Αλληλεγγυη με Το Ιραν Εκδηλωση

Αλληλεγγυη με Το Ιραν Εκδηλωση

Καμμια 80αρια ατομα ηρθαν σε σχετικο μικρο χρονο ανακοινωσης μην το σφραγισουν. Πριν αρχισει καλα και καλα ηρθε καποιος διευθηντης και αλλαξε την ονομασία της συγκεντρωσης. Η υπευθηνη ηταν ευγενεστατη και μας εδωσε οτι χρειαζόμαστε.

Υπηρξαν πολλες τοποθετησεις ομιλητων τοσο του Πρεσβη του Ιραν, τον αντιπροσωπο της Βενεζουελας, του Καθηγητη Πατελη (Αντιιμπεριαλιστικη Πλατφορμα) και του Λαφαζανη (ΔΗΚΕΑ).

Σχεδον ολοι επισημαναν το κεντρικο χαρακτηρα της κοντρας του ιμπεριαλισμου με το Ιραν και οτι δεν προκειται να κανει πισω και την καταδικη ολων σε σχεση με το κλεισιμο της προηγούμενης συγκεντρωσης απο σιοναζι οργανωσεις της ψευτοαριστερας και του ξεφτυλα Δημαρχου της Αθηνας . 

Ιδιαιτερη εμφαση απ τον καθηγητη Πατελη για Ενιαιο Μετωπο ολων οσων μπορουν να σταθουν στο πλευρο των Ιρανων και χαρακτηριστικη τοποθετηση του Λαφαζανη που εκραξε το ΚΚΕ οπου στο τελευταιο του Συνεδριο (22)  θεωρησε το Ιραν ιμπεριαλιστικη δυναμη αρα σε κοντρα με τις ΗΠΑ δεν θα το υποστηριξουν.

Στο τελος μια κυρια τοποτεθηκε σε ερωτημα τι σχεση εχει το πετρέλαιο με το δολλαριο και αληθεύει οτι οπως με τον Κανταφι η ανατροπη εγινε επειδη ηθελε να φυγει απ τις πωλησεις πετρελαιου με δολλαριο. 

Ο Ιρανος Πρεσβης ειπε πως αυτο αληθευει και οτι οι Αμερικανοι στοχευουν να μην πωλείται ουτε Ιρανικο ουτε Βενεζουελανο πετρελαιο στη Κινα. 

Ο Βενεζουελανος αντιπροσωπος ειπε συγκεγκριμενα οτι το 2019 ο Τραμπ επεβαλε κυρωσεις σε Βενεζουελανο πετρελαιο και σταματησε της εισαγωγες και της αγορες Ανερικανικων προϊόντων και τωρα κανει αρση των κυρωσεων και το ονομαζει νικη αλλα ειναι ουσιαστηκα ηττα...

Ενας αλλος κυριως τοποθετηθηκε και ανεφερε οτι η Ανσα Αλλαχ της Υεμενης δεν αναφερθηκαν καθολου  ειδηκα αφου εριξαν 3 μαχητικα των Γιανκηδων και υποχρεωσαν τους Αμερικάνους σε υποχωρηση απ την περιοχή με το αεροπλανοφόρο τους. .

Η εκδηλωση τελειωσε με ανακοινωση οτι δυο μπατσικα εμφανιστηκαν στην εισοδο του ξενοδοχειου ..

Επιχείρηση «καθαρά χέρια»

Επιχείρηση «καθαρά χέρια»

Η ανάδειξη της Καρυστιανού σε πρώτη πολιτική δύναμη που θα καθαρίσει τον βούρκο της πολιτικής και της δικαιοσύνης όπως όλα δείχνουν αποτελεί αφετηρία για μια αλά ελληνικά επιχείρηση «καθαρά χέρια», στα πρότυπα της «καθαρτήριας» παρέμβασης στην ιταλική πολιτική σκηνή του εισαγγελέα Αντόνιο Ντι Πιέτρο το 1996, της οποίας το τελικό αποτέλεσμα ήταν η πολυετής εγκατάσταση στην πρωθυπουργία του πάμπλουτου επιχειρηματία Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Γιατί όμως η Δυτική ελίτ με έδρα την Ουάσιγκτον που έλεγχε όλες τις κυβερνήσεις αποφάσισε να φτάσει σε αυτήν την επιχείρηση εκείνη την περίοδο;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. (συγγνώμη προκαταβολικά για το σεντόνι αλλά χωρίς ανάλυση δεν μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί επέλεξαν αυτήν την μέθοδο).

Την δεκαετία του 50΄που η ηττημένη Ιταλία πέρασε στα χέρια του παγκόσμιου ηγεμόνα, ξεκίνησε την ανοικοδόμηση της δημιουργώντας τεράστιες επιχειρήσεις, όπως την Fiat και τεράστιους επιχειρηματίες όπως τον Ανιέλι. Το 1953, η διοίκηση της Fiat έκλεισε τα γραφεία των εσωτερικών επιτροπών και απαγόρευσε στα μέλη να μετακινούνται στο εργοστάσιο. Χρησιμοποιώντας (ο Ανιέλι) το συνδικάτο Fiom-CGIL ψηφίστηκε το "Σχέδιο Εργασίας" το οποίο ήταν ένα κοινωνικό σύμφωνο, στο οποίο οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να θυσιάσουν τα δικά τους συμφέροντα για εκείνα της λεγόμενης «εθνικής κοινότητας». Ουσιαστικά έλεγε ότι οι μισθωτοί και οι αμειβόμενοι εργαζόμενοι όλων των κατηγοριών, παρά τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους, θα χαρούν να κάνουν νέες θυσίες...

Η βιομηχανία με την πάροδο των ετών μεγάλωνε και η γραμμή του κεντρικού συνδικάτου CGIL δεν διέθετε καθόλου μισθολογικές απαιτήσεις, και η πίεση προς αυτή την κατεύθυνση που προερχόταν κυρίως από τα εργοστάσια, και επομένως από τα μεγάλα βιομηχανικά συνδικάτα (μεταλλουργοί, χημικοί και κλωστοϋφαντουργοί) και τους ηγέτες τους (Roveda, Guidi), περιορίστηκε και μερικές φορές καταστάλθηκε από το ομοσπονδιακό κέντρο.» Η CGIL συνέχισε να επιδιώκει κεντρικές διαπραγματεύσεις καθοδηγούμενη από την εργοδοσία, αρνούμενη να αποδεχτεί την ανεξάρτητη πρωτοβουλία των εργοστασιακών εργατών πίστευε ότι (αντιμέτωπη με μια τόσο εκτεταμένη ανεργία-που χρησιμοποιούσε σαν δικαιολογία προς τους εργαζομένους), οι μισθολογικές απαιτήσεις έπρεπε να περιοριστούν, ώστε να επιτραπεί η συσσώρευση κερδών για νέες επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας!!!!

Οι ψευδαισθήσεις που δημιούργησε η οικονομική άνθηση 1945-64 είναι χαρακτηριστική. Ο Μαρξ (και οι Μαρξιστές) είχε συχνά υποστηρίξει ότι οι οικονομικές κρίσεις είναι εγγενείς στη φύση του καπιταλιστικού συστήματος και είναι καταδικασμένες να προκαλέσουν την τελική του κατάρρευση . Και πράγματι, η εμπειρία της μεσοπολεμικής περιόδου φάνηκε να επιβεβαιώνει τη διάγνωση, τόσο η διάγνωση όσο και η πρόγνωση αντικρούονταν από την εμπειρία της μεταπολεμικής περιόδου.»

Ήταν η ήττα της εργατικής τάξης που επέτρεψε στους καπιταλιστές να αυξήσουν την εκμετάλλευση. Την περίοδο 1948-65, η βιομηχανική παραγωγή στην Ιταλία αυξήθηκε κατά 95%, οι ώρες εργασίας αυξήθηκαν κατά 8% και η ωριαία απόδοση της εργασίας (δηλαδή, η παραγωγικότητα) αυξήθηκε κατά 89%. Κατά συνέπεια, τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 86%. Από την άλλη πλευρά, την περίοδο 1948-65, οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν μόνο κατά 4%.

Ταυτόχρονα, ωστόσο, οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας δεν συμβάδιζαν με τον ρυθμό αύξησης της παραγωγής και των κερδών. Και αυτή η κατάσταση άρχιζε επίσης να έχει αντίκτυπο στην εργατική βάση του CISL. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το συνδικάτο, ξεκινώντας από το 1956, άρχισε να αποστασιοποιείται από τη συνεργασία σε επίπεδο εταιρείας, με αποκορύφωμα την εντυπωσιακή διάσπαση με τη Fiat το 1958. Μια νέα εργατική επίθεση βρισκόταν σε εξέλιξη!!!

Αυτή η οικονομική ανάπτυξη, ωστόσο, ήταν άνιση. Συγκεντρώθηκε κυρίως στο «βιομηχανικό τρίγωνο» του Τορίνο, του Μιλάνου και της Γένοβας. Έτσι, την ίδια περίοδο, 1960-65, 900.000 Ιταλοί μετακινήθηκαν από τον Νότο προς το Κέντρο-Βορρά. Αυτό το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα εμφανές στο Τορίνο. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε από 719.300 το 1951 σε 1.124.714 το 1967. Αλλά οι βόρειες πόλεις δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένες για αυτή την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού. Οι εργάτες από τον Νότο συχνά αναγκάζονταν να ζουν τέσσερα ή πέντε άτομα σε ένα δωμάτιο, με μόνο ένα μπάνιο για 40-50 άτομα, στα υπόγεια ή τις σοφίτες των κτιρίων.

Οι εργοδότες ανέμεναν ότι αυτό το εργατικό δυναμικό θα ήταν υπάκουο και εύπιστο, και όχι συνδικαλισμένο. Αντίθετα, η είσοδος αυτών των νέων εργατών στα εργοστάσια του Βορρά δημιούργησε τις συνθήκες για ένα νέο κύμα αγώνων.

Η εργατική τάξη ανακτά την αυτοπεποίθησή της.

Ταυτόχρονα, η μαζική παραγωγή με εργάτες σε γραμμές συναρμολόγησης συγκέντρωνε εκατοντάδες και χιλιάδες εργάτες σε μεγάλα εργοστάσια, αναγκασμένους να εκτελούν μηχανικές και επαναλαμβανόμενες εργασίες. Καθώς η αυτοπεποίθησή τους μεγάλωνε, μεγάλωνε και η αίτησή τους για μειωμένους ρυθμούς και ώρες εργασίας, αυξήσεις μισθών και μεγαλύτερο έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας από τους εργαζόμενους. Αυτές οι πιέσεις από τη βάση ήταν που ανάγκασαν τα συνδικάτα σε ενωμένους αγώνες, και οι πρώτοι ενωμένοι αγώνες ήταν αυτοί για τη μείωση των ωρών εργασίας στη χαλυβουργία το 1957. Αυτό ανάγκασε τον Γενικό Γραμματέα της CGIL, Agostino Novella, να δηλώσει στην εισαγωγική του έκθεση στο Εθνικό Συνέδριο τον Απρίλιο του 1960: «Πρέπει να αγωνιστούμε, να αγωνιστούμε και να αγωνιστούμε ξανά, ώστε το εισόδημα που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι να αυξάνεται συνεχώς και να γίνει μια ισχυρή ώθηση για την πρόοδο της υλικής και ηθικής ευημερίας των εργαζομένων ». Οι εργοδότες αντιμετώπιζαν μια νέα εργατική επίθεση μετά την ύφεση της δεκαετίας του 1950. Από 46.289.000 ώρες απεργίας το 1964, ο αριθμός αυξήθηκε σε 181.732.000 το 1966.

Μετά από μια μακρά περίοδο ανενεργού αγώνα, άρχισαν να αναπτύσσονται αγώνες σε επίπεδο εταιρείας στον μεταλλουργικό τομέα. Ξεκίνησαν από την Fiat στο Μιλάνο και τη Lancia στο Τορίνο. Στο Μιλάνο, ο αγώνας επεκτάθηκε γρήγορα και μέχρι τον Απρίλιο, σημειώθηκαν νίκες στις Alfa Romeo, CGE, Fiat, Siemens Pirelli Bicocca και άλλες εταιρείες. Στην Piaggio στην Ποντεντέρα, μετά από εννέα χρόνια «σιωπής», υπήρξε μια αναζωπύρωση και στο τέλος του 77ήμερου αγώνα, ο εργοδότης αναγκάστηκε να υποχωρήσει στα μπόνους και την εργασία με το κομμάτι που απαιτούσαν οι εργαζόμενοι. Ήταν αυτή η γενιά εργατών που ανακάλυπτε την ταξική πάλη, τις απεργίες, τις καταλήψεις εργοστασίων, τον ρόλο της αστυνομίας και... τους περιορισμούς της γραφειοκρατικής ηγεσίας των συνδικάτων. Αυτή ήταν η γενιά που θα ηγούνταν του αγώνα επτά χρόνια αργότερα, στο Καυτό Φθινόπωρο του 1969. Οι αγώνες ήταν μνημειώδεις, αλλά οι σοβαροί περιορισμοί της γραφειοκρατίας στην κορυφή των συνδικάτων παρέμειναν. Η περίοδος γύρω στο 1969 μοιάζει με τη σημερινή από πολλές απόψεις. Υπήρξαν σύντομες απεργίες, αλλά η οικονομική κρίση επέτρεψε στους εργοδότες να παρέμβουν, εκμεταλλευόμενοι τους φόβους των εργαζομένων ότι θα χάσουν τις δουλειές τους. Μια σημαντική εξέλιξη εκείνη τη χρονιά ήταν ο σχηματισμός των πρώτων «Ενωμένων Εργοστασιακών Επιτροπών» στη μεταλλουργική βιομηχανία, των προδρόμων των Εργοστασιακών Συμβουλίων του 1969. Οι αγωνιζόμενοι εργάτες άρχιζαν να ξεπερνούν τις συνδικαλιστικές διαιρέσεις που είχαν επιβληθεί από τα πάνω. Μια μετατόπιση από τους καθαρά οικονομικούς αγώνες σε ένα υψηλότερο επίπεδο βρισκόταν σε εξέλιξη. Οι πρώτοι αγώνες μετά την ύφεση ήταν αναπόφευκτα οικονομικής φύσης. Οι εργαζόμενοι προσπάθησαν να ανακτήσουν ό,τι είχαν χάσει σε μισθούς, αλλά στη συνέχεια άρχισαν επίσης να αντιδρούν στον ρυθμό και τις ώρες εργασίας που επιβλήθηκαν την προηγούμενη περίοδο. Οι σιδηροδρομικοί εργαζόμενοι ξεκίνησαν έναν αγώνα για να βελτιώσουν με ανθρώπινο τρόπο τις συνθήκες εργασίας των πληρωμάτων των τρένων: πέτυχαν αύξηση στο εργατικό δυναμικό τους. Οι αγρότες κέρδισαν λιγότερες ώρες εργασίας με αυξήσεις μισθών. Οι φοιτητές άρχισαν επίσης να αναλαμβάνουν δράση: τον Νοέμβριο, πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες καταλήψεις πανεπιστημίων στο Τρέντο, το Μιλάνο, το Τορίνο, τη Γένοβα και το Κάλιαρι, και ακολούθησε μια φυσική προσέγγιση μεταξύ φοιτητών και εργατών. Στις 30 Μαρτίου του 1968, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, 100.000 εργάτες της Fiat κατέβηκαν σε απεργία. Ήταν η πρώτη απεργία αυτού του μεγέθους στη Fiat εδώ και 14 χρόνια. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να καταρρίψουν τα διαβόητα «κλουβιά μισθών». Αυτά προέβλεπαν επίπεδα μισθών που διέφεραν ανάλογα με την επαρχία. Όσοι βρίσκονταν στο Νότο ήταν οι πιο μειονεκτούντες. Σε ορισμένες κατηγορίες, οι εργαζόμενοι στο Νότο είχαν καταφέρει να ευθυγραμμίσουν τους μισθούς τους με αυτούς του Βορρά, αλλά αυτό δεν επεκτάθηκε αμέσως και στις άλλες. Το φθινόπωρο του 1968, ο αγώνας για την κατάργηση των ανώτατων ορίων στους μισθούς και ο αγώνας για αυξήσεις στις συντάξεις συγχωνεύτηκαν σε μια πανεθνική γενική απεργία στις 14 Νοεμβρίου. Αντιμέτωπη με αυτό το μαζικό κίνημα, η Confindustria αναγκάστηκε, στις 18 Μαρτίου 1969, να καταργήσει πλήρως τα ανώτατα όρια στους μισθούς. Η εργατική τάξη προχωρούσε από κατάκτηση σε κατάκτηση. Αυτό δημιούργησε μια επικίνδυνη κατάσταση για τους εργοδότες: οι εργάτες συνειδητοποιούσαν τη δύναμή τους. Έτσι, οι συνθήκες ήταν ώριμες για την έκρηξη αγώνων στο Θερμό Φθινόπωρο του 1969.

Η επίδραση του γαλλικού Μάη:

Ταυτόχρονα, η μεγάλη γενική απεργία με τις καταλήψεις εργοστασίων στη Γαλλία τον Μάιο του 1968 μόλις είχε λάβει χώρα. Αυτό το γεγονός, αν και διήρκεσε μόνο λίγες εβδομάδες, κατέδειξε ξεκάθαρα την «εργατική δύναμη» μόλις τέθηκε σε εφαρμογή και είχε βαθιά επίδραση στη συνείδηση ​​των Ιταλών εργατών. Όταν παραδοσιακά συνδικαλισμένοι εργάτες, οι οποίοι είχαν προηγούμενη εμπειρία αγώνα, κατέβηκαν σε απεργία σε μεγάλα εργοστάσια, ξεπεράστηκαν από «απλούς εργάτες» με αιτήματα που ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτά των πιο εξειδικευμένων τομέων. Αυτό που συνέβαινε ήταν ότι οι νέοι που είχαν εισέλθει στα εργοστάσια κατά τη διάρκεια της οικονομικής άνθησης άρχιζαν να κινούνται. Είχε υπάρξει μια πραγματική «αναζωογόνηση» της εργατικής τάξης. Αυτή η νέα γενιά αρχικά δεν είχε συνδικαλιστική εμπειρία. Αυτοί οι νέοι εργάτες συχνά έβλεπαν το συνδικάτο ως μια γραφειοκρατική και συντηρητική δομή που δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Ταυτόχρονα, όμως, είχαν ένα πλεονέκτημα έναντι της παλαιότερης γενιάς: δεν είχαν υποστεί τις ήττες του παρελθόντος που έκαναν την παλαιότερη γενιά πιο απρόθυμη να συμμετάσχει στον αγώνα.

Για να δώσουμε μια ιδέα για τη σημασία του εργατικού κινήματος του 1968-69, αρκεί να παραθέσουμε τα εύγλωττα λόγια ενός εργάτη της Pirelli, ο οποίος θυμόταν εκείνη τη χρονιά ως «την καλύτερη χρονιά της ζωής μου. Ήταν η χρονιά κατά την οποία, ως εργάτης, ένιωσα πρωταγωνιστής και κύριος του δικού μου πεπρωμένου. Και συνέχισα να έχω αυτό το συναίσθημα για τα επόμενα δύο χρόνια. Ήταν υπέροχο που ήμουν ζωντανός». Αυτή τη φορά, ωστόσο, τα αιτήματα δεν περιορίστηκαν στην ανάκτηση χαμένων δικαιωμάτων ή σε μερικές αυξήσεις μισθών. Έκαναν ένα ποιοτικό άλμα που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως επαναστατικό. Στον αγώνα στην Pirelli και σε άλλα εργοστάσια, διατυπώθηκαν αιτήματα που στόχευαν στην αλλαγή της σχέσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Οι μαζικές συνελεύσεις έγιναν ο κανόνας. Μαζικές πικετοφορίες αναπτύχθηκαν, συχνά με τη βοήθεια φοιτητών, μπροστά από τις πύλες του εργοστασίου. Στη συνέχεια ακολούθησε η εσωτερική διαδήλωση, όπου οι εργάτες απεργούσαν και οργανώνονταν μέσα στο εργοστάσιο. Συχνά, η διαδήλωση κατευθυνόταν κατευθείαν στο γραφείο του διευθυντή, ο οποίος άλλοτε κατάφερνε να δραπετεύσει, άλλοτε παγιδευόταν μέσα. Νέοι εργάτες, πολλοί από τον Νότο, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση μιας σειράς άγριων απεργιών στο Fiat Mirafiori. Αγωνίστηκαν για βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Τον Ιούλιο του 1969, τα συνδικάτα κάλεσαν σε πανεθνική γενική απεργία ενάντια στα υπερβολικά επίπεδα ενοικίων. Ωστόσο, αυτοί οι νέοι εργάτες ήταν δυσαρεστημένοι με τα αιτήματα των ηγετών των συνδικάτων και ανέλαβαν οι ίδιοι τον έλεγχο του αγώνα. Το επίσημο σύνθημα ήταν «Πάγωμα ενοικίων», ενώ το σύνθημα αυτής της πορείας ήταν «Τι θέλουμε; Τα πάντα!». Η αστυνομία όρμησε κατά της πορείας και οι εργάτες έχτισαν οδοφράγματα στην Κόρσο Τραϊάνο. Τη «Μάχη της Κόρσο Τραϊάνο» ακολούθησαν μαζικές συγκεντρώσεις στη Fiat και σε άλλα εργοστάσια του Τορίνο. Εκεί γεννιούνται και τα Εργοστασιακά Συμβούλια. Τα μεγάλα πλεονεκτήματα των εργοστασιακών συμβουλίων ήταν ότι εκπροσωπούσαν όλους τους εργάτες και ότι οι αντιπρόσωποι μπορούσαν να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή από το σώμα που τους είχε εκλέξει.

Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα στην ιστορία των συνδικάτων έγκειται ακριβώς σε αυτή την εμπειρία, και θα ήταν χρήσιμο να το υπενθυμίσουμε στη σημερινή γενιά συνδικαλιστών. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν τα παραδοσιακά συνδικάτα ξεπερασμένα. Ακόμα και σήμερα, τους περιμένει μια έκπληξη. Ωστόσο, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, για τους συνδικαλιστικούς ηγέτες της εποχής, το κίνημα που γεννήθηκε στα εργοστάσια θεωρούνταν πρόβλημα και όχι ευκαιρία για πραγματική συνδικαλιστική ανανέωση. Η αντίφαση μεταξύ της εξουσίας των εργοστασιακών συμβουλίων και των πολιτικών της συνδικαλιστικής ηγεσίας παρέμενε. Για να αναχαιτίσουν αυτό το κίνημα, οι συνδικαλιστικοί ηγέτες αναγκάστηκαν να υποβάλουν στους εργοδότες και την κυβέρνηση απαιτήσεις που δεν θα είχαν ποτέ ονειρευτεί να υποβάλουν λίγους μήνες νωρίτερα. Το συνδικάτο, εκφράζοντας τα αιτήματα των εργατών, κατάφερε να εξασφαλίσει σημαντικές νίκες το 1970: τη μείωση των ωρών εργασίας και του αριθμού των βαθμίδων, την επίτευξη των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων στα εργοστάσια και σημαντικές αυξήσεις μισθών (20% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, οι υψηλότερες από την μεταπολεμική περίοδο). Το συνδικάτο αναγκάστηκε επίσης να αναπτύξει ένα πρόγραμμα αιτημάτων που ξεπερνούσε τα καθαρά συνδικαλιστικά ζητήματα, όπως οι δημόσιες συγκοινωνίες και η στέγαση.

Αυτή η μάζα εργατών αγωνιζόταν για τα ίδια πράγματα: αυξήσεις μισθών, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, μείωση των ωρών και του ρυθμού εργασίας, και δεν είχαν κανένα συμφέρον να διαιρεθούν τεχνητά με βάση την συνδικαλιστική τους ένταξη. Αυτό επίσης αποτελεί ένα πολύτιμο μάθημα για τους σημερινούς συνδικαλιστές ακτιβιστές: όταν η μάζα των εργατών μπαίνει στον αγώνα, αναπόφευκτα προκύπτει το ζήτημα της συνδικαλιστικής ενότητας, όχι της διαίρεσης. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε επίσης προβλήματα για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία, όπως είδαμε, αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τα εργοστασιακά συμβούλια ως τις βασικές δομές του συνδικάτου. Η πρώτη συνομοσπονδία που το έπραξε ήταν η CGIL, αλλά μετά από λίγο καιρό, το CISL και η UIL ακολούθησαν επίσης το παράδειγμά τους. Στην πραγματικότητα, η αναγνώριση των εργοστασιακών συμβουλίων από τους συνομοσπονδιακούς ηγέτες των συνδικάτων δεν αντιπροσώπευε μια ξαφνική μεταστροφή των τελευταίων στην εργατική δημοκρατία. Απλώς δεν μπορούσαν να αντιταχθούν στη βούληση των απλών εργαζομένων: το κίνημα ήταν πολύ ισχυρό και κινδύνευαν να παρασυρθούν από το κύμα. Αντιμέτωποι με το κλείσιμο εργοστασίων από τους εργοδότες και την μεταφορά τους σε πιο ασφαλής εργασιακές συνθήκες για αυτούς (στον φτωχό Νότο , η στην Ασία), οι εργάτες συχνά αντιδρούσαν καταλαμβάνοντας τα εργοστάσια. Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα ήταν η κατάληψη του Leyland-Innocenti στο Μιλάνο. Η μαχητικότητα της βάσης των συνδικάτων από τη μία πλευρά και η πολιτική συμβιβασμού της ηγεσίας από την άλλη, δημιούργησαν μια αρχική ρήξη. Και ακριβώς ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, οι ηγέτες των συνδικάτων, παρά τα μετριοπαθή ένστικτά τους, αναγκάστηκαν να εντείνουν τους αγώνες τους ακόμη και εν μέσω ύφεσης, προκειμένου να μην χάσουν τον έλεγχο της βάσης.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΠΡΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Το 1975, το ποσοστό απεργιών ήταν το υψηλότερο από το 1969. Παρά την ύφεση, οι εργαζόμενοι συνέχισαν να αγωνίζονται. Η δύναμή τους αποδείχθηκε στη νέα συμφωνία για την αύξηση των μισθών, η οποία επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, όταν οι εργοδότες δεν θα μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά μια αυτόματη προσαρμογή των μισθών στον πληθωρισμό. Στην πραγματικότητα, για αυτούς ήταν μια κίνηση για να κερδηθεί χρόνος, σε συνθήκες όπου η ισορροπία δυνάμεων ήταν σαφώς υπέρ των εργατών. Στις 11 Αυγούστου, η νέα κυβέρνηση Andreotti έλαβε κοινοβουλευτική έγκριση χάρη στην αποχή των βουλευτών του Κ.Κ.Ιταλίας(σας θυμίζει τίποτα αυτό;). Ο ίδιος ο Andreotti την χαρακτήρισε κυβέρνηση «μη εμπιστοσύνης». Μέρος αυτής της κυβερνητικής συμφωνίας ήταν οι αποφάσεις που ελήφθησαν σε εθνικό συνέδριο των συνδικάτων CGIL-CISL-UIL τον Φεβρουάριο του 1978, στο Palazzo dei Congressi στην περιοχή της Ρώμης. Η νέα γραμμή βασιζόταν σε δύο σημεία: τη συγκράτηση των μισθών και, σε αντάλλαγμα, ένα επενδυτικό πρόγραμμα που θα εγγυόταν την απασχόληση. Το πρόβλημα ήταν ότι η συγκράτηση των μισθών ήταν άμεση, ενώ οι επενδύσεις αναβλήθηκαν για το μέλλον. Το 1978 σημειώθηκε η πρώτη μείωση των μελών των συνδικάτων από το 1968, μια μείωση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα! Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ηγέτες του Κ.Κ Ιταλίας δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν την υποστήριξή τους προς την κυβέρνηση Αντρεότι και στις αρχές του 1979 αναγκάστηκαν να αποσύρουν την υποστήριξή τους. Αυτό κατέστησε αναπόφευκτες τις πρόωρες εκλογές. Σε εκείνες τις εκλογές (4 Ιουνίου 1979) το Κ.Κ Ιταλίας υπέστη την πρώτη εκλογική του ήττα από το 1948. Το Κ.Κ Ιταλίας είχε εγκαταλείψει προ πολλού την επαναστατική του μορφή και εισήλθε στην κυβέρνηση Μπαντόλιο, μέχρι τον «ιστορικό συμβιβασμό» με τους Χριστιανοδημοκράτες που πρότεινε ο τότε γραμματέας του Κ.Κ Ιταλίας, Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, τη δεκαετία του 1970

Οι ηγέτες των Ιταλικών συνδικάτων CGIL, της CISL και της UIL, μαζί με εκείνους του Κ.Κ Ιταλίας, είχαν διευκολύνει τους ελιγμούς των αφεντικών με την πολιτική των θυσιών τους. Είχαν καταφέρει να περιορίσουν προσωρινά τους αγώνες των εργατών, προς όφελός τους, και όχι μόνο από οικονομικής άποψης. Στην πραγματικότητα, κατάφεραν πολιτική ήττα στο εργατικό κίνημα. Από εκείνη τη στιγμή, τα αφεντικά άρχισαν να προετοιμάζουν την αντεπίθεσή τους στα συνδικάτα, η οποία θα διαρκούσε καθ' όλη τη δεκαετία του 1980. Την δεκαετία αυτή η Ιταλία πέρασε ουσιαστικά στα χέρια των μεγιστάνων οι οποίοι ξεκίνησαν έναν ανελέητο πόλεμο στα εργατικά συνδικάτα και στους Ιταλούς εργάτες. Χωρίς το Κ.Κ να παίζει πλέον ενεργό ρόλο στην πολιτική σχεδίαζαν την εισαγωγή στην χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού από την Αφρική, ουσιαστικά η εγχώρια ολιγαρχία σε συνεννόηση με την διεθνή σχεδίαζε το μέλλον χωρίς την άποψη της εγχώριας εργατικής τάξης και φυσικά με την απουσία του Κομουνιστικού Κόμματος. Έτσι λοιπόν την δεκαετία αυτή υπήρξε η άνοδος της παρανομίας και η ανομία, η ολιγαρχία είχε ήδη γέννησε τις Ερυθρές Ταξιαρχίες για να ρίξει το εργατικό κίνημα και τις χρησιμοποίησε για να απειλεί τους έντιμους πολιτικούς της εποχής. Αφού λοιπόν τα είχε καταφέρει αυτά και οι κυβερνήσεις ήταν πλέον προδοτικές για τον ιταλικό λαό ξεκίνησε η ιταλική περίοδος "Μητσοτάκη". Διέλυσαν ότι εργατικό υπήρχε από σωματεία και συνδικάτα, φτωχοποίησαν την εργατική τάξη στο ελάχιστο, διέλυσαν την πολιτική αντιπολίτευση και έδωσαν ακόμη περισσότερη δύναμη στους ελάχιστους εγχώριους ολιγάρχες την οικογένεια Ανιέλι και λοιπούς, μοιράζοντας στον λαό ένα όπιο το οποίο τους καθιστούσε καθηλωμένους. Μια πανίσχυρη Γιουβέντους, μια Ίντερ, μια Ρόμα, και φυσικά στον φτωχό Νότο μια Νάπολη και τον μεγάλο Μαραντόνα ώστε η αντιπαράθεση ανάμεσα στον πλούσιο Βορρά και τον Φτωχό Νότο να έχει μια ονείρωξη με τα πρωταθλήματα του γεννημένου στις φαβέλες της Αργεντινής, Μαραντόνα στις φτωχογειτονιές της Νάπολη. Στα τέλη της δεκαετίας όμως η διαφθορά οι κοινωνικές ανισότητες και η φτωχοποίηση του ιταλικού λαού είχε φθάσει σε επικίνδυνα σημεία. Η εν ενεργεία πολιτική ζωή της χώρας και το σύστημα της είχε πεθάνει στις σκέψεις των ανθρώπων και έπρεπε να βρεθεί λύση άμεσα και νέα πολιτική ζωή για να μην υπάρξουν συνέπειες επαναστατικές. Οπότε εκεί η διεθνής ολιγαρχία (κυρίως) που φοβόταν για μια ντόμινο κατάσταση που θα επηρέαζε τα συμφέροντά της ανέδειξε την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» και στις 17 Φεβρουαρίου του 1992 στο Μιλάνο ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο, δικαστής της ομάδας που αργότερα ονομάστηκε «Καθαρά Χέρια», συλλαμβάνει τον Μάριο Κιέζα, πρωτεύων μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Albergo Trivulzio, επ' αυτοφώρω, ενώ μόλις είχε κλέψει 7 εκατομμύρια παλιές λίρες από μια εταιρεία καθαρισμού στη Μόντσα, η οποία αγόραζε ένα συμβόλαιο με αυτόν τον τρόπο.

Η «Επιχείρηση Καθαρά Χέρια» (Operazione mani ppulite) ήταν το όνομα που δόθηκε σε μια δικαστική έρευνα που ξεκίνησε στην Ιταλία το 1992, η οποία αποκάλυψε ένα εκτεταμένο σύστημα πολιτικής διαφθοράς και παράνομης χρηματοδότησης κομμάτων, γνωστό και ως «Tangentopoli» (η πόλη της δωροδοκίας).Από την έρευνα προέκυψε ένα δομημένο σύστημα δωροδοκιών που καταβαλλόταν από επιχειρήσεις σε πολιτικούς και πολιτικά κόμματα. Αποκαλύφθηκε ότι η εμπλοκή σχεδόν όλων των μεγάλων κομμάτων της αποκαλούμενης «Πρώτης Δημοκρατίας» στην Ιταλία ήταν δεδομένη. Έτσι επήλθε η κατάρρευση των ιστορικών κομμάτων όπως της Χριστιανικής Δημοκρατίας (DC) και του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI).Το αποτέλεσμα ήταν να κλονιστεί η «Πρώτη Δημοκρατία» και να συντελεστούν βαθιές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, όπως η ανάδυση νέων κομμάτων και νέων ηγεσιών (συμπεριλαμβανομένης, λίγο αργότερα, της Forza Italia του μεγιστάνα της ενημέρωσης Σίλβιο Μπερλουσκόνι). Τα καθαρά χέρια υποτίθεται ότι καθάρισαν λοιπόν τους κρατικούς κανόνες δωροδοκίας, τις μίζες , την διαφθορά, και όλο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Η επιχείρηση καθαρά χέρια έριξε τους τόνους στις επαναστατικές τάσεις του λαού και του αναγέννησε την ελπίδα της σωτηρίας του μέσα από το Forza Italia. Έτσι δόθηκε μια παράταση στον κίνδυνο της εξέγερσης του μπαρουτοκαπνισμένου τα μεταπολεμικά χρόνια Ιταλού εργάτη. ήρθε η χλιδή του Σίλβιο, τα γυναικεία μοντέλα δίπλα του, τα επιδόματα στον λαό, η αύξηση των μισθών του, οι πολλαπλές επιλογές των φθηνών συνδρομητικών καναλιών, η Μίλαν και τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου, και ταυτόχρονα ξεκίνησε η εισροή φθηνών μεταναστών από την Αφρική που έδωσε μια πνοή στην εναπομείνασα εγχώρια βιομηχανία. Το παράδοξο ήταν ότι μετά από εκείνη την τρελή χρονιά, επικράτησε ο Berlusconi ο οποίος φαινόταν κάθε άλλο παρά αδιάφθορος. Μετά την άνοδό του στην εξουσία, πολλοί δικαστές δήλωσαν ότι δεν μπορούσαν να εργαστούν σε μια κατάσταση όπου το καθήκον και η συνείδηση βρίσκονταν σε σύγκρουση και ζήτησαν να τοποθετηθούν σε άλλες θέσεις. Σε αυτό το σημείο ξέσπασε δημόσια σύγκρουση μεταξύ του Berlusconi και του Di Pietro τον οποίον τα ΜΜΕ του Cavaliere εκδικήθηκαν σκορπίζοντας υποψίες για την ακεραιότητά του. Αν και ο Berlusconi και το περιβάλλον του γλίτωσαν από όλες τις κατηγορίες, ο Craxi καταδικάστηκε σωρευτικά σε φυλάκιση πολλών ετών και διέφυγε στην Τυνησία, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του στις 19 Ιανουαρίου 2000.Στην αρχή αυτό το «βαθύ κράτος» εντυπωσίασε τους Ιταλούς(και σε αυτό αποσκοπούσε η κίνηση), στη συνέχεια όμως συνήθισαν και σχετικοποίησαν το πρόβλημα(δίπλα στα πάγια) αλλά είχε ατονήσει η αναταραχή που είχε προκληθεί( βλέπε Τσίπρας). Τα μεγέθη φυσικά και δεν είναι ίδια γιατί η Ιταλία είναι μια χώρα με τεράστια βαριά βιομηχανία και πολλαπλάσιο πληθυσμό αλλά η εργατική και η πολιτική νοοτροπία είναι ίδια.

Θα μπορούσε η «Επιχείρηση Καθαρά Χέρια» να γίνει μοχλός αλλαγής για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα που έχει έχει φτάσει στο απροχώρητο; Μπορεί η Καρυστιανού να παίξει τον ρόλο αυτόν; Ο Μαρινάκης (ο πρόεδρος του Ολυμπιακού...)μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός νέου Μπερλουσκόνι στην ελληνική επικράτεια μετά από αυτήν (ή πίσω από αυτήν); Πάντως η παγκόσμια ολιγαρχία χρησιμοποιεί πάντα την ίδια συνταγή αφού είναι επιτυχημένη μέχρι τότε...και μόνο οι επιτυχημένες επαναστάσεις σκίζουν τέτοιες σελίδες από τον πολιτικό τσελεμεντέ...

Mercosur - Η Ταφοπλακα τις Αγροτικης Παραγωγης

Ενώ τελείωσε η παγκόσμιοποίηση με τις ανακοινώσεις του Τραμπ για πολιτική που βάζουνε την Αμερική Πρωτα η ΕΕ βαδίζει ολοταχώς στη διάλυση της αγροτικής παραγωγης. Τα σουπερμάρκετ κυριαρχούν όπως το Lidl που είχε πάρει χρηματοδότηση πρωτότυπη απ τη Παγκοσμια Τραπεζα για να εξαπλωθεί σε όλη την ΕΕ. (https://www.theguardian.com/business/2015/jul/02/lidl-1bn-public-development-funding-supermarket-world-bank-eastern-europe)

Χωρίς αγροτική παραγωγή δεν υπάρχει ουσιαστικά έθνος άρα δεν μπορεί να ύπαρξη εθνικη πολιτική ούτε σε βιομηχανικο επίπεδο ούτε σε γεωργικό. Οι  ιδιωτικες αλυσιδες

θα κανονίζουν. Εάν η Ιταλία ψηφίση και έγκρινει την συνθήκη Μερκοσουρ πρωτίστως η Γαλλία θα καταστραφεί αφού ειναι η κυρία χώρα που διευκολύνετε απ την ΚΑΠ.

Οι μεγάλες μονάδες κτηνοτροφίας θα ενωθούν με Βραζιλιανικες και οι Αργεντινες και θα  εισάγουν χωρίς φορολογία. Παράδειγμα προς μίμηση ειναι το τι έγινε από Άγγλους και την Πολωνία όταν Αγγλοι έκλεισαν μονάδες παραγωγής γάλακτος και άνοιξαν η αγόρασαν και εισήγαγαν κατευθείαν από Πολωνία σε μισή τιμή. Ίσως γι αυτο βαζουν εσπευσμένα την Βουλγαρία στο Ευρώ να εξισώνουν τις τιμές προς τα πάνω της αγροτικής παραγωγής για να μην υπάρχει διεξόδου Ελλήνων αγροτών να εισάγουν άλλο από Βουλγαρία και να τα βαφτίζουν Ελληνικα όταν οι τιμές θα ειναι ίδιες...

Όταν το βοδινό κρέας έχει φτάσει €20 το κιλό και τμήμα της ανόδου είναι το κόστος ενέργειας και των λιπασμάτων που έχουν σχέση με τον πόλεμο της Ουκρανίας τότε καταλαβαίνει κανείς τι παίζεται. Εάν κλείσουν όλες τις μονάδες παραγωγής πχ κτηνοτροφιας και εισάγουν μισή τιμή από Λ Αμερική θα μπορούν να πουν ότι έριξαν τις τιμές πέρα και ξεχωρα ότι θα κάνουν ανεπανόρθωτη ζημιά στη γεωργία. Και έτσι στην επόμενη πενταετία θα προσπαθήσουν να κυκλοφόρησαν το ψεύτικο κρέας το οποίο μαζικά το κυκλοφόρησαν σε ράφια την τελευταία περίοδο του Κορόιδου πχ στην Αγγλία αλλά ο κόσμος δεν αντεπεξέλθει....

vngelis

___________________________________________________________

Μετά τις κινητοποιήσεις των αγροτών, τις οποίες δεν κρίνουμε εδώ όσον αφορά τις μεθόδους, ακούγονται πάρα πολλά - με επιχειρήματα υπέρ και κατά. Τα τελευταία κυρίως από τους υποστηρικτές του φιλελευθερισμού (εξαιρούμε βέβαια τις κομματικές και κυβερνητικές σκοπιμότητες) - των ελευθέρων αγορών και των αρνητών των επιδοτήσεων.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ίσως σωστό να αναφερθεί κανείς στις θέσεις του Keynes για τον πρωτογενή τομέα  – όπως διατυπώθηκαν στις 25 Νοεμβρίου του 1932, σε μία διάλεξη του στο BBC για το ελεύθερο εμπόριο και τον προστατευτισμό. Εν προκειμένω είπε τα εξής σε ελεύθερη απόδοση:

«…Το τελευταίο μου παράδειγμα, για τον ασυμβίβαστο οπαδό του ελευθέρου εμπορίου, είναι το μεγαλύτερο δίλημμα από όλα: η γεωργία.

Ας υποθέσουμε ότι, ο μέσος αγρότης σε αυτή τη χώρα θα κατέρρεε, εάν οι τιμές των προϊόντων του δεν αυξάνονταν μέσω φόρων στα τρόφιμα ή παρόμοιων μέτρων. Είναι ο υποστηρικτής του ελευθέρου εμπορίου διατεθειμένος να πει: «Εντάξει, τότε απλώς εγκαταλείψτε εντελώς τη γεωργία»;

Φυσικά, δεν πρέπει να είμαστε ανόητοι στα αντίμετρά μας - ούτε να δελεάζουμε τους αγρότες να δραστηριοποιούνται σε καλλιέργειες για τις οποίες η γη, σε σύγκριση με άλλες καλλιέργειες, είναι μάλλον ακατάλληλη. Δεν είναι όμως αυτό το δίλημμα που θέλω να θέσω στον υποστηρικτή του ελευθέρου εμπορίου, αλλά το εξής:

Ας υποθέσουμε ότι, όσο η βρετανική γεωργία είναι εκτεθειμένη στις αβεβαιότητες του απεριόριστου ανταγωνισμού, είναι προς το παρόν αδύνατο να προσφέρει στους εργάτες της το ίδιο βιοτικό επίπεδο, με τις βιομηχανίες μαζικής παραγωγής στις πόλεις - και αυτή η υπόθεση δεν είναι καθόλου απίθανη. Εν προκειμένω, υπάρχουν φιλελεύθεροι που λένε: «Λοιπόν, απλώς εγκαταλείψτε εντελώς τη γεωργία»;

Ελπίζω να μην υπάρχουν. Γιατί όποιος δεν είναι παράλογος θα πρέπει να γνωρίζει, όπως εσείς και εγώ, πως η γεωργία είναι μέρος της ολοκληρωμένης ζωής ενός έθνους. Έχω πει και πριν ότι, μια ακμάζουσα αυτοκινητοβιομηχανία είναι εθνική αναγκαιότητα - έστω και μόνο για να δώσει σε έναν συγκεκριμένο τύπο Άγγλου την ευκαιρία για αυτό-ανάπτυξη.

Με τον ίδιο τρόπο, είναι αλήθεια ότι ένας άλλος τύπος Άγγλου βρίσκει το σκοπό του στη ζωή, καλλιεργώντας τη γη ή φροντίζοντας και εκτρέφοντας ζώα – ερχόμενος σε επαφή με τις μεταβαλλόμενες εποχές και με το έδαφος.

Όποιος ισχυρίζεται τώρα ότι, μια χώρα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά τη γεωργία, κάνει λάθος ως προς την έννοια της λέξης «αντέχει οικονομικά». Μια χώρα που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά την τέχνη ή τη γεωργία, την εφεύρεση ή την παράδοση, είναι μια χώρα όπου κανείς δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να ζήσει.

Επομένως, ο δρόμος της σοφίας είναι στενός σε αυτά τα ζητήματα – ενώ μόνο όσοι αναγνωρίζουν τις παγίδες και από τις δύο πλευρές (εννοεί τους οπαδούς του φιλελευθερισμού και τους αντίθετους του προστατευτισμού), θα τον διανύσουν με ασφάλεια.

Ούτε το ελεύθερο εμπόριο, ούτε ο προστατευτισμός μπορούν να παρουσιάσουν τα επιχειρήματά τους στη θεωρία με τέτοιο τρόπο, έτσι  ώστε να κυριαρχήσουν επάνω από τα αντίθετα επιχειρήματα στην πράξη.

Ο προστατευτισμός είναι μια επικίνδυνη και δαπανηρή μέθοδος για την αντιμετώπιση της έλλειψης ισορροπίας και ασφάλειας στην οικονομική ζωή ενός έθνους. Εν τούτοις, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορούμε να βασιστούμε άπραγοι στις τυφλές δυνάμεις της αγοράς - ενώ κανένα άλλο, πιο αποτελεσματικό όπλο δεν είναι διαθέσιμο (από τις επιδοτήσεις που στην ουσία είναι προστατευτικοί δασμοί, ή) από τους προστατευτικούς δασμούς».

Κλείνοντας, μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον Keynes, όσον αφορά τις θέσεις του – δεν μπορεί όμως παρά να συμφωνήσει με το ότι, «Η γεωργία είναι μέρος της ολοκληρωμένης ζωής ενός έθνους (και της επιβίωσης της περιφέρειας, ειδικά σε κράτη με αδύναμες παραμεθόριες περιοχές θα συμπληρώναμε)  - ενώ μια χώρα που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά την τέχνη ή τη γεωργία, είναι μια χώρα όπου κανείς δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να ζήσει».

Σε κάθε περίπτωση, ο πρωτογενής τομέας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τους υπόλοιπους οικονομικούς τομείς - ενώ απαιτεί φροντίδα και κεντρικό σχεδιασμό από την κυβέρνηση ενός κράτους, με την έννοια της σωστής καθοδήγησης των αγροτών. 

Προφανώς απαιτεί επίσης τον αποκλεισμό των σκανδάλων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα οποία είναι απολύτως υπεύθυνη η κυβέρνηση - ενώ εύλογα εξοργίζουν τους έντιμους Πολίτες, αγρότες και μη, με τους πρώτους να εγκρίνουν πλειοψηφικά τις κινητοποιήσεις και με τους δεύτερους να πλημμυρίζουν τους δρόμους.

Β Βιλιαρδος

Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού...

Μια ενδιαφέρουσα άποψη της Maria Denaxa 

📌 Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού @mkaristianou

Maria Denaxa

2 ώρ.

 

🔴 Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη υπερβεί τα όρια της ηθικής διαμαρτυρίας και αγγίζει πλέον τον πυρήνα της πολιτικής δράσης, καθώς έχει αναδειχθεί σε σύμβολο αγώνα για δικαιοσύνη και διαφάνεια. 

🔴 Η πολιτικοποίηση του αγώνα για τα Τέμπη απειλεί βαθιά το υπάρχον σύστημα διαφθοράς και συγκάλυψης, που έχει χτιστεί εδώ και δεκαετίες. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά απολύτως κρίσιμη και μ’ αυτή τη συγκυρία, τη σωστή επιλογή των ανθρώπων που θα τη στελεχώσουν και θα σταθούν δίπλα της από εδώ και στο εξής. Ένα επιτελείο πειθαρχημένο, ακέραιο, αφοσιωμένο, αδιάφθορο και με αντοχές.

🔴 Οι επιθέσεις που θα δεχτεί και ήδη ξεκίνησαν θα είναι αδίστακτες και πρωτοφανείς, καθώς για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ίσως περισσότερο ακόμη και από το 2015 με τον Τσίπρα, αναδύεται μια μορφή, για τα ελληνικά δεδομένα, που απειλεί ευθέως το οικοδόμημα της διαπλοκής, της συνενοχής και της θεσμικής παρακμής που έχουν παγιωθεί στη χώρα μας. 

🔴Όσο η φωνή της Μαρίας Καρυστιανού θα παραμένει καθαρή και δεν ενσωματώνεται, τόσο θα αντιμετωπίζεται ως υπαρξιακή απειλή για ένα σύστημα που επιβιώνει μέσω της φθοράς και της καταστροφής της χώρας και των πολιτών της.

🔴 Η Μαρία Καρυστιανού οφείλει να αποκτήσει πλήρη συνείδηση ότι αυτές οι επιθέσεις θα προέλθουν από έναν αντίπαλο που αποτελείται από ένα σύμπλεγμα ξένων συμφερόντων και εγχώριων ολιγαρχών που ελέγχουν την κοινωνία μέσω των ΜΜΕ και φυσικά από διεφθαρμένους πολιτικούς σε αγαστή συνεργασία με μηχανισμούς εξουσίας, μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικά δίκτυα. Κύκλους στους οποίους έχει συνειδητά γυρίσει την πλάτη, αρνούμενη κάθε μορφή συνεργασίας μαζί τους. 

🔴Οι επιθέσεις θα προέλθουν επίσης από τα υπάρχοντα κομματίδια που συμπεριφέρονται αποκλειστικά και μόνο ως παράσιτα πάνω στο σώμα του ελληνικού λαού και τα οποία έχουν αποδείξει πως δεν αποτελούν αξιόπιστη εναλλακτική και πρέπει να ξεπεραστούν.

🔴 Την ίδια στιγμή, απαιτείται νηφαλιότητα και στρατηγική σκέψη. Η άκριτη εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία και όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες ανατρέπονται, μοιάζει να στηρίζεται σε παρωχημένες βεβαιότητες και ιδεοληψίες περί ευρωπαϊκής υπεροχής και πως η Ευρώπη εγγυάται αυτομάτως προστασία, δικαιοσύνη και πρόοδο. 

🔴 Η ελληνική εμπειρία δείχνει πως οι αιτίες της παρακμής είναι βαθύτερες. Η φτωχοποίηση, η απώλεια παραγωγικής βάσης, η εξάρτηση και η αποδόμηση της εθνικής κυριαρχίας μέσω των μνημονίων που επιβλήθηκαν από την ΕΕ και τους εταίρους της δημιούργησαν ένα ελληνικό κράτος ανίκανο να προστατεύσει τους πολίτες του και τα παιδιά του. Το δυστύχημα των Τεμπών δεν οφείλεται μόνο σε εγχώριες παραλείψεις, αλλά και σε βαθύτερες δομές εξάρτησης που επιβάλλουν υποβάθμιση υποδομών και ατιμωρησία.

🔴 Είναι πλέον αποδεδειγμένο πως επί χρόνια η χώρα μας κυβερνάται από υποτελείς σε ένα πλέγμα ευρωπαϊκών μηχανισμών, ξένων πρεσβειών και οικονομικών συμφερόντων που ελέγχουν τη δημόσια σφαίρα, επιβάλλουν αφηγήματα και απονομιμοποιούν όποιον ξεφεύγει από τα όρια που έχουν θέσει. Αυτό, λοιπόν, το σύστημα θα κινηθεί συντεταγμένα κατά της Μαρίας Καρυστιανού, μαζί με μηχανισμούς που έχουν χάσει κάθε κοινωνική νομιμοποίηση, για να αποτρέψουν κάθε σοβαρή προσπάθεια ανατροπής.

🔴 Ωστόσο η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι μόνο οι αντίπαλοι της ή η ανεπάρκεια συνεργατών. Χωρίς σαφές πρόγραμμα, χωρίς χρονοδιάγραμμα, χωρίς πειθαρχημένο επιτελείο και χωρίς πραγματικό λαϊκό κίνημα, καμία προσπάθεια δεν αντέχει στον χρόνο. Οι πρόχειροι, οι γραφικοί, οι ερασιτέχνες, οι τυχοδιώκτες και τα μικρά παρασιτικά μορφώματα της πολιτικής που ενδεχομένως επιχειρούν να προσκοληθούν πάνω της  δεν προσφέρουν προστασία, την ακυρώνουν.

🔴Αν υπάρχει ασπίδα, αυτή δεν είναι ούτε οι καλές προθέσεις ούτε η ηθική υπεροχή. Είναι η οργάνωση, η σοβαρότητα και η συνείδηση του μεγέθους της σύγκρουσης. Μόνο έτσι μια φωνή δικαιοσύνης σαν αυτή της Μαρίας Καρυστιανού μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη αλλαγής και να αντέξει.

🔴 Εν ολίγοις, το εγχείρημα της Μαρίας μπορεί να γίνει καταλύτης αλλαγής, αλλά μόνο αν βασιστεί σε στέρεες βάσεις: αξιόπιστους συνεργάτες, ρεαλιστική ανάλυση των κινδύνων σαφή στρατηγική δράσης και αποφυγή ιδεοληψιών. Ο αγώνας για δικαιοσύνη στα Τέμπη μπορεί να εμπνεύσει ευρύτερη ανατροπή, εφόσον παραμείνει γειωμένος στην ελληνική πραγματικότητα κι όχι σε ψευδαισθήσεις εξωτερικής σωτηρίας.

Γενικη Απεργια Διαρκειας Τωρα

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, βρίσκεται σε πορεία κατάρρευσης. Το ότι εξακολουθεί ακόμα να διατηρεί την θέση της οφείλεται αποκλειστικά και μόνο, στην πολιτική δειλία και την συνειδητή αδράνεια της αντιπολίτευσης. Αναφερόμαστε φυσικά στα  δήθεν "αριστερά" κόμματα που βρίσκονται μέσα στην βουλή, και ιδιαίτερα στο ΚΚΕ.  Όλοι αυτοί οι κύριοι, έχουν αναλώσει τις πολιτικές τους δραστηριότητες το τελευταίο διάστημα στο κουκούλωμα που έκανε η κυβέρνηση για το έγκλημα των Τεμπών, και το κραυγαλέο οικονομικό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Παλαιότερα είχαν να....λένε για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις που έκανε το στενό επιτελείο του Μητσοτάκη. Μία ανούσια πολιτική γκρίνια δηλαδή για μία σειρά από ζητήματα, η οποία στο σύνολό τους εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί το "αντιπολιτευτικό" προφίλ τους. Ότι "δήθεν αγωνιζόντουσαν", και εξακολουθούν να "αγωνίζονται".... Και άν για το έγκλημα των Τεμπών κινητοποιήθηκε ο κόσμος, αυτό οφείλεται στην πρωτοβουλία των γονέων των δολοφονημένων παιδιών, με την "αριστερή" αντιπολίτευση να ακολουθεί ασθμαίνουσα.....

Ωστόσο οι εξελίξεις της αντικειμενικής πραγματικότητας, έχουν την δική τους λογική. Οι αποζημιώσεις που έταξε η κυβέρνηση  στους αγρότες για τους πληγέντες από τα διάφορα οικονομικά όργια του ΟΠΕΚΕΠΕ, είχαν  απ'ότι φαίνεται πολύ κοντά ....ποδάρια, και κάπου "σκάλωσαν". Και αυτό ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να αρχίσει να... χύνεται. 

Δεν  υπάρχει πλέον γωνιά της χώρας, που να μην έχει γεμίσει από τα τρακτέρ των αγανακτισμένων αγροτών, από την Κρήτη, μέχρι τον Έβρο. Η δικαιολογημένη  οργή των αγροτών έχει απλωθεί παντού.  Και η αντιπολίτευσή "μας" φυσικά, παρακολουθεί αμήχανη.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Η κυβέρνηση μαζί με το σύνολο του αντιδραστικού μηχανισμού που έχει στήσει, παραπαίει.  Οι αγρότες χρειάζονται επειγόντως συμπαράσταση. Και εννοούμε ουσιαστική συμπαράσταση. Καλές είναι οι διάφορες συμβολικές επισκέψεις στα μπλόκα και τα φιλικά χτυπηματάκια στην πλάτη, αλλά χρειάζονται έμπρακτη αγωνιστική αλληλεγγύη. Πρέπει να κινητοποιηθούν αγωνιστικά και οι εργάτες, και όλοι οι εργαζόμενοι γενικότερα των πόλεων, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων υποφέρει κάθε μήνα για να μπορέσει να τα φέρει βόλτα.

Ελέγχετε τα περισσότερα (για να μην πούμε όλα) τα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά σωματεία. Τί περιμένετε; Καλέστε άμεσα σε ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΕΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ την οποία δεν πρόκειται να αντέξει η ετοιμόρροπη κυβέρνηση του Μητσοτάκη.  ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΕΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ,  για να ξεκουμπιστούν αμέσως  τα παράσιτα από τον θρόνο τους......

Με Τους Αγροτες Ως το Τελος!

Είναι λογικό και αναμενόμενο να δυσαρεστείσαι όταν εμποδίζεται η μετακίνησή σου, όταν καθυστερείς να πας είτε στη δουλειά σου, είτε στη βόλτα σου για διασκέδαση, είτε στην εκδρομή σου με την οικογένεια ή με φίλους. 

Αναρωτιέμαι όμως: 

Είσαι ικανοποιημένος βλέποντας τις τιμές των ειδών διατροφής στα σουπερμάρκετ;

Είσαι ικανοποιημένος βλέποντας τις τιμές στο μοσχαρίσιο κρέας να είναι σε επίπεδα που πλέον το έχουν μετατρέψει σε είδος πολυτελείας; 

Είσαι ικανοποιημένος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, πάντα για το καλό σου, θα σε αναγκάσει να τρως καλλιέργειες αθανατοποιημένων (καρκινικών δηλαδή) κυττάρων αντί για πραγματικό κρέας, αλεύρι από σκώληκες και έντομα αντί για σιτάρι, φυτικό ψευδοκρέας αντί για πραγματική-φυσική ζωική πρωτεϊνη, γάλα από αμύγδαλο (που δεν είναι γάλα) αντί για πραγματικό γάλα; Όλα αυτά δεν είναι θεωρίες, ήδη εφαρμόζονται στην Ευρώπη. Απλά δεν ήρθε ακόμη η ώρα που θα είναι οι μοναδικές "επιλογές" σου. Έρχεται όμως αυτή η ώρα, πιο σύντομα απ'ότι νομίζεις.

Και το πρόβλημα δεν είναι ότι θα τα τρως εσύ. Το πρόβλημα είναι ότι θα αναγκάσουν ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ να τα τρώνε. Και δεν θα μας αναγκάσουν όλους με απαγορεύσεις και τιμωρίες, θα μας αναγκάσουν απλά κάνοντας τα πραγματικά προϊόντα διατροφής πανάκριβα. 

Και πως θα γίνει αυτό; Απλά, προκαλώντας τεχνητή μείωση της προσφοράς, δια την ανελέητης φορολογίας και της μετατροπής της γεωργίας και της κτηνοτροφίας σε μη-βιώσιμα επαγγέλματα. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει τώρα, και που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια. Φορολογία στα αέρια των αγελάδων, φορολογία για τις εκπομπές αζώτου, φορολογία στα καύσιμα, φορολογία και έλεγχος του νερού από ιδιώτες, υποχρεωτική μείωση της παραγωγής (όπως συμβαίνει ήδη με τα βοοδειδή). Μόνο στην Ελλάδα, οι κλιματικοί φόροι υπολογίζονται σε 9 δισεκατομμύρια ετησίως, χρήματα που τα υφαρπάζουν από την τσέπη σου.

 

Όλα για το καλό σου, για να σώσεις το κλίμα, μια ιερή υποχρέωση της Ευρώπης που ευθύνεται για το 6% των παγκόσμιων εκπομπών ρύπων του θερμοκηπίου, και που σε φτωχοποιεί και καταδικάζει εσένα και τα παιδιά σου διότι αν πέσουν οι εκπομπές στο 4%, 3% ή 0% (υφαρπάζοντας τρισεκατομμύρια, από τη δική σου τσέπη), θα σωθεί ο πλανήτης...

Αυτά που συζητούσαμε εδώ και χρόνια, δεν είναι πλέον ψεκασμένες θεωρίες συνομωσίας, όπως έλεγες τότε. Είναι πραγματικότητα. Συμβαίνουν ήδη, νομοθετήθηκαν ήδη, κάποια εφαρμόζονται ήδη ενώ άλλα αναμένεται να εφαρμοστούν τα επόμενα χρόνια. Διότι είναι πιο έξυπνοι απ'όσο νομίζεις. Δεν τα εφαρμόζουν όλα μονομιάς, διότι ξέρουν ότι θα προκαλέσουν αντίδραση. Τα εφαρμόζουν σταδιακά, προσπαθώντας στο ενδιάμεσο να σε πείσουν ότι όλα γίνονται για το καλό σου. 

Για το "καλό όλων μας" ξεκληρίζεται ο πρωτογενής τομέας. Εσκεμμένα, με σχέδιο, κι όχι τυχαία από αστάθμητους παράγοντες. Πολύ φοβάμαι ότι δεν το έχουν καταλάβει ακόμη οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και αν εσύ το καταλαβαίνεις, πλέον φοβάσαι να το παραδεχτείς δημόσια, για να μην σε πουν κι εσένα "ψεκασμένο" και "συνομωσιολόγο", ακόμη και τώρα που πλέον τα βλέπεις να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου. 

Και προσπαθούν να σε εμποδίσουν να μιλήσεις διότι όλα αυτά δεν είναι απλά μια προσχεδιασμένη καταστροφή για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους. Είναι καταστροφή για όλη την κοινωνία. Εϊναι καταδίκη για τα παιδιά σου. Και αυτό προκαλεί τρόμο...

 

Είναι δυσάρεστο λοιπόν να εμποδίζονται οι μετακινήσεις σου, και ορθώς δυσανασχετείς. 

ΟΜΩΣ, είναι πιο δυσάρεστο να σέρνουν εσένα και τα παιδιά σου σε μια αδιανόητη, παρανοϊκή δυστοπία. Μια δυστοπία που κάνει τα κείμενα του Όργουελ και του Χάξλεϋ να μοιάζουν με αστειάκια, μπροστά στην τρομακτική πραγματικότητα. 

Γι'αυτό ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ, τους πραγματικούς αγρότες, ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ.

Κ Φαρσαλινος

Έχει διαρραγεί το στρατόπεδο της Δύσης;

Έχει διαρραγεί το στρατόπεδο της Δύσης;

Ανέβηκε: 02/12/2025

Τελευταία ενημέρωση: 02/12/2025

Φώτης Τερζάκης

Η Ευρώπη μοιάζει με πατημένο σύκο στη διεθνή πολιτική σκηνή, ενόψει των «ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» ανάμεσα στον Τραμπ και τη Ρωσία για το Ουκρανικό.

Το μοιράζομαι:

Είναι σε δύσκολη θέση οι φωτισμένοι ευρωπαϊστές αυτής της χώρας -οι ίδιοι εκείνοι που πριν από λίγα χρόνια στην πλατεία Συντάγματος, με το κοκτέιλ στο αριστερό, δονούσαν τον αέρα με την ιαχή «Μένουμε Ευρώπη!»· και που ακόμα σήμερα στα κανάλια τους επιτίθενται, παραδείγματος χάριν, στον Βαρουφάκη γρυλίζοντας «Μας κλείσατε τις τράπεζες το 2015» και «Θέσατε σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας».

Μια μικρή σύγχυση τους έχει κάνει να λησμονήσουν ότι τις τράπεζες της Ελλάδας έκλεισε ο κύριος Ντράγκι, και ότι στη δεκαετία του 2010 η Ελλάδα δεν δέχθηκε επίθεση από τη Ρωσία, το Ιράν ή την Κίνα, ούτε καν από την Τουρκία, αλλ’ από τον Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία καυχιέται ακόμα ότι ανήκει -κι ας κλαψουρίζει για το αυξανόμενο χρέος της, για την αιμορραγία των πόρων και του ανθρώπινου δυναμικού της, για την τυφλότητα  των «εταίρων» απέναντι στο πρόβλημα μιας στρατιωτικής κατοχής (στην Κύπρο)… Αφού τουλάχιστον σώσανε τη «ευρωπαϊκή πορεία», δεν άξιζε μια μικρή θυσία;

Τώρα όμως το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια τους. Και ο λόγος είναι ότι η ίδια αυτή Ευρώπη «τους» μοιάζει με πατημένο σύκο στη διεθνή πολιτική σκηνή, ενόψει των «ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» ανάμεσα στον πρόεδρο Τραμπ και τη Ρωσία για το Ουκρανικό. Η «Δύση» στην οποία έδιναν γη και ύδωρ για ν’ ανήκουν μοιάζει σπασμένη σε δύο κομμάτια, καθώς ένας «ανισόρροπος Πρόεδρος» αλλάζει απότομα τα χαρτιά και πετάει έξω αυτούς τούς οποίους η χώρα του είχε προηγουμένως στρατεύσει σ’ έναν πόλεμο που είχε ώς έμμεσο στόχο τούς ίδιους, και που οι ίδιοι με αυτοκτονικό ζήλο ανέλαβαν ως δικό τους· και τώρα που η γραμμή του αφεντικού αλλάζει, δεν ξέρουν πώς να κατέβουν από το δέντρο που έχουν σκαρφαλώσει χωρίς να τσακίσουν τη ραχοκοκαλιά τους. Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα;

Και όμως συμβαίνουν… Αλλά τι πραγματικά είναι αυτό που συμβαίνει μένει ακόμα να γίνει κατανοητό· και για να γίνει κατανοητό χρειάζεται να ξηλώσει κανείς ένα ολόκληρο πέπλο εμφανειών που αναπαράγουν με ανοϊκή επιπολαιότητα οι διαμορφωτές της δημόσιας γνώμης σε αυτή τη χώρα, από την πολιτική της ηγεσία μέχρι τη τελευταία δημοσιογραφική ορντινάτσα, περνώντας από την κούφια «εμπειρογνωμοσύνη» των ακαδημαϊκών της και κάθε είδους προβεβλημένων think tankers ή διαθνοπολιτικών και στρατηγικών «αναλυτών». Είναι βέβαιον ότι ο πρόεδρος Τραμπ θέλει να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία; Είναι βέβαιον ότι οι Ευρωπαίοι νιώθουν απειλούμενοι από τη Ρωσία; Είναι βέβαιον ότι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό μπλοκ της Δύσης έχει διαρραγεί αμετάκλητα;

Ένας σίγουρος τρόπος για να μην αντιλαμβάνεται κάποιος τι συμβαίνει είναι να εστιάζει στην «ανισορροπία» ή την «αλλοπροσαλλοσύνη» του Τραμπ. Οι ιδιαιτερότητες -για να το πω ευγενικά- του προέδρου Τραμπ θα τον έκαναν ακατάλληλο για ηγέτη μιας ηγεμονικής χώρας στον πλανήτη εάν δεν συνηχούσαν με δομικά στοιχεία της πολιτικής της στην παρούσα συγκυρία. Ας ξεχάσουμε λοιπόν τον «πρόεδρο Τραμπ» και ας εστιάσουμε ευθέως στην πολιτική των ΗΠΑ που αυτός ενσαρκώνει με τις εγγενείς αντιφάσεις της. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω ιδιαίτερα, νομίζω, ότι ο αιματηρός πόλεμος στην Ουκρανία ήταν έργο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ· και ότι αποτελεί το τελευταίο, δραματικότερο επεισόδιο μιας μακρόχρονης στρατηγικής περίσφιξης της Ρωσίας με σκοπό την ανάσχεση και, ει δυνατόν, τον διαμελισμό της – στρατηγική που ξεκίνησε ήδη από τα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης με τη δημιουργία της πληγής του Αφγανιστάν στα πλευρά της, και συνεχίστηκε με την ίδια ακριβώς λογική μετά τη διαμόρφωση της Νέας Ρωσίας, με την υποκίνηση της αυτονομίας της Τσετσενίας, την πρόκληση των μικρών πολέμων της Αμπχαζίας και Νότιας Οσετίας στο έδαφος της Γεωργίας, και μια σειράς «έγχρωμων επαναστάσεων» σε όλη τη ζώνη που περιέβαλλε τα σύνορά της, από τον Καύκασο μέχρι τα Βαλκάνια. Ο στόχος αυτός ήταν επισήμως διακηρυγμένος από στρατηγικούς αναλυτές των ΗΠΑ ήδη από τη δεκαετία του 1990, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.¹

Στην περίπτωση της Ουκρανίας ωστόσο υπήρχε κι ένας δεύτερος, λιγότερο απερίφραστα διακηρυγμένος, στόχος: να ανακοπεί η ενεργειακή, οικονομική και προοπτικώς πολιτική συνεργασία ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δυτική Ευρώπη, ιδίως τη Γερμανία. Γιατί; Διότι αυτή η συνεργασία Γερμανίας-Ρωσίας, που λειτουργούσε ακόμη και στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, είχε αποφασιστική συμβολή στην οικονομική μεγέθυνση της Γερμανίας σε σημείο που να την καθιστά ανταγωνιστή των ίδιων των ΗΠΑ· και η προοπτική μιας βαθύτερης ενοποίησης Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας -δυνατότητα την οποία ευνοεί η εδαφική συνέχεια -θα σήμαινε την ανάδυση ενός πανίσχυρου γεωπολιτικού μπλοκ που ήταν αληθινός εφιάλτης για τις ΗΠΑ (αλλά και για το στρατηγικό alter ego τους, την Βρετανία).

Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ένα αμερικανικό σχέδιο για την εδραίωση της ηγεμονίας των ΗΠΑ απέναντι στο ανταγωνιστικό Σοβιετικό μπλοκ. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, ανατέθηκε στους δύο νικημένους αντιπάλους του πολέμου, τη Γερμανία και την Ιαπωνία, ένας προνομιακός ρόλος στυλοβατών της Αμερικανικής Τάξης (οικονομικής και πολιτικής) στο Δυτικό και το Ανατολικό ημισφαίριο αντίστοιχα. Ενισχύθηκαν οι κατεστραμμένες οικονομίες τους και οι χώρες προσαρτήθηκαν πλήρως στο Αμερικανικό Σύστημα Ασφαλείας, υπό τον όρον ότι δεν θα διαθέτουν δική τους στρατιωτική δύναμη και τα νομίσματά τους θα είναι προσδεδεμένα στο αμερικανικό δολάριο, απορροφώντας την πληθωριστικές πιέσεις που δεχόταν αυτό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν το ευρύτερο σύστημα στο τιμόνι του οποίου τοποθετήθηκε η Γερμανία, και η νομισματική ζώνη του ευρώ έγινε η επέκταση του γερμανικού μάρκου. Στο ίδιο πλαίσιο, δημιουργήθηκε ένα οικονομικό σύστημα ρυθμιζόμενο από όργανα που συστάθηκαν στο Μπρέτον Γουντς κι ένα σύστημα «Διεθνούς Δικαίου» υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στον βαθμό που οι ΗΠΑ ήταν βέβαιες πως τα είχαν υπό τον έλεγχό τους. 

Ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα κοστίζει (όπως μπορούσε να μαρτυρήσει η Αγγλία, πρώτη δημιουργός ένας τέτοιου παγκόσμιου συστήματος στον δέκατο ένατο αιώνα). Είναι η εγγενής αντίφαση τέτοιων συστημάτων, που αναδύεται όταν από ένα σημείο και ύστερα  εκμετάλλευση και κυριαρχία αρχίζουν ν’ αποκλίνουν – όταν το κόστος διατήρησης ενός γιγαντιαίου στρατιωτικού και διοικητικού μηχανισμού, με όλο το πλέγμα των τεχνικών υποδομών του, υπερσκελίζει την αποσπώμενη υπεραξία μέσω της εκμετάλλευσης, πόρων, εργατικής δύναμης και αγορών. Και αυτή η στιγμή ήρθε για τις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Τότε άρχισαν να διαλύουν το παγκόσμιο σύστημα που οι ίδιες είχαν δημιουργήσει, πρώτα σε οικονομικό επίπεδο, με χρηματοοικονομικούς χειρισμούς (τους οποίους δεν χρειάζεται ν’ αναλύσουμε περαιτέρω εδώ)· και όταν οι ίδιοι οι «σύμμαχοί» τους, οι οποίοι επωφελήθηκαν από τη στρατιωτική απαλλαγή για να διοχετεύσουν τους πόρους τους στη βιομηχανική ανάπτυξη, άρχιζαν να ισχυροποιούνται σε βαθμό που από υποτελείς μπορούσαν να καταστούν ανταγωνιστές, οι ΗΠΑ δεν είχαν ενδοιασμό να τους πλήξουν μετωπικά. Αυτό έκαναν με την Ιαπωνία στις αρχές της δεκαετίας του ’90, και αυτό κάνουν εδώ και πάνω από μια δεκαετία με τη Γερμανία (και κατ’  επέκτασιν την Ευρώπη). Από τη στιγμή δε που η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ κλονίζεται συνολικά λόγω της ανόδου νέων, μη ελεγχόμενων ανταγωνιστών (όπως η Κίνα, η Ρωσία κι ένας εν εξελίξει συνασπισμός του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου που περιλαμβάνει τους BRICS, τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης και αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής), διαλύουν και το ίδιο το σύστημα του «διεθνούς δικαίου», του οποίου ο έλεγχος μοιάζει να φεύγει από τα χέρια τους, με μονόπλευρες, ανεξέλεγκτες και απονενοημένα ωμές δράσεις. Ο θηριώδης ανορθολογισμός της σημερινής γεωπολιτικής των ΗΠΑ – που είναι βολικό να χρεώνουμε στον Τραμπ – είναι μάλλον η υπογραφή μιας ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας σε αποδρομή.

Ποιος ο ρόλος των εν λόγω συμμάχων (που ονομάζουμε συλλογικά «Δύση»²) σε αυτόν πόλεμο κατά της ανθρωπότητας που μοιάζουν να έχουν εξαπολύσει τούτη τη στιγμή οι ΗΠΑ; Μπορεί κανείς να κοιτάξει ένα-ένα τα θερμότερα μέτωπα. Στο Ιράν, συμμετέχουν πλήρως στον παράνομο και τερατωδώς αυθαίρετο οικονομικό αποκλεισμό που αποκαλείται «κυρώσεις», εμπλέκονται στον κατασκοπευτικό ρόλο της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας και τροφοδοτούν με λογισμικό και όπλα τις εγκληματικές επιθέσεις εναντίον της χώρας με επιχειρησιακό βραχίονα το Ισραήλ. Στη Συρία, συνεργάστηκαν πάλι με το Ισραήλ, όσο και με την Τουρκία, για την από δεκαετίες επιδιωκόμενη διάλυση της χώρας, και υποδέχθηκαν σαν τιμητικό σύμμαχο τον ηγέτη μιας σαλαφιστικής οργάνωσης που οι ίδιοι επικήρυσσαν μέχρι χθες ως εγκληματία (αλλά είναι κοινό μυστικό ότι ελεγχόταν από τις υπηρεσίες των ΗΠΑ μετά τη διάλυση του Ιράκ). Με τις ίδιες δυνάμεις συνεργάστηκαν και συνεργάζονται, άλλωστε, σε όλη τη ζώνη από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια για την πολιορκία της Ρωσίας και του Ιράν (και ανατολικότερα στην Κεντρική Ασία για την ανάσχεση της Κίνας), άλλοτε κινητοποιώντας «πρόθυμες» δυνάμεις και άλλοτε ακυρώνοντας εκλογές όταν δεν φέρνουν το «σωστό» αποτέλεσμα.

Στην Παλαιστίνη, συνήργησαν άμεσα στη φρικτότερη γενοκτονία που έχουμε δει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και συντάχθηκαν πίσω από το αποκαλούμενο «ειρηνευτικό σχέδιο» του προέδρου Τραμπ στην οπερέτα του Σαρμ ελ-Σέιχ· ένα σχέδιο διάσωσης του Ισραήλ, στην πραγματικότητα, από τις οπισθοκρουστικές συνέπειες του φονικού του αμόκ, ώστε να ανακοπεί η διογκούμενη διεθνής κατακραυγή που εξέθετε και τις ίδιες (παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες που έκαναν για να την φιμώσουν στο εσωτερικό τους). Η προσχηματική τους αναγνώριση ενός «παλαιστινιακού κράτους» δεν είναι μόνο ένας ελιγμός που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο για το Ισραήλ, το οποίο εξακολουθεί να δολοφονεί ανεμπόδιστο στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και στον Λίβανο και να επεκτείνει την κατοχή του σε συριακά εδάφη· είναι προπαντός ένα δόλωμα για το σχέδιο που εξυφαίνεται (κι επικύρωσε προσφάτως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με την αποχή Κίνας και Ρωσίας), τη δημιουργία μιας αποικιακού τύπου διοίκησης των παλαιστινιακών περιοχών από τις ευρωαμερικανικές δυνάμεις, που επαναφέρει σκανδαλωδώς στο προσκήνιο έως κι έναν εγκληματία πολέμου όπως ο Τόνι Μπλερ. Στη Λατινική Αμερική, προνομιακό πεδίο επίδειξης της στρατιωτικής κτηνωδίας των ΗΠΑ, υποστήριξαν με ζήλο κάθε μεθόδευση του ιμπεριαλιστικού κέντρου, με τελευταίο στιγμιότυπο σήμερα την πολιορκία της Βενεζουέλας: συνήργησαν στην κλοπή των αποθεμάτων χρυσού της χώρας που ήταν κατατεθειμένα σε βρετανικές τράπεζες ονομάζοντας τη ληστεία «κυρώσεις» (με τον ίδιον ακριβώς τρόπο που επί δεκαετίες στραγγαλίζουν την Κούβα, και οιαδήποτε μικρή χώρα αντιστέκεται στην επιβολή τους) και, για ν’ αγγίξει το θράσος τα όρια του ανείπωτου, την ώρα που ο Αμερικανικός στόλος απειλεί τις ακτές της Βενεζουέλας δολοφονώντας εν ψυχρώ αθώους ψαράδες, με όργανο τη Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών αποδίδουν το Νόμπελ Ειρήνης σε μια εκπρόσωπο της «αντιπολίτευσης» που εκλιπαρεί τις ΗΠΑ να βομβαρδίσουν τη χώρα της!

Τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει στο ήθος και τη στρατηγική των ΗΠΑ επί προεδρίας Τραμπ, εκτός από την ρητορική· και όλος ο ιμπεριαλιστικός αστερισμός της Δύσης παραμένει προσδεδεμένος στην ηγεσία των ΗΠΑ όσο πάντα. Το μόνο που έχει μπερδέψει την τρέχουσα δημοσιότητα είναι η ρήξη γραμμών που διαφαίνεται, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αναφορικά με το νέο «ειρηνευτικό σχέδιο» του Προέδρου Τραμπ για την Ουκρανία. Στα σύνορα της Ευρώπης μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια ένας απίστευτα αιματηρός πόλεμος, με πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς, και η «ήπειρος της ειρήνης», η Ευρώπη, ζητάει με λύσσα να συνεχιστεί, ενώ η νέα αμερικανική ηγεσία διακηρύσσει πως θέλει ν’ απεμπλακεί αλλά εμποδίζεται από τους Ευρωπαίους. Γιατί θέλει να απεμπλακεί, και με ποιους ακριβώς όρους; Οι ΗΠΑ γνωρίζουν καλά πως ο πόλεμος ήταν δικός τους (δια στόματος Ρούμπιο χαρακτήρισαν την Ουκρανία «proxy»)  και ότι στο πεδίο έχει κριθεί εναντίον τους· η μοίρα της Ουκρανίας είναι όντως θλιβερή, αλλ’ αυτό είναι η διαχρονική τιμωρία όλων όσοι εμπιστεύθηκαν ποτέ τις ΗΠΑ και συνέδεσαν το μέλλον τους με τα αμερικανικά συμφέροντα (και η καμπάνα χτυπάει, δεν χρειάζεται να το πω, εξίσου γι’ Αθήνα και Λευκωσία). Οι ΗΠΑ αναζητούν προφανώς τρόπο να αποχωρήσουν χωρίς να χρεωθούν φανερά μια ήττα που θα κλόνιζε το κύρος τους και το κύρος του ΝΑΤΟ στα μάτια «συμμάχων» και ανταγωνιστών, που επιπλέον θα προκαλούσε μοιραίους τριγμούς στο εσωτερικό τους, αποκομίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερα δευτερεύοντα οφέλη. Διευκολύνεται άλλωστε αυτό από το γεγονός ότι ο δεύτερος από τους αρχικούς στόχους του πολέμου, η καταστροφή μιας συνεργασίας Ευρώπης-Ρωσίας, έχει επιτευχθεί προς όφελός τους: το φαραωνικό σχέδιο αντικατάστασης του φτηνού ρωσικού αερίου για τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης με το ακριβό αμερικανικό LNG (υγροποιημένο σχιστολιθικό αέριο) τρέπει αποφασιστικά το ισοζύγιο πληρωμών υπέρ τους· το ίδιο και οι πωλήσεις όπλων στην Ευρώπη για την συνέχιση του πολέμου. Η ευκαιρία που τους δίνεται είναι μόνο να ξεφορτωθούν το κόστος της στρατιωτικής κάλυψης της Ευρώπης, εις βάρος τής ίδιας, ενόψει της επιδεινούμενης οικονομικής τους θέσης στον παγκόσμιο συσχετισμό. Και τα δύο αυτά όμως σημαίνουν πως είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ να συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, όχι το αντίθετο. Η αλλοπροσαλλοσύνη των τακτικών της κυβέρνησης Τραμπ εξηγείται μόνο από αυτή την περίπλοκη στρατηγική, που έχει στόχο τη διαιώνιση ενός πολέμου για χάρη των ΗΠΑ με χρέωση των συνεπειών στους «συμμάχους» τους (κι εναλλακτικά, εάν μια αιφνίδια κατάρρευση του μετώπου παρ’ ελπίδα τον σταματήσει, τη δυνατότητα μιας επικερδούς συνεργασίας, στο μέτρο του εφικτού, με τον νικητή).

Ο πιο δυσεξήγητος παράγοντας σε αυτή την ιστορία είναι η στάση των ίδιων των Ευρωπαίων. Όντας οι ίδιοι το δεύτερο θύμα αυτού του πολέμου μετά την Ουκρανία, πλειοδοτούν σε πολεμικό τυχοδιωκτισμό και σέρνουν ολόκληρη την ήπειρο στην πιο επικίνδυνη θέση που έχει βρεθεί από τις παραμονές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Γιατί; Από τα χείλη των ιθυνόντων της ακούμε απίστευτης γελοιότητας επιχειρήματα, όπως  «Απειλείται ένα κυρίαρχο κράτος» (η Ουκρανία) και «δεν γίνεται να επιβραβευτεί ο επιτιθέμενος»: αλήθεια, μόνο η Ουκρανία είναι «κυρίαρχο κράτος», όχι ας πούμε η Βενεζουέλα ή ο Λίβανος ή η Λιβύη; Και ποιος παραβίασε την «κυριαρχία» της Ουκρανίας, η Ρωσία με τη στρατιωτική επιχείρηση διάσωσης του πληττόμενου ρωσικού και ρωσόφωνου πληθυσμού ή οι ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος του 2014, ο κος Πάιατ και η κα Νούλαντ; Ποιος είναι ακριβώς ο επιτιθέμενος στην Ουκρανία, η οποία εμποδίστηκε επανειλημμένα να έρθει σε ειρηνική διευθέτηση με τη Ρωσία, όπως από τον κο Μπόρις Τζόνσον στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 2022; «Δεν είναι δεκτή αλλαγή συνόρων στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», διαρρηγνύει τα ιμάτιά της η Προέδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν: έχει ξεχάσει προφανώς τη Γιουγκοσλαβία και τον ρόλο της χώρας της στο βαλκανικό δράμα της δεκαετίας τού ’90… Φτάσαμε ώς και ν’ ακούσουμε από τον θλιβερό υπουργό άμυνας της χώρας στην οποία έχουμε την ατυχία να ζούμε «Είμαστε με τον αδύνατο»: αλήθεια κε Δένδια, όπως ακριβώς είσαστε και στην Παλαιστίνη; 

Ό,τι κι αν καταλογίσει κανείς στους ευρωπαίους ηγέτες, δύσκολα μπορεί να πειστεί ότι είναι τόσο απύθμενα ηλίθιοι ώστε να πιστεύουν πως η Ρωσία διεκδικεί… έδαφος. Κανείς προφανώς δεν πιστεύει, ούτε έχει την παραμικρή ένδειξη για να σκεφτεί, ότι η Ρωσία απειλεί με οιονδήποτε τρόπο την Ευρώπη. Ίσως μόνο σε κάποιον βαθμό οι Βαλτικές χώρες, επειδή ακριβώς κάνουν κάτι που έκανε, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, η Ουκρανία του Ζελένσκι: τσαλαπατούν εκδικητικά τα δικαιώματα των ρωσόφωνων  πολιτών τους και τους καθιστούν μειονότητα υπό διωγμόν.³ Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και την Πολωνία, υποκινούμενη όχι από παροντικούς φόβους αλλ’ από ένα ρεβανσιστικό αίσθημα που έχει βαθιές ιστορικές ρίζες (και δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε εδώ). Τότε τι είναι αυτό που ωθεί στον πολεμικό παροξυσμό ηγετίσκους όπως ο Μερτζ, ο Μακρόν, ο Στάρμερ και η γραφειοκρατική ολιγαρχία των Βρυξελλών;

Οι λόγοι είναι σύνθετοι, και για να τους καταλάβει κανείς δεν αρκεί η γεωπολιτική ανάλυση. Χρειάζεται επιπλέον μια κατανόηση της δυναμικής του παγκόσμιου καπιταλισμού, ιδίως στη δυτική εκδοχή του, και η ικανότητα διαπλοκής των γεωπολιτικών με τις κοινωνικοοικονομικές αναλύσεις στους περίπλοκους δεσμούς τους. Εν πρώτοις, να καταλάβουμε ότι η διαφαινόμενη απόκλιση γραμμών δεν είναι απλώς ανάμεσα στην «Ευρώπη» και τις «ΗΠΑ»: απηχεί μιαν αμηχανία και σύγκρουση στρατηγικών μέσα στους ίδιους τους ιθύνοντες κύκλους των ΗΠΑ, ανάμεσα στην ανάγκη ν’ αποσυρθούν από μια ήττα χωρίς να επωμιστούν την εικόνα του ηττημένου, από τη μία πλευρά, και τη συνειδητοποίηση των συνεπειών που θα έχει για την Αυτοκρατορία μια στρατηγική αναδίπλωση πολύ μεγαλύτερη από εκείνες του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, από την άλλη. Ευρωπαίοι ηγέτες όπως οι προαναφερθέντες συνδέουν τη μοίρα τους με τη μερίδα των αμερικανικών ελίτ που δεν ελέγχουν αυτή τη στιγμή απολύτως την κυβέρνηση, έχοντας ενδοιασμούς για την αποτελεσματικότητα των χειρισμών της, και μια υπερίσχυση της φερόμενης ως «γραμμής Τραμπ» προβλέπουν ότι θα πιστωθεί στην πλευρά των δικών τους αντιπάλων που ήδη πολιορκούν τις επισφαλείς κυβερνήσεις τους: ακροδεξιές δυνάμεις όπως του Φάρατζ στη Βρετανία, της Λεπέν στη Γαλλία, του AfD στη Γερμανία… Ακριβέστερα, δηλαδή, διαφαίνεται μια απόκλιση στρατηγικών ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερη δεξιά κι εθνικιστική ακροδεξιά, για να το πούμε έτσι, που ρηγματώνει ολόκληρο το ιμπεριαλιστικό σύστημα της Δύσης (μετά την αυτοεξάλειψη μιας επαναστατικής Αριστεράς) και είναι σύμπτωμα των εσωτερικών του αντιφάσεων και αδιεξόδων.

Οι αντιφάσεις αυτές είναι ακριβώς αντιφάσεις του παραγωγικού μοντέλου που συνιστά την ουσία του όρου «Δύση», του καπιταλισμού στο στάδιο της χρηματοπιστωτικής  του μετάλλαξης.⁴ Συνέπειά του είναι μια βαθιά και ανακυκλούμενη κρίση που από το 2008 έχει λάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας, για την έξοδο από την οποία έχουν γίνει αλλεπάλληλες (αποτυχημένες) απόπειρες: οι «υγειονομικές απειλές» και τα προτεινόμενα βιοτεχνολογικά εργαλεία, η «κλιματική κρίση» και λεγόμενη «πράσινη μετάβαση», και τώρα η αναγγελθείσα πολεμική οικονομία, είναι απεγνωσμένοι σχεδιασμοί για την αναθέρμανση διαδικασιών συσσώρευσης που υπόσχονται ανανεωμένη κερδοφορία – η οποία στραγγίζεται όπως το νερό στο πιθάρι των Δαναΐδων όσο πιο εικονικές γίνονται οι ροές των κεφαλαίων (και σε όσο λιγότερα χέρια συγκεντρώνεται η προαγορασμένη ισχύς). Ακούμε τους κήρυκες της σφαγής σήμερα να λένε ότι πρέπει να περικόψουμε ακόμη περισσότερες τις κοινωνικές δαπάνες προκειμένου η Ευρώπη να εξασφαλίσει την άμυνά της απέναντι στη ρωσική απειλή. Το νόημα είναι το αντίστροφο: πρέπει «να εξασφαλίσουμε την άμυνα της Ευρώπης απέναντι στη ρωσική απειλή» ακριβώς για να περικόψουμε κι άλλο τις κοινωνικές δαπάνες – διότι η επιζητούμενη συσσώρευση και κερδοφορία δεν μπορεί να εξασφαλιστεί αλλιώς. Κάποιοι είπαν ότι είναι ένας τρόπος να αναπληρώσουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες την καταστροφή που υπέστησαν από την ίδια την πολεμική ευθυγράμμισή τους με τις ΗΠΑ· άλλοι σκέφτηκαν ότι αγοράζοντας οι ευρωπαίοι συμβόλαια, φυσικό αέριο και αμερικανικά όπλα (διότι το όνειρο της δικής τους πολεμικής βιομηχανίας απέχει απείρως από την πραγμάτωσή του) εξευμενίζουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ ώστε να μην τους επιβάλει ακόμη πιο δυσβάσταχτους εμπορικούς δασμούς. Όλα μπορεί να ισχύουν σε κάποιο μέτρο, διότι οι αποφάσεις είναι, όπως λέμε, υπερπροσδιορισμένες· πρέπει ωστόσο να καταλάβουμε ότι ακόμη και φαινομενικά καιροσκοπικές επιλογές υπακούουν σε μια βαθύτερη, δομική λογική: το ότι δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς να γεννά πόλεμο και ανακυκλούμενη καταστροφή, και ότι, όταν οι δυνατότητες επέκτασης έχουν εξαντληθεί, είναι καταδικασμένος αυτός να κανιβαλίζει τις ίδιες του τις σάρκες. 

Πρέπει επίσης να συνυπολογίσουμε τον προληπτικά κατασταλτικό χαρακτήρα που έχει η καλλιέργεια ενός αισθήματος πολεμικού τρόμου (όπως και υγειονομικού, περιβαλλοντικού, κτλ.) απέναντι στη διογκούμενη αγανάκτηση και ανέχεια που σιγοβράζει σε όλο και μεγαλύτερες μάζες του δυτικού κόσμου – αγανάκτηση και ανέχεια που, αναμφίβολα, κυοφορούν σεισμικές αναταράξεις για τις ιθύνουσες ελίτ. Μοιάζει σαν οι κυρίαρχες καπιταλιστικές τάξεις, ενόψει της πολλαπλή κρίσης του κόσμου που ακόμα ελέγχουν, να στρέφουν τα μάτια στη συνταγή της δεκαετίας του ’30 για τη διπλή ανάσχεση του οικονομικού κραχ και της εργατικής απειλής. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι ίδιες: όσο από τη μία πλευρά δεν υπάρχει ένα οργανωμένο και μαζικό λαϊκό κίνημα να τις πολεμήσει αποτελεσματικά, άλλο τόσο, από την άλλη, έχουν χάσει την παραγωγική και πληθυσμιακή βάση (η Ευρώπη οπωσδήποτε, αλλά σε αυξανόμενο βαθμό και οι ΗΠΑ) που θα επέτρεπε την πολεμική λύση στο πρόβλημά τους.

Στον ορίζοντα έχουν προβάλει άλλου είδους αντίπαλοι που, αν και η ακριβής φύση τους παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστη, κατατρίβουν αργά αλλά σταθερά την παραδεδομένη τους ισχύ. Αυτό αναμφίβολα θέτει σε θανάσιμη διακινδύνευση τον κόσμο μας – αλλά δίνει σε όλους εμάς, όσοι δεν έχουμε συνθηκολογήσει με την καπιταλιστική δυστοπία, ένα νέο περιθώριο δράσης που ίσως μπορούμε να εκμεταλλευθούμε πριν είναι πολύ αργά.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Διατυπώνεται ρητά από τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκυ στο βιβλίο του Η μεγάλη σκακιέρα του (1997) κι επαναλαμβάνεται στο επιτελικό «Σχέδιο για τον Αμερικανικό Αιώνα» (1999), τη χρονιά ακριβώς που αρχίζει η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς (επί Προέδρου Κλίντον και κας Μάργκαρετ Ολμπράιτ), παραβαίνοντας την υπόσχεση που είχε δοθεί δέκα χρόνια νωρίτερα στον Γκορμπατζώφ στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων που οδήγησαν στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. 

2. Για λόγους σαφήνειας, ας πω ακόμα μία φορά τι περιλαμβάνει αυτός ο όρος, που η σημασία του δεν είναι γεωγραφική αλλά γεωπολιτική. Είναι ο στρατηγικός άξονας των (αλληλεπικαλυπτόμενων) συνασπισμών που απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των πόρων του πλανήτη, με ένοπλο τοποτηρητή των συμφερόντων τους τις ΗΠΑ: ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Αγγλοσαξωνικές χώρες (τα λεγόμενα στη γλώσσα των μυστικών υπηρεσιών «five eyes»: ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία), Ισραήλ και οι  G7 (ώστε να περιληφθεί και η Ιαπωνία).

3. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, βλέπω σε βίντεο την κα Κάγια Κάλας, εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να λέει από άμβωνος: «Τα τελευταία 100 χρόνια η Ρωσία έχει επιτεθεί σε περισσότερες από 19 χώρες, σε ορισμένες από τις οποίες έως και 3 ή 4 φορές. Καμία από αυτές δεν έχει επιτεθεί ποτέ στη Ρωσία». Περιλαμβάνει ασφαλώς στις χώρες-θύματα και τη ναζιστική Γερμανία…! Ο βαθύτερα αντικομμουνιστικός πυρήνας του ευρωπαϊκού αντι-ρωσισμού (και ανεξαρτήτως του τι είναι η σημερινή Ρωσία) δύσκολα κρύβεται· στη δε ζώνη της Ουκρανίας, Πολωνίας και Βαλτικών χωρών φυσάει ένας απροσχημάτιστα φιλοναζιστικός αέρας. Η ίδια αυτή κυρία και η χώρα της, η Εσθονία, πριν από λίγους μήνες πάσχιζε να χαρακτηρίσει ως ήρωες και να τιμήσει με μετάλλια ανδρείας τα τάγματα των εσθονών SS που πολέμησαν κατά της Σοβιετικής Ένωσης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

4. Για τη φύση αυτού του τελευταίου μοντέλου καπιταλισμού, που συνυφάνθηκε με τη λεγόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και τη γενίκευση του αυτοματισμού στην παραγωγή (την ιδεολογία τού οποίου συνήθως περιγράφει ο όρος «νεοφιλελευθερισμός»), βλ. Φώτης Τερζάκης  & Νίκος Προγούλης, Η ανάδυση της εικόνας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού (Α/συνέχεια: Αθήνα 2017).

#Διαπραγματεύσεις
#Ευρωπαϊκή Ένωση#ΗΠΑ

Το μοιράζομαι:

Φώτης Τερζάκης

Ο Φώτης Τερζάκης είναι συγγραφέας, μεταφραστής και εκδότης.

Το μεγάλο τζογάρισμα πάνω στον πόλεμο