παλιάς Υεμένης στις περιοχές όπου εξακολουθούν να κυριαρχούν οι πληθυσμοί της Υεμένης και των "συμπαθούντων" της.

Η Κίνα σε μια πιθανή διάλυση ή κατάρρευση της Σαουδικής Αραβίας θα χρειαστεί νέες συνεργασίες καθότι έχει επενδύσει αρκετά στην Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Κερδισμένοι βγαίνουν οι Ιρανοί και οι Υεμενίτες, που στην πορεία θα δώσουν πολλά στην αντίσταση της Χεζμπολάχ του Λιβάνου και στην Χαμάς στην Γάζα.

Ενεργειακή συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας ανακοίνωσε ο Τραμπ και επιβεβαίωσε το Κρεμλίνο.

Ενεργειακή συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας ανακοίνωσε ο Τραμπ και επιβεβαίωσε το Κρεμλίνο.

Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε την άρση των σχετικών κυρώσεων. Μετά από την συμφωνία προκύπτουν ερωτήματα.Σε ποιο νόμισμα θα πληρώσουν οι ΗΠΑ τη Ρωσία; Η Ρωσία δεν συμμετέχει στο SWIFT. Θα δέχεται η Ρωσία πληρωμές σε οποιονδήποτε λογαριασμό που ελέγχεται από την Fed; Θεωρώ ότι δεν μπορεί να είναι ένα νόμισμα που ελέγχεται από τις ΗΠΑ, διαφορετικά θα "παγώσει" ανά πάσα στιγμή, εκτός εάν αντικατασταθεί αμέσως με κάτι άλλο, οπότε η συμφωνία θα περιλαμβάνει και υλικά κέρδη(πιθανόν εδαφικά) εκτός από χρήματα. Η Ρωσία πουλούσε πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Ε.Ε μέσω μεσαζόντων ή απευθείας καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Μεσάζοντες όλη αυτήν την τετραετή περίοδο ήταν η Ινδία, η Τουρκία, και πολλά τάνκερ σκιωδών εταιρειών και εφοπλιστών που τα έστελναν στα κέντρα διανομής της Ε.Ε.

Ειρηνική Συνύπαρξη απ τον 2ο ΠΠ
Τι κάνουν οι ΗΠΑ και ο Τραμπ με αυτήν την συμφωνία; Γίνονται αυτοί οι επίσημοι μεσάζοντες του ρωσικού πετρελαίου και εκμεταλλεύονται αυτοί τις τιμές και τα κέρδη. Ποιοί χάνουν; Πάλι οι ευρωπαίοι που θα αγοράζουν με ¨καπέλο αμερικάνικο" την ενέργεια πλέον. Γιατί το κάνει ο Τραμπ τώρα; Γιατί έχει χάσει σε δύο πολέμους κατακράτος. Και στην Ουκρανία, όπου τα φόρτωσε στους υποτελείς ευρωπαίους και στο Ιράν όπου εκεί πια τον πήρε και τον σήκωσε. Έχασε τις βάσεις σε όλον τον τον Κόλπο αφού τις κατέστρεψαν οι ιρανοί, έχασε τον έλεγχο του μαύρου χρυσού, και στην συνέχεια έχασε και στρατιωτική ισχύς αφού τα αεροπλανοφόρα έπαθαν ζημιές, τα εφόδια τελείωσαν, και χώρες κλειδιά στον έλεγχο της Μέσης Ανατολής ζορίζονται...
Το Ισραήλ που κρατούσε τον έλεγχο στην περιοχή καταρρέει και το μόνο που μπορεί πλέον η Αμερική να κάνει, είναι να το παίξει μεσάζοντας αντί των κρατών που άφηνε μέχρι τώρα να το κάνουν. Εδώ να σημειώσουμε ότι ένα ακόμη γεγονός που οδήγησε τον Τραμπ σε αυτήν την συμφωνία, είναι ότι η μεγαλύτερη πετρελαιοπηγή της Βενεζουέλας πριν δύο ημέρες τέθηκε εκτός για αρκετό διάστημα με μεγάλες ζημιές από σαμποτάζ!!!! Και φυσικά το σαμποτάζ αυτό δεν το έκανε η προσωρινή Πρόεδρος Ροντρίγκεζ ούτε και οι αυλικοί του Μαδούρο. Το έκανε η αντίσταση της Βενεζουέλας που βλέπει την προδοσία που διαπράχθηκε είς βάρος της. Και κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι δεν θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες ενέργειας από τον λαό της. Οπότε ο Τραμπ εξασφαλίζει ροή ενέργειας στην χώρα του μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές, και ικανοποιεί και την αντιδραστική του πτέρυγα που διαφωνούσε με το μέτωπο της Ουκρανίας( το οποίο δείχνει να το αφήνει στο έλεος του Πούτιν).

«Η τέχνη της υποτέλειας».
Από εννοιολογική άποψη, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δεν έχουν ρόλο σε αυτόν τον γεωοικονομικό αγώνα των ΗΠΑ, και δεν είναι, όπως κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, που θησαύρισαν και συνέβαλαν στην στρατιωτική άμυνα του κεντρικού μετώπου. Αντίθετα, ο βασικός τους ρόλος από την οπτική γωνία των ΗΠΑ είναι να υποστηρίξουν τη στρατηγική βιομηχανική πολιτική των ΗΠΑ και να βοηθήσουν στη διασφάλιση της αμερικανικής τεχνολογικής κυριαρχίας . Μπορούν να το κάνουν αυτό συναινώντας αναγκαστικά στη βιομηχανική πολιτική των ΗΠΑ και περιορίζοντας τις απευθείας οικονομικές τους σχέσεις με την Κίνα και την Ρωσία σύμφωνα με τις αμερικανικές αντιλήψεις για τις στρατηγικές τεχνολογίες.

Χαμενοι βγαίνουν άμεσα οι Τούρκοι και οι Ινδοί, και φυσικά οι ιδιοκτήτες των εταιρειών που μετέφεραν το ρωσικό πετρέλαιο και αέριο, με μαϊμού παραστατικά. Γι αυτό και ο βαρώνος της εξωτερικής πολιτικής μηχανής των ΗΠΑ και εκπρόσωπος της στην πώληση πολεμικού υλικού Ρούμπιο, ήρθε στην Ελλάδα προχτές για να μας ανακοινώσει απο την Πνύκα ότι για των υπόγειο αγωγό ηλεκτρικής διασύνδεσης με Κύπρο και Ισραήλ πρέπει να έχει την έγκριση της Τουρκίας, κάτι που τα ελληνικά μέσα "έκοψαν" απο την αναπαραγωγή των ειδήσεων έπειτα!!!!Έδειξαν μόνο την αγάπη του δυτικού πολιτισμού για την χώρα μας και μας πούλησε και σε τιμή ευκαιρίας πολεμικό υλικό και μας εξανάγκασε να αγοράσουμε και την τρύπια ασπίδα του Αχιλλέα με σχεδόν επτά (7) δισ ευρώ, και τα κλειδιά της ασπίδας στην κυβέρνηση του Ισραήλ, το οποίο ουσιαστικά και "μεταφέρει" τα εξοπλιστικά του συστήματα στην νέα του χώρα, και με κέρδος . Και αντισταθμιστικά οφέλη για την ζημιά που θα επιβαρυνθεί με την αλλαγή μεσάζοντα, από εμάς (και όχι από τις ΗΠΑ) η Τουρκία με τις δηλώσεις επίσημες Ρούμπιο, τα οποία θα δούμε στο άμεσο μέλλον ποιά θα είναι.

Όποιος αναρωτιέται γιατί η Ρωσία δέχτηκε μια τέτοια συμφωνία, να πούμε εδώ ακόμη μια φορά, ότι η Ρωσία και κατ΄επέκταση και οι BRICS προσβλέπουν στην ειρηνική συνύπαρξη με τον δυτικό ιμπεριαλισμό και ειδικά η Ρωσία το επιδιώκει αυτό από την επικράτηση του Στάλιν στην ΕΣΣΔ μέχρι και σήμερα. Είναι στην φύση της γραφειοκρατίας η ειρηνική συνύπαρξη και αυτό το βλέπουμε και στην κινέζικη γραφειοκρατία. Μέχρι και σήμερα η Ουκρανία με την βοήθεια του δορυφορικού συστήματος Starlink των ΗΠΑ στοχοποιούσε τα ρωσικά διυλιστήρια και πολίτες παρόλα αυτά η κυβέρνηση ήρθε σε εμπορική συμφωνία μαζί τους. Η Ρωσία ήταν πάντα «πρόθυμη» να προμηθεύσει έναντι κόστους φυσικά τις αγορές των ΗΠΑ και τις παγκόσμιες αγορές απλά οι ΗΠΑ κάποια στιγμή προσπάθησαν να το αποκτήσουν .Αν αυτά τα κράτη (Ρωσία-Κίνα) είχαν επαναστατικές αριστερές κυβερνήσεις θα βλέπαμε σήμερα να είναι οι κύριοι σύμμαχοι των Ανσάρ Αλλάχ της Υεμένης, του Ιράν,και των Παλαιστινίων της Γάζας, που ύψωσαν το ανάστημα τους στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Έβαλαν το χεράκι τους οι Ρώσοι ολιγάρχες; Υπήρξε συμφωνία κάτω από το τραπέζι για την παραχώρηση της Ουκρανίας, των χωρών της Βαλτικής και άνοιγμα προς την Γερμανία; Ότι και να υπήρξε το φάντασμα των χιλιάδων νεκρών Ρώσων στρατιωτών θα στοιχειώνει το Κρεμλίνο...

Για όσους πανηγυρίζουν, για τα εξοπλιστικά της χώρας μας , να πούμε ότι η κυβέρνηση δείχνει ξεκάθαρα ότι την απασχολεί η στρατιωτική θωράκιση του "εδάφους που θα φιλοξενεί στο μέλλον άλλους", από τον ελληνικό λαό στον οποίο προχθές ανακοίνωσε ότι η μείωση του φόρου στα καύσιμα δεν είναι εφικτή, ούτε η αύξηση στους μισθούς και στα επιδόματα γιατί δεν το αντέχει ο προϋπολογισμός, ο οποίος όμως αντέχει εξοπλιστικά δεκάδων δισ ευρώ. Και όσοι σήμερα ακόμη αντέχουν οικονομικά να ξέρουν ότι οι διακρατικές συμβάσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τις Φιλιππίνες , τις Ινδίες, το Πακιστάν και την Ινδονησία αφορούν την μεταφορά στην χώρα μας δεκάδων χιλιάδων εργατών για την υποστήριξη των τουριστικών καταλυμάτων, της γης, μέχρι και οδηγοί στις μεταφορες προσωπικού(ΚΤΕΛ) και υλικών(LOGISTICS).Ήδη στα νησιά φέτος μας υποστήριξαν τα κράτη αυτά με 85.000 υπαλλήλους, ενώ στην εκμετάλλευση της γης εργάζονται αποκλειστικά ξένοι υπήκοοι. Επίσης όσοι χαίρονται και θαυμάζουν τα έργα στο Ελληνικό , να τους αναφέρουμε ότι στον χώρο εργάζονται κυρίως ξένοι εργάτες, και ιδιοκτήτες είναι επίσης ξένοι υπήκοοι, και ο σκοπός των έργων υπογειοποίησης του δρόμου διέλευσης που ξεκινούν, αφορά τον αποκλεισμό της περιοχής από το ευρύ φτωχό ελληνικό κοινό. Σε λίγα χρόνια η τρύπια ασπίδα του Αχιλλέα θα προστατεύει την ελληνική ελίτ, τους ξένους "επενδυτές" και τις εταιρείες τους. Όσοι από εμάς καταφέρουμε να επιζήσουμε θα βρισκόμαστε μίλια μακριά...γιατί την ώρα που η ευρώπη είναι σε αναβρασμό για τις ανατιμήσεις, για την ενέργεια και για την παιδεία, η διχασμένη ελληνική κοινωνία και κυρίως η διχασμένη ελληνική αριστερά συνεχίζει να απασχολείται με την εξεύρεση νέων αιτιών διχόνοιας για να μην στερέψουν ποτέ. Όλες οι μορφές του σύγχρονου αριστερού κινήματος στηρίζονται στην ειρηνική συνύπαρξη, και στην προσέγγιση της νεοφιλελεύθερης εξουσίας :ΚΚΕ, σταλινικοί, μαοϊκοί, ΣΕΚ,ΕΕΚ,ΛΑΕ, και κάτι καμουφλαρισμένες παρακρατικές οργανώσεις όπως ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και ο καναπές , το βόλεμα, οι επιχορηγήσεις τα επιδόματα και οι διορισμοί, δεν αφήνουν περιθώριο για αφή της επαναστατικής αριστερής ιδέας στην χώρα μας. Ο σύγχρονος καπιταλισμός απο εργάτες μας έκανε δέσμιους επιδομάτων, απομονωμένους και με μύρια νοσήματα απόρροια των εμβολίων πασης φύσεως τα τελευταία χρόνια, και μας αντικατέστησε με την Τεχνητή Νοημοσύνη και την τεχνολογία. Γεμίσαμε εργοστάσια που λειτουργούν χωρίς φως — γνωστά και ως «σκοτεινά εργοστάσια» — τα οποία είναι πλήρως αυτοματοποιημένα, επομένως δεν είναι απαραίτητο να ανάβουν τα φώτα που συνήθως απαιτούνται για τους ανθρώπινους εργάτες. Και την στιγμή που οι αριστερές οργανώσεις εκστασιάζονται με την τοποθέτηση πράσινης ενέργειας και ανεμογεννητριών, δεν έχουμε ενέργεια να ζεσταθούμε γιατί είναι πανάκριβη και δεν μπορούμε να την πληρώσουμε...όσον αφορά τους δεξιούς παρατρεχάμενους και απογόνους των Χ και των ταγματασφαλιτών δυστυχώς για αυτούς η ΑΙ δεν τους καθιστά αναγκαίους στους σύγχρονους ΝΑΖΙ...αφού τα smartphones έχουν αντικαταστήσει τους δοσίλογους και τις κουκούλες, και τα drones έχουν αντικαταστήσει τα τάγματα ασφαλείας.

Ρουμπιο Μαφιοζο Καταστασεις

Η Πνύκα είναι η θέση που συγκαλούνταν η συνέλευση των Αθηναίων στην Αρχαία Ελλάδα εκεί που σαν σήμερα έβγαλε λόγο στις  7/10/1835 ο Αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στους νέους , με μια ομιλία που μέχρι και τώρα διδάσκεται στα Πανεπιστήμια όλου του κόσμου. Το  δίδαγμα του μεγάλου αγωνιστή στους νέους, μέσα από την πικρή εμπειρία τού Αγώνα, ήταν ν' αποφεύγουμε τη διχόνοια που δίχασε τον τόπο και έβλαψε την Επανάσταση,  και η προτροπή  του σοφού-“αγράμματου”, κατά την ταπεινόφρονα ομολογία του, ήταν η απόκτηση παιδείας, η μόρφωση: «Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας», τους παραγγέλλει. Και το σπουδαιότερο: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της Κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας».

Στις 7/10/2026 περίπου διακόσια χρόνια μετά, οι Έλληνες κυβερνώντες επέλεξαν την Πνύκα συμβολικά να μιλήσει στον λαό ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο. Ο Ρούμπιο είναι απόγονος μιας οικογένειας κουβανών , που μετανάστευσε στις ΗΠΑ επί δικτατορίας του λοχία Μπατίστα με τον οποίο διατηρούσαν στενές σχέσεις, και ο οποίος  με την στήριξη των ΗΠΑ υπήρξε ηγέτης της Κούβας το 1933-1944, και μετέπειτα αφού προήγαγε τον εαυτό του σε Στρατηγό και το διάστημα  1952-1959. Την περίοδο αυτήν ο Μπατίστα είχε μετατρέψει την Αβάνα σε καζίνο και πορνείο για την διασκέδαση των αμερικάνων, και έστειλε σε όλες τις χώρες που συναλλασσόταν με ναρκωτικά "δικούς του " ανθρώπους για να ελέγχει τα κέρδη και την αγορά. Στις Ανατολικές ακτές λοιπόν των ΗΠΑ έστειλε την οικογένεια του Ρούμπιο!!!Και στο Μαϊάμι  έγινε ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε Λ.Αμερική και ΗΠΑ στο εμπόριο της κοκαΐνης(κυρίως). Αναγκαστικά για να επικρατήσει, ξεκίνησε την εγκληματικότητα και τις δολοφονίες, με αποτέλεσμα τα ποσοστά της να αυξηθούν σε όλες τις νότιες πολιτείες κατά 60 τοις εκατό.Κάποια στιγμή μετά από μια δεκαετία το 1978 ένα μέλος της οικογενείας Ρούμπιο συνελήφθει από τις αρχές για πορνεία και ναρκωτικά, με συναλλαγές που ξεπερνούσαν τα 80 εκατομμύρια δολάρια , τα οποία οι αρχές δεν βρήκαν ποτέ. Λίγα χρόνια αργότερα ο Μάρκο Ρούμπιο σε ηλικία είκοσι επτά ετών εξελέγει βουλευτής στην Φλόριντα και αφού οι κακές γλώσσες της εποχής έλεγαν ότι ξόδεψε η οικογένεια στην προεκλογική εκστρατεία του περί τα 25 εκατομμύρια δολάρια , ενώ μερικά χρόνια  αργότερα πρόεδρος της τοπικής βουλής και αμέσως μετά γερουσιαστής πριν καν κλείσει τα σαράντα χρόνια ζωής του. Από τότε μέχρι και σήμερα συνεχίζει τις συναλλαγές της οικογένειας με βαρόνους των ναρκωτικών της Λ.Αμερικής και σαν Υπουργός Εξ των ΗΠΑ πρόσφατα(πριν έντεκα μήνες) παρενέβει στον Τραμπ να απελευθερώσει τον Πρόεδρο της Ονδούρας Ερνάντες ο οποίος είχε καταδικαστεί σε σαράντα πέντε χρόνια φυλακισης για εμπορια ναρκωτικών. Στο βιογραφικό του υπάρχουν και πολλές εντολές εκκαθαρίσεων ηγετών της Λ. Αμερικής που δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις του ιδίου και της οικογένειας του και φυσικά των συμφερόντων τους. 

Η οικογένεια Ρούμπιο είναι μια μεταγενέστερη έκδοση της οικογένειας Κένεντι στις βορειοανατολικές πολιτείες των ΗΠΑ, που από μετανάστες από την Ιρλανδία βρέθηκαν στην Βοστώνη να ελέγχουν απο την ποτοαπαγόρευση μέχρι και την μαφία των πολιτειών, με τον Πάτρικ Κένεντι να γίνεται πρόεδρος της τοπικής Βουλής Βοστόνης και έπειτα γερουσιαστής Μασαχουσέτης σε νεαρή ηλικία το 1915. Η οικογένεια έλεγχε την μαύρη αγορά των πρώτων ευρωπαίων αποίκων και την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης έγινε το πρώτο όνομα στην μαφία της Βοστώνης. Συνεργάζονταν με τον Αλ Καπόνε που είχε τον έλεγχο της μαύρης αγοράς από την Νέα Υόρκη μέχρι το Σικάγο, και είχαν "χωρίσει" ουσιαστικά τον έλεγχο της διακίνησης στον αναπτυγμένο Βορρά των ΗΠΑ στην μέση. Την περίοδο εκείνη έρχεται στην ζωή και ο μετέπειτα δολοφονημένος από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, Τζον Φ. Κένεντι...

Για να κρατήσουν αυτές οι οικογένειες εξασφαλισμένα τα συμφέροντα τους, εξασφαλίζουν στις κεντρικές κυβερνήσεις θέσεις υψηλές έως και την υψηλοτερη όλων. Και σήμερα ο Υπ. Εξωτερικών και μαφιόζος Ρούμπιο ήρθε στην χώρα μας, και συνοδευόμενος απο την τσατσά της Πρεσβείας και από κάτω όλα τα ξιπασμένα, μαφιόζικα και μασονικά μέλη της Ελληνικής Κυβέρνησης, τον χειροκροτούσαν κάθε φορά που έλεγε ότι πρέπει να τα βρείτε με την Τουρκία για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου. Και μας έκανε και μάθημα  ιστορίας, και με το ζόρι να μας εντάξει στον δυτικό πολιτισμό, εξαφανιζοντας τις ανατολικές ρίζες μας που πηγάζουν από το Βυζάντιο και την Ανατολική Αυτοκρατορία του,που περιλάμβανε τα Βαλκάνια(και ανατολική Ρωμυλία), την Μικρά Ασία, την Ιταλία(και τα νησιά της στην Μεσόγειο) και κομμάτι της Βόρειας Αφρικής. Ουσιαστικά ήρθε για να ανανεώσουμε τους όρκους αιώνιας πίστης που δώσαμε λίγο μετά την Βάρκιζα στην χώρα του,και να τους ορίσει νέες διαταγές για το εγγύς μέλλον, τώρα που η Μέση Ανατολή χάνεται, και η Ευρώπη φλέγεται...

Το Ισραήλ βρίσκεται σε αναζήτηση νέας στέγης, και οι Ευρωπαίοι ρίχνουν δίχτυα επικοινωνίας με το φθηνό καύσιμο της Ρωσίας, ενώ η Κίνα έχει καλύψει την εμπορική αγορά της Ευρώπης, και η Τουρκία ζητά γη και ύδωρ για να ξεκόψει από τον αντίπαλο του δυτικού πολιτισμού. Βρισκόμαστε μπροστα σε μεγάλες αλλαγές, και θα γίνουμε μάρτυρες τεραστίων εξελίξεων όσον αφορα σύνορα και σχέσεις. Και όπως είπε και η προσφάτως αποβιώσασα Άννα Ψαρούδα Μπενάκη το 2005 στην Ελληνική Βουλή  ως Πρόεδρος της :

  «Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, όπου τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα προστατεύονται σε υπερεθνικό πλέον επίπεδο, και όπου η δημοκρατία θα δοκιμασθεί από νέες μορφές διακυβέρνησης», ήρθε λοιπόν η ώρα της εφαρμογής...  

H Δύση δύει...

Τα δυτικά συμφέροντα ήρθαν σε σύγκρουση μεταξύ τους για να οριστούν οι κατακτητές και οι ηττημένοι της, και με την ανεξαρτησία των ΗΠΑ αυτό έγινε ακόμη πιο έντονο.
Όχι πολύ καιρό αργότερα οι ΗΠΑ βάζουν στόχο να γίνουν αυτοί ο παγκόσμιος ηγεμόνας αντί της Βρετανικής αυτοκρατορίας, και ξεκινούν οι πρώην Ευρωπαίοι στρατιωτικοί του στέμματος, και οι κατάδικοι των ευρωπαϊκών φυλακών, τα ...δόγματα, για να ανέλθουν στην παγκόσμια εξουσία!!!

Το Δόγμα Μονρόε το 1823. είναι η βασική αρχή της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών, σύμφωνα με την οποία το δυτικό ημισφαίριο
(η αμερικανική ήπειρος) αποτελεί ζώνη αποκλειστικής επιρροής των ΗΠΑ, απαγορεύοντας σε ξένες (αρχικά ευρωπαϊκές) δυνάμεις να αναμειγνύονται στα εσωτερικά του.
Διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε με κεντρική ιδέα κάθε προσπάθεια ευρωπαϊκών κρατών(Αγγλίας-Γαλλίας-Ισπανίας) να αποικίσουν ή να επέμβουν πολιτικά στην Αμερική θα θεωρείται εχθρική πράξη απέναντι στις ΗΠΑ. Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ δεσμεύονταν να μην … αναμιγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις των ευρωπαϊκών χωρών.
Ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκε ως "δικαιολογία" για την εδαφική επέκταση των ΗΠΑ στην υπόλοιπη αμερικανική Ήπειρο, και τον τερματισμό της αποικιακής κυριαρχίας στην περιοχή από τις παραδοσιακές δυνάμεις της εποχής, την Ισπανία που είχε επικρατήσει από τις χαμένες πολιτείες(Τέξας-Καλιφόρνια) του Μεξικό μέχρι και την Χιλή και το Πορβενίρ στη Γη του Πυρός, την Αγγλία και την Γαλλία στον Νότο της Αμερικής και το μοίρασμα του Καναδά, και αργότερα με την "πινελιά του Θεόδωρου Ρούζβελτ το 1904 ως "αστυνομία" παρεμβάσεων στη Λατινική Αμερική με τα απολυταρχικά καθεστώτα που έστηναν στις χώρες που συναντούσαν κοινωνική και πολιτική αντίσταση.


Το Δόγμα Τρούμαν που εμπεριείχε και το Σχέδιο Μάρσαλ ήταν αμερικανικά προγράμματα οικονομικής και στρατιωτικής "βοήθειας" που σχεδιάστηκαν για να σταματήσουν την εξάπλωση του κομμουνισμού στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποσχέθηκαν βοήθεια σε κάθε λαό που απειλούνταν από ένοπλες μειονότητες ή έξωθεν πιθανή υποδούλωση, έτσι το πλάσαραν αλλά στην ουσία ήθελαν να υποδουλώσουν αυτοί αντί των υπολοίπων νικητών τις κατεστραμμένες χώρες. Το δόγμα εφαρμόστηκε αρχικά στην Ελλάδα (που βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο και οι ΗΠΑ πήραν τη θέση της Μεγάλης Βρετανίας ως προστάτιδα δύναμη) και στην Τουρκία, με το σκεπτικό ότι αν έπεφταν στον κομμουνισμό, θα ακολουθούσε ολόκληρη η περιοχή της Μέσης Ανατολής με την θεωρία του ντόμινο. Το δόγμα αυτό επεκτάθηκε παγκόσμια και η οικονομική του διάσταση υλοποιήθηκε πρακτικά σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη μέσα από το Σχέδιο Μάρσαλ, με το Βέλγιο, την υποταγμένη εξαρχής Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία, Ουαλία, Σκωτία), την Ιρλανδία, και την Ολλανδία, ότι είχε συμφωνηθεί με λίγα λόγια στην Διάσκεψη της Γιάλτας με τον Στάλιν...παρουσία του Τσώρτσιλ!!! Εκεί λοιπόν ξεκίνησε και επίσημα η Ηγεμονία των ΗΠΑ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το δόγμα Μπρεζίνσκι το 1980 είναι η γεωπολιτική στρατηγική του Αμερικανού πολιτικού Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι (επί προεδρίας Τζίμι Κάρτερ), με βασικό στόχο τη ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ της παγκόσμιας αμερικανικής ηγεμονίας. ο Μπρεζίνσκι υποστήριξε ότι η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου. Όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει την παγκόσμια ισχύ. Ουσιαστικά ξεκινούσε από την αποτροπή αντιπάλων σε συνεργασία και κυρίως την συνεργασία Ρωσίας-Κίνας. Υποστήριξε θερμά την εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ–Κίνας στη δεκαετία του 1970 για να δημιουργηθεί στρατηγικό αντίβαρο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση Αυτό προσπάθησαν να το αποφύγουν με την προσέγγιση της Κίνας και την εγκατάσταση σε αυτήν μεγάλου μέρους της βιομηχανίας τους και της τεχνογνωσίας τους, με σκοπό να κάνουν την γραφειοκρατική κυβέρνηση της Κίνας άκρως καπιταλιστική. Και αυτό οι ΗΠΑ, ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ το πέτυχαν, αφού οι κινέζοι απομακρύνθηκαν από την Ρωσία, και ξεκίνησε η τρελή πορεία της βιομηχανοποίησης της με αποδέκτες ολόκληρη την Δύση. Ο Μπρζεζίνσκι θεωρούσε επίσης την Ουκρανία κομβικό γεωπολιτικό «κλειδί». Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία, ενώ με αυτήν γίνεται επικίνδυνη για τις ΗΠΑ. Επίσης η Πολωνική αυτή αλεπού έστησε μέσα στο δόγμα αυτό την «παγίδα» του Αφγανιστάν: Επί προεδρίας Κάρτερ, ο Μπρεζίνσκι εισηγήθηκε και οργάνωσε την υποστήριξη των Αφγανών μουτζαχεντίν για να προκαλέσει στρατιωτική εμπλοκή και φθορά της Σοβιετικής Ένωσης (το «Βιετνάμ» της ΕΣΣΔ), η οποία οδήγησε στην διάλυση της μερικά χρόνια αργότερα. Έστησε και μια στροφή στα ανθρώπινα δικαιώματα και τον ιδεολογικό πόλεμο, όπου συνδύασε τον ψυχροπολεμικό ρεαλισμό με την πίεση στο σοβιετικό μπλοκ μέσω της ρητορικής περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπονομεύοντας τη νομιμότητα όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων, με αποτέλεσμα η Περεστρόικα του προδότη Γκορμπατσόφ να μοιάζει ως ένας κοινωνικός παράδεισος για τον λαό.

Το Δόγμα Wolfowitz ( το οποίο αργότερα ενισχύθηκε από πολλά άλλα δόγματα που διατυμπανίζουν την 100% Παγκόσμια Κυριαρχία). Είναι μια στρατηγική εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών που διαμορφώθηκε το 1992, με στόχο να αποτρέψει την εμφάνιση οποιουδήποτε νέου περιφερειακού ή παγκόσμιου αντίπαλου που θα αμφισβητούσε την αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι ΗΠΑ έπρεπε να παραμείνουν η μοναδική υπερδύναμη του πλανήτη, οπότε απαγόρευσε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα (όπως στη Γερμανία, την Ιαπωνία ή χώρες της πρώην ΕΣΣΔ) να αποκτήσει υπερδυναμική ισχύ στην περιοχή της. Οι ΗΠΑ προστάτευαν δυναμικά πλέον την πρόσβαση άλλων δυνάμεων σε πηγές ενέργειας, και έγιναν δύναμη αποτροπής για νέες ηγεμονίες στην Ευρώπη, την Ανατολική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Έστησαν στην Ευρώπη κυβερνήσεις μαριονέτες για να καταστήσουν υποτελείς τους δυτικούς λαούς, και στην Μέση Ανατολή απολυταρχικά καθεστώτα για να ελέγχουν τις πηγές ορυκτού πλούτου, δημιουργώντας μια ουτοπική χλιδή σε μερικές γελοίες οικογένειες που ανατράφηκαν στα πανεπιστήμια χειραγώγησης των ΗΠΑ. Στην ανατολική Ασία, η συνεργασία με Κίνα και οι ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν έναν τοίχος προστασίας από την Ρωσία.

Στις περιόδους αυτές ζήσαμε την μερική απομάκρυνση από την Αφρική των Ευρωπαίων, και τον έλεγχο της απο τις ΗΠΑ, ολόκληρος ο ορυκτός πλούτος πήγαινε στα ιμπεριαλιστικά κίνητρα τους και η κατά μέτωπον επίθεση στους λαούς της Αφρικής ,με τις καμπάνιες των εμβολίων και των αντιβιώσεων , με την διασπορά των κατασκευασμένων ιών όπως ο Έμπολα, και η ανάδειξη του ιού του AIDS σε θανατηφόρο, και ο καθολικός εμβολιασμός των καθυστερημένων λαών οδήγησε σε μείωση του πληθυσμού και στην κατευθυνόμενη μετανάστευση του προς την Ευρώπη, με σκοπό την αντικατάσταση του πληθυσμού εκεί που έχει γίνει υπερβολικά κοινωνικά απαιτητικός και κοστοβόρος εργασιακά.

Ζήσαμε τις περιόδους όπου η Μέση Ανατολή έγινε γή του πυρός, με πολέμους στα κράτη που αντιστάθηκαν, αλλά και το φύτεμα μιας φυλής που θα την όριζαν σαν τον μπαμπούλα για να διατηρούν την εξουσία στην περιοχή ανάμεσα στην Αφρική και την Ασία...το Ισραήλ. Το Ιράκ μέχρι το τέλος του 70΄είχε τα πιο φημισμένα πανεπιστήμια εκτός δυτικού κόσμου, η Λιβύη και ο Λίβανος ήταν τουριστικοί παράδεισοι και η Συρία με το Ιράν λίκνο πολιτισμών.

Ζήσαμε την πτώση και την εξαθλίωση των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης που έγιναν κρέας για κανόνια και χώρος για πειράματα κυρίως χημικά, και πηγή ανθρωπίνων οργάνων για τους λαούς της δύσης μετά την πτώση της ΕΣΣΔ.

Ζήσαμε και τις ήττες της ηγέτιδας δύναμης σε Βιετναμ, σε Αφγανιστάν, σε Λιβύη, σε Ιραν, σε Β. Κορέα, σε Ιράκ, σε Βενεζουέλα, σε Χιλή, σε Μεξικό, σε Νικαράγουα, Βολιβία, αλλά και ...επικές νίκες σε Γρενάδα και Αϊτή( πόλεμοι της μπανανας).
Εδώ να αναφέρουμε ότι στην Λατινική Αμερική και μόνο σε αυτήν τα Κομμουνιστικά κόμματα είχαν μια αξιόλογη επαναστατική δράση και στάση σε σχέση με την Δύση και την ΕΣΣΔ μετά τον θάνατο του Λένιν. Με ηγέτες που τα έβαλαν με τον καπιταλισμό και πολέμησαν τον ιμπεριαλισμό, και όταν κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν εμπρός στην προδοσία και την ήττα για να αποφύγουν την υποδούλωση έβγαλαν ένα περίστροφο από τα πολλά που είχαν στην φαρέτρα τους, στον κρόταφο τους και αυτοκτόνησαν, σε αντίθεση με τους πολυδιαφημιζόμενους πολεμικούς ηγέτες που έριχναν με τα αυτόματα στον αέρα μπροστά σε εκατομμύρια πολιτών και την ύστατη στιγμή παραδόθηκαν με τις πυτζάμες.Τα Κ.Κ της Δύσης έγιναν αστικά και συμμάχησαν με τον καπιταλισμό, και σε πολλές χώρες συγκυβέρνησαν εις βάρος των λαών, ενώ σε πολλές άλλες πρόδωσαν τους συντρόφους τους, και παραδόθηκαν στον ιμπεριαλισμό.

Zήσαμε επίσης και την απόφαση της κεντρικής εξουσίας των ΗΠΑ και της παγκόσμιας διακυβέρνησης, να ρίξουν τους Δίδυμους πύργους (χωρίς αεροπλάνα για όποιον έχει ακόμη ενδοιασμούς) και να τους χρεώσουν σε Ιράκ και Αφγανιστάν, για να κατευθύνουν την εσωτερική κοινή γνώμη σε πόλεμο με όλους. Και αφού κατάφεραν να χάσουν στο τέλος παντού, και αφού οι κινέζοι γραφειοκράτες άδραξαν την ευκαιρία και ανέπτυξαν την οικονομία τους τόσο πολύ, ώστε να βουλιάζει η αμερικανική μέρα την ημέρα, οι ηλίθιοι που διαφεντεύουν αυτήν την χώρα αποφάσισαν να στήσουν μια πλανδημία για να προκαλέσουν το χάος και να καταφέρουν να επικρατήσουν ξανά σε ολόκληρη την γη με την θεωρία του σοκ αυτήν την φορά. Και ως ένα σημείο τα είχαν καταφέρει οφείλω να ομολογήσω, αλλά η αλαζονεία τους τους οδήγησε σε λάθος...βιάζονταν να βγουν νικητές και επανέφεραν το τρίτο (3ο) δόγμα ξανα σε εφαρμογή. Ετοίμασαν τα ουκρανικά ναζίδια για επίθεση εναντίων της Ρωσίας, επειδή έβλεπαν ότι με την διάσπαση της ετοιμόρροπης χώρας η Κίνα θα γινόταν ένας εύκολος στόχος μετά. Αλλά η γραφειοκρατία της Ρωσίας, ευτυχώς για εμάς, όταν τα προνόμια της, κινδυνεύουν γίνονται αρκούδες μανιασμένες, και τέσσερα (4) χρόνια τώρα πολεμούν για τα προνόμια της κάστας τους ενάντια σε ολόκληρο το ΝΑΤΟ και το νικούν και κατα κράτος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να πηγαίνει όλο και πιο πίσω η αντιμετώπιση της Κίνας...και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που ζούμε την τελευταία πενταετία, με την αλλαγή του κυβερνητικού κλόουν στις ΗΠΑ έχουμε και επίθεση εναντίων των Περσών!!!!Και εκεί που οι Πέρσες εξοπλίζονταν υπογείως για να διασφαλίσουν τον λαό τους και την περίμετρο του κράτους τους με πυλώνες τον Στρατηγό Κασέμ Σουλεϊμανί και τον Θρησκευτικό Ηγέτη τους τον Αλί Χαμενεΐ, αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν τις ΗΠΑ και το μόρφωμα του Ισραήλ και μάλιστα επιτυχώς.

Ζούμε επίσης την αλλαγή στην Αφρική, που αρκετά κράτη αποτάσσουν τον αμερικανικό ζυγό, κυρίως όμως με την βοήθεια των Ρώσως και των Κινέζων, σαφώς και για να αποδυναμώσουν την ηγέτιδα δύναμη αλλά και για προσωπικό κρατικό όφελος, άρα εκεί οι εξελίξεις υπάρχουν, αλλά είναι σε εμβρυακή κατάσταση, με πρωτεργάτη τον Τραορέ της Μπουρκίνα Φάσο.

Στις 24 Οκτωβρίου το Ισραήλ έχει εκλογές, και λίγο νωρίτερα έστησε μια φθηνή προβοκάτσια με δύο πιλότους σε αεροπορική γραμμή του Ισραήλ, να μιλάει για έναν από το Ομάν σουνίτη, και έναν από τις Ινδίες να προσπαθούν να μαχαιρώθούν εν πτήση. Το Μπόλυγουντ στήνει σαφώς ανώτερα σενάρια...και επειδή οι εκλογές είναι πριν τις ενδιάμεσες στις ΗΠΑ αν ο Ναζινιάχου τις χάσει δημιουργεί τάσεις ανακατανομών στην περιοχή, με την Χεζμπολάχ και την Χαμάς να αναλαμβάνουν εκ νέου τα ηνία και σε Ιορδανία και Συρία τα καθεστώτα να κλονίζονται. Αν ένας νέος γύρος επιθέσεων ωφελήσει τον Μπίμπι, σίγουρα θα συμβεί.Κατά τη γνώμη μου, κάτι θα συμβεί στην επέτειο της (στημένης επίθεσης )7ης Οκτωβρίου που έγινε η αφορμή το 2023 για το αιματοκύλισμα της Γάζας.

Η Υεμένη από την άλλη με τους Ανσάρ Αλλάχ να κοντεύουν να φτάσουν στο Άντεν και να πάρουν την εξουσία σε ολόκληρη την χώρα, βάζουν δύσκολα στις μαριονέτες των ΗΠΑ στην περιοχή αλλά και στην θαλάσσια δίοδο προς το Σουέζ. Αυτό δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τον δωρεάν έλεγχο του αργού πετρελαίου και δημιουργεί ανοδικά προβλήματα στον πληθωρισμό των δυτικών κρατών. Εκτός αυτού τα απολυταρχικά καθεστώτα σε Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ παίρνουν σειρά πτώσης...αφού η προβοκάτσια με εναν ζωσμένο με εκρηκτικά στο λίκνο των Μουσουλμάνων την Μέκκα, την ιερότερη πόλη τους, απέτυχε να δημιουργήσει κίνημα σωτηρίας των καθεστώτων.

Βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο μεγαλειώδεις ήττες (και μερικές μικρότερες)και τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ που μαστίζεται απο ακρίβεια στα καύσιμα (για πρώτη φορά στην ιστορία της) και τεράστιο πληθωρισμό. Οι αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν είναι κρίσιμες και τεράστιες, αν συνυπολογίσουμε ότι και ο λαός στο εσωτερικό έχει ξεκινήσει και αντιδρά αρνητικά όπως και τότε στο Βιετνάμ, και αργότερα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και αν βάλουμε και στην εξίσωση ότι το Δημοκρατικό κόμμα δεν λειτουργεί καθόλου αντιπολιτευτικά λίγο πριν τις ενδιάμεσες εκλογές μπαίνουμε σε συνωμοσιολογικές πρακτικές και σκέψεις.

Η ομάδα εθνικής ασφάλειας του Τραμπ πραγματοποιεί απροειδοποίητες συνομιλίες στο Καμπ Ντέιβιντ για τον πόλεμο στο Ιράν και την Υεμένη. Επικαλούμενος τρεις Αμερικανούς αξιωματούχους, ο Αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς προήδρευσε της άγνωστης συνάντησης, η οποία διήρκεσε ώρες. Συμμετείχαν επίσης ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο Υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκεθ, ο ειδικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ, ο επικεφαλής της CIA Τζον Ράτκλιφ και ο Πρόεδρος του Κοινού Στρατού Στρατηγός Νταν Κέιν. Ένας αξιωματούχος δήλωσε ότι τα ζητήματα διευθετήθηκαν ή συζητήθηκαν εκτενώς...άρα πολλές ομοιότητες με την επίθεση στην Αμερική την 11η Σεπτεμβρίου



Σήμερα λοιπόν λίγο πριν τις εβραϊκές εκλογές και τις ενδιάμεσες αμερικανικές,αφού πήραμε με την σειρά τα κυβερνητικά δόγματα των ΗΠΑ διαπιστώνουμε ότι επιστρέφουν αντίστροφα προς τα πίσω με τα δόγματα τους, προσπαθώντας να αποφύγουν τα αυτοκρατορικά τους γηρατειά. Κατα την διάρκεια της αντίστροφης αυτής πολιτικής των δογμάτων της, είναι πολύ πιθανόν να δούμε μια νέα επίθεση προς το Ιράν και την Υεμένη χωρίς να αποκλείουμε την χρήση μαζικών όπλων καταστροφής όπως έκαναν και στο παρελθόν, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας στην προσπάθεια τους να πάρουν με το μέρος τους τον λαό τους, αλλά και τον εναπομείναντα γηρασμένο και πεινασμένο πλέον, δυτικό λαό. Δεν ξέρουμε λοιπόν αν ο στόχος θα είναι πάλι ένα εμβληματικό η ιστορικό κτίριο , ή ένας νέος Κένεντι...αυτό που ξέρουμε με απόλυτη σιγουριά είναι ότι στο τέλος αφού θα προσπαθήσουν ξανά να εφαρμόσουν όλα τα δόγματα για την σωτηρία τους, θα καταλήξουν ξανά στην αφετηρία...στον εμφύλιο μεταξύ τους, μόνο που αυτήν την φορά δεν θα είναι ανάμεσα σε Νότιους και Βόρειους, αλλά όποιον πάρει ο χάρος, για να σωθεί ο καθένας απο την μανία της εξουσίας των δημιουργημάτων του Επστάιν, της σχολής Σβαμπ και όλων των μασονικών στοών, που μαστίζουν τον δυτικό κόσμο από την εποχή που επικράτησε.

ΥΓ 

Τα γηρατειά είναι ένα προνόμιο που θα το ζήσουν λίγοι. Το ίδιο συμβαίνει και στα πολιτικά και αυτοκρατορικά γηρατειά, και για να καταφέρει κάποιος να φτάσει εκεί πρέπει να έχει ζήσει επιτυχημένες εργατικές επαναστάσεις , και ο λαός του να έχει προχωρήσει μέσα από κοινωνικές πολιτικές και πολιτιστικές αξίες που να έχουν στηριχθεί σε κράτος δικαίου, με εργατικά προνόμια, και την κοινοκτημοσύνη ως βασικό στόχο. Όλη η εξουσία στα εργατικά σύγχρονα συνδικάτα, και «Διαρκής Επανάσταση» για την μετάβαση στο Σοσιαλισμό, τον εσωτερικό μετασχηματισμό της κοινωνίας (Κοινωνικές, οικονομικές, πολιτισμικές σχέσεις και σχέσεις των φύλων), και τον διεθνή χαρακτήρα της εργατικής επανάστασης, για να είναι επιτυχής και να αποκλείσει τα φαινόμενα γραφειοκρατικών εκφυλισμένων καστών όπως αυτές του πρόσφατου παρελθόντος.

Κεφαλικος Φόρος και Τεμπη

Poll tax και Τέμπη.

Η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ κυβέρνησε το Ηνωμένο Βασίλειο από τις 4 Μαΐου 1979 έως τις 28 Νοεμβρίου 1990. Στα τέλη του 1989 ανακοίνωσε τον περίφημο κεφαλικό φόρο (γνωστός και ως poll tax), εναν φόρο αυτός ήταν ίδιος για κάθε ενήλικα, ανεξάρτητα από το εισόδημά του!!!!Ξεκίνησε τεράστιο κίνημα άρνησης πληρωμής, με περισσότερους από 18 εκατομμύρια Βρετανούς να αρνούνται να πληρώσουν. Σημαδεύτηκε από βίαιες διαδηλώσεις, και αποδείχθηκε η «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». Παρόλα αυτά η  Μάργκαρετ Θάτσερ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της Βρετανίας τον Νοέμβριο του 1990, ως άμεσο αποτέλεσμα μιας... εσωκομματικής ανταρσίας του στενού της συνεργάτη, Συντηρητικού Σερ Τζόφρεϊ Χάου που την κατηγόρησε για ... έντονα ευρωσκεπτικιστική  στάση!!!. Για να αποφύγει την ταπείνωση, ανακοίνωσε την παραίτησή της στις 22 Νοεμβρίου 1990, παραδίδοντας επίσημα την εξουσία λίγες ημέρες αργότερα στον Τζον Μέιτζορ. Εδω βλέπουμε τους πολιτικούς ελιγμούς της έμπειρης Βρετανικής εξουσίας που απέφυγε να αλλάξει την ηγεσία για τον πραγματικό λόγο και χρησιμοποίησε έναν ασήμαντο για να υπάρξει ήπια μετάβαση στην ίδιου σκεπτικού επόμενη κυβέρνηση  αλλά με τις αναταραχές να λήγουν ειρηνικά. Και η ίδια πολιτική συνεχίστηκε από την επόμενη Κυβέρνηση αφού όμως ακύρωσε τον poll tax. 

Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη μετά από 7,5 έτη κοινωνικής αφαίμαξης , μας οδήγησε στο δυστύχημα των Τεμπών που μας έχει στιγματίσει μέχρι και σήμερα σαν κοινωνία. Πολλά ακούστηκαν και πολλοί προσπάθησαν να επωφεληθούν της κατάστασης που δημιουργήθηκε. Ποια τα συμφέροντα για το δυστύχημα; Τι κουβαλούσε η αμαξοστοιχία; Ποιοί βρίσκονται πίσω απο το δυστύχημα;  Έχουμε ακούσει  για τις μυστικές υπηρεσίες για να πλήξουν τις χερσαίες μεταφορές των κινεζικών προϊόντων. Έχουμε ακούσει για παράνομες μεταφορές υγρών εκρηκτικών προς Ουκρανία. Έχουμε ακούσει για λαθρεμπόριο καυσίμων. Έχουμε ακούσει για πολιτικές πιέσεις με τα εσκεμμένα ατυχήματα. Σήμερα φτάσαμε να ακούμε για τα παραϊατρικά παραμάγαζα που έχουν μετοχές ο Πατούλης ο Πρόεδρος του Ιατρικού συλλόγου, Ο Πλεύρης ο πρώην Υπουργός Υγείας και νυν Μετανάστευσης, Η σύζυγος του  Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Στουρνάρα, και θα ακολουθήσουν θεωρώ κι άλλες "αποκαλύψεις" για να φτάσουμε στην επιθυμητή πτώση για "άλλη" τελικά αφορμή...αποκλίνοντας από την πραγματική αιτία.

Σερ Τζόφρεϊ Χάου και Μαζώ...

Όσο ο καπιταλισμός είναι το κυρίαρχο σύστημα, η πολιτική ιστορία θα κάνει κύκλους.

Η κρίση καυσίμων που έρχεται...

Μια πολύ σοβαρή κρίση καυσίμων θα πλήξει σύντομα την Ευρώπη

Υπάρχει έλλειψη πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές. Είναι το πιο σημαντικό καύσιμο, καθώς χρησιμοποιείται στις περισσότερες υπηρεσίες χερσαίων μεταφορών, σε όλα τα γεωργικά μηχανήματα, στην παραγωγή τροφίμων  και σε πολλές ανεξάρτητες πηγές ενέργειας.

Μας παρουσιάζουν διάφορες αιτίες, οι κυρώσεις προς την Ρωσία,οι επιθέσεις στα διυλιστήρια εκατέρωθεν απο Ουκρανία και Ρωσία( Για περισσότερο από ένα χρόνο, οι ΗΠΑ έχουν παράσχει δεδομένα στόχευσης στην Ουκρανία για να προκαλέσουν ζημιές ή να καταστρέψουν ρωσικά διυλιστήρια), οι επιθέσεις των Χούτι στην Σαουδική Αραβία( Πρόσθετες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν απενεργοποιήσει τον σαουδαραβικό αγωγό Ανατολής-Δύσης), το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ απο το Ιράν( διέρχεται το 30% των παγκόσμιων προμηθειών αργού πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου).

Οι επιθέσεις σε διυλιστήρια που συνδέονται με τους πολέμους στο Ιράν και την Ουκρανία έχουν πλήξει σχεδόν το 25% της παγκόσμιας δυναμικότητας διύλισης πετρελαίου τους τελευταίους μήνες και το 75% της εξόρυξης, επιδεινώνοντας την κρίση εφοδιασμού καυσίμων και πιθανότατα καθυστερώντας την ανάκαμψη κατά μήνες ή και χρόνια μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Σε ολόκληρη την Ασία και την Ευρώπη, η έλλειψη αργού πετρελαίου έχει μειώσει τον όγκο επεξεργασίας των διυλιστηρίων κατά περίπου 3,8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Η μόνη χώρα που παράγει επί του παρόντος το δικό της αργό πετρέλαιο, το διυλίζει και το εξάγει στην παγκόσμια αγορά είναι οι ΗΠΑ. Φέτος, οι ΗΠΑ εξήγαγαν έως και 1,5 εκατομμύριο βαρέλια «απεσταγμένου μαζούτ» (δηλαδή πετρέλαιο) ανά μήνα. Ταυτόχρονα, τα διυλιστήρια των ΗΠΑ λειτουργούν ανελλιπώς (24/7) με την υψηλότερη δυνατή χωρητικότητά τους, και η τιμή του ντίζελ στις αγορές των ΗΠΑ έχει σχεδόν διπλασιαστεί ( 8,35 δολάρια το γαλόνι).

Επίσης οι ΗΠΑ διυλίζουν στο Τέξας και το αργό πετρέλαιο της Βενεζουέλας που υπάρχει σε αφθονία...

Οι τιμές του ντίζελ στην Ευρώπη έχουν ήδη φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ. Ορισμένα πρατήρια καυσίμων έχουν ξεπεράσει το όριο των 3 ευρώ ανά λίτρο (11,40 δολάρια/γλ). Ο πληθωρισμός που προκαλείται από τις υψηλές τιμές των καυσίμων σύντομα θα είναι εκτός ελέγχου. Θα υπάρξουν διαμαρτυρίες και κοινωνικές αναταραχές, λένε όλα τα ρεπορτάζ των δυτικών ΜΜΕ.

Και μέσα σε όλα αυτά η  Γερμανία έκλεισε ΟΛΟΥΣ τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της χωρίς κανέναν σοβαρό λόγο, και η  Γαλλία τους μείωσε από οκτώ σε τρεις για τον ...ίδιο λόγο.

Και ποιός συνεχίζει και εξάγει σήμερα καύσιμα στην Δυτική αγορά; 

Μα οι ΗΠΑ φυσικά με την αποκλειστικότητα της να ανεβάζει τις τιμές σε ύψη που δεν έχουμε ξαναδεί. Οι εταιρείες επεξεργασίας αργού πετρελαίου των ΗΠΑ τρίβουν τα χέρια τους αφού ο υπάλληλος τους ο Τραμπ επιτέλους ξεχρεώνει τα γραμμάτια στα κορυφαία αμερικανικα διυλιστήρια και εξαγωγείς ντίζελ Marathon, Valero, Phillips και Exxon Mobil. Οι τιμές των μετοχών τους αυξάνονται ραγδαία - η Marathon κατά 128% από την αρχή του έτους, η Valero κατά 152%, η Phillips κατά 102% και η ExxonMobil κατά 51%.

Θα βοηθήσουν την Σαουδική Αραβία οι ΗΠΑ να ξεπεράσει αυτόν τον σκόπελο των "ξυπόλητων" Άνσαρ Αλλάχ;  Φυσικά και όχι αφού είναι υπερ της κρίσης καυσίμων(και οι δημιουργοί της)  αυτήν την στιγμή . Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες είναι οι μόνοι «νικητές» αυτού του πολέμου μέχρι στιγμής.

Γιατί όμως έχουμε αυτή την πίεση από τα μέσα της Δύσης για επερχόμενη κρίση καυσίμων, και τροφίμων εξαιτίας των καυσίμων;

Μα φυσικά για να εξαναγκαστούν όλοι στην Ευρώπη να εφαρμόσουν πιστά την συμφωνία Μερκοσούρ με τις ΗΠΑ. Η συμφωνία ΕΕ-Mercosur είναι μια μεγάλη εμπορική και πολιτική συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της Νότιας Αμερικής (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη και Βολιβία) που δημιούργησαν οι ΗΠΑ, για να προωθήσουν την αγορά της Λ. Αμερικής που ήδη ελέγχουν και είναι και σε αφθονία υλών και σε άνοδο εφαρμόζοντας ακόμη μια φορά το Δόγμα Μονρόε. Και τι προβλέπει αυτή η συμφωνία:

Προβλέπει τη μείωση ή κατάργηση έως και του 91% των δασμών σε προϊόντα όπως οίνος, ελαιόλαδο, σοκολάτα, κρέας, σιτηρά και σχεδόν όλα τα μή νωπά. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς δασμούς θα γίνουν στην αρχή άκρως ανταγωνιστικά των ευρωπαϊκών και στην συνέχεια που θα καταστραφούν οι ευρωπαίοι παραγωγοί, θα καταστούν ΜΟΝΑΔΙΚΑ και οι τιμές τους θα εκτοξευτούν. Αυτό είναι ο ένας στόχος ο επικερδής οικονομικά. Ο άλλος στόχος είναι να εξαρτηθούν πλήρως ζωτικά και κοινωνικά απο τις ΗΠΑ.

Παράπλευρη απώλεια είναι το συμμαχικό (προς τις ΗΠΑ) Πακιστάν που διέταξε σε εθνικό επίπεδο μέτρα λιτότητας και «τύπου lockdown» λόγω της κρίσης καυσίμων και φυσικού αερίου που προκαλεί ιστορικά χαμηλή προσφορά, με άμεση ισχύ, λόγω της ιστορικά χαμηλής προσφοράς, σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργικού Συμβουλίου.

1. Καταστήματα, αγορές, εμπορικά κέντρα και παζάρια κλείνουν στις 9 μ.μ. σε εθνικό επίπεδο.

2. Μείωση καυσίμων για όλα τα κυβερνητικά οχήματα κατά 50% για τρεις μήνες.

3. Πλήρης απαγόρευση αγοράς οχημάτων όλων των τύπων.

4. Απαγόρευση όλων των επίσημων ταξιδιών στο εξωτερικό για τρεις μήνες.

5. Μείωση 5% των μη μισθολογικών δαπανών για ολόκληρο το οικονομικό έτος.

6. Απαγορεύονται όλα τα σεμινάρια, οι εκπαιδεύσεις και τα συνέδρια που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση.

7. Δεν υπάρχουν επίσημα δείπνα εκτός από τις επισκέψεις ξένων αντιπροσωπειών.

8. Μόνο ένα πιάτο σε όλες τις γαμήλιες εκδηλώσεις.

Το Πακιστάν είναι καθαρός εισαγωγέας καυσίμων που αγοράζει το μεγαλύτερο μέρος του ντίζελ και της βενζίνης του από τα διυλιστήρια του Κόλπου και απέρριψε το αίτημα της Σαουδικής Αραβίας να συμμετάσχει στον αγώνα κατά των Χούτι στο πλαίσιο του Συμφώνου της Μέκκας .

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται πολλές Ασιατικές χώρες όπως η Ινδονησία και οι Φιλιππίνες και στον χορό της κοινωνικής πίεσης και μέτρων θα μπουν πολλές ακόμα. 

Παράπλευρο κέρδος στην σημερινή κρίση των καυσίμων γνωρίζει η Κίνα που πουλάει τρελά σε ολόκληρη την Δύση κινέζικα ηλεκτρικά λεωφορεία( τα κινεζικά μοντέλα κοστίζουν λιγότερο. Κατά μέσο όρο, ένα ηλεκτρικό λεωφορείο από την BYD είναι 100.000 ευρώ φθηνότερο , σε σύγκριση με τη MAN ή την Daimler), αυτοκίνητα, μηχανάκια και ...πατίνια. Οι κορυφαίοι Κινέζοι κατασκευαστές ηλεκτρικών λεωφορείων BYD, Yutong και Higer επεκτείνονται ραγδαία στην Ευρώπη, την Ασία και τη Νότια Αμερική και κερδίζουν μεγάλα συμβόλαια έναντι παλαιών εμπορικών σημάτων. Αυτό που βλέπουμε σήμερα στα ηλεκτρικά λεωφορεία, λοιπόν, είναι η ίδια ιστορία που έχουμε ήδη δει σε όλα τα άλλα προϊόντα στο παρελθόν, ρούχα, ηλεκτρικές συσκευές, συμβατικά οχήματα, κινητά και ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Οι (ψευτό)ηγέτες της ΕΕ πως αντιμετωπίζουν την κρίση; Εξυμνούν τα κρύα ντους για να εξοικονομήσουν καύσιμα για τον πόλεμο που δεν είναι στην πραγματικότητα σε πόλεμο, και η Von der Leyen μας μαθαίνει πώς να πλένουμε τα χέρια μας τραγουδώντας δύο φορές το Happy Birthday!!!

Παράπλευρο κέρδος θα γνωρίσει επίσης και η Ινδία, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός διύλισης και εξαγωγέας ντίζελ μετά τις ΗΠΑ, και είναι αποφασισμένη να εισάγει όσο το δυνατόν περισσότερο ρωσικό και ιρανικό αργό πετρέλαιο που θα μπορεί με κάποιο τρόπο να ξεπεράσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Νικητές στον πόλεμο με τις ΗΠΑ θα βγουν φυσικά η Ρωσία και το Ιράν και στην συνείδηση των λαών τους και στην δική μας. Και αυτό έχει μεγάλο ειδικό βάρος για την δύσκολη παγκόσμια συνέχεια.

Οι πόλεμοι του Τραμπ δεν κερδίζουν στο εξωτερικό, αλλά επίσης τον νικούν στο εσωτερικό...αντιθέτως η Blackrock, η Vanguard και η State Street νικούν σε Βόρεια και Νότια Αμερική, αφού ελέγχουν όλες τις εταιρείες παραγωγής ορυκτών και υλών και σε λίγο καιρό θα πέσουν στην ανάγκη τους και οι ευρωπαίοι ...εταίροι, και Νατοϊκοί.