Τέταρτο Συνέδριο Κομμουνιστικης Διεθνής Τροτσκυ για το Γαλλικό Ζήτημα Μασονια Μερος 2

Λέον Τρότσκι
Τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Πολιτικό ψήφισμα για το Γαλλικό Ζήτημα

Η κρίση στο κόμμα και ο ρόλος των παρατάξεων

Το τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς σημειώνει ότι η εξέλιξη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας από τον κοινοβουλευτικό σοσιαλισμό στον επαναστατικό κομμουνισμό έχει προχωρήσει εξαιρετικά αργά. Η εξήγηση για αυτό σίγουρα δεν βρίσκεται αποκλειστικά στις αντικειμενικές συνθήκες, τις παραδόσεις, την εθνική ψυχολογία των εργαζομένων και ούτω καθεξής. Μάλλον οφείλεται πάνω απ ' όλα στην άμεση και μερικές φορές εξαιρετικά επίμονη αντίσταση των μη κομμουνιστικών δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν να είναι πολύ ισχυρές στους ηγετικούς κύκλους του κόμματος και ιδιαίτερα στο κέντρο, την παράταξη που κατέχει κυρίως την ηγεσία του κόμματος από το συνέδριο του Τουρ [1920].

Η κύρια αιτία της παρούσας οξείας κρίσης στο κόμμα έγκειται στις αναποφάσιστες, ταλαντευόμενες και διασταλτικές πολιτικές των ηγετικών δυνάμεων στο Κέντρο. Αντιμέτωποι με τις επείγουσες ανάγκες της κομματικής οργάνωσης, προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να δημιουργήσουν μια κάλυψη για την πολιτική τους,ενός άμεσου σαμποτάζ σχετικά με το συνδικαλιστικό ζήτημα, το ενιαίο μέτωπο, την κομματική οργάνωση και ούτω καθεξής. Ο χρόνος που κέρδισαν με αυτόν τον τρόπο οι ηγετικές δυνάμεις στο Κέντρο ήταν χαμένος χρόνος για την επαναστατική ανάπτυξη του γαλλικού προλεταριάτου.

Αυτό πρέπει να διορθωθεί άμεσα και με οποιοδήποτε κόστος.

Το συνέδριο απορρίπτει κάθε σκέψη διάσπασης, η οποία δεν δικαιολογείται από τίποτα στην κατάσταση του κόμματος. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του κόμματος είναι ειλικρινά και βαθιά αφοσιωμένη στην υπόθεση του κομμουνισμού. Μόνο η έλλειψη σαφήνειας όσον αφορά τα κομματικά δόγματα και η έλλειψη αυτοπεποίθησης επέτρεψαν στις συντηρητικές, κεντρώες και μισοκεντρικές δυνάμεις του να προκαλέσουν μεγάλη σύγχυση και να δημιουργήσουν φατρίες. Μια αποφασιστική, επίμονη προσπάθεια του κόμματος στο σύνολό του να αποσαφηνίσει την ουσία των αμφισβητούμενων ζητημάτων θα κερδίσει τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του, και πάνω απ ' όλα της προλεταριακής βάσης του, στις αποφάσεις αυτού του συνεδρίου. Υπάρχουν επίσης δυνάμεις που, ενώ είναι μέλη του κόμματος, είναι επίσης δεμένες με τα ήθη και τα έθιμα της αστικής κοινωνίας από ολόκληρο τον τρόπο σκέψης και ζωής τους, και που δεν μπορούν να κατανοήσουν την πραγματική προλεταριακή πολιτική και δεν μπορούν να υποταχθούν στην επαναστατική πειθαρχία. Ο καθαρισμός του κόμματος από τέτοιες δυνάμεις είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκαμψη, την εδραίωση και την ικανότητά του για δράση.

Η Κομμουνιστική πρωτοπορία της εργατικής τάξης έχει ανάγκη, φυσικά, για διανοούμενους που φέρνουν στην οργάνωση τις θεωρητικές τους γνώσεις και τις αγωνιστικές και λογοτεχνικές τους ικανότητες.
Αλλά υπάρχει μια προϋπόθεση: Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να τα σπάσουν πλήρως και οριστικά με τα ήθη και τα έθιμα του αστικού περιβάλλοντος. Πρέπει να κάψουν όλες τις γέφυρες που τους συνδέουν με το στρατόπεδο από το οποίο έχουν έρθει. Δεν πρέπει να απαιτούν εξαιρέσεις και προνόμια για τον εαυτό τους, αλλά να υποτάσσονται στην κομματική πειθαρχία όπως κάθε μαχητής στις τάξεις του Κομμουνισμού.

Οι διανοούμενοι, τόσο πολυάριθμοι στη Γαλλία, που έχουν ενταχθεί στο κόμμα ως ερασιτέχνες ή καριερίστες, όχι μόνο κάνουν μεγάλη ζημιά στο κόμμα αλλά και διαστρεβλώνουν την επαναστατική του εμφάνιση, απαξιώνοντάς το στα μάτια των προλεταριακών μαζών και εμποδίζοντάς το να κερδίσει την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης. Το κόμμα πρέπει να απελευθερωθεί από τέτοιες δυνάμεις, ανεξάρτητα από το κόστος, και πρέπει να κρατήσει τις πόρτες του κλειστές.

Το συνέδριο δίνει εντολή στην εκτελεστική εξουσία να παρακολουθεί προσεκτικά την εσωτερική ζωή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας και, στηριζόμενη στην αναμφισβήτητα επαναστατική και προλεταριακή πλειοψηφία, να απελευθερώσει το κόμμα από την επιρροή των δυνάμεων που προκάλεσαν αυτήν την κρίση εναντίον τους στο μέλλον. Αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα με την επανεγγραφή των μελών του κόμματος υπό την καθοδήγηση μιας ειδικής επιτροπής εργατών άψογης Κομμουνιστικής ηθικής.

Η εκτελεστική εξουσία προσπάθησε να μειώσει τον οργανωτικό αντίκτυπο της κρίσης συγκροτώντας τα ηγετικά όργανα του κόμματος στη βάση της ισοτιμίας μεταξύ των δύο κύριων ρευμάτων, του κέντρου και της Αριστεράς. Το συνέδριο σημειώνει ότι αυτή η προσπάθεια ματαιώθηκε από το κέντρο, υπό την αδιαμφισβήτητη επιρροή των πιο συντηρητικών στοιχείων του. Πάντα κερδίζουν το πάνω χέρι στο Κέντρο κάθε φορά που αντιπαρατίθεται προς τα αριστερά.
Το Συνέδριο θεωρεί απαραίτητο να εξηγήσει σε όλα τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας ότι οι προσπάθειες της Εκτελεστικής Εξουσίας που κατευθύνθηκαν προς την επίτευξη προσωρινής συμφωνίας μεταξύ των κύριων φατριών είχαν ως στόχο να διευκολύνουν το έργο του συνεδρίου του Παρισιού. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν παραβίαση των αδιαμφισβήτητων δικαιωμάτων του συνεδρίου ως ανώτατου οργάνου στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας.

Το Συνέδριο θεωρεί απαραίτητο να σημειωθεί ότι η Αριστερά, ανεξάρτητα από τα μεμονωμένα λάθη που μπορεί να έχει διαπράξει, προσπάθησε κυρίως να εφαρμόσει τις πολιτικές της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Παρισιού. Η αριστερά πήρε σωστή θέση στα πιο σημαντικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το επαναστατικό κίνημα – το ενιαίο μέτωπο και το συνδικαλιστικό κίνημα – σε αντίθεση με τις θέσεις του κέντρου και της ομάδας του Συντρόφου Πωλ Ρεϊνώ (Paul Reynaud) που υποστήριξε δυνατά τον οικονομικό φιλελευθερισμό.

Το συνέδριο καλεί επειγόντως όλες τις πραγματικά επαναστατικές, πραγματικά προλεταριακές δυνάμεις στην κεντρική παράταξη – την αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία στις γραμμές της-να σταματήσουν την αντιπολίτευση από τις συντηρητικές δυνάμεις και να ενωθούν με την Αριστερά σε κοινή προσπάθεια. Το ίδιο ισχύει και για την τρίτη μεγαλύτερη παράταξη, η οποία διεξήγαγε έναν ιδιαίτερα έντονο και σαφώς λανθασμένο αγώνα ενάντια στην πολιτική του ενιαίου μετώπου.
Η άκρα αριστερή πτέρυγα
Με την εξάλειψη της ομοσπονδιακής δομής της οργάνωσής της, η Ομοσπονδία του Σηκουάνα απέρριψε σαφώς λανθασμένη θέση της λεγόμενης ακραίας αριστερής πτέρυγας. Αυτό το ρεύμα, εκπροσωπούμενο από τους συντρόφους Χάιν και Λαβέρν, θεώρησε ωστόσο επιτρεπτό να δώσει στον πολίτη Ντελπλάνκ μια επιτακτική εντολή, υποχρεώνοντάς τον να απέχει από την ψηφοφορία για όλα τα ζητήματα και να μην δέχεται καμία αποστολή. Μια τέτοια συμπεριφορά από τον προαναφερθέντα εκπρόσωπο της ακροαριστερής πτέρυγας δείχνει ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα για το νόημα και την ουσία της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Οι αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού πάνω στις οποίες βασίζεται η οργάνωσή μας αποκλείουν εντελώς τη δυνατότητα επιτακτικής εντολής, είτε σε περιφερειακά, εθνικά, είτε σε διεθνή συνέδρια. Ένα συνέδριο έχει νόημα μόνο στο βαθμό που οι συλλογικές αποφάσεις της οργάνωσης – τοπικές, εθνικές ή διεθνείς – λαμβάνονται μέσω της ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων και με ελεύθερη απόφαση όλων των Αντιπροσώπων. Προφανώς, οι συζητήσεις και η ανταλλαγή εμπειριών και επιχειρημάτων στα συνέδρια θα στερούνταν νοήματος εάν οι εκπρόσωποι δεσμεύονταν εκ των προτέρων από επιτακτικές εντολές.
Η παραβίαση των θεμελιωδών οργανωτικών αρχών της Διεθνούς χειροτερεύει σε αυτή την περίπτωση με την άρνηση αυτής της ομάδας να αποδεχθεί οποιεσδήποτε υποχρεώσεις έναντι της Διεθνούς, σαν το γεγονός και μόνο της συμμετοχής στη διεθνή να μην επιβάλλει σε όλα τα μέλη της το άνευ όρων καθήκον πειθαρχίας και εκτέλεσης όλων των αποφάσεων που έχουν ληφθεί. Το συνέδριο καλεί την Κεντρική Επιτροπή του γαλλικού κόμματός μας να ερευνήσει επί τόπου όλο αυτό το περιστατικό και να λάβει όλες τις κατάλληλες πολιτικές και οργανωτικές αποφάσεις.

Το συνδικαλιστικό ζήτημα
Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από το συνέδριο για το συνδικαλιστικό ζήτημα περιλαμβάνουν ορισμένες οργανωτικές και επίσημες παραχωρήσεις που έχουν σχεδιαστεί για να διευκολύνουν το κόμμα να πλησιάσει τα συνδικάτα ή τις μάζες που οργανώνονται σε συνδικάτα που δεν αποδέχονται ακόμη την κομμουνιστική άποψη. Αλλά θα διαστρεβλώσει εντελώς την έννοια αυτών των αποφάσεων να τις ερμηνεύσει με την έννοια της έγκρισης μιας πολιτικής αποχής των συνδικάτων. Αυτή η πολιτική ήταν κυρίαρχη στο κόμμα και εξακολουθεί να υποστηρίζεται σήμερα από πολλά μέλη.
Οι τάσεις που αντιπροσωπεύει ο Έρνεστ Λαφόντ αντιτίθενται εντελώς και ασυμβίβαστα στα επαναστατικά καθήκοντα της εργατικής τάξης και στις γενικές αντιλήψεις για τον κομμουνισμό. Το κόμμα δεν μπορεί και δεν θέλει να παραβιάσει την αυτονομία των συνδικάτων. Ωστόσο, όταν ορισμένα από τα μέλη της απαιτούν αυτονομία για να πραγματοποιήσουν το δικό τους ανατρεπτικό και αναρχικό έργο στα συνδικάτα, αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί και να τιμωρηθεί αμείλικτα. Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός χώρος εργασίας, στον οποίο η διεθνής δεν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί οποιαδήποτε περαιτέρω απόκλιση από την κομμουνιστική πορεία, η οποία από μόνη της είναι σωστή τόσο όσον αφορά τη θεωρία όσο και τη διεθνή πρακτική.

Μαθήματα της απεργίας διαμαρτυρίας κατά των δολοφονιών της Χάβρης
Η απεργία στη Χάβρη, παρά τον τοπικό της χαρακτήρα, παρέχει αδιάψευστη απόδειξη της αυξανόμενης προθυμίας του γαλλικού προλεταριάτου να αγωνιστεί. Η καπιταλιστική κυβέρνηση απάντησε στην απεργία δολοφονώντας τέσσερις εργάτες, σαν να έσπευσε να υπενθυμίσει στο γαλλικό προλεταριάτο ότι μπορεί να κερδίσει την εξουσία και να ανατρέψει την καπιταλιστική δουλεία μόνο με κόστος τον πικρό αγώνα, τη μεγάλη αυτοθυσία και πολλά θύματα.
Η ευθύνη για την εντελώς ανεπαρκή απάντηση του γαλλικού προλεταριάτου στις δολοφονίες της Χάβρης δεν βαρύνει μόνο τα αντιφρονούντα και ρεφορμιστικά συνδικάτα, των οποίων η προδοσία έχει γίνει ρουτίνα, αλλά και την προφανώς λανθασμένη συμπεριφορά της CGTU(Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας) και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το Συνέδριο θεωρεί απαραίτητο να σταθούμε σε αυτό το ζήτημα, διότι αντιπροσωπεύει ένα εύγλωττο παράδειγμα μιας θεμελιωδώς λανθασμένης προσέγγισης στο ζήτημα της επαναστατικής δράσης.
Κάνοντας μια θεμελιωδώς ψευδή διαίρεση της προλεταριακής ταξικής πάλης σε δύο σφαίρες δήθεν ανεξάρτητες η μία από την άλλη – την οικονομική και την πολιτική-το κόμμα απέτυχε σ ' αυτή την περίπτωση να επιδείξει την παραμικρή ανεξάρτητη πρωτοβουλία, περιορίζοντας απλώς το έργο της στην υποστήριξη της CGTU – σαν η δολοφονία τεσσάρων προλετάριων από την καπιταλιστική κυβέρνηση να ήταν μια οικονομική δράση και όχι ένα πολιτικό γεγονός της μεγαλύτερης σημασίας. Όσο για την CGTU, υπό την πίεση του Συνδικάτου των εργατών κατασκευής του Παρισιού, κάλεσε την επόμενη ημέρα μετά τις δολοφονίες της Χάβρης, την Κυριακή, για μια γενική απεργία διαμαρτυρίας την Τρίτη [29 Αυγούστου 1922]. Σε πολλά μέρη οι εργάτες της Γαλλίας δεν μπόρεσαν καν να λάβουν νέα για τους φόνους, πόσο μάλλον να ακούσουν για την έκκληση για γενική απεργία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μια γενική απεργία ήταν καταδικασμένη εκ των προτέρων σε αποτυχία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες, η CGTU προσαρμόζει την πολιτική της σε εκείνη των αναρχικών δυνάμεων, για τις οποίες η κατανόηση της επαναστατικής δράσης και η προετοιμασία της είναι εντελώς ξένη, και οι οποίες αντικαθιστούν τον επαναστατικό αγώνα με τις επαναστατικές εκκλήσεις των κύκλων τους, χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να πραγματοποιήσουν πραγματικά αυτό που έχουν απαιτήσει. Το κόμμα, από την πλευρά του, συνθηκολόγησε σιωπηλά σε αυτή την προφανώς λανθασμένη κίνηση της CGTU, αντί να προσπαθήσει με αδελφικό αλλά σταθερό τρόπο να πείσει την CGTU να αναβάλει την απεργία διαμαρτυρίας, προκειμένου να οργανώσει ώστε να αναπτύξει μαζική αναταραχή μεγάλης κλίμακας.
Το πρώτο καθήκον τόσο του κόμματος όσο και της CGTU, όταν αντιμετώπιζαν το σκανδαλώδες έγκλημα της γαλλικής αστικής τάξης, ήταν να στείλουν αμέσως ένα μεγάλο αριθμό από τους καλύτερους κομματικούς και συνδικαλιστές ταραχοποιούς στο Παρίσι και τις περιοχές για να εξηγήσουν στα καθυστερημένα στρώματα της εργατικής τάξης το νόημα των γεγονότων στη Χάβρη και να προετοιμάσουν τις λαϊκές μάζες για διαμαρτυρία και αντίσταση. Το κόμμα ήταν υποχρεωμένο σε μια τέτοια υπόθεση να απευθύνει έκκληση στη γαλλική εργατική τάξη και αγροτιά, σε εκατομμύρια αντίτυπα, σχετικά με τη θηριωδία στη Χάβρη. Η επίσημη έκδοση του κόμματος έπρεπε να θέτει καθημερινά το ερώτημα στους κοινωνικούς προδότες-σοσιαλιστές και συνδικαλιστές: "ποια μορφή αγώνα προτείνετε ως απάντηση στις δολοφονίες στη Χάβρη; "Από την πλευρά του, το κόμμα και η CGTU πρέπει έχουν διαδώσει την ιδέα μιας γενικής απεργίας, χωρίς να καθορίσουν την ημερομηνία και τη διάρκειά της εκ των προτέρων, αλλά μάλλον επιτρέποντας αυτό να καθοριστεί μέσα από την ανάπτυξη της αναταραχής και του κινήματος σε ολόκληρη τη χώρα. Θα έπρεπε να γίνουν προσπάθειες για τη δημιουργία προσωρινών επιτροπών διαμαρτυρίας σε μεμονωμένα εργοστάσια, γειτονιές, πόλεις και περιοχές. Σε αυτές τις επιτροπές οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες συνδικαλιστές, ως εμπνευστές τους, θα έπρεπε να έχουν προσελκύσει μέλη ή εκπροσώπους των τοπικών ρεφορμιστικών οργανώσεων.
Μόνο μια τέτοια εκστρατεία – συστηματική, συγκεντρωμένη, περιεκτική, έντονη και ακούραστη (που θα διήρκούσε πάνω από μια εβδομάδα ή και περισσότερο ) θα μπορούσε να στεφθεί από ένα τεράστιο και εντυπωσιακό κίνημα με τη μορφή μαζικής απεργίας διαμαρτυρίας, πολυάριθμων διαδηλώσεων στους δρόμους κ. ο.κ. Μια τέτοια εκστρατεία θα είχε ως μόνιμο αποτέλεσμα την ενίσχυση της επαφής με τις μάζες και την ενίσχυση της εξουσίας και της επιρροής μεταξύ τους του Κομμουνιστικού Κόμματος και της CGTU, ενώ θα έφερνε τα δύο κινήματα πιο κοντά στην αρένα της επαναστατικής εργασίας και θα αύξανε τους δεσμούς τους με το τμήμα της εργατικής τάξης που σήμερα ακολουθεί ακόμα τους ρεφορμιστές.

Την 1η Μαΐου 1920 έγινε η λεγόμενη γενική απεργία, την οποία οι επαναστατικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να προετοιμάσουν, ενώ οι ρεφορμιστές την σαμποτάρισαν εγκληματικά. Αυτό το γεγονός ήταν ένα σημείο καμπής στην εσωτερική ζωή της Γαλλίας, αποδυναμώνοντας το προλεταριάτο και ενισχύοντας την αστική τάξη. Η "γενική απεργία διαμαρτυρίας" του Αυγούστου του 1922 ήταν ουσιαστικά μια επανάληψη τόσο της προδοσίας από τη δεξιά όσο και των λαθών της Αριστεράς. Η Διεθνής καλεί επειγόντως τους Γάλλους συντρόφους, ανεξάρτητα από τον κλάδο του προλεταριακού κινήματος στον οποίο δραστηριοποιούνται, να δώσουν τη μέγιστη προσοχή στα προβλήματα των μαζικών ενεργειών (να μελετήσουν προσεκτικά τις συνθήκες και τις μεθόδους τους ) να υποβάλουν τα λάθη της οργάνωσής τους σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση με λεπτομερή κριτική εξέταση, και να προετοιμαστούν για κάθε δυνατότητα μαζικής δράσης μέσω προσεκτικής, εκτεταμένης και έντονη αναταραχή και να προσαρμόσουν τα συνθήματά τους στην ετοιμότητα και την ικανότητα των μαζών για δράση.
Οι ρεφορμιστές ηγέτες στηρίζονται στις προδοτικές τους ενέργειες στις συμβουλές, την έμπνευση και τις προτάσεις της αστικής κοινής γνώμης στο σύνολό της, στην οποία είναι στενά συνδεδεμένοι. Οι επαναστάτες συνδικαλιστές,  που είναι φυσικά μόνο μια μειοψηφία στα συνδικάτα, θα κάνουν πολύ λιγότερα λάθη, όσο περισσότερο το κόμμα ως τέτοιο στρέφει την προσοχή του σε όλα τα ζητήματα του εργατικού κινήματος, μελετώντας προσεκτικά τις σχέσεις και τις περιστάσεις και, μέσω των μελών του στα συνδικάτα, κάνοντας συγκεκριμένες προτάσεις που συμφωνούν με ολόκληρη την κατάσταση.
Οι Μασονοι, η Ένωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ο αστικός τύπος
η ασυμβατότητα μεταξύ του Τεκτονισμού και του σοσιαλισμού αναγνωρίστηκε από την πλειοψηφία των κομμάτων της Δεύτερης Διεθνούς. Το 1914, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας απέλασε τους Τέκτονες από τις τάξεις του, και αυτό το μέτρο ήταν σίγουρα ένας από τους λόγους για τους οποίους αυτό το κόμμα ήταν σε θέση να ασκήσει μια αντιπολιτευτική πολιτική κατά τη διάρκεια του πολέμου, αφού οι Ιταλοί Τέκτονες λειτουργούσαν ως εργαλεία της Αντάντ υπέρ της ένταξης της Ιταλίας στον πόλεμο.

Κατά τον καθορισμό των προϋποθέσεων εισδοχής στην κομμουνιστική Διεθνή, το Δεύτερο Συνέδριο δεν περιελάμβανε ένα ειδικό σημείο σχετικά με την ασυμβατότητα του κομμουνισμού με τον Τεκτονισμό, αλλά μόνο επειδή αυτή η αρχή είχε ήδη εκφραστεί σε ξεχωριστό ψήφισμα που εγκρίθηκε με τη συμφωνία του συνεδρίου. Στο τέταρτο Συνέδριο ήρθε απροσδόκητα στο φως ότι ένας σημαντικός αριθμός Γάλλων Κομμουνιστών ανήκουν σε μασονικές στοές. Στα μάτια της Διεθνούς, αυτό το γεγονός αποτελεί την πιο εντυπωσιακή και επίσης την πιο λυπηρή απόδειξη ότι το Γαλλικό μας κόμμα έχει διατηρήσει όχι μόνο την ψυχολογική κληρονομιά της εποχής του ρεφορμισμού, του κοινοβουλευτισμού και του πατριωτισμού, αλλά και πολύ συγκεκριμένες σχέσεις, εξαιρετικά συμβιβαστικές για την ηγεσία του κόμματος, με μυστικές πολιτικές και καριεριστικές οργανώσεις των εχθρών μας.

Ενώ το Η κομμουνιστική πρωτοπορία συγκεντρώνει προλεταριακές δυνάμεις για τον ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια σε όλες τις ομάδες και τις οργανώσεις της αστικής κοινωνίας και για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ένας ολόκληρος αριθμός υπευθύνων κομματικών στελεχών, βουλευτών, δημοσιογράφων, ακόμη και μελών της Κεντρικής Επιτροπής διατηρούν στενούς δεσμούς με μυστικές οργανώσεις των εχθρών μας.

Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι κανένα από τα ρεύματα στο κόμμα δεν έθεσε αυτό το ζήτημα μετά τη Σύμβαση του Τουρ, παρά την προφανή σημασία του για ολόκληρη τη διεθνή. Μόνο ο αγώνας των φατριών μέσα στο κόμμα έφερε αυτό το γεγονός στην προσοχή της Διεθνούς σε όλη της την πλήρη και απειλητική σημασία.
Η Διεθνής θεωρεί αναγκαίο να δοθεί ένα τέλος, μια για πάντα, σε αυτούς τους συμβιβαστικούς και αποθαρρυντικούς δεσμούς μεταξύ της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος και των πολιτικών οργανώσεων της αστικής τάξης. Πρέπει να είναι τιμή για το γαλλικό επαναστατικό προλεταριάτο να καθαρίσει ολόκληρη την ταξική του οργάνωση από όλες τις δυνάμεις που θέλουν να ανήκουν ταυτόχρονα και στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
Το συνέδριο δίνει εντολή στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας να κόψει όλους τους δεσμούς, στο πρόσωπο μεμονωμένων μελών ή ομάδων, μεταξύ του κόμματος και του Τεκτονισμού. Κάθε κομμουνιστής που είναι τώρα ακόμα μέλος των Ελευθεροτεκτόνων, και δεν έχει δηλώσει δημοσίως στον κομματικό τύπο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1923, ότι έχει αποσπαστεί πλήρως με τον Τεκτονισμό, εγκαταλείπει αυτόματα το Κομμουνιστικό Κόμμα, χωρίς το δικαίωμα να επανενταχθεί ποτέ. Αν κάποιος αποκρύψει τη συμμετοχή του στη μασονική τάξη, αυτό πρέπει να θεωρηθεί ως διείσδυση των κομματικών τάξεων από έναν εχθρικό πράκτορα και ο ενδιαφερόμενος πρέπει να χαρακτηριστεί ως τέτοιος ενώπιον του προλεταριάτου στο σύνολό του.
Το γεγονός και μόνο της συμμετοχής στους Μασονους – ανεξάρτητα από το αν αυτό ήταν καθαρά για την επιδίωξη υλικού κέρδους, καριεριστικών στόχων ή κάποιου άλλου ατιμωτικού σκοπού – μαρτυρεί μια εξαιρετικά ανεπαρκή ανάπτυξη της Κομμουνιστικής συνείδησης και του ταξικού αισθήματος. Το τέταρτο Συνέδριο ως εκ τούτου, θεωρεί απολύτως απαραίτητο οι σύντροφοι που μέχρι τώρα ανήκαν στους Μασονους και μόνο τώρα σπάζουν μαζί τους να χάσουν το δικαίωμα να κατέχουν οποιαδήποτε σημαντική θέση στο κόμμα για δύο χρόνια. Μόνο μέσα από έντονη δουλειά ως απλοί μαχητές για τον επαναστατικό σκοπό μπορούν αυτοί οι σύντροφοι να ανακτήσουν την πλήρη εμπιστοσύνη του κόμματος και το δικαίωμα να κατέχουν σημαντικές θέσεις στο κόμμα.

Η Ένωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του Πολίτη είναι ουσιαστικά μια οργάνωση Αστικού ριζοσπαστισμού. Κάθε μία από τις εκστρατείες της ενάντια σε αυτή ή εκείνη την "αδικία" χρησιμεύει για να σπείρει τις ψευδαισθήσεις και τις προκαταλήψεις της αστικής δημοκρατίας. Πάνω απ ' όλα, στα πιο σημαντικά και αποφασιστικά ζητήματα, όπως κατά τη διάρκεια του πολέμου, έδωσε την πλήρη υποστήριξή της στον καπιταλισμό, οργανωμένο μέσω του κράτους. Δεδομένων αυτών των γεγονότων, το τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς θεωρεί την ένταξη στην Ένωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη ως απολύτως ασυμβίβαστη με την κλίση ενός κομμουνιστή και αντίθετη με τα βασικά θεμέλια μιας κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας. Δίνει εντολή σε όλα τα μέλη του κόμματος που ανήκουν στη Λίγκα να εγκαταλείψουν τις τάξεις της μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1923, ενημερώνοντας την οργάνωσή τους και ανακοινώνοντας την αποχώρησή τους στον τύπο.

Το τέταρτο Συνέδριο καλεί την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας να:
Απευθύνει αμέσως έκκληση σε ολόκληρο το κόμμα, εξηγώντας το νόημα και τη σημασία αυτού του ψηφίσματος.
 
Πάρτε όλα τα μέτρα που απορρέουν από αυτό το ψήφισμα, έτσι ώστε το κόμμα να καθαριστεί από τον Τεκτονισμό και ότι όλοι οι δεσμοί με την Ένωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη θα σπάσουν, χωρίς επιείκεια ή παράλειψη, μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1923. Το συνέδριο εκφράζει την πεποίθησή του ότι σε αυτό το έργο καθαρισμού και αποκατάστασης, η Κεντρική Επιτροπή θα λάβει την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του κόμματος, ανεξάρτητα από τη φατρία τους.
Η Κεντρική Επιτροπή πρέπει να καταρτίσει καταλόγους όλων των συντρόφων στο Παρίσι ή των περιφερειών που, αν και καταλαμβάνουν υπεύθυνες θέσεις, ταυτόχρονα συνεργάζονται στον αστικό τύπο. Πρέπει να καλέσει αυτές τις δυνάμεις να κάνουν μια πλήρη και τελική επιλογή, μέχρι την 1η Ιανουαρίου, μεταξύ του Αστικού οχήματος διαφθοράς των λαϊκών μαζών και του Επαναστατικού Κόμματος της προλεταριακής δικτατορίας.

Οι λειτουργοί του κόμματος που έχουν παραβιάσει αυτόν τον κανόνα, ο οποίος έχει επανειλημμένα επιβεβαιωθεί και επιβεβαιωθεί, θα χάσουν για ένα χρόνο το δικαίωμα να κατέχουν υπεύθυνες θέσεις στο κόμμα.

Υποψήφιοι του κόμματος
Για να δώσουμε στο κόμμα έναν πραγματικά προλεταριακό χαρακτήρα και να απομακρύνουμε από τις γραμμές του δυνάμεις που το βλέπουν απλώς ως έναν τρόπο εισόδου στο Κοινοβούλιο, στα δημοτικά συμβούλια, στα γενικά συμβούλια και ούτω καθεξής, είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε έναν δεσμευτικό κανόνα ότι τουλάχιστον τα εννέα δέκατα (9/10)του καταλόγου των υποψηφίων του κόμματος στις εκλογές θα αποτελούνται από κομμουνιστές εργάτες που εξακολουθούν να εργάζονται στο χώρο εργασίας, στο εργοστάσιο ή στο χωράφι για τους αγρότες. Οι εκπρόσωποι των ελεύθερων επαγγελμάτων μπορούν να επιτρέπονται μόνο σε αυστηρά περιορισμένο βαθμό, να μην υπερβαίνουν το ένα δέκατο (1/10) του συνολικού αριθμού των εδρών που κατέχει ή ελπίζει να καταλάβει το κόμμα. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην επιλογή των υποψηφίων που ανήκουν στα ελεύθερα επαγγέλματα, συμπεριλαμβανομένου ενός λεπτού ελέγχου του πολιτικού τους ιστορικού, των κοινωνικών τους δεσμών και της αφοσίωσής τους στην υπόθεση της εργατικής τάξης, από ειδικές επιτροπές αποτελούμενες από προλετάριους.
Μόνο κάτω από αυτές τις συνθήκες τα κομμουνιστικά μέλη του Κοινοβουλίου, τα δημοτικά και γενικά συμβούλια και οι δήμαρχοι θα πάψουν να είναι, στην πλειοψηφία τους, μια επαγγελματική κάστα, συνδεδεμένη μόνο αδύναμα με την εργατική τάξη, και θα γίνουν αντ ' αυτού ένα από τα εργαλεία της επαναστατικής πάλης των μαζών.

Κομμουνιστική εργασία στις αποικίες.

Το τέταρτο Συνέδριο εφιστά για άλλη μια φορά την προσοχή στην εξαιρετική σημασία της σωστής και συστηματικής εργασίας του Κομμουνιστικού Κόμματος στις αποικίες. Το συνέδριο καταδικάζει έντονα τη θέση του Κομμουνιστικού τμήματος στο Sidi-Bel-Abbès (στην Αλγερία),  που χρησιμοποιεί ψευδο-Μαρξιστική φρασεολογία για να "καλύψει" ουσιαστικά την άποψη ενός καθαρού δουλεμπορίου, υποστηρίζοντας θεμελιωδώς την αυτοκρατορική κυριαρχία του γαλλικού καπιταλισμού πάνω στους αποικιακούς σκλάβους του. Το Συνέδριο θεωρεί ότι το έργο μας στις αποικίες δεν πρέπει να βασίζεται σε δυνάμεις που είναι τόσο διαποτισμένες με καπιταλιστικές και εθνικιστικές προκαταλήψεις, αλλά μάλλον στις καλύτερες δυνάμεις μεταξύ των ίδιων των αυτόχθονων ανθρώπων, και πάνω απ ' όλα, μεταξύ των αυτόχθονων προλεταριακών νέων.

Μόνο ένας ασυμβίβαστος αγώνας ενάντια στην αποικιακή δουλεία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πατρίδα και ένας συστηματικός αγώνας στις ίδιες τις αποικίες μπορούν να αποδυναμώσουν την επιρροή των υπερεθνικιστικών δυνάμεων μεταξύ των καταπιεσμένων αποικιακών λαών ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες, να κερδίσουν τη συμπάθεια αυτών των μαζών για την υπόθεση του γαλλικού προλεταριάτου και έτσι να καταστήσουν αδύνατο για τον γαλλικό καπιταλισμό να χρησιμοποιήσει το αυτόχθονο προλεταριάτο στις αποικίες ως τελικό απόθεμα της αντεπανάστασης. Το τέταρτο Παγκόσμιο Συνέδριο καλεί το γαλλικό κόμμα και την Κεντρική Επιτροπή του να αφιερώσουν ασύγκριτα περισσότερη προσοχή, πόρους και μέσα από πριν στο αποικιακό ζήτημα και στην προπαγάνδα στις αποικίες. Καλεί ιδιαίτερα την ίδια την Κεντρική Επιτροπή να δημιουργήσει ένα μόνιμο γραφείο εργασίας στις αποικίες, προσελκύοντας σε αυτό εκπροσώπους των αυτόχθονων κομμουνιστικών οργανώσεων.

Το ψήφισμα συντάχθηκε από τον Τρότσκι και βρίσκεται στη συλλογή του από τα γραπτά της Κομιντέρν, τα πρώτα πέντε χρόνια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Τόμ. 2, σ.27584.

Πηγή: δημοσιεύθηκε στο προς το Ενωμένο Μέτωπο: πρακτικά του τέταρτου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 1922 (https://www.haymarketbooks.org/books/472-toward-the-united-front), σ.11231132.

Μετάφραση: από τον John Riddell.
HTML Markup: David Walters για το Marxists Internet Archive, 2018.
Πνευματικά Δικαιώματα: John Riddell, 2017. Αναδημοσιεύθηκε εδώ με άδεια.
Μετάφραση στα Ελληνικά  VN Gelis

Κομμουνισμός και Μασονια Μερος 1

Λεόν Τρότσκι
Κομμουνισμός και Μασονια
(16 Δεκεμβρίου 1922)

Η ανάπτυξη του καπιταλισμού διεύρυνε και διευρύνει συνεχώς το χάσμα του ανταγωνισμού μεταξύ των τάξεων. Στο πλαίσιο της πολιτικής ήταν πάντα η υπέρτατη φιλοδοξία της αστικής τάξης να σκουπίσει τις γωνίες αυτών των ανταγωνισμών. Η ιστορία του περασμένου αιώνα, ξεδιπλώνει μια εικόνα μιας ετερόκλητης ποικιλίας μέσων και μεθόδων που χρησιμοποιεί η αστική τάξη προς αυτή την κατεύθυνση. Η απροκάλυπτη καταστολή είναι το τελευταίο επιχείρημα, που εφαρμόζεται ανοιχτά μόνο σε κρίσιμες στιγμές, σε "κανονικούς" καιρούς όμως η τέχνη της αστικής πολιτικής συνίσταται, στην απομάκρυνση από την τάξη αυτήν του ζητήματος της αστικής κυριαρχίας, να το εξωραΐσει με πολιτικές νομικές, ηθικές, θρησκευτικές και αισθητικές δηλώσεις, και να δημιουργήσει με αυτόν τον τρόπο μια κοινωνική ατμόσφαιρα ασφάλειας για το παρόν σύστημα.

Είναι γελοίο και αφελές-αν όχι ανόητο – να υποθέτουμε ότι η αστική τάξη ασκεί την πολιτική της μόνο στα κοινοβούλια και στα συντακτικά άρθρα των μέσων. Όχι, αυτή η πολιτική ακολουθείται και στο θέατρο, στην εκκλησία, στην ποίηση καθώς και στα Πανεπιστήμια μέχρι και τα Δημοτικά Σχολεία. Η αστική τάξη ακινητοποιεί τη συνείδηση των ενδιάμεσων στρωμάτων και σημαντικών ομάδων της εργατικής τάξης, δηλητηριάζοντας το μυαλό τους και παραλύοντας τη θέλησή τους.

Η καθυστερημένη και αδηφάγα – ρωσική μπουρζουαζία δεν κατάφερε να πετύχει αυτού τους στόχους, και πλήρωσε βαρύ τίμημα για την αποτυχία της. Η γυμνή γροθιά του τσαρισμού, που δεν υποστηρίχθηκε από το περίπλοκο σύστημα καμουφλάζ, ψεύδους, εξαπάτησης και ψευδαισθήσεων, αποδείχθηκε ανεπαρκής από αυτή την άποψη. Ο Ρώσος εργαζόμενος είχε πλέον γίνει ο Κυβερνήτης.

Η γερμανική αστική τάξη, παρόλο που είναι εξαιρετική στις τέχνες και τις επιστήμες, έχει αποδείξει ότι βρίσκεται μόνο ένα σκαλί πάνω από τη ρωσική αστική τάξη στην πολιτική σφαίρα. Οι βασικοί πυλώνες του γερμανικού καπιταλισμού στο Κράτος ήταν ο Οίκος των Χοεντσόλερν (House of Hohenzollern) και ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄, «Βασιλιάς Λοχίας» (Soldatenkönig). Ήταν εμμονικός με τον στρατό,  ενώ διέθετε και μια ειδική φρουρά τους «Γίγαντες του Πότσδαμ». Η δυναστεία έχασε τους θρόνους της τον Νοέμβριο του 1918, με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Γερμανική Επανάσταση, και τώρα η γερμανική αστική τάξη είναι η επόμενη υποψήφια για καταστροφή.

Αν κάποιος επιθυμεί να μελετήσει τις μεθόδους και τα μέσα με τα οποία η αστική τάξη εξαπατούσε τις μάζες κατά τη διάρκεια των αιώνων, δεν έχει παρά να γυρίσει τις σελίδες της ιστορίας των παλαιότερων καπιταλιστικών χωρών – της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Σε αυτές τις χώρες οι άρχουσες τάξεις ενίσχυαν την κυριαρχία τους από δεκαετία σε δεκαετία δημιουργώντας εμπόδια στο δρόμο της εργατικής τάξης. Όσο πιο τρομερά ήταν αυτά τα οδοφράγματα τόσο πιο αισθητά ήταν.

Ο θρόνος της αγγλικής μπουρζουαζίας θα είχε συντριβεί εδώ και πολύ καιρό αν δεν περιβαλλόταν από μια ατμόσφαιρα αξιοπρέπειας, μισαλλοδοξίας και Αθλητισμού. Ο Άγγλος αστυνομικός με το μπαστούνι του είναι ο φύλακας του τελευταίου αναχώματος της αστικής κυριαρχίας, και όταν τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το στάδιο, η αστική τάξη θα είναι πέρα από τη σωτηρία. Εκατό φορές πιο σημαντικό για τη διατήρηση του βρετανικού καθεστώτος είναι αυτός ο ανεπαίσθητος ιστός της αξιοπρέπειας και της συσπείρωσης μπροστά στις αστικές εντολές και "ευπρέπειες" που ακινητοποιεί τον εγκέφαλο των συνδικαλιστών, των ηγετών του Εργατικού Κόμματος και ενός σημαντικού τμήματος της ίδιας της εργατικής τάξης.

Η γαλλική αστική τάξη στο πολιτικό πεδίο υπάρχει κυρίως για το συμφέρον της πρωτεύουσας της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης. Η διαστροφή και η διαφθορά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι αρκετά γνωστές, θα σκεφτόταν κανείς, ώστε να μην αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Αλλά η μπουρζουαζία καταφέρνει να μετατρέψει αυτή την ίδια τη διαφθορά στο στήριγμα της. Πώς γίνεται; Η αστική τάξη το κάνει με τους δικούς της σοσιαλιστές. Οι τελευταίοι με την κριτική και την αντίθεσή τους εισπράττουν φόρο εμπιστοσύνης από τις μάζες του λαού και σε μια κρίσιμη στιγμή παραδίδουν  στο καπιταλιστικό κράτος το μεγαλύτερο μέρος των ψήφων που έλαβαν. Με αυτόν τον τρόπο η σοσιαλιστική αντιπολίτευση γίνεται ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της αστικής κυριαρχίας. Όπως η γαλλική αστική τάξη ωφελείται όχι μόνο από την Καθολική Εκκλησία αλλά και από το χλευασμό της, έτσι πιέζει στην υπηρεσία της όχι μόνο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά και τους σοσιαλιστές της, και μερικές φορές ακόμη και τους αναρχικούς επικριτές της. Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτού δόθηκε στον τελευταίο πόλεμο, όταν οι θρησκευτικοί ηγέτες και οι Ελευθεροτέκτονες (Μασόνοι), οι  βασιλόφρονες και οι αναρχοσυνδικαλιστές, ανταγωνίστηκαν μεταξύ τους για το ποιός θα  χτυπήσει πρώτος το τύμπανο του αιματηρού καπιταλισμού.

Αναφέραμε τον Μασονισμό, ο οποίος στην πολιτική ζωή της Γαλλίας δεν παίζει καθόλου αμελητέο ρόλο. Είναι ουσιαστικά μια μικροαστική μίμηση του φεουδαρχικού Καθολικισμού(μεγαλύτερος κοσμικός και οικονομικός γαιοκτήμονας της εποχής). Η γαλλική αστική δημοκρατία, εμφανίζοντας τώρα τη δεξιά και μετά την αριστερή πτέρυγα, μετά και οι δύο μαζί, κάνει ίση χρήση τόσο του αυθεντικού καθολικισμού όσο και της μικροαστικής μίμησης της – του Τεκτονισμού/Μασονίας – στην οποία τους ρόλους των καρδιναλιων και των ηγουμενων παίζουν τώρα τραπεζίτες, κοινοβουλευτικοί πολιτικοί, μισθοφόροι δημοσιογράφοι και δικηγόροι σε επιφυλακή για χοντρές αμοιβές. Ο μασονισμος, αραιωνοντας το ισχυρό κρασί του Καθολικισμού και πραγματοποιώντας οικονομικές μειώσεις της ουράνιας ιεραρχίας, αφήνοντας μόνο το "Υπέρτατο" Ον (l'être suprême), υιοθέτησε ταυτόχρονα την τρέχουσα ορολογία της Δημοκρατίας ( Αδελφότητα, ανθρωπότητα, δικαιοσύνη, αρετή κ. λπ). Ο Μασονισμος είναι ένα ανεπίσημο αλλά εξαιρετικά σημαντικό συστατικό μέρος του Αστικού καθεστώτος. Εξωτερικά μη πολιτική, όπως η Εκκλησία, είναι όμως ουσιαστικά τόσο αντεπαναστατική όσο η Εκκλησία. Στις οξείες μορφές ταξικών ανταγωνισμών αντιτίθεται σε μυστικιστικά, συναισθηματικά και ηθικά σύμβολα, τα οποία ντύνει με μια μεταμφίεση τελετουργίας σύμφωνα με τον τρόπο της Εκκλησίας. Στην προέλευσή του ένα αναποτελεσματικό μικροαστικό αντίδοτο στην ταξική πάλη που καταστρέφει την ανθρωπότητα, ο Μασονισμος έχει γίνει με τη σειρά του, όπως όλα τα κινήματα και οι οργανώσεις αυτού χαρακτήρα, ένα πολύτιμο όπλο της ταξικής πάλης στα χέρια της άρχουσας τάξης ενάντια στους στερημένους.

Ήταν πάντα η εκλεπτυσμένη τέχνη της αγγλικής αστικής τάξης να στρέφει την προσοχή της στους εξέχοντες ηγέτες της εργατικής τάξης, να τους κολακεύει για την αξιοπρέπειά τους, να τους διαφθείρει ηθικά και πολιτικά εξυψώνοντας τις ψυχές τους. Οι διάφορες αγγλικές αιρέσεις και εκκλησίες, όπου οι εκπρόσωποι των διαφόρων κομμάτων συναντιούνται σε "ουδέτερο" έδαφος, είναι το πιο σημαντικό μέσο αυτής της διαδικασίας εξημέρωσης και διαφθοράς. Δεν ήταν χωρίς λόγο που ο Λόιντ Τζορτζ αποκάλεσε την Εκκλησία τον "ουδέτερο ηλεκτρικό σταθμό της πολιτικής". Οι ελευθεροτεκτονικές στοές, τουλάχιστον ένα μέρος τους, παίζουν παρόμοιο ρόλο στη Γαλλία. Για έναν Γάλλο σοσιαλιστή και για τον Γάλλο συνδικαλιστή, η είσοδος στην Στοά ισοδυναμούσε με την είσοδο στις ανώτερες πολιτικές σφαίρες. Εδώ, σε αυτές τις στοές, έγιναν οι χρήσιμες γνωριμίες του εκκολαπτόμενου πολιτικού, και όλα αυτά κάτω από τις λουλουδένιες διακοσμήσεις της ηθικής, του τελετουργισμού και των μυστικιστών. Ο Μασονισμος δεν αλλάζει την διαχρονική τακτική του σε σχέση με το Κομμουνιστικό Κόμμα (δεν διώχνει τους κομμουνιστές από τη μέση του, αντίθετα ανοίγει τις πόρτες του ευρέως σε αυτούς). Ο μασονισμος δεν θα ήταν αληθινός στον εαυτό του αν ενεργούσε διαφορετικά. Είναι η πολιτική του λειτουργία - να διαχειρίζεται τους εκπροσώπους της εργατικής τάξης έτσι ώστε να βοηθά στην αποδυνάμωση της θέλησής τους και,
ει δυνατόν, και του εγκεφάλου τους. Οι 'αδελφοί' δικηγόροι και νομάρχες είναι αρκετά περίεργοι και πρόθυμοι να ακούσουν αναφορές για τον κομμουνισμό. Μπορεί όμως ο μικρότερος αδελφός της Αριστεράς να παρουσιάσει στον μεγαλύτερο αδερφό του της δεξιάς την ακατέργαστη φιγούρα του Μπολσεβίκου με ένα μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια του;  Όχι!
Ο κομμουνισμός, για να εξυπηρετούσε τις μασονικές στοές, πρέπει να είναι πολύ υψηλής και εκλεπτυσμένης τάξης, ένα ειρηνικό (πάνω απ όλα)και ανθρωπιστικό δόγμα συνυφασμένο με τα καλύτερα φιλοσοφικά νήματα με την ιδέα της Αδελφότητας των Ελευθερομασόνων. Ο Μασονισμος στο σύνολό του αντιπροσωπεύει μια από τις μορφές πολιτικής δουλοπρέπειας της μικροαστικής τάξης πριν από τη μεγάλη αστική τάξη. Η μασονική σύνδεση των 'κομμουνιστών' δεν είναι παρά η πνευματική δουλοπρέπεια των μεμονωμένων ψευδο-επαναστατών μπροστά στη μικροαστική τάξη, και κατά συνέπεια μπροστά στη μεγάλη αστική τάξη.

Είναι περιττό να επισημάνουμε ότι η λεγόμενη "Ένωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου" είναι μια από τις πύλες του μεγάλου οικοδομήματος της καπιταλιστικής Δημοκρατίας. Ενώ στις στοές η διεφθαρμένη κυκλοφορία των ψυχών διεξάγεται κάτω από το σημάδι της αδελφοσύνης, η ίδια δουλειά γίνεται στην Ένωση αυτήν για λόγους δικαιοσύνης. Ολόκληρη η πολιτική της "Ένωσης", όπως έφερε εύγλωττα στο φως ο πόλεμος, κινείται μέσα στα όρια που ορίζουν τα πατριωτικά και εθνικιστικά συμφέροντα του γαλλικού καπιταλισμού. Μέσα σε αυτά τα όρια η κοινωνία επιτρέπεται, λόγω κάποιας απομονωμένης πράξης αδικίας ή παραβίασης δικαιωμάτων, να εγείρει μια απόχρωση και κραυγή που εξυπηρετεί το σκοπό να προσελκύσει τους αναζητητές τόπων και να προκαλέσει το δέος των απλοϊκών.

Τόσο η Ένωση όσο και οι μασονικές στοές ήταν πάντα η αρένα για τον πολιτικό συνασπισμό των Σοσιαλιστών με τους αστούς ριζοσπάστες. Σε αυτόν τον συνασπισμό οι σοσιαλιστές, φυσικά, δεν ενεργούν ως εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, αλλά ως άτομα. Αλλά η σημασία των μεμονωμένων Σοσιαλιστών στις στοές δεν καθορίζεται από το βάρος των ατομικών τους αρετών, αλλά από το πολιτικό βάρος που κατέχουν μεταξύ της εργατικής τάξης. Με άλλα λόγια, στις στοές και σε παρόμοιους θεσμούς η σοσιαλιστική αριστοκρατία στρέφει στο δικό της λογαριασμό το ρόλο που έπαιξαν στο εργατικό κίνημα. Σε αυτή τη δουλειά είναι εύκολο να καλύψουμε ίχνη, επειδή όλοι οι χειρισμοί καλύπτονται από ένα ιδεαλιστικό τελετουργικό.
Σκύβοντας, μαζεύοντας ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων, δουλοπρέπεια, κυνήγι τόπου, παρασιτισμός, με την άμεση υλική έννοια και με την πιο συγκεκαλυμμένη "πνευματική" έννοια-αυτό σημαίνει ο Τεκτονισμός για όσους ανεβαίνουν σε αυτό από κάτω προς τα πάνω. Αν οι φίλοι του Leon Blum ( Γάλλος Εβραίος σοσιαλιστής,τρεις φορές Πρωθυπουργός της Γαλλίας, ηγέτης του Λαϊκού Μετώπου-δηλαδή της ειρηνικής συνύπαρξης με την αστική τάξη) και οι φίλοι του Jouhaux ( κορυφαίος Γάλλος συνδικαλιστής ηγέτης, και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης το 1951,  ιδεολογικά συνοδοιπόρος με την αριστερή κυβέρνηση του Λεόν Μπλουμ όπου τον στήριξε κατά τη διάρκεια των μαζικών εργατικών κινητοποιήσεων του 1936, χαρακτηρίζοντας τις απεργίες «καθαρά οικονομικές» για να αποτρέψει τον κίνδυνο επαναστατικής εκτροπής που θα κατέστρεφε την κυβέρνηση) περπατούν στα καταλύματα κολλητά με τους αδελφούς τους του από την Αριστερά, εκτελούν μόνο αυστηρά το πολιτικό μέρος που τους έχει ανατεθεί. στις μυστικές μασονικές συναντήσεις κάνουν τα πράγματα που δεν μπορούν εύκολα να γίνουν στις κοινοβουλευτικές συναντήσεις ή στον τύπο. Μπορούμε μόνο να κοκκινίζουμε απο ντροπή όταν μαθαίνουμε ότι στις τάξεις ενός κομμουνιστικού κόμματος υπάρχουν άνθρωποι που συμπληρώνουν την ιδέα της προλεταριακής δικτατορίας αδελφοποιώντας την με διαφωνούντες και ριζοσπάστες, με δικηγόρους και τραπεζίτες, σε συναντήσεις της μασονικής στοάς. Αν δεν μας ήταν γνωστό τίποτα άλλο για τις πράξεις του γαλλικού  κόμματος από αυτό το γεγονός, θα μπορούσαμε να αναφωνήσουμε τα λόγια του Μαρκέλλο από το θεατρικό έργο «Άμλετ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: "υπάρχει κάτι σάπιο στο κράτος της Δανίας".
Μπορεί η Διεθνής να επιτρέψει τη συνέχιση και την ανάπτυξη αυτού του πραγματικά επαίσχυντου φαινομένου; Θα ισοδυναμούσε με το να επιτρέψει στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα στο σύστημα του Δημοκρατικού συντηρητισμού να καταλάβει την ίδια θέση αριστερής υποστήριξης που κατείχε προηγουμένως το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αυτό δεν θα επιτραπεί ποτέ-η πίστη μας στο επαναστατικό ένστικτο και στην επαναστατική συνείδηση της Γαλλικής προλεταριακής πρωτοπορίας είναι πολύ σταθερή. Με ένα κοφτερό μαχαίρι οι Γάλλοι εργάτες θα  κόψουν όλους τους πολιτικούς φιλοσοφικούς, ηθικούς και μυστικιστικούς κόμβους που εξακολουθούν να συνδέουν τους ηγέτες του κόμματός του με τα ανοιχτά συγκεκαλυμμένα όργανα της αστικής δημοκρατίας – τις στοές της, τις ενώσεις της και τον τύπο της. Αν αυτό το σπαθί αποκόψει από το κόμμα μας μερικές εκατοντάδες ή ακόμα και μερικές χιλιάδες πολιτικά πτώματα, έχουν μόνο τους εαυτούς τους να κατηγορήσουν. Θα είναι μια καλή απαλλαγή για το κόμμα του προλεταριάτου, γιατί η δύναμη και η σημασία του καθορίζονται από κάτι περισσότερο από τον αριθμό των μελών του.

Μια οργάνωση 50.000 μελών, αλλά με σωστή διεξαγωγή και πλήρη επίγνωση των σκοπών της, χωρίς να δέχεται παρεκκλίσεις από τον επαναστατικό δρόμο, μπορεί και θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και θα αναλάβει την ηγετική θέση στην επανάσταση. Από την άλλη πλευρά, μια οργάνωση 100.000 μελών, αλλά που περιέχει στην σύνθεση της, κεντρώους,  ειρηνιστές, Ελευθεροτέκτονες/Μασόνους,  αστούς, δημοσιογράφους κλπ., θα είναι καταδικασμένη σε διαρκή στασιμότητα – χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ιδέες, χωρίς θέληση – και δεν θα κερδίσει ποτέ την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης.

Ο Μασονισμος είναι ένα έλκος στο σώμα του γαλλικού κομμουνισμού. Αυτό το έλκος πρέπει να καυτηριαστεί.


Πηγή: Διεθνής Αλληλογραφία Τύπου, Τόμος. 2 αριθ.115, 16 Δεκεμβρίου 1922, σ. 957958.
Μεταγραφή / HTML Markup: Einde O'callaghan για το Trotsky Internet Archive.
Copyleft: Αρχείο Διαδικτύου Leon Trotsky (www.marxists.org) 2021. Η άδεια χορηγείται για την αντιγραφή ή / και τη διανομή αυτού του εγγράφου σύμφωνα με τους όρους του Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0.
Μετάφραση VN Gelis

Το Τέλος του Ισραηλ και οι ΜΚΟ που Ερχονται...

Στεγαστική κρίση: «Δεν γυρίζουμε σπίτι μας χωρίς σπίτι στην Ελλάδα!»-Σάλος με διαφήμιση ακινήτων στο «Ελ. Βενιζέλος»-Πάμφθηνα ακίνητα προς πώληση στους Ισραηλινούς , την ώρα που η απόκτηση κατοικίας μοιάζει με «όνειρο θερινής νυκτός» για όλο και περισσότερους Έλληνες

Το Τέλος του Ισραηλ και οι ΜΚΟ που Ερχονται...

Απ τη στιγμή που ο Αμερικανικός Ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να τα βάλει με το Ιραν και όλες οι υποδομές στήριξης του μόρφωματος έχουν καταστραφεί είμαστε στην αντιστροφή μέτρηση της εξαφάνισης του.

Ανακοίνωσαν εκλογές 27 Οκτωβρίου πριν της Αμερικανικές μεσοπροθεσμες τον Νοέμβριο. Άρα εάν είναι να φύγει ο Νεταναχιου που έχει σημαδέψει την ιστορία του τόπου τα τελευταία 25 χρόνια και έχει κάνει πολέμους προσπαθώντας να επιβίωση και δεν του βγήκε η ήττα του Ιράν τότε η οριστική διάλυση είναι προ των πυλών.

Που θα πάνε τα καθάρματα του IDF;

Εδώ και καιρό διαφημίζουν ανοιχτά στο κεντρικο αεροδρόμιο στα Σπατα μην φύγεται απ την Ελλάδα χωρίς αγορά ακινήτου. Αγοράζουν γη για να χτίσουν σπίτια σε πολλές περιφέρειες της Ελλάδας: Πελοπόννησος, Εύβοια, Αττική, ορισμένες Κυκλάδες, Κρήτη, κέντρο Αθήνας, κάνουν τεράστιες επενδύσεις. Έφτιαξαν αλυσίδα ξενοδοχείων στην Αθήνα (πρώην κομματικά γραφεία του ΚΚΕ κτλ) σε Εύβοια και αλλού. Εκεί εάν μεινουν δεν πρόκειται να ασχοληθεί κανεις.

Στη Κύπρο επίσης και στην Αργεντινή.

 

750.000 ήρθαν πέρσι διακοπές από Ισραήλ πάνω απ το 10% του εβραϊκού πλυθησμο άρα γίναμε η νέα Ταϊλάνδη όπου πήγαιναν οι εγκληματίες πολέμου των Αμερικανών στο Βιετναμ να ξεκούραστο. 

Οι κυβερνήσεις που απαρτίζουν τις ώρες αυτές ειναι φουλ υπέρ του Ισραηλ. Φυσικά στη δική μας περίπτωση ο Σύριζα άνοιξε το δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουν αγοράσει τμήματα της Ελληνικής βιομηχανίας όπλων και πολλές άλλες επενδύσεις. Όλα αυτά δείχνουν ότι φεύγουν πολλοί, ή εξασφαλίζουν την μελλοντική τους φυγή.

Ο 'αντιρατσισμος' του Σύριζα..

Πριν γίνει εξουσία ο Σύριζα είχε υιοθετήσει καμμια δεκαριά αριστεριστικες οργανώσεις οι οποίος πολεμαγαν τον ρετρο φασισμό του Τριτου Ράιχ αλλά εφαρμοζαν όλες της πολιτικές προτεραιότητες του Τέταρτου...

Είχαν όμως συστρατευτει κάμποσοι νέοι οι οποίοι μετά έπιασαν δουλειές σε ΜΚΟ οταν έστησαν στρατόπεδα υποδοχής σε πολλές περιοχές της Ελλάδας που ακόμα λειτουργούν (κυρίως σε νησιά). Για να τους δεχτούμε μας έβριζαν όλους σαν ρατσιστές.

Όταν ξεχείλισε η οργή και έστειλαν ΜΑΤ από Αθήνα προς Χίο και Μυτιλήνη και ηττήθηκαν από τον λαό, γύρισαν με την ουρά στα σκέλια και το χτύπημα του νατιβισμου που ήταν ο σκοπός του Κουλή όταν πρώτο εκλεχτηκε πήγε 2-3 βήματα πίσω. Αλλά "ο μουρλός δεν πτοείται ποτέ" και έφερνε φουρνιες λάθρο μέσα στον Κορονοιο οι οποίο κυκλοφορούσα ελεύθεροι και χωρίς μάσκες...

Αριστεριστές κατά της Γενοκτονίας 

Απ το 2023 και μετά ένα παγκόσμιο κίνημα κατακραυγης έγινε κατά του Ισραηλ και την δολοφονία τόσων αμάχων γυναικοπαιδιων. Δεν υπήρξε χώρα που δεν είχε διαδηλώσεις. Εδώ σε σχεδόν κάθε τοίχο αφίσες και διατυπωμενες σφραγίδες ενάντια στους δολοφόνους του Ισραηλ και του IDF με διαδηλώσεις μπλοκάρισματα κρουαζεροπλοιων στα λιμάνια κτλ. 

Δεν υπάρχει κοινωνικός φορέας ούτε κινηματική δράση υπέρ Ισραηλινών να εγκατασταθούν στην  Ελλάδα. Τα αντιρατσιστικα φεστιβάλ της τελευταίας 20ετιας νομιμοποίησαν σε ένα τμήμα του λαού την αντικατάσταση πληθυσμών και φτάσαμε σε τέτοιο σημείο όπου στο μεγαλύτερο έργο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στον Άλιμο του Λάτση μόνο Έλληνες οικοδόμος δεν βλέπεις να δουλεύουν στον περίφημο ουρανοξύστη της παραλιακής. 

Χρειάζονται ΜΚΟ υπέρ Ισραηλινών...

Ενας αρθρογράφος που διετέλεσε στον στενό κύκλο του πρώην Προέδρου της Ε.Ε  Ρομάνο Προντι και κολλητός φίλος του πρώην διευθυντή της ΕΥΠ επί εποχή Ανδρέα Παπανδρέου ένας Νίκος Κλειτσικας άρχισε προπαγάνδα ξαφνικά απ του πουθενά κατά του Τροτσκυ (το δεξί χέρι του Λένιν στη Ρωσική Επανάσταση και ιδρυτή του Κόκκινου Στράτου) και διάφοροι κλακαδόροι του έβγαλαν τον Τροτσκυ Σιονιστη απ του πουθενά βασίζονται σε ομολογίες Σιονιστων της εποχής. 

Προφανώς τα κέντρα του Βαθέος Κράτος γνωρίζουν ότι πουθενά σε καμμια χώρα απ το 1940 καμμια τάση του τροτσκισμου οπουδήποτε στο πλανήτη δεν υπήρξε υπέρμαχος του Σιονισμου ούτε του ίδιο του κράτος του Ισραήλ... 

Αντιθέτως υπάρχουν κάμποσες οργανώσεις σταλινικης καταγωγής που είναι υπέρ του Ισραηλ, πχ Σύριζα (που έκλεισε συμφωνίες με Ισραήλ) ΟΑΚΚΕ κτλ. Η στη Γαλλία όπου πρώην μέλος του Γαλλικού ΚΚ ο Γκαροντυ φυλακιστηκε για της αντισιονιστικες απόψεις του αφού τον σουταραν απ το κόμμα πρώτα, το ίδιο κόμμα που υποστήριξε τον πολεμικό προϋπολογισμό για επεμβάσεις σε Βιετνάμ και Αλγερία. 

Πρέπει προφανώς να ετοιμάσουν το παρόμοιο κλίμα που ετοίμασαν το 2010-15 να δεχτούμε νέους 'πρόσφυγες' τους παιδοκτονους Ισραηλινους και εάν δεν το κάνουμε αυτό σημαίνει ότι είμαστε ενάντια στη... Παλαιστίνη. 

Κάτω ο Σιονιστης εμμισθος του Ρόθτσιλντ Τροτσκυ 

Ζήτω οι Πρόσφυγες του Μόρφωματος θα είναι το νέο σύνθημα από εδώ και μπρος και όλοι οι μελλοντικοί υποψήφιοι εργαζόμενοι/υψηλά εμισθα των νέων ΜΚΟ που θα δημιουργηθούν είναι ευπρόσδεκτοι.

 Ο αντισημητισμος δεν θα περάσει....

Ο νεοσταλινικος Σερβιτόρος του Κλειτσικα και οι Σιονιστικες Πηγές του!

Ο Σερβιτόρος του Κλειτσικα συνεχίζει...

Βρήκε κείμενο Σιονιστη να απόδειξη ότι ο Τροτσκυ ήταν με την Εβραϊκή μπουρζούαζια και όχι ο Πατερουλης με την έμπρακτη υποστήριξη στον ΟΗΕ για τον Διαμελισμό της Παλαιστινης.

Προφανώς γι αυτό την τελευταία δεκαετία δεν έχει κάνει ανάρτηση για τις σχέσεις σιονισμου και μαζικής μετανάστευσης και ασχολείται τάχα με ποιος έπαιζε σκακι πριν 120 χρόνια...

Σε αντιδιαστολή με τον ίδιο που η λογοκρισία είναι στη φύση του αλλά όχι για Σιοναζι όπως ο ίδιος έγραψε εγώ ανεβάζω το κείμενο του επειδή εκεί καταγραφή της πηγές του που είναι το Παγκόσμιο Σιονιστικο Συμβούλιο και η εφημερίδα τους το 1940.

https://www.press-gr.com/2026/08/blog-post_2296.html?m=1

Αυτά τα κείμενα του Τροτσκυ εν ζωή εξαγριωσαν τους Σιονιστες...

https://vngelis.blogspot.com/2025/06/blog-post.html?m=1

Ποιος είναι ο αρθρογράφος; 

Σιονιστης ο οποίος ζούσε στην Πολωνία τον έπιασαν οι Σοβιετικόι και τον εξωρισαν άρα τα μυθιστορηματα που έγραψε για τον Τροτσκυ σκοπο είχαν να πάρει καλύτερη μεταχείριση απ το σταλινικο καθεστώς...

"In September 1939 Waldman fled to Bialystok and from there was deported by the Soviets to Komi; he lived in Bukhara (1941–46)." 

https://www.encyclopedia.com/religion/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/waldman-moshe

Και που δημοσιεύθηκαν αυτές οι μπουρδολογιες στο κεντρικό Σιοναστικο όργανο στη ΤΕΛ Α ΒΙΒ

In 1940, Ha-ʿOlam (The World) was published in Jerusalem as the official Hebrew-language weekly newspaper and central organ of the World Zionist Organization, edited by Moshe Kleinmann

Οι αναμεταδωσεις του Τριανταφύλλου είναι Σιοναζιστικες πηγές ότι ο Τροτσκυ ήταν Σιονιστης. Κρίμα που δεν το γνώριζε ο ίδιος εν ζωή αλλά το βρήκε ο Σερβιτόρος του Κλειτσικα... 🤡🤡

Νεοσταλινικοί συνέχεια...Νίκος Κλειτσικας...

Νεοσταλινικοί συνέχεια...

Νίκος Κλείτσικας ο Αρχηγός, Τριαντάφυλλος ο βοηθός σερβιτόρος, δηλαδή κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι!!!

Ποιος είναι πραγματικά ο Κλειτσικας; 

Πρώην Υπάλληλος της ΕΥΠ και το παίζει Επανάστατης; Ο Αζεφ της Ελλάδας; 

Χωρίς αιτία, και με βάση την ημερομηνία της δολοφονίας του Τρότσκι (Συνιδρυτή και πρωτεργάτη της Οκτωβριανής Ρωσικής Επανάστασης, δίπλα στον Λένιν) άρχισε τα γνωστά του αντιτροτσκιστικά φρονήματα σταλινικού μοντέλου, ο πρώην κολλητός του Αρχηγού της ΕΥΠ (Κώστα Τσίμα), ο Ν. Κλείτσικας, ο επαναστάτης της δεκάρας, (Παπανδρεϊκός στην πολιτική καταγωγή) μαζί με την γελοία Sibilla Cumana (ελέγχεται αν πρόκειται και για το ίδιο πρόσωπο) και τον ανιστόρητο κατά δήλωση του βέβαια Τριανταφυλλο (έπινε σφηνάκια και δεν διάβαζε...όχι ότι διάβασε μεγαλώνοντας!!!), ότι ο Τρότσκι ήταν υπάλληλος του Ροθτσιλντ από την δεκαετία του 1900 επειδή είχε βρεθεί εξόριστος στην Βιέννη. 

Η στήριξη της άποψης αυτής είναι μια φωτογραφία ΑΙ (χαλκογραφίας λέει ο σερβιτόρος) μια τέχνη που αναπτύχθηκε τον 14ο αιώνα με την χαρακτική τέχνη που απεικονίζει ένα ανάγλυφο ή έγγλυφο σχέδιο /εικόνα και ο  συνολικός χρόνος απόδοσης μιας εικόνας σε χαλκογραφία ποικίλλει από 20 έως 40+ ώρες εργασίας για τη δημιουργία της μεταλλικής πλάκας (ανάλογα με το μέγεθος και τη δυσκολία), ενώ το τελικό τύπωμα απαιτεί επιπλέον 2 έως 4 ώρες, και άλλες 2 έως 4 για την αρχική προετοιμασία με την αντίστροφη χάραξη του σχεδίου πάνω στη γυαλισμένη χάλκινη πλάκα. 

Μία απ τις ΑΙ φωτογραφίες που γουστάρει ο Τριανταφυλλος

Μια παρτίδα σκάκι διαρκεί μέχρι 2,5 ώρες κατά Μ.Ο και κορυφώνεται στις 6 αν το επίπεδο είναι υψηλό. Αφού λοιπόν το αφήγημα της χαλκογραφίας απορρίπτεται πάμε πίσω στην ΑΙ τεχνολογία με την οποία και εγώ που δεν ασχολούμαι με την τεχνη της φωτογραφίας, ούτε καν με το κινητό μου δημιούργησα μία όπως θα δείτε παραπάνω με πολύ ευκολία!!! Με πλαστογραφίες όπως αυτή που παρουσιάζει ο σερβιτόρος  κατάφεραν οι σταλινικοί της παλιάς σχολής να εξαφανίσουν τον Τρότσκι από την ιστορία της δημιουργίας της ΕΣΣΔ.

Ο λόγος όλων αυτών των νέων επιθέσεων [οι παλιοί απλά έλεγαν ότι ο Τρότσκι έγινε πράκτορας του Δυτικού Ιμπεριαλισμού( Γερμανικού, Ιαπωνικού, Αμερικάνικου, ενώ τους Άγγλους τους είχαν αφήσει απ΄εξω προφανώς επειδή τους είχαν νικήσει επί Ρωσικού Εδάφους) είναι ότι ο στενός συνεργάτης του Λένιν στην Οκτωβριανή Επανάσταση αλλά και στον έπειτα εμφύλιο ΩΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΚΑΙ ΙΔΡΥΤΗΣ  του Κόκκινου Στρατού ενάντια στις επιθέσεις δεκατεσσάρων (14) κρατών υπό την ηγεσία της Αυτοκρατορίας της εποχής Αγγλίας με Υπουργό Πολέμου τον Τσόρτσιλ, βγήκε ΝΙΚΗΤΗΣ και ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΥΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΠΕΖΊΤΗ ΡΟΘΤΣΛΙΝΤ. 

O Τρότσκι στην Επανάσταση του 1905 ήταν Πρόεδρος του μεγαλύτερου Σοβιέτ αυτού της Αγ. Πετρούπολης και ήταν πολιτικά γνωστός σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη. 

Ο Τσάρος δια μέσω των πρακτόρων του προσπαθούσε να παρουσιάσει το αναπτυσσόμενο επαναστατικό κίνημα ως εβραϊκή συνωμοσία, και το ίδιο έκανε και ο Στάλιν στις Δίκες της Μόσχας και με αυτό πέτυχε και να εξαφανίσει όλους τους πρωτεργάτες της επανάστασης αλλά και τους εβραίους που θεωρούσε απειλή για το γραφειοκρατικό του καθεστώς και τα κατάφερε. 

Επίσης είναι γνωστό ότι ο Στάλιν συνεργαζόταν με τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ (τις οποίες έλεγχε ο τραπεζίτης Ροθτσιλντ) μέχρι την Γιάλτα όπου ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (Ουάλας) είχε επισκεφθεί την Κολυμά (έπινες σφηνάκια εσύ και δεν έμαθες ποτέ τι είναι...) και να πλασάρει αμερικανικά γεωργικά εργαλεία για να παράγουν παραπάνω έργο οι πολιτικοί κρατούμενοι. 

Εδώ ο κόσμος καίγεται και (τ)ο σερβιτόρος χτενίζεται. Αλλά αυτό είναι στοχευμένο και κατευθυνόμενο για να αποπροσανατολιστεί κομμάτι του αριστερού τόξου από την δυσωδία την πολιτική των ημερών μας και να διασπαστεί ακόμα μια φορά προς όφελός των ηγετών του καταρρέοντος καπιταλισμού αλλά και των ωφελούμενων  εμμισθί αυτού.

Η βάση των νεοσταλινικών επιθέσεων είναι ένας Αμερικανός (τι άλλο θα ήταν) ο Γκροβερ Φερ που ασχολείται αποκλειστικά με τον Τρότσκι χωρίς να είναι ιστορικός, αλλά φιλόλογος του Μεσαίωνα!!!! Της εποχής δηλαδή που σε έδεναν με τούβλα και σε πετούσαν στην θάλασσα και αν βούλιαζες ήσουν αθώος, και αν επέπλεες ήσουν ένοχος, αλλά και στις δύο περιπτώσεις ήσουν νεκρός... (φιλόλογος της κακιάς ώρας).

Ολη η κεντρική επιτροπή του 1917 όσοι  δεν πέθαναν από φυσικά αίτια, δολοφονήθηκαν από τον Δήμιο (και όχι Δήμο ...σερβιτόρε) της επανάστασης  τον περίφημο Μπέρια, ο οποίος προφανώς βρισκόταν υπό την επιρροή του πράκτορα του Ροθτσιλντ, κάτι το οποίο δεν ανακαλύφθηκε ούτε από τις περίφημες Δίκες της Μόσχας , ούτε από τον Γκρόβερ Φέρ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΟΠΕΤΙΝΙΤΣΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2026.


Ψυφισμα στον ΟΗΕ από Ρωσία για να Δημιουργηθεί το Σιοναζιστικο Μορφωμα

Ο Στάλιν υποστήριξε τον Διαμελισμό της Παλαιστίνης, όπως ψήφισαν οι χώρες το 1947 με πρώτη την Ρωσία (του Πατερούλη ) αλλά ο Τρότσκι την δεκαετία του 1930 ήταν όχι μόνο Μασόνος, αλλά και Σιωνιστής , Ναζί κ.ο.κ Ξέχασαν να μας πουν βέβαια ότι ο Στάλιν διαμέσου της Τσεχοσλοβακίας (που με την διαρθρωτική αφομοίωση έλεγχε και αφαίμαξε πλήρως) έστειλε όπλα στους Χαζάρους στην Παλαιστίνη για να εφαρμόσουν τη Νάκμπα…(ανιστόρητοι νεοσταλινικοί).

Ποιος είναι ο ιδεολογικός Αρχηγός λοιπόν του Τριαντάφυλλου; 

Μα φυσικά ο Ν. Κλείτσικας που εχθές στους λογαριασμούς του στα social εξυμνούσε τον Ισπανό πληρωμένο δολοφόνο από τον Στάλιν. Ας πούμε και μερικά λόγια για τον ιδεολογικό αρχηγό.

Ο Κλείτσικας έβγαλε βιβλίο συνδέοντας τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ιταλία με την Αριστερά, και όχι με τις μυστικές Υπηρεσίες!!!! 

"Με το βιβλίο αυτό ο συγγραφέας προσεγγίζει με ιστορική τεκμηρίωση και ντοκουμέντα το φαινόμενο της αριστερής τρομοκρατίας στην Ιταλία. Σήμερα στην γειτονική χώρα, τα "μολυβένια χρόνια" και η δράση του ¨ενόπλου κόμματος" κυρίως την δεκαετία του 70 συνιστούν μάθημα που έχει εισαχθεί και διδάσκεται στα Πανεπιστήμια σε μια προσπάθεια ώστε να εξαχθούν εκείνα τα συμπεράσματα που θα αποτρέψουν στο μέλλον τις νέες γενιές να καταφεύγουν στην βία για την αντιμετώπιση των αυξημένων κοινωνικών προβλημάτων. [...] (Σημείωμα του εκδότη)"

Και στο Μπαξεβάνη και στο Militaire ο Κλείτσικας όπως και πολλοί άλλοι νεοσταλινικοί δίνουν συνεντεύξεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Και ο Καρβουνόπουλος δίνει βήμα να ξέρετε μόνο σε συστημικούς...
https://www.militaire.gr/tag/nikos-kleitsikas/


"Εργάστηκε στην Ιταλία για έξι (6) μήνες στις πολιτικές εκλογές στο επιτελείο της  Thetacom Ltd μαζί με τον Frank Luntz για την πολιτική Στρατηγικής Επικοινωνίας της ΚεντροΑριστερής συμμαχίας Union  του Ρομάνο Πρόντι." 

Τον Πρόντι που διετέλεσε Πρόεδρος της Ε.Ε που πρέσβευε την επέκταση της σε ακόμα δέκα (10) κράτη το 2004, σε αυτόν δούλεψε το 2006 για την εκλογική του νίκη. Και όλες του οι αναρτήσεις σήμερα δεν εμπεριέχουν τίποτα από την λαθροεποικιστική προσπάθεια που γίνεται στην Ευρώπη και στην χώρα μας. Γνήσιος Δυτικός Νεοταξίτης.

Πρόλογος του Κλείτσικα σε διοικητή της ΕΥΠ, [την ίδια ΕΥΠ που πρωτοστατούσε την δεκαετία του 1980 στην δολοφονία του Καλτεζά, στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 17Ν (Δηλαδή της ΕΥΠ)]:
Κώστας Τσίμας, "σελίδες ζωής" .Αγώνες για την ελευθερία  και την Δημοκρατία (έρευνα- εισαγωγή Ν. Κλείτσικας / Αθήνα 2003, εκδόσεις Προσκήνιο.
http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060122.htm

Βολευτης της ΝΔ προλογιζει βιβλίο του Κλειτσικα... Γι αυτόν τον γουστάρει ο Χριστόφορος Τριαντάφυλλος και οι κλακαδόροι του... 🤑🤑🤑🤡🤡🤡

Εδώ ταιριάζει μια άλλη λαϊκή παροιμία...δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι!!!

Οπαδός της Νέας Τάξης , της Τάξης του Επστάιν καθεστωτικό νεοταξικό πληρωμένο και ότι άλλο μπορεί κάποιος πατριώτης να σκεφτεί, γι αυτό και έχει λυσσαλέο μίσος για τον Συνιδρυτή της Οκτωβριανής Επανάστασης και Ιδρυτή και πρώτο αρχηγό του Κόκκινου Στρατού Λέοντα Τρότσκι. Κλείτσικα σε γνωρίζουμε από παλιά...Τριαντάφυλλε σε μάθαμε χθές.

ΥΓ

Τριαντάφυλλε έκανες δύο δεκαετιες να βρεις ότι μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με το μόρφωμα ασχολουντουσαν με τις Flotilles, τώρα όμως πρέπει να καλύψεις τον Κλειτσικα ανοιχτά με την πολιτική του σταδιοδρομία να είναι γνωστή... Εξαφανιζμενος εμφανίζετε ξανά με την Συρία και περνει ψευτο αριστερές περγαμηνές και τελευταία το παίζει ότι είναι με το Άξονα της Αντίστασης αλλά ουσιαστικά με ΗΠΑ. 

Εκεί που ήταν απ τα φοιτητικά του χρόνια στη Νάπολη όπου εάν αληθευει ότι ήταν υπάλληλος της ΕΥΠ τον στρατολογησαν και έμεινε πίστως στο έργο αυτό μέχρι τα γεράματα...

Κλειτσικας Πληροφοριες

https://chatgpt.com/share/6a8ae72d-1834-83ed-b41e-1f2d0ff0434d?ogimg=plain

Grover Furr κριτική στο έργο αφού δημόσια δεν αντιπαραθετεται

https://www.leftvoice.org/grover-furrs-medieval-stalinism/

Aυτην την εποχή η Ευρώπη είναι έγκυος μιας επανάστασης...

Aυτην την εποχή η Ευρώπη είναι έγκυος μιας επανάστασης. Και τα σημάδια αυτής της εγκυμοσύνης είναι πολλά.

Η εποχή, που η Βιομηχανική Επανάσταση βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη τελείωσε. Ξεκινησαμε απο την περίοδο που οι ακτήμονες αγρότες οδηγούνταν σε υπερπλήρεις πόλεις – σε «σατανικά εργοστάσια» – όπου υφίσταντο άγρια ​​εκμετάλλευση,και σήμερα φτάσαμε στο σημείο να βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος και αυτής της περιόδου, με τα σατανικά εργοστάσια να είναι πλέον οι χώροι φύλαξης δεδομένων της Τεχνητής Νοημοσύνης, οι οποίοι χρειάζονται απεριόριστη ενέργεια για την συντηρησή τους και απεριόριστα κυβικά ύδατος για την ψύξη τους. Εκεί μέσα λοιπόν φυλάκισαν τα μυαλά του δυτικού πολιτισμού με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε φτάσει στο σημείο να μιλάει ο κάθε ένας με το chat GPT για τα προβληματά του. Η νέα αυτή μεταμοντέρνα βιομηχανική επανάσταση δεν παράγει πλούτο όπως η προηγούμενη αλλά καταστρέφει μυαλά, και κυρίως απομονωνει τους λαούς στα δωμάτια επικοινωνίας τους με την ΤΝ. Ήδη με τα πρώτα αυτά νηπιακά βήματα του ΑΙ έχουν μειωθεί οι επισκέψεις σε επαγγέλματα της αστικής τάξης, όπως οι γιατροί, οι ψυχολόγοι, οι δικηγόροι, τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, οι γυμναστές, αφού πλέον το 45% των κατοίκων των πόλεων ζητά την συμβουλή της ΑΙ για τα προβληματά του!!!! Οι συμβουλές της ΤΝ  είναι δωρεάν όσον αφορά τις χρηματικές απολαβές, αλλά πληρώνεις τον λογαριασμό μετά...αφού σε οδηγεί η ΤΝ εκεί που θέλουν αυτοί που έστησαν αυτό το κόλπο. Στην απομόνωση απο την κοινωνία, στην αποκοπή απο τον συνάνθρωπο, και εντέλλει στην πλήρη εξαφάνιση απο τα δρώμενα αφού η άρχουσα ελίτ τελικά αποφάσισε ότι τα χρήματα που παρήγαγε η βιομηχανική πρώιμη επανάσταση δεν της χρειάζονται τελικά γιατί παραμόνευε πάντα ο κίνδυνος μιας εξέγερσης απο τα λαϊκά στρώματα. Σήμερα εξελίσσοντας τον μισάνθρωπο δεν χρειάζονται τα λαϊκά στρώματα για να τους υπηρετούν , ούτε για να παράγουν γι΄αυτούς, αφού το χρήμα το εξαφανίζουν και την παραγωγή την μειώνουν στα επίπεδα που αυτοί χρειάζονται. Μεγάλες εκτάσεις γης τις έχουν απομονώσει και εξαγοράσει και παράγουν εκεί αυτά που η άρχουσα ελίτ χρειάζεται.

Μία θρησκεία , μια οικονομία, μια παγκόσμια κυβέρνηση, προνιακά επιδόματα, ελεγχόμενη τροφή και σκέψη είναι ο στόχος για όσους έχουν σκοπό να αφήσουν ζωντανούς στον πλανήτη που ζούμε.Χωρις τάξεις και διαχωρισμούς, αποσκοπούν σε μια δουλική τάξη και την άρχουσα τάξη και την ΤΝ που θα κάνει την δουλειά των υπολοίπων τάξεων. Αγώνες πείνας που θα παρακολουθεί διασκεδάζοντας η άρχουσα ελίτ... είναι το αρρωστημένο πλάνο για το μέλλον μας, το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι αγωνιστούμε για να αλλάξουμε.

Στην Ευρώπη αυτήν την περίοδο που ζούμε υποβόσκει λοιπόν ένας αναβρασμός, και όσο η άρχουσα ελίτ σφίγγει τον κλοιό όλο και περισσότερο για να εκτελέσει τα σχέδια της , οι λαοί θα καταλάβουν ότι δεν υπάρχουν πλέον τάξεις , χώρες με προνόμια, προσωπικά συμφέροντα και ότι άλλο είχαν εφαρμόσει οι μοναρχίες για να μας κρατούν σε απόσταση. Οι Λαοί θα ενωθούν και μια τάξη νέα θα βγεί μπροστά για να εξασφαλίσει την σωτηρία της απο τα σχέδια αυτής της αρρωστημένης απο την εξουσία ελίτ. Εμβόλια κατά εκατοντάδες που αναλογούν στον κάθε άνθρωπο θα καταλάβουν ότι δεν είναι για την προστασία του, αλλά για τον θάνατο του. Τροφή απο οργανικές ενώσεις της βιομηχανίας με κατσαρίδες και άλλες τέτοιες συνθέσεις θα καταλάβουν ότι γίνεται επίσης για τον πνευματικό μας θάνατο. Και το πλαστικό χρήμα που θα είναι εντελώς ελεγχόμενο και κατευθυνόμενο απο την ελίτ σε όποιον αυτή θέλει όποτε το θέλει, όπως επίσης και η πλαστική αναγνώριση ενός ατόμου απο μια κάρτα που η ΤΝ θα μπορεί να εξαφανίσει όποτε απαιτηθεί, θα οδηγήσει αργά η γρήγορα στην πολυπόθητη εξέγερση εναντίων αυτών των αρρωστημένων πλάνων της άρχουσας παγκόσμιας ελίτ. Αυτά όλα τα έχουν πειραματιστεί για πολλά χρόνια ανά τον πλανήτη. Στην Αφρική πειραματίστηκαν με τα εμβόλια και τα φάρμακα εξαφανίζοντας εκατομμύρια κατοίκων της μέσα απο ΜΚΟ με θετικό πρόσημα, όπως οι "Γιατροί χωρίς σύνορα" η WWF (Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση), IUCN (Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης), IFAW (Διεθνές Ίδρυμα για την Ευημερία των Ζώων), WCS (Εταιρεία Διατήρησης της Άγριας Ζωής. Στην Αμερική τα ταχυφαγεία τα γνωστά Fast-food με τα συνθετικά τρόφιμα  είχαν σκοπό την εξοικείωση με τα "νεα" τροφιμα, και το πλαστικό χρήμα με την ελκυστική προσφορά απο τα πολυκαταστήματα ,και στην Ευρώπη με την μετανάστευση απο τις χώρες του τρίτου κόσμου [ Ο όρος Τρίτος Κόσμος δημιουργήθηκε το 1952 από τον Γάλλο δημογράφο Αλφρέντ Σωβύ στο περιοδικό «L'Observateur» και περιγράφει τις χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής που δεν ανήκαν ούτε στο δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ (Πρώτος Κόσμος) ούτε στο ανατολικό σοβιετικό μπλοκ (Δεύτερος Κόσμος) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου], 'ωστε να προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα και να περάσουν απο την νοοτροπία "αποικιοκράτες" σε "νέος τρίτος κόσμος" σιγά σιγά. 

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε στο σημείο που η άρχουσα ελίτ έχει φτάσει στο τέλος της αποτύπωσης αυτών των σχεδίων της, αλλά έχει συναντήσει μερικά προβλήματα με το Ιράν κυρίως, και με την Ρωσσία δευτερευόντος αφού αυτή ήθελε να είναι μέρος της παγκόσμιας ελίτ αλλά οι δυτικοί την απέρριψαν. Με το Ιραν δεν θα τα φέρουν εις πέρας νικηφόρα και η περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου θα βρεί επιτέλους τον ελεύθερο δρόμο της μετά το 330 π.χ και την θέση του Κύρου του Μέγα, του Δαρρείου του Α και του Ξέρξη θα πάρει ένας θρησκευτικός ηγέτης που νίκησε και το Σιωνιστικό μόρφωμα και τον παγκόσμιο ηγεμόνα. Ο Λόρενς που επινόησε η Βρετανική Αυτοκρατορία, πνίγηκε στα νέρά του Καρούν (Karun) και το σώμα του ξεβράστηκε στον Περσικό Κόλπο. Απο την άλλη η Ρωσσική Γραφειοκρατία θα νικήσει την Δύση στην Ουκρανία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αλλά είναι μια γραφειοκρατία όπως όλες οι προηγούμενες απο την γέννηση τους μετα τον θάνατο του Λένιν, και πάντα θα κοιτάζει τα πρόνομια της κάστας της και όταν βρεί την άκρη θα συνεργάζεται και με την άρχουσα δυτική ελίτ, οπότε δεν μπορούμε να στηριχτούμε αποκλειστικά σε αυτήν.

Η Ευρώπη τώρα , που έχει κατακλειστεί απο μετανάστες,  απο ασθένειες, απο οικονομικά προβλήματα και πάσης φύσεως ηγέτες της άρρωστης LOATKI κοινότητας, και το μόνο που κάνει αυτήν την στιγμή είναι φεστιβάλ Υπερηφάνειας , αποβλάκωση του ανοπομείναντος πληθυσμού με την ΑΙ και υπεράσπιση και συνέχιση του πολέμου στα μέτωπα του Ντονμπας, δέχεται τόσες πιέσεις που τα νούμερα της έχουν αυξηθεί επικύνδινα χωρίς να έχουν προνοήσει να χρησιμοποιούν και βαλβίδες εκτόνωσης στην χύτρα που οι ίδοι μας έβαλαν, με αποτέλεσμα να ελοχεύει ο κίνδυνος έκρηξης. Οι λαοί της Ευρώπης μπορεί να είναι καθηλωμένοι αλλά έχουν απολέσει τις ανέσεις τους, τα προνόμια τους, την οικονομική τους άνεση , την ασφαλειά του, και η ώρα που θα βγεί στους δρόμους αναζητώντας την πτώση μιας νέας Βαστίλης, το κρέμασμα ενός νέου Μουσολίνι, και μακάρι μιας νέας Οκτωβριανής Επανάστασης είναι κοντά. 

Η γέννηση μιάς κοινωνικής εξέγερσης μπορεί να ξεκινήσει απο την καταρρέουσα οικονομικά Γερμανία και ειδικά απο την Ανατολική που οι εξάρσεις βίας πυκνώνουν  με το μοντέλο μιας πολυκκοματικής κυβέρνησης εξουσίας να έχουν ξεφτυσει και οι νέοι να αναζητούν εθνικιστικές αποφάσεις. Η θα έχουμε μια νέα αστική δημοκρατία όπως αυτήν της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης που αναδύθηκε ως ταξικός συμβιβασμός μετά την Επανάσταση του Νοεμβρίου του 1918 και Γερμανοί εργάτες και στρατιώτες έδωσαν τέλος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέτρεψαν τον Κάιζερ και σχημάτισαν συμβούλια (τα οποία, στην πραγματικότητα, ήταν σοβιέτ), ή θα έχουμε ένα νέο 1933...

Στην Γαλλία η απελπισία της εργατικής και αστικής τάξης έχει γίνει σαν τα νερά του σηκουάνα...κατάμαυρα. Ο Μακρόν έχει φτάσει στο τέλος του και μαζί με αυτόν τελειώνει και η πυρηνική ενέργεια που έδινε ώθηση στην οικονομία μέχρι σήμερα αλλά και οι αποικίες που έδιναν δωρεάν πλούτο στο κράτος και τώρα θα πρέπει είτε να παράγουν μόνοι τους, είτε να κλέισουν κι άλλο την κάνουλα των παροχών. Σε κάθε περίπτωση τα Ηλύσια πεδία θα επεκταθούν για να χωρέσουν ακόμα περισσότερες ψυχές νέων πλέον ηρώων και θα αναζητήθεί ένας νέος  André Le Nôtre για να το πράξει. Τις Γκιλοτίνες θα τις φτιάξουν αυτήν την φορά οι μετανάστες απο τις αποικίες που ζούν στα προάστια του Παρισίου, και λίπος θα τους διοχετεύουν οι αγρότες απο τα Πυρηναία όρη. Σιγοβράζουν όλες οι πόλεις και όλοι ξεσκονίζουν τα μπαούλα που φύλαταν τα όπλα της εξέγερση των προγόνων τους., και το Château d'If ετοιμάζεται να φιλοξενήσει πάλι κόσμο, αυτήν την φορά επιφανής.

Στην Ιταλία, οι φατρειές του Νότου δεν μπορούν πλέον να συντηρούν τις πεινασμένες οικογένειες και η ιταλική μαφία έχει μειωμένα έσοδα εξαιτίας της κρίσης που μαστίζει την δύση ολόκλήρη. Τα ναρκωτικά τα μοιράζουν πλέον δωρεάν οι κυβερνήσεις στα ευρωπαϊκά κράτη για να ξεφορτωθούν μια ώρα αρχύτερα τους νέους, και τα όπλα δεν έιναι αποκλειστικο προνόμιο πλέον των ηγετών της Σικελιανής Μαφίας. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες που έφτιαξαν οι μυστικές υπηρεσίες την δεκαετία του 70΄δεν μπορούν να αναγεννηθούν αφού ο λαός πλέον γνωρίζει, και όσο ο κλοιός με τις δολοφονίες των καραμπινιέρι συνεχίζεται, τόσο η Μελόνι θα έχει σε ετοιμότητα ένα ελικόπτερο στην ταράτσα του προεδρικού Μεγάρου .

Στην Ελλάδα έχουν φθάσει σε καταστάσεις κατοχής οι εξελίξεις και τα δρώμενα. Ο λαός ζεί σχεδόν στα όρια της φτώχειας με τα ξυπόλυτα τάγματα να είναι σε αναγέννηση...και το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα έχει ετοιμάσει το plan b  σε περίπτωση που οι εξελίξεις το απαιτήσουν. όσο αντέχει ο δικτάτορας Μητσοτάκης θα συνεχίζει να λυμαίνεται τον πλούτο και να δίνει και τον υπόλοιπο στα εβραϊκά λόμπι. Επίσης προσπαθεί να κερδίσει χρόνο με μερικά ψίχουλα στα προνιακά επιδόματα , ώστε να καλύψει να κενά που δημιούργησε στις στρατιωτικές αποθήκες πυρομαχικών και όπλων που έστειλε στην Ουκρανία, με τα νέα οπλικα συστήματα που έχει εξαγγείλει ότι θα  "αντικαταστήσουν"  τα απαρχαιώμένα που έχουμε (αυτά που δώσαμε σε Ουκρανία και Σαουδική Αραβία και μας λείπουν). Το βασικό σωσίβιο είναι ο Τσίπρας και οι λοιποί σωσίβιοι λέμβοι όπως ο Σαμαράς και η Καρυστιανού, για να εκτονώσουν την βαλβίδα απο την χύτρα που μας βράζει η οικογένεια Μητσοτάκη επτά (7) έτη τώρα...αλλά είναι ξαναζεσταμένη συνταγή και ο λαός είναι στις επάλξεις και ακονίζει τα αγωνιστικά του όπλα. Αυτές οι πολυκομματικές κυβερνήσεις (όπως αυτή στην Γερμανία) είναι η προσπάθεια να αποφύγουν τον κίνδυνο ενός εμφυλίου, και μιας διαδοχικής πολιτικής κατάστασης σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Ένα ενιαίο μέτωπο με αρχές : Τα λαϊκά μέτωπα θα συγκροτηθούν πάλι, και όλοι πρέπει να πάρουν το μέρος των μαζών των καταπιεσμένων εθνών ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Να οδηγηθούν τα πλήθη στον σωστό δρόμο και να αποφύγουν την λάθος κατεύθυνση που μπορει να παρθεί λόγω έλλειψης μιας κυρίαρχης εναλλακτικής λύσης. 

Πρέπει να κερδίσουμε επιρροή και κύρος στον  αγώνα ενάντια στην άρχουσα ελίτ  και στον πολιτικό αγώνα ενάντια στις αδυναμίες, τις ελλείψεις και την εσωτερική προδοσία. Σε ένα συγκεκριμένο σημείο, το οποίο δεν μπορούμε να καθορίσουμε εκ των προτέρων, αυτή η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε ένοπλη σύγκρουση, καθώς ο εμφύλιος πόλεμος, όπως και ο πόλεμος γενικά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη συνέχιση του πολιτικού αγώνα. Είναι απαραίτητο, ωστόσο, να γνωρίζουμε πότε και πώς να μετατρέψουμε την πολιτική αντιπαράθεση σε ένοπλη εξέγερση. Ουσιαστικά θα πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες να αποκτήσουν οι μάζες κάτι που δεν είχαν ποτέ, επαναστατική ηγεσία που θα τους οδηγήσει στην σοσιαλιστική ολοκλήρωση, και να απομονώσουν τις δυνάμεις που τις χαρακτηρίζει η επαναστατική ηττοπάθεια, και αυτές που κρατούν εσκεμμένα μια ούδετερη στάση...Μόνο όσοι αγωνίζονται μπορούν να νικήσουν.

Μόνο οι επαναστάτες, οι οξυδερκείς επαναστάτες, εμπλουτισμένοι από τις εμπειρίες του παρελθόντος, θα μπορέσουν να ανέλθουν στο επίπεδο των μεγάλων γεγονότων, και οι υπόλοιποι θα πρέπει να ακολουθήσουν.

Ποδόσφαιρο Παγκόσμιοποιηση και το Τέλος των Εθνικών Ομάδων..

Ποδόσφαιρο Παγκόσμιοποιηση και το Τέλος των Εθνικών Ομάδων..

Γαλλική Εθνική Ομάδα 1998

Επί δεκαετίες οι εθνικές ομάδες ήταν εθνικές η Γερμανία και η Ιταλία που πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο 4  φορές είχαν κατά 95% εθνικούς παίχτες. Τα τελευταία 25 χρόνια όταν το ποδόσφαιρο στις εθνικές χώρες έγινε υπέρ εππαγελματικο με ομάδες στο χρηματιστήριο, με ξέπλυμα μαύρου χρήματος και ακόμα με βιβλία να έχουν βγει ότι έχουν και συνδέσεις με CIA (Μάντσεστερ Αγγλίας) άρχισαν να φτιάχνουν σχολές εισαγωγής παίκτες σε μικρή ηλικία απο Αφρική να τους μαθαίνουν τα κόλπα και να τους πουλάνε.

Το κύριο παράδειγμα είναι η Αρσεναλ η οποίο πήρε τσάμπα γη απ το Δημαρχείο του Ισλιγκτον (στην περιοχή που εκλεγετε και ο ψευτο αριστερός Κορμπυν) και έφτιαξε πολλές κατοικίες προς πώληση, δεν έκανε επέκταση του Μετρό όπως είχε υποσχεθεί και δύο φορές το μήνα κλείνουν περιοχές για να παίξουν μπάλα σε μια απ τις πιο πυκνοκατοκοινενες περιοχές του πλανήτη.

Άλλαξε και  η  κοινωνική σύνθεση των οπαδών λόγου του υψηλού κόστους και η εργατική μάζα που βλέπει τους αγώνες αυτούς τους βλέπει τώρα απο μπυραρίες αντί στο γήπεδο όταν το πιο φθηνο εισητηριο έχει €150...

Ποδοσφαιρο Παγκόσμιοποιηση και το τέλος των Εθνικών Ομαδων. Νουμ 2

Μέχρι το 2000 σχεδόν όλες οι ομάδες ήταν κατά πλειοψηφία εθνικές. Αγγλία και Γαλλία οι δύο χώρες με τις προηγουμενες μεγαλύτερες αποικιοκρατιες στην ιστορία του καπιταλισμό πριν την άνοδο της πολυπολιτισμικης ΗΠΑ άρχισαν να εισάγουν αβέρτα κουβέρτα τριτοκοσμικούς και δημιούργησαν την συνειδηση σε ένα άθλημα που το παρακολουθεί η εργατική τάξη ότι όποιος είναι εδώ είναι από εδώ...

Είχαμε το πρόσφατο φαινόμενο ότι η εθνική ομάδας τις Σενεγάλης είχε δέκα παίκτες που ζουν η γεννηθηκαν η μεγάλωσαν στη Γαλλία.

Η Γαλλική εθνική ομαδα μοιάζει ότι είναι Άφρο Αραβική όχι Γαλλική και ενώ το 1998 είχε πλειοψηφία λευκούς το 2018 ήταν μειοψηφία οι λευκοί.

 Γαλλική Ομάδα που κέρδισε το Παγκ Κυπ το 2018 όντως Πολύ πολιτισμική ο νέος κανόνας... 

Ο τζόγος ενώ υπήρχε δεν ήταν όπως είναι τα τελευταία 15 χρόνια και οι διαιτητές δεν είχαν ακουστικά στα αυτιά τους όπου επερναν διαταγές για την έκβαση του αγώνα. Τώρα έχουμε νέα τεχνολογία το VAR το οποίο είναι επίσης γελοίο. Δείχνει ακριβώς τι έγινε εάν δεν το αλλοιωνουν και ο διαιτητής περνει αντίθετη άποψη απ ότι βλέπουμε. Προφανώς έχει άμεση σχέση με τα στοιχήματα... 

Μετά ενώ οι παίχτες φορανε βραχίονα κατά του ρατσισμού γωνατιζουν για ένα νεκρό ναρκοεμπορα των ΗΠΑ όταν οι διακρίσεις κατά των Ρώσων η των Ιρανών (που τους απέκλεισαν με το VAR και τους είχαν να μένουν στο Μεξικό ενώ έπαιζαν στις ΗΠΑ) τσιμουδιά απ όλους. Το χρήμα εξαχριωνει τους παίκτες αφού το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι σόου για να κάνουν καλύτερες μεταγραφές την επόμενη σεζόν και καθόλου εθνική υπερηφάνεια αφού οι ομάδες κατάντησαν πολυεθνικές... 

Αγγλική ομάδα φετος

Τωρα φτάσαμε με πάνω από ένα διαλειμμα για να παίζουν τα κανάλια διαφημίσεις στις ΗΠΑ. Το μόνο που λείπει ειναι να έχουν μαζορετες να χωρέβουν... 

Τα σημερινά παγκόσμια αθλητικά πρωταθλήματα ακολουθούν την πορεία της παγκόσμιας πολιτικής των δυτικών νεοφιλλελευθερων, χρεοκοπηνενα και στημένα... 

Το πνεύμα της Αλάσκας ξεψύχησε...

Υπάρχει μια συνεχής Δυτική προπαγανδιστική εκστρατεία που παρουσιάζει την Ουκρανία ως νικήτρια της σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Η παρουσιαζόμενη νίκη συνοδεύεται από σποραδικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) σε ενεργειακούς στόχους εντός της Ρωσίας με την μορφή αντάρτικου. Αν η Ουκρανία κέρδιζε στρατιωτικά, δεν θα χρησιμοποιούσε τρομοκρατικούς βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων.

(Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ. Οι τρομοκρατικοί βομβαρδισμοί έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικοί από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.)

Ενώ η έκρηξη δεξαμενών καυσίμων πολλών ρωσικών διυλιστηρίων μπορεί να φαίνεται η να παρουσιάζεται εντυπωσιακή, οι επιπτώσεις στη Ρωσία μέχρι στιγμής είναι αμεληταίες. Οι συνεχιζόμενες επίσης επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στην Κριμαία έχουν προκαλέσει προβλήματα στους κατοίκους του νησιού οι οποίοι δεν μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους στις παραλίες της Μαύρης Θάλασσας χωρίς να έχουν τον νου τους στις σειρήνες προειδοποίησης.

Η ουκρανική εκστρατεία υποστηρίζεται από τους Ευρωπαίους που προσπαθούν να "τραβήξουν" τις ΗΠΑ πίσω στη σύγκρουση. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, δεν είχαν αποχωρήσει ποτέ, απλά σταμάτησαν να είναι οι αποκλειστικοί χρηματοδότες σε χρήμα, όπλα και πυρομαχικά και μετέφεραν την υποχρέωση αυτήν στους Ευρωπαίους. Οι Βρετανοί που ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέτωπο,πολεμούν με αμερικανικό τρόπο, δεν προσπαθούν πλέον να κερδίσουν τίποτα, απλώς προσπαθούν να μην χάσουν. Με άλλα λόγια, παρατείνουν τον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερο και μετά τον παρατείνουν κι άλλο. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει τώρα η Ρωσία είναι ότι οι Βρετανοί δεν θα τα παρατήσουν ποτέ επειδή δεν μπορούν - ξέρουν ότι ξεκίνησαν κάτι που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν μόνοι τους και ότι η οικονομία τους είναι πιθανώς 100 φορές χειρότερη από του Ιράν(πιθανόν και απο του Ιράκ), οπότε πρέπει να συνεχίσουν να αγωνίζονται για να διατηρήσουν την εισροή χρημάτων από τη Δύση. Μετά τη συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Προέδρου Πούτιν τον Αύγουστο του 2025 στο Άνκορατζ της Αλάσκα, υπήρξε συζήτηση για συμφωνία μεταξύ των δύο προέδρων, αλλά δεν ανακοινώθηκαν λεπτομέρειες.

Μετά τη συνάντηση, ο Τραμπ σε συνεντεύξεις του έλεγε ότι είχε ζητήσει από την Ουκρανία να αποχωρήσει από την περιοχή του Ντονμπάς για να συνάψει ειρήνη με τη Ρωσία. Αλλά ποτέ δεν άσκησε καμία πίεση για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και η υποστήριξη όπλων(επί πληρωμή) προς την Ουκρανία συνεχίστηκαν.

Για ένα διάστημα η Ρωσία φαινόταν να πιστεύει στο «πνεύμα του Άνκορατζ» και είχε εκφράσει την ελπίδα για τον τερματισμό της σύγκρουσης μέσω της πρότασης του Τραμπ. Αυτή η άποψη έχει προ πολλού εξαφανιστεί.

Τώρα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, απέρριψε επίσημα οποιαδήποτε συζήτηση για συμφωνία στο Άνκορατζ:

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Αμερικανός ομόλογός του Ντόναλντ Τραμπ δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν οριστικές συμφωνίες για την επίλυση του ουκρανικού ζητήματος στη συνάντησή τους στο Άνκορατζ:

«Δεν υπήρξε συμφωνία στην Αλάσκα. Υπήρξε μια πρόταση στην Αλάσκα, αλλά δεν υπήρξε συμφωνία στην Αλάσκα. Αν είχε υπάρξει συμφωνία, θα είχαμε τερματίσει τον πόλεμο», δήλωσε ο Ρούμπιο σε δημοσιογράφους στη Μανάμα, την πρωτεύουσα του Μπαχρέιν, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του.

Στην Αλάσκα παίχτηκε μια δεύτερη Κωνσταντινούπολη, με θύτη πάλι την Ρωσία. Την πρώτη φορά αποχώρησαν απο το Κίεβο και τώρα έδώσαν πάλι ανάσες στους δυτικους και Ουκρανούς να ανασυνταχθούν , γι αυτό και παρατηρούσαμε όλοι μια στασιμότητα της Ρωσίας στις εξελίξεις στο Ντονμπας, και στην προέλαση της. Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Lavrov αποκάλυψε πρόσφατα πως οι αμερικανικές προτάσεις τέθηκαν επίσημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Αλάσκα και ότι η ρωσική πλευρά συμφώνησε με αυτές. «Εάν η μία πλευρά, στην προκειμένη περίπτωση οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατέθεσε τις προτάσεις της και η άλλη πλευρά συμφώνησε με αυτές, τότε το να λέγεται αργότερα ότι δεν υπήρξε συμφωνία δεν είναι ιδιαίτερα κομψό», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ρώσος υπουργός.

Η δήλωση αυτή αποτελεί ευθεία απάντηση στις τοποθετήσεις του Marco Rubio, ο οποίος υποστήριξε ότι ο Vladimir Putin και ο Donald Trump δεν κατέληξαν σε συμφωνία κατά τις συνομιλίες στο Anchorage. Ο Sergey Lavrov επανέλαβε επίσης ότι η Ρωσία εξακολουθεί να δέχεται πιέσεις για νέες παραχωρήσεις στο ουκρανικό ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι οι δυτικές πρωτεύουσες επιχειρούν να μεταβάλουν συνεχώς τους όρους της διαπραγμάτευσης.

Από την άλλη πλευρά, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους επιμένουν ότι οποιαδήποτε ειρηνευτική διαδικασία θα πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχουν επιβεβαιώσει τις αποκαλύψεις του Lavrov για συμφωνία στο Anchorage.

Ο Lavrov επανέλαβε παράλληλα την κατηγορηματική αντίθεση της Μόσχας στην πρόσφατη πρόταση που κατέθεσαν από κοινού το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ουκρανία, η οποία προέβλεπε άμεση κατάπαυση του πυρός, συνοδευόμενη από συγκεκριμένες εγγυήσεις ασφαλείας για το Κίεβο(έμαθαν απο τις ΗΠΑ).

Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας χαρακτήρισε την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία «απαράδεκτο τελεσίγραφο», υποστηρίζοντας ότι δεν αποτελεί μια ειλικρινή προσπάθεια για την επίτευξη ειρήνης, αλλά μια πολιτική πρόταση που εξυπηρετεί στρατιωτικούς σκοπούς.

Σύμφωνα με τον Lavrov, η Δύση επιδιώκει να αξιοποιήσει μια προσωρινή εκεχειρία ώστε να δοθεί χρόνος στην Ουκρανία για ανασύνταξη των στρατιωτικών της δυνάμεων, επανεξοπλισμό και ενίσχυση της αμυντικής της ικανότητας.

Πόσες φορές πριν την Ουκρανία είχαμε ανάλογες υποσχέσεις των ΗΠΑ προς την Ρωσία που έκρυβαν δόλο και αθετήθηκαν;

-Τα ίδια είχαμε και στα Μίνσκ Ι και ΙΙ που υπογράφτηκε μια κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο της Ουκρανίας και ουσιαστικά πήρε τον χρόνο της η Δύση να οχυρώσει ολόκληρο το Ντονμπας και να το γεμίσει μισθοφόρου.

- Επί Γιέλτσιν, κοι Συνθήκες Μείωσης των Πυρηνικών Όπλων START I και ΙΙ (Strategic Arms Reduction Talks) με τον Γέλτσιν και το Τζορτζ Μπους να υπέγραφουν το 1991 και το 1993 να υπογράφουν τις συνθήκες οι οποίες προέβλεπαν δραστική περικοπή των πυρηνικών κεφαλών που είχαν απομείνει μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, αλλά τις ΗΠΑ κρυφά να αναπτύσουν το πρόγραμμα τους.

-Επί Γκορμπατσώφ που είχαμε τη Συνθήκη INF (1987) για τον πυρηνικό αφοπλισμό και τη Συνθήκη «Δύο συν Τέσσερα» (1990) που επέτρεψε την επανένωση της Γερμανίας. Η προσέγγισή του συνοδεύτηκε επίσης από προφορικές δεσμεύσεις της Δύσης για μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και τίποτα απο αυτά δεν ακολούθησε, με την Γερμανία να γίνεται το απόλυτο προτεκτοράτο των ΗΠΑ στην Ευρώπη και να απειλεί την Ρωσία.

-Επί Μπρέζνιεφ ( συνδέθηκε απόλυτα με την εποχή της στασιμότητας στη Σοβιετική Ένωση από το 1964 ως το 1982) με την Συμφωνία SALT Ι και IΙ για τα πυρηνικά που μονομερώς δεν υιοθετήθηκε απο τις ΗΠΑ.

 -Επι Νικίτα Χρουστσόφ που οι ΗΠΑ έστηναν κρυφά πυραύλους στην Τουρκία με στόχο την Ρωσία και με την γνωστή κρίση των Πυραύλων στην Κούβα που φτάσαμε πιο κοντά απο ποτέ σε σύρραξη.

- Ακόμα και επί Στάλιν στην συμφωνία της Γιάλτας υπήρξαν υποσχέσεις που αθετήθηκαν και είδαμε πως κινήθηκαν τελικά οι Ρώσοι. Απο τον Στάλιν που πρόδωσε όλα τα πατριωτικά Κ.Κ και χαντάκωσε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη με την αναγκαστική διαρθρωτική αφομοίωση που έκανε,όπως και τα αναχώματα στα σύνορα της. Την παράδοση της Ελλάδας στους δυτικούς, της Ν. Κορέας στους Αμερικάνους, [της Σερβίας αργότερα στους Νατοϊκούς ,και παρολίγον και της ίδιας της Ρωσίας στους Ιμπεριαλιστές (επί Γκορμπατσώφ, και Γιέλτσιν)].

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι απο την γέννηση της επί Στάλιν μέχρι και σήμερα η γραφειοκρατία έχει παρωπίδες και στηρίζεται αποκλειστικά στα προνόμια της κάστας που κυκλοφορεί στους διαδρόμους του Κρεμλίνου. Στηρίζεται στις μυστικές της υπηρεσίες για να εξασφαλίζει την μακροζωία της και κάθε μέρα οι δελφίνοι προσπαθούν να βρούν τρόπο να γίνουν αυτοί "οι χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη"(χρησιμοποιώ έναν γενικό όρο γιατί αυτός του Γ.Γ απέθανε...). Αυτός ο αυτοσκοπός των δελφίνων δεν τους αφήνει να δουν που αποσκοπούν οι εκάστοτε"Συνθήκες" κάθε φορά που οι ΗΠΑ και η συλλογική Δύση τις ζητά απο την Ρωσία.

Απο την Ρωσική γραφειοκρατία δεν μπορούμε να περιμένουμε απολύτως τίποτα πολιτικά και κοινωνικά παρα μόνον υπόγειες συμφωνίες και ίντριγκες.

Όταν ο Μπέρια (ο αρχιδολοφόνος του Στάλιν ...που φοβήθηκε ότι θα έχει και αυτός το ίδιο τέλος) δηλητηρίασε τον Στάλιν, δύο εικοσιτετράωρα απ΄εξω απο το γραφείο του είχαν στήσει πανηγύρι και περίμεναν να σιγουρευτούν ότι απεβίωσε για να το ανακοινώσουν.

Όταν ανέλαβε ο Χρουτστόφ, κάλεσε τον Μπερία σε μια σύσκεψη στο Κρεμλίνο και κρυφά είχε σκηνοθετήσει την σύλληψη του ώστε να αποφύγει την κατά μέτωπο επίθεση απο τις μυστικές υπηρεσίες που έλεγχε ο Μπερία τόσα χρόνια, τον συνέλαβαν τον οδήγησαν στα καταγώγια που ο Μπερία βασάνιζε στο παρελθόν τους αντικαθεστωτικούς, και όσο παρακαλούσε γονατιστός για την ζωή του, δέχτηκε μια σφαίρα εκεί και που ο ίδιος επέλεγε για τα θύματα του...στο πίσω μέρος του κρανίου ενώ τους μιλούσε.

Οταν το καλοκαίρι του 1964 ο Χρουτστοφ έμπαινε στο τρένο για να φύγει για τα μπάνια του στην Κριμαία στην προβλήτα τον χαιρετούσαν εκκοφαντικά οι σύντροφοι δελφίνοι, Λεονίντ Μπρέζνιεφ και ο Αλεξέι Κοσίγκιν μαζί με την κουστωδία τους. Μόλις το τρένο ξεκίνησε μπήκαν στο Κρεμλίνο και ξεκίνησαν διαδικασίες αλλαγής του Γ.Γ με τον πρώτο να αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας και τον δεύτερο Πρωθυπουργός.

Μετά τον θάνατο του συντρόφου Μπέζνιεφ ήρθε στην εξουσία ο Γιούρι Αντρόποφ (1982-1984), πρώην επικεφαλής της KGB, ο οποίος ξεκίνησε και αυτός εκστρατείες κατά της διαφθοράς και της χαλαρής εργασιακής πειθαρχίας, αλλά "πέθανε" σύντομα.

Την θέση του πήρε ο Κονσταντίν Τσερνιένκο (1984-1985), ενας πιστός σύντροφος της εποχής του Μπρέζνιεφ, που ηγήθηκε για λίγους μήνες μέχρι τον "θάνατό" του, διατηρώντας το πολιτικό τέλμα.

Την θέση του πήρε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (1985-1991) και εισήγαγε την Περεστρόικα (Αναδόμηση), μια προσπάθεια οικονομικής και πολιτικής μεταρρύθμισης με στοιχεία δυτικής αποκέντρωσης, που ωστόσο αποσταθεροποίησε εντελώς την χώρα.

Όταν διέλυσε την ΕΣΣΔ το 1991 , σε ότι απέμεινε απο αυτήν ήρθε να κάνει τον Γ.Γ ο Μπόρις Γιέλτσιν, που ξεκίνησε ως σωτήρας της “νομενκλατούρας” και κατέληξε ως ο Δήμιος της. Ο επονομαζόμενος και ώς "η Θατσερ της Ρωσίας" που η ίδια η Νομενκλατούρα αναγκάστηκε να τον καθαιρέσει μόλις (ευτυχώς που έβγαλαν τις παρωπίδες μια φορά) κατάλαβε ότι τα προνόμια της πάνε περίπατο και πάνω σε αυτά θα κάνουν πάρτυ οι πολυεθνικές των ΗΠΑ, και μας έφεραν το νέο Μπερία της KGB τον Πούτιν.

Ο εθισμός στην εξουσία και στα προνόμια όμως δεν αφήσε ούτε αυτόν να καταλάβει τα ΜΙΝΣΚ Ι και ΙΙ , την Κωνσταντινούπολη και την Αλάσκα.

Το πνεύμα της Αλάσκας πέθανε.

Το πλάνο νίκης πλέον του Πούτιν είναι πιο σύνθετο απο αυτά του παρελθόντος. Έχει αναγκαστεί να βγάλει τις παρωπίδες της αρχής της γραφειοκρατίας που όριζε μόνον τον τρόπο παραμονής στα προνόμια και αναζητά πλέον λύση στο θέμα ύπαρξης του ρωσικού έθνους. Ηδη το τελευταίο διάστημα και μιλάμε για δεκα-δεκαπέντε ημέρες η μετατόπιση του μετώπου βγαίνει έξω απο τα όρια του Ντονμπας με ρυθμούς γοργούς. Και δειχνει ότι θέλει να το τελειώσει αυτό άμεσα. Η Δύση χρησιμοποιεί τα ουκρανικά πλήγματα με την μορφή αντάρτικου στη Ρωσία και σε αμάχους, για να αποσπάσει την προσοχή από τις ρωσικές επιτυχίες στο μέτωπο. Μας θυμίζει η ουκρανική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη την εκδοχή της τελευταίας προσπάθειας του Χίτλερ για κάποιο είδος «νίκης» στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία έχανε σε όλα τα μέτωπα μέχρι το 1944, οπότε ο Χίτλερ διοχέτευσε τους πολύτιμους πόρους του στην κατασκευή «όπλων εκδίκησης» V1 και V2. Αυτά τα τρομοκρατικά όπλα σκότωσαν πολλούς Βρετανούς πολίτες, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα στο πεδίο της μάχης. Ο Ζελένσκι και οι Δυτικοί χειριστές του κάνουν το ίδιο πράγμα σήμερα. Οι Νεοναζί Ουκρανοί (και οι φασίστες υποστηρικτές τους στο ΝΑΤΟ) είναι περήφανοι που ακολουθούν τα βήματα του μέντορά τους. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς θα ήταν πολύ ευχαριστημένος με την προπαγανδιστική μηχανή του ΝΑΤΟ σήμερα. Ο μελλοντικός στόχος της Ρωσικής πολεμικής μηχανής θα αναγκαστεί να γίνει ο σχηματισμός μιας ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων Ρωσίας/Ουκρανίας, της οποίας το απαιτούμενο βάθος συνεχίζει να αυξάνεται με κάθε πρόοδο στις δυνατότητες των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Σύντομα, όλη η Ουκρανία θα πρέπει να μετατραπεί σε ζώνη ασφαλείας...Η αστάθεια των εξελίξεων στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που παρέχει σε κάθε πλευρά ένα μικρό παράθυρο πλεονεκτήματος θα συνεχιστείγια λίγο καιρό ακόμη. Το τεράστιο πλεονέκτημα της Ρωσίας σε συνολική ισχύ πυρός θα συνεχίσει να ασκεί την επιρροή της. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Ουκρανία πρέπει να εκτοξεύσει έναν τεράστιο αριθμό μη επανδρωμένων αεροσκαφών - έως και 1000 - μόνο και μόνο για να αποκτήσει μερικές διαρροες σε δεξαμενές που θα παρέχουν τον μαύρο καπνό που χρησιμοποιείται στην προπαγάνδα της. Η Ρωσία θα συνεχίσει να κάνει αυτό που κάνει, να εισχωρεί στις τελευταίες από τις πυκνές αστικές αμυντικές περιοχές στο Ντονμπάς και τη Ζαπορόζιε, ενώ παράλληλα επεκτείνει σταθερά τη ζώνη ασφαλείας στις περιοχές Σούμι και Χάρκοβο, και όσο το ΝΑΤΟ θα συνεχίζει τον ανταρτοπόλεμο, τόσο θα την ωθεί προς την Οδυσσό.

Η Δύση δεν θα σταματήσει την παροχή drones και τον ανταρτοπόλεμο στα μέτωπα της Ουκρανίας, γιατί προσπαθεί με διάφορους τρόπους να κρύψει το μόνο πράγμα που έχει σημασία: την κατάρρευση του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και ο Πούτιν είναι αναγκασμένος να φτάσει μέχρι το Λβιβ...και θα αναγκαστεί να εξαλείψει την δεξιά πτέρυγα της γραφειοκρατίας του αργα η γρήγορα, αλλιώς το όνομα του θα μπεί δίπλα σε αυτά των παραπάνω...και ένας νέος Πούτιν θα ανέβει στην εξουσία και η γραφειοκρατία θα βολοδέρνει και εκατομμύρια εργατών ανά τον κόσμο θα περιμένουν την πολιτική τους ανάσταση απο την κομμουνιστική Ρωσία...

Τσιπρο Ιστορίες Συνέχεια...

Τσιπρο Ιστορίες Συνέχεια...

Τωρα εάν προσέξει κανείς ο Τσιπρας έκανε πρόωρες εκλογές το 2019 με 32% και λίγο πάνω από 1.7εκ ψηφους έδωσε την κυβέρνηση στον Κουλή ο οποίος μετά εκανε νοθεία να βγει 2 φορά...

Και μετά εξαφανίστηκε...δεν υπήρξε την τελευταία 5 ετια ο Τσιπρας εκτως εάν υπολογίσουμε ότι ήταν πίσω απ την Κασσελου να διαλύσει εξ ολοκλήρου τον Σύριζα...

Ο Τσιπρας δεν υπήρξε μεγαλύτερος προπαγάνδα της για τον Κορονοφασισμο απ το ΚΚΕ και ανεχοταν τις διφορούμενες δηλώσεις του Πολακη για πολύ καιρό στο ζήτημα αυτό και ούτε ένα σκάνδαλο οικονομικό δεν εμφανίστηκε με Τσιπρα..ενώ έδωσε πολλές δουλειές σε μελοι του κόμματος του... 

Τον έβγαλαν απ το γυψο να ξεφορτωθούν το Μητσοτακεικο όχι τον Μητσοτακισμο που είναι έμφυτο στον ελληνικό καπιταλισμό...

Ο Τσιπρας έστρωσε το δρόμο του Κουλή, στο μεταναστευτικο, στο ξεπούλημα τις χώρας, στο Εθνικό ζήτημα...

Δεν μπορεί να γίνει 2ο ΠΑΣΟΚ αφού αυτό δημιουργήθηκε με παροχές και επέκταση των δημοκρατικων δικαιωματων όταν υπήρχε και βιομηχανία και αγροτική παραγωγή σε μια άλλη περίοδος της ιστοριας. Ο Τσιπρας είναι η ψευτο αριστερή εκδοχή του μνημονίακου καπιταλισμού... τα καθαρά χέρια για να ανανεώσουν το πολιτικό πρόσωποιο που έχει σαπίσει ανεπιστρεπτί..