Ελλάδα: Η κατάρα τριών γενεών Παπανδρέου

Ελλάδα: Η κατάρα τριών γενεών Παπανδρέου

Σε καθεμία από τις τρεις αποφασιστικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, η Ελλάδα έχει αναγκαστεί να αποφύγει μια ευκαιρία για κοινωνικό μετασχηματισμό, πολιτική ανεξαρτησία και ελευθερία από εξωτερική κηδεμονία, τόσο από την οικογένεια Παπανδρέου όσο και από την άλλη.

Οι τρεις περίοδοι που υπόσχονται νέες προοπτικές για τα ελληνικά λαϊκά κινήματα περιλαμβάνουν:

Η περίοδος που ακολούθησε την ήττα του ναζιστικού στρατού κατοχής και του συνεργαζόμενου με αυτόν καθεστώτος-μαριονέτας από την ελληνική αντάρτικη αντίσταση, με την υποστήριξη του απελευθερωτικού της στρατού (ΕΛΑΣ-ΕΑΜ) και των συμμάχων της. (1944-1945)

Η καθοριστική εκλογική ήττα του δεξιού Νέου Δημοκρατικού Κόμματος το 1981. Η πλειοψηφία του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΑΣΟΚ) μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα έλεγχε σχεδόν τα δύο τρίτα του Κοινοβουλίου. Κληρονομώντας μια «διαλυμένη, χρεοκοπημένη και μη βιώσιμη» καπιταλιστική οικονομία από μια απαξιωμένη και συντριμμένη Δεξιά, το ΠΑΣΟΚ έλαβε λαϊκή εντολή να κοινωνικοποιήσει την οικονομία.

Οι παγκόσμιες καπιταλιστικές κρίσεις του 2007-2010 και ιδιαίτερα το χρεοκοπημένο και υπερχρεωμένο ελληνικό καπιταλιστικό κράτος οδήγησαν στην εκλογή του Γεωργίου Παπανδρέου (Νέου) το 2010 με βάση μια πλατφόρμα «κοινωνικής αλλαγής» και αυξημένης κοινωνικής πρόνοιας. Προσέλκυσε την υποστήριξη της εργατικής τάξης και των συνδικάτων με βάση τη δημιουργία μιας νέας, σύγχρονης και πιο δίκαιης κοινωνίας.

Μεταξύ Επανάστασης και Αντίδρασης: Ο Ρόλος του Γεωργίου Παπανδρέου (Πρεσβύτερου)

Στον απόηχο μιας από τις μεγαλύτερες νίκες των αντιφασιστών αντάρτικων στην Ευρώπη, το ελληνικό κίνημα αντίστασης, υποστηριζόμενο από πάνω από 2 εκατομμύρια αντάρτες, προχώρησε προς την απελευθέρωση της πρωτεύουσας Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944. Με ελάχιστη υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου στηρίχτηκε από τα αυτοκρατορικά βρετανικά πολεμικά αεροσκάφη και τανκς και την δεξιά μοναρχία στην εξορία. Ενεργώντας ως πρωθυπουργός, διέταξε τον αφοπλισμό της Αντίστασης και υποστήριξε την βρετανική στρατιωτική επίθεση σε δεκάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας εκατοντάδες Έλληνες αγωνιστές της ελευθερίας. Ο Παπανδρέου προήδρευσε της στρατιωτικής στρατολόγησης πολυάριθμων πρώην συνεργατών των Ναζί και μοναρχικών, που χρηματοδοτήθηκαν, οπλίστηκαν και διοικήθηκαν από Βρετανούς και αργότερα Αμερικανούς στρατηγούς. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός σε καθεστώτα που εξαπέλυσαν μια άγρια ​​επίθεση στα μαζικά αριστερά λαϊκά κινήματα. Μετέτρεψαν μια χαρούμενη στιγμή απελευθέρωσης στην αρχή μιας άθλιας περιόδου άγριας καταστολής και της αποκατάστασης όλων των αποβρασμάτων της ανώτερης τάξης από την προπολεμική Ελλάδα, μαζί με τους φιλοναζί συνεργάτες συναδέλφους τους. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε κράτος-πελάτης των ΗΠΑ, κυβερνώμενο από μια σειρά εξωτερικά επιδοτούμενων κλεπτοκρατικών αστυνομικών κρατών, τα οποία διατήρησαν την κυριαρχία τους διογκώνοντας μια γραφειοκρατία βασισμένη στην πατρωνία, αποκομμένη από τη σύγχρονη βιομηχανία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η πτώση της Δεξιάς (1981)

Μετά την πτώση της στρατιωτικής χούντας (1967-1974), η ελληνική δεξιά ανήλθε στην εξουσία, διατηρώντας μεγάλο μέρος του παλιού κρατικού μηχανισμού και στηρίζοντας μια πλούσια αλλά δυσλειτουργική άρχουσα τάξη που ζούσε με χρηματικές μεταβιβάσεις από την ΕΟΚ. Η λεηλασία των κρατικών πόρων, η πτώχευση των περισσότερων επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, η οπισθοδρόμηση του γεωργικού τομέα, ο κλειστός και αυταρχικός χαρακτήρας των δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων, οδήγησαν τη συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των φοιτητών, των αγροτών και των ανέργων σε μια τεράστια εκλογική νίκη για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η συνδυασμένη ψήφος του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν πάνω από 60% και παρείχε μια σαφή πλειοψηφία για τον νόμιμο μετασχηματισμό της κοινωνίας και της οικονομίας. Επιπλέον, το πρόγραμμα του Ανδρέα Παπανδρέου υποσχέθηκε να «κοινωνικοποιήσει την οικονομία», να εκσυγχρονίσει την ύπαιθρο και να απομακρυνθεί από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Συγκεκριμένα, υποσχέθηκε να τερματίσει την ένταξη στο ΝΑΤΟ και τη συμφωνία για τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ.

Δεδομένου του κατακερματισμού, της αποθάρρυνσης, της διασποράς και της παρακμής της Δεξιάς, η πολιτική αντίθεση σε μια σοσιαλιστική πρόοδο ήταν ελάχιστη. Δεδομένου του υψηλού χρέους του ιδιωτικού τομέα προς τις κρατικές τράπεζες, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν χρειάστηκε καν νομοθεσία για την απαλλοτρίωση των επιχειρήσεων: μπορούσε να ζητήσει αποπληρωμή δανείων ή τα κλειδιά της εταιρείας.

Ο Παπανδρέου απέρριψε την επιλογή του μετασχηματισμού του ετοιμοθάνατου καπιταλιστικού συστήματος: πρόσφερε νέα δάνεια, χάρισε χρέη και παρενέβη για να αποκαταστήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία πλειστηριάζοντας τις επιχειρήσεις σε νέους ιδιώτες (ξένους) ιδιοκτήτες. Εκείνη την εποχή ήμουν σύμβουλος του Παπανδρέου. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κοινωνικοποιούσε τις χρεωμένες επιχειρήσεις, απάντησε ότι «λόγω των κρίσεων, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για μετασχηματισμό της οικονομίας. Θα έπρεπε να περιμένει μέχρι η οικονομία να σταθεί στα πόδια της». Όταν απάντησα ότι εξελέγη για να αλλάξει το σύστημα ακριβώς λόγω των κρίσεων και ότι μόλις αποκατασταθεί ο καπιταλισμός, η πολιτική και οικονομική αντιπολίτευση θα ήταν πιο σθεναρή, απάντησε «ότι η οικονομία είναι πολύ αδύναμη για να διατηρήσει ένα σοσιαλιστικό καθεστώς». Πρόσθεσε ότι «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση, όχι για τις επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας».

Στην πράξη, ο Παπανδρέου αποκατέστησε τον καπιταλισμό παρά την επιδεινούμενη κατάστασή του, αυξάνοντας παράλληλα το δημόσιο χρέος. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, πάνω από το ογδόντα τοις εκατό της ελληνικής κοινής γνώμης ήταν υπέρ του κλεισίματος των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και των μυστικών επιχειρήσεων τους στην Ελλάδα. Μέσω δημαγωγίας από μπαλκόνι και ψευδών υποσχέσεων για δράση «στο μέλλον», ο Παπανδρέου διατήρησε τις βάσεις. Ομοίως, ο Παπανδρέου αποκήρυξε τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων που τον εξέλεξαν να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, ασκώντας ασήμαντη «κριτική» από το εσωτερικό. Ακόμα χειρότερα, ο Παπανδρέου παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αποδεχόμενος μεταβιβάσεις και δάνεια σε αντάλλαγμα για τη μείωση των εμπορικών φραγμών. Αυτό ξεκίνησε τη διαδικασία απροσδόκητων βραχυπρόθεσμων κερδών στην κατανάλωση και τις κρατικές δαπάνες σε μια διογκωμένη γραφειοκρατία βασισμένη σε πατρωνία, σε αντάλλαγμα για την αποδεκάτιση του καθυστερημένου βιομηχανικού και γεωργικού τομέα. Ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τις μεταβιβάσεις της ΕΟΚ για να αγοράσει ψήφους μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες, βραχυπρόθεσμων μισθολογικών αυξήσεων στους εργαζόμενους και τεράστιων φορολογικών διαγραφών και δανείων σε επιχειρηματικές ελίτ. Τα ελλείμματα και τα χρέη αυξήθηκαν, ενώ ο παραγωγικός μηχανισμός για τη διατήρηση της κατανάλωσης μαράθηκε. Η πατρωνία ήταν η «εναλλακτική λύση» του Παπανδρέου στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Η ΕΟΚ ήταν πρόθυμη να χρηματοδοτήσει τον Παπανδρέου και να ανεχθεί τις δυσλειτουργικές οικονομικές πολιτικές του, επειδή κατέστρεφε και υπονόμευε τα κοινωνικά κινήματα για αλλαγή που τον έφεραν αρχικά στην εξουσία.

Ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου κατήγγειλε το ΝΑΤΟ μπροστά σε μαζικές συγκεντρώσεις, είχε εβδομαδιαίες διαβουλεύσεις με τον Πρέσβη των ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας την αφοσίωσή του στη στρατιωτική συμμαχία. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της κυβέρνησής του (1982-1984), όταν διηύθυνα το Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών και ήμουν ανεπίσημος σύμβουλος του Παπανδρέου, έφευγα από την πίσω πόρτα του σπιτιού του στο Καστρί, ενώ ο Πρέσβης των ΗΠΑ έμπαινε από την μπροστινή πόρτα. Μετά από λίγο καιρό, συνειδητοποίησα ότι δανειζόταν αριστερές κριτικές για να δικαιολογήσει δεξιές πολιτικές. Μια πρακτική για την οποία έγινε δεξιοτέχνης της εξαπάτησης. Πιο πρόσφατα, ένας αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ μου σχολίασε κάποτε ότι προτιμούσε τον Γεώργιο Παπανδρέου τον νεότερο από τον πατέρα του: «τις ίδιες κομφορμιστικές πολιτικές», σχολίασε «χωρίς τη δημαγωγία». Με τα χρόνια, η κενή ρητορική του Ανδρέα και η φιλοΝΑΤΟϊκή πρακτική μετέτρεψαν μια ολόκληρη γενιά μαχητικών σοσιαλιστών σε κυνικούς οπορτουνιστές και κοινωνικούς ανηφόρους, οι οποίοι θυσίασαν την ταξική αλληλεγγύη για πατρωνία, επικερδείς θέσεις στη γραφειοκρατία της ΕΟΚ για κοινωνικό μετασχηματισμό. Η γενιά μετά τη χούντα, οι ιδεαλιστές φοιτητές από τον αγώνα του Πολυτεχνείου, έγιναν οι παχύσαρκοι λειτουργοί του κράτους του ΝΑΤΟ.

Γιώργος Παπανδρέου (Τζούνιορ): Η Ιστορία ως Φάρσα (Τρεις Φορές)

Όπως και οι προκάτοχοί του στην οικογένειά του, ο Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη τον Οκτώβριο του 2009 εν μέσω της πιο βαθιάς παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης από τη δεκαετία του 1930. Τα ελληνικά οικονομικά ήταν κάτω από το νερό· η οικονομία βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση· το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο· ο καπιταλισμός είχε κυριολεκτικά χρεοκοπήσει και τα δεξιά κόμματα είχαν ατιμαστεί και δυσφημιστεί.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο Παπανδρέου υποσχέθηκε ένα σύγχρονο κράτος κοινωνικής πρόνοιας με προτεραιότητα στις κοινωνικές επενδύσεις στη δημόσια υγεία, την εκπαίδευση και την καταπολέμηση της φτώχειας. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, πιστός στην παράδοση Παπανδρέου, έκανε μια στροφή. Παίρνοντας μια αγανακτισμένη στάση, ισχυρίστηκε ότι «ανακάλυψε» ότι το ελληνικό δημόσιο ταμείο ήταν άδειο και η χώρα υπερχρεωμένη και ότι η μόνη λύση ήταν η μείωση του βιοτικού επιπέδου με τη μείωση των μισθών και την εξάντληση των μισθών, των κοινωνικών προγραμμάτων και των συντάξεων, προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι τραπεζίτες. Όπως και οι προκάτοχοί του στην οικογένειά του, δεν έγινε καμία προσπάθεια να εισπραχθούν φόροι από τους πλούσιους ή να αποκλειστούν οι μυστικοί λογαριασμοί στο εξωτερικό των τραπεζιτών, των εταιρικών στελεχών, των πλοιοκτητών, των κερδοσκόπων μετοχών, των συμβούλων, των επενδυτικών μεσιτών, οι οποίοι εξαπάτησαν τους Έλληνες φορολογούμενους και τους συνταξιούχους με δισεκατομμύρια ευρώ. Δεν έγινε καμία προσπάθεια να ανακτηθούν τα χρέη του ιδιωτικού τομέα προς τα κρατικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αντίθετα, ο Παπανδρέου στράφηκε στους απατεώνες της Wall Street - την Goldman Sachs (η οποία, το 2001, διευκόλυνε τη λεηλασία δημόσιων δανείων για ιδιωτικό όφελος) για συμβουλές και υποστήριξη.

Όπως ο παππούς του, αντιμέτωπος με μαζικές αναταραχές, στράφηκε στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για καθοδήγηση και κατεύθυνση. Στην πραγματικότητα, ο Παπανδρέου παρέδωσε την ελληνική κυριαρχία και τη χάραξη οικονομικής πολιτικής στη Μέρκλε, τον Σαρκοζί, τον Ομπάμα και το ΔΝΤ. Διατύπωσαν το πιο δρακόντειο πρόγραμμα λιτότητας με βάση τις τάξεις στην πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της ΕΕ και των ΗΠΑ, βρίσκοντας έναν πολύ υπάκουο και υποτακτικό πελάτη στον Παπανδρέου, επέμειναν σε έναν, δύο και τρεις γύρους περικοπών στο βιοτικό επίπεδο, σε μια περίοδο 4 μηνών (Δεκέμβριος 2009-Μάρτιος 2010), μειώνοντας το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας κάτω από τα επίπεδα των αρχών της δεκαετίας του 1980. Οι αρχικές αδύναμες, συμβολικές διαμαρτυρίες των σοσιαλιστών ηγετών των συνδικάτων ενθάρρυναν τον Παπανδρέου και τους υπουργούς οικονομίας και οικονομικών του να πιέσουν περισσότερο για μεγαλύτερες παραχωρήσεις, ελπίζοντας να ικανοποιήσουν «την αγορά» - ένας ευφημισμός για τους χρηματοδότες και τους κερδοσκόπους.

Μετά από τριάντα χρόνια δεξιάς και πατρωνικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, αφορολόγητων υπηρεσιών για τους επιχειρηματικούς πελάτες τους και δανεισμού σε κλεπτοκρατικούς δυσλειτουργικούς επενδυτές, ο Παπανδρέου, πάντα ανταποκρινόμενος στους ξένους τραπεζίτες και τους αυτοκρατορικούς πολιτικούς μέντορες τους, κλιμάκωσε την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων και των συνδικάτων. Αντίθετα, πέταξε στο Παρίσι, το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον υποσχόμενος περισσότερες περικοπές στους κοινωνικούς προϋπολογισμούς, ζητιανεύοντας χρηματοδότηση για να διασώσει το διεφθαρμένο κράτος και την παρακμιακή άρχουσα τάξη της Ελλάδας.

Ο Οκτώβριος του 2009 εμφανίστηκε ως μια ακόμη ιστορική ευκαιρία για την έναρξη ενός νέου μετακαπιταλιστικού κράτους, θέτοντας τέλος στην χρεοκοπία του κλεπτοκερδοσκοπικού οικονομικού συστήματος και των δυσφημισμένων δεξιών υποστηρικτών του. Αντ' αυτού, ο Οκτώβριος μετατράπηκε σε πολιτικό εφιάλτη. Το καθεστώς Παπανδρέου και τα κοινοβουλευτικά του ρομπότ ξεπέρασαν κατά πολύ ακόμη και τα προηγούμενα δεξιά καθεστώτα στη διάβρωση του βιοτικού επιπέδου, παρέδωσαν τον σχεδιασμό, την κατεύθυνση και την εφαρμογή της οπισθοδρομικής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής στην ΕΕ και την Ουάσιγκτον, οι οποίες, υπερασπιζόμενες τις οικονομικές τους ελίτ, είναι αποφασισμένες να αποσπάσουν και την τελευταία λίβρα σάρκας από τη δημόσια και ιδιωτική, εργατική τάξη.

Η πολιτική του Παπανδρέου είναι να «σώσει την οικονομία» καταστρέφοντάς την. Εν μέσω μιας βαθύτερης ύφεσης, το καθεστώς του μειώνει τις δαπάνες και τα εισοδήματα και αυξάνει τους οπισθοδρομικούς φόρους κατανάλωσης. Μια σίγουρη φόρμουλα για να μετατρέψει μια ύφεση σε χρόνια ύφεση. Η ιστορική αποστολή των καθεστώτων Παπανδρέου είναι να αγκαλιάσουν την αυτοκρατορία για να σώσουν τους πλούσιους, ανεξάρτητα από το πόσοι νεκροί αντιφασίστες, πόσοι απογοητευμένοι εργαζόμενοι, πόσοι εξαθλιωμένοι συνταξιούχοι πρέπει να πληρώσουν το τίμημα.

Συνοψίζοντας:

Η πολιτική ιστορία της οικογένειας Παπανδρέου είναι μια ελληνική τραγωδία-φάρσα. Η τραγωδία ενός λαού που πολέμησε τον καλό αγώνα ενάντια στους Ναζί και τους συνεργάτες τους, μόνο και μόνο για να κατατροπωθεί από τους ανερχόμενους νέους Αγγλοαμερικανούς ηγεμόνες. Ο ηρωικός αγώνας των φοιτητών του Πολυτεχνείου (1973) ενάντια στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική δικτατορία κατέληξε να γίνει μάρτυρας της ανόδου ενός ψευδολαϊκιστή δημαγωγού (Ανδρέας Παπανδρέου) που υποσχέθηκε δημοκρατικό σοσιαλισμό και κατέληξε να κοινωνικοποιήσει τα ιδιωτικά χρέη των καπιταλιστών κελτοκρατών. Και τώρα ο τελευταίος (ελπίζουμε) στη σειρά των αυτοκρατορικών συκοφαντών (Γεώργιος Παπανδρέου) που υποσχέθηκε προοδευτικές αλλαγές και επέβαλε οπισθοδρομικές πολιτικές, ενώ παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας στους υπερπόντιους αυτοκρατορικούς επιτηρητές του. Πέρα από τις πολιτικές ιδιορρυθμίες της Ελλάδας, η ιστορία των ελληνικών σοσιαλδημοκρατικών καθεστώτων καταδεικνύει τον ιστορικό τους ρόλο ως σωτήρες του καπιταλισμού σε κρίσεις. Τους επιτρέπεται, από τις ξένες και εγχώριες ελίτ, να έρθουν στην εξουσία επειδή έχουν τη λαϊκή υποστήριξη για να εφαρμόσουν τις σκληρές αντιδραστικές πολιτικές που οι κατεστημένοι δυσφημισμένοι δεξιοί είναι πολύ αδύναμοι για να επιβάλουν. Υιοθετώντας και επιβάλλοντας τις αντιδημοφιλείς και οπισθοδρομικές πολιτικές τους, οι Σοσιαλδημοκράτες αποξενώνουν βαθιά την εργατική τάξη και τους υποστηρικτές της κατώτερης μεσαίας τάξης - αυτοκτονούν πολιτικά. Αλλά για τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Παπανδρέου της Ευρώπης, εξυπηρέτησαν τον σκοπό τους: ανέτρεψαν το ρεύμα της ριζοσπαστικής ή επαναστατικής αλλαγής. Θυσίασαν τα καθεστώτα τους, αλλά έσωσαν το καπιταλιστικό κράτος.

Η πιο ελπιδοφόρα και πολλά υποσχόμενη αλλαγή σήμερα είναι ότι το μυστικό του Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ έχει εξατμιστεί. Ακόμα και ο πιο πιστός σοσιαλιστής συνδικαλιστής δεν τολμά να σηκώσει το χέρι του για να σταματήσει το κίνημα ούτε τολμά να δείξει μια επαναστατική διέξοδο. Έτσι, οι γενικές απεργίες θα συνεχιστούν, οι αναρχικοί θα εκτοξεύσουν τους πυραύλους τους, τα επίπεδα της λαϊκής οργής αυξάνονται και οι αγώνες θα συνεχιστούν.

James Petras / 5 Απριλίου 2010, Κοινωνιολόγος και ακαδημαϊκός, καθηγητής Κοινωνιολογίας στην έδρα Bartle στο Πανεπιστήμιο Μπίνγκχαμτον στη Νέα Υόρκη και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Saint Mary's στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας στον Καναδά, με Μαρξιστικές τάσεις και μελέτη στα πολιτικά ζητήματα με ιδιαίτερη έμφαση στη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή , τον ιμπεριαλισμό , την παγκοσμιοποίηση και τα αριστερά κοινωνικά κινήματα. Σύμβουλος του Α. Παπανδρέου.

Πηγη: https://canadiandimension.com/articles/view/greece-the-curse-of-three-generations-of-papandreous

[u]Τις  επαναστάσεις της μεταπολεμικής περιόδου τις είχαν παραχωρήσει ευγενικά  στα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα με την μορφή απασφαλισμένης χειροβομβίδας για να σκάει στα "χέρια " τους οπότε η σοσιαλδημοκρατία είχε πάρει την εντολή πάχυνσης του πρώιμου καπιταλισμού. Το ζητούμενο ήταν η αξιοποίηση των καπιταλιστικών «βοδιών» προς όφελος των διαταξικών συμμαχιών και ταυτόχρονα του κράτους . Όταν κάποιο «βόδι» αρρώσταινε, το κράτος παρενέβαινε για να διασφαλίσει την ανάρρωσή του – το να έπραττε διαφορετικά θα ισοδυναμούσε με αυτοκαταστροφή. Αν αυτό μετέτρεπε το κρατικό συμφέρον σε εταιρικό, ας γινόταν. Το πρόβλημα έγκειτο στο να διασφαλιστεί ο σωστός έλεγχος των βοδιών. Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, η οικογένεια δεν κατάφερε να πείσει τον Ελληνικό λαό ότι όλα έγιναν για το καλό του,αφού η προδοσία ξεκίνησε απο τους αντάρτες αγωνιστές, συνεχίστηκε με τους  εργάτες αγωνιστές, και κορυφώθηκε και τους Ακρίτες αγωνιστές( Καστελόριζο)... [/u]

James Petras 

2010

Φάκελος Κλειτσίκας & Σια...Ο.Ε

Φάκελος  Κλειτσίκας  &  Σια...Ο.Ε

Η Παπανδρεϊκή Σιωνιστική Οδύσσεια και οι 'Νεοσταλινικοί'  υποστηρικτές της..

Όσο πιο κοντά πλησιάζει το τέλος των  ΗΠΑ και των ντόπιων λακεδων της τόσο πιο κοντά επανεμφανίζονται κριτικές κατά το πρόσωπο του Λ. Τροτσκι που έφυγε από την ζωή στις παραμονές του 2ου Π.Π, σχεδόν έναν αιώνα πριν.

Είχαμε τότε την πτώση του Ευρωπαϊκού Ιμπεριαλισμού και την άνοδο της Αμερικανικης Αυτοκρατορίας. Τώρα ζούμε την πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας και την άνοδο των BRICS αλλά κυρίως την πολιτική της Ρωσίας και την οικονομική της Κίνας, έτσι οι πιο διορατικοί για να μην νικήσουν οι Άραβες και πέσει η Αμερική εμφανίζονται (όπως τα ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) πριν την πτώση σαν υποστηρικτές της επανάστασης  ενώ είναι Δούρειοι Ίπποι του Σιωνισμού.

Οικογένεια Παπανδρέου (Παπατζήδες)

Μία ζωή  ΠΑΣΟΚος ο Κλειτσίκας διορισμένος υπάλληλος  και συνδικαλιστής στην ΕΥΠ (αφού δεν το αρνείται και στον κολλητό του, τον σταλινικό Ντουντουλάκη) γι αυτό θα ασχοληθούμε με την οικογένεια  Παπανδρέου.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου γεννηθείς το 1888 μπήκε στη πολιτική σχετικά νέος, σε κυβερνήσεις Βενιζέλου που την δεκαετία του 1920 και 1930  και με την δικτατορία του Μεταξά ήταν φανατικά αντικομμουνιστικες.  

Ο “Γέρος της Δημοκρατίας” όπως αποκαλούσαν τον παππού  Παπανδρέου όπως και ο γιός κυβερνησαν με ΚΚΕ με σχεδόν μισό αιώνα διαφορά. Ο Γεώργιος Παπανδρέου σώθηκε το 1944 από το κυνήγι της  Γερμανικής  κατοχής, απ την Εβραϊκή οργάνωση Χαγκανα (κύρια Εβραϊκή σιωνιστικη παραστρατιωτική οργάνωση που ιδρύθηκε και εξοπλίστηκε απο την Βρετανική Αυτοκρατορία για να δράση στην Παλαιστίνη), την ίδια οργάνωση που ο Στάλιν ο 'αντισιωνιστης' υποστήριξε στο διαμελισμό της Παλαιστίνης με όπλα (μέσω της Τσεχικής Κυβέρνησης που είχε με την διαρθρωτική αφομοίωση υποδουλώσει) για να δημιουργηθεί Εβραϊκό κράτος κατά των Αράβων, δηλαδή την προπολεμικη πολιτική του Αγγλικού ιμπεριαλισμού. Του ιμπεριαλισμού που υποτίθεται  ότι ο Στάλιν πάντα ήταν αντίπαλος,  γιορτάζοντας βέβαια μαζί με τον κύριο εκπρόσωπο του, και τα 70 γενέθλια του -Τσόρτσιλ- αλλά αυτό οι σταλινικοί υποστηρικτές  δεν το λαμβάνουν υπόψη τους  ή το θάβουν συνειδητά…

Και όταν υποχρεώθηκε να αλλάξει στάση στο Παλαιστινιακό, και να αρνηθεί την σχέση του με το Ισραήλ, ο Στάλιν κατηγόρησε την Τσεχική κυβέρνηση για…τροτσκιστική στάση(πάγια τακτική του υπαρκτού σταλινισμού για αποδόμηση του τροτσκισμού)!!!!

Η οργάνωση που έσωσε των Γεώργιο Παπανδρέου στην κατοχή που ο Στάλιν βοήθησε και υποστήριξε με οπλισμό. 

Η σύμπραξη σταλινισμού  και Παπανδρεϊσμού δεν είναι νέα, έγινε στη κατοχή για πρώτη φορά και η σύγχρονη είναι με πρωταγωνιστή  Κλείτσικα και το φάντασμα του  Στάλιν είναι απλά μια γελοία νέα εκδοχή μόνο για τους αφελείς, τους ανιστόρητους και ουσιαστικά τους πολιτικούς βλάκες.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αφού έφυγε απ την Ελλάδα  -επειδή ήταν μέλος της τροτσκιστικής οργάνωσης του Παντελή Πουλιόπουλου- την περίοδο του Μανιαδάκη (ο εφευρέτης  του ρετσινόλαδου) έκανε καριέρα ως καθηγητής Πανεπιστημίου  στην Αμερική στην εποχή που κυριαρχούσε ο αντικομμουνισμος του Μακάρθι  και δεν τον ενόχλησε κάνεις... “περιέργως” περιτριγυρισμένος από πολλούς Εβραίους στα διάσημα  Πανεπιστήμια.

https://www.google.com/amp/s/www.tovima.gr/print/politics/o-kokkinos-andreas-papandreou-i-istoria-pou-elaxistoi-gnorizoun/amp

Έχουν γραφτεί πολλά για τους κρατικοκαπιταλιστές  (αυτοί που δεν υποστήριξαν την ΕΣΣΔ στο πόλεμο με Γερμανια) Μπερναμ, Σαχτμαν & Σια (είχαν διαγραφεί απ τις γραμμές του τροτσκισμού  για τις απόψεις τους) που κατέληξαν σύμβουλοι του Προέδρου Ρήγκαν, αλλά τα μεταπολεμικά  Κ.Κ συνεργάστηκαν με όλες της αστικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη με την σύμφωνη γνώμη και του Στάλιν φυσικά.

https://www.marxists.org/ellinika/archive/trotsky/works/1940/01/24/gangrene.htm

Αλλά για την Αμερική συγκεκριμένα την αντικομμουνιστικη τάση την εφηύραν πρωτίστως οι σταλινικοι. Ο Εβραίος ηγέτης του Αμερικανικού ΚΚ ένας Lovestone  απ το 1927-29 την ατόφια σταλινικη περίοδο έγινε χαφιές της CIA. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Jay_Lovestone?fbclid=Iwb21leAUVpgtjbGNrBRWlrXBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeNI0edn1E59wEAO-BZm3hfbR08LflA_Vvq6sXbKEvR7_eNzx0TNIwPPu2HTU_aem_l7aA3DgzfW-NJbzCiiVbpg

Δεν πρόκειται να το ακούσουμε αυτό από τους τροτσκιστοφάγους της κακιάς ώρας ούτε επίσης ότι η κόρη του Στάλιν η Σβετλανα έφυγε από τον “κομμουνιστικο παράδεισο” που είχε δημιουργήσει ο “πατερούλης” της, και πήγε στον καπιταλιστικο, και όχι σε οποιοδήποτε καπιταλισμό αλλά αυτόν των ΗΠΑ ο οποίος εξάγει όλους τους αντικομμουνιστές πολιτικούς, Παπανδρέου κτλ…

 https://en.wikipedia.org/wiki/Svetlana_Alliluyeva 

Ο Παπατζής στις ΗΠΑ την περίοδο του αντικομμουνιστικου   Ψυχρού Πολέμου.

Ανδρέας Παπανδρέου Υπερ-Συστημικός Σιωνιστης.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου το 1952 και 1956 όντως καθηγητής οικονομικών ασχολήθηκε στο στενό κύκλο του υποψηφίου για την Προεδρία Αντλαι Στίβενσον που έχασε και τις δύο φορές από τον Ρεπουμπλικάνο Αιζενχαουερ. Ενώ είχε σχέσεις με κομμουνιστικη οργάνωση στην Ελλάδα στα νιάτα του, αυτό δεν υπήρξε εμπόδιο στην σταδιοδρομία του στις ΗΠΑ αφού ήταν γιος πρώην Πρωθυπουργού. Σε αυτή την δεκαετία λοιπόν εδραιώθηκε ο Σιονισμος του ότι και να γράφει ο Κλειτσίκας, που παρουσιάζει τον Ανδρέα μόνο σαν πολιτικό που ξεκίνησε με το ΠΑΚ και πολεμούσε τις Μεγάλες Δυνάμεις της Δυσης... 

Ο πολιτικός που κατέβαινε με τον Αντλαι Στίβενσον ήταν ένας Σπάρκμαν με καταγωγή από το βαθύ νότο, την πολιτεία της  Αλαμπάμα φανατικός ρατσιστής αντίμαύρος την εποχή που άρχισαν οι μαύροι να ζητούν ίσα δικαιώματα με τους λευκούς και δεν άλλαξε και γνώμη μέχρι τον θάνατο του. Άρα ο Παπανδρέου γνώριζε από πρώτο χέρι τις διακρίσεις στις ΗΠΑ και συνέχιζε να υποστηρίζει τον Αντλαι Στίβενσον,  από τότε δηλαδή ήταν Αμερικανόλαγνός... 

Οι μεταρρυθμίσεις που έφερε στη διακυβέρνηση του φυσικά ήταν προιον άλλης οικονομικής περιόδου και λόγου, του αντιδικτατορικού κινήματος που ήταν σε άνοδο την εποχή εκείνη μέσα στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμου και σε καμία περίπτωση δεν επέφεραν ουδεμία κοινωνική αλλαγή απλά εδραιωσαν την άποψη ότι θα είμαστε μελοι της ΕΟΚ/Ε.Ε αιωνίως... 

Segregationist Stevensons Running Mate https://en.wikipedia.org/wiki/John_Sparkman

Η δεύτερη σοβαρή σχέση του Παπανδρέου ήταν με ενα ακραιφνή Σιωνιστή δικηγόρο έναν  Στανλει  Σαινμπαουμ( Ήταν γνωστός ως ηγετικό στέλεχος της λεγόμενης «Μαφίας του Μαλιμπού» , μιας ομάδας εύπορων Αμερικανών που χρηματοδοτούσαν  πολιτικούς ) με πανεθνική Αμερικανική εμβέλεια που βοήθησε στην απελευθέρωση του Παπανδρέου απ΄ τις φυλακές της Χούντας και ήταν αυτός που οργάνωσε εκ μέρους των ΗΠΑ και με την βοήθεια του Παπανδρέου το ξεπούλημα στο Παλαιστινιακο με τις Συμφωνίες του Οσλο.. 

"Νομίζω ότι έκανα κάτι που θα έκανα για οποιονδήποτε λαό, αν είχα την ευκαιρία. Και σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση, το έκανα για το Ισραήλ . . . Αυτοί είναι οι άνθρωποί μου και δεν πρόκειται να τους παρατησω." 

Στανλει  Σέινμπαουμ

https://jewishcurrents.org/stanley-sheinbaum-and-the-struggle-for-human-rights

Το Γαλλικό Κ.Κ  π.χ. υποστήριξε τον πολεμικό προϋπολογισμό του Γαλλικού κράτους  για να στείλει στρατεύματα να καθυποτάξουν εξεγέρσεις σε Βιετνάμ και Αλγερία -χώρες τις οποίες είχαν αποικίες. Ένας άλλος τροτσκιστης ο Μιχαλης Ράπτης/ Πάμπλο που έσωσε την τιμή της Γαλλικής Αριστερας στέλνοντας μηχανικούς στην Αλγερία για να φτιάξουν όπλα για την νικηφόρα μετ έπειτα αντίσταση , συνομιλούσε με τον Παπανδρέου την δεκαετία του 1970-80 και τον συμβούλευε με ιδιαίτερη βαρύτητα σε κοινωνικά θέματα και ένα από αυτά ήταν και το συνταξιοδοτικό των αντιστασιακών!!!  Άλλο ένα κρυφό σημείο με ουδεμία αναφορά απ΄ τον τροτσκιστοφάγο Κλειτσίκα. 

https://www.konstantakopoulos.gr/29374/%CF%80%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D

Ο 'Παλαιστίνιος' Παπανδρέου... των Σιωνιστών του Σαρόν

Ο ίδιος ο  Α.Παπανδρέου βοήθησε τον Γαλλικό Ιμπεριαλισμό, τους Λιβανέζους Φαλαγγίτες και τα καθάρματα του Αριέλ Σαρόν  με την αποσυρση  των  οπλισμένων μαχητων του Αραφάτ απ’ την  Βηρυτό  (Λίβανος)

Τι έγραφαν σύντροφοι όταν ο “Παπατζης” Ανδρέας ακύρωσε όλα τα συνθήματα που χρησιμοποιησε για να βγει κυβέρνηση, στα παλιά του τα παπούτσια 

Τον Ιούνιο του 1982, ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στον Λίβανο με επικεφαλής τον τότε Υπουργό Άμυνας του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν  και ο Γ. Αραφάτ με χιλιάδες μαχητές παλαιστινίους βρισκόταν απέναντι απο τον εβραϊκό στρατό, και ως δια μαγείας εμφανίστηκε ο Α. Παπανδρέου και έστειλε εμπορικά πλοία με την συνοδεία πολεμικών για να “απεγκλωβίσει τον Αραφάτ και τους χιλιάδες μαχητές” απο  την Βηρυτό !!!!!

Σαμπρα και Σατιλα η γενοκτονία 3500 Παλαιστινίων αφού την έκανε το PLO

Ουσιαστικά εκπλήρωσε την συμφωνία των τριών ηγετών που είχαν δώσει τα χέρια και με αυτόν τον τρόπο δεν “λερώθηκε” κανείς τους, ίσα ίσα που αποθεώθηκαν κιόλας  κατα την “διάσωση”. Λίγες ημέρες μετά την απομάκρυνση των μαχητών της PLO, τον Σεπτέμβριο του 1982, σημειώθηκε η σφαγή αμάχων Παλαιστινίων στους καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα της Βηρυτού από  πολιτοφυλακές (ταγματασφαλίτες με λίγα λόγια) του Λιβάνου και τον  ισραηλινό στρατό.

Ο Κλειτσίκας θεωρεί την κίνηση αυτή επαναστατική, ότι ο Ανδρέας πήγε κόντρα στις Μεγάλες Δυνάμεις και το Ισραήλ.  Ενω στην πραγματικότητα  ήταν προδοτική...

Για τη συμφωνία εκκένωσης τι γράφανε τότε σύντροφοι, και τι γράφει σήμερα ο Κλειτσίκας; Η Μέρα με τη νύχτα... 

Θυμίζει τις βαθυστόχαστες ομιλιες των ημερών μας, του Ερντογαν που εναντιώνεται στο Ισραήλ προμηθεύοντας το όμως με πετρέλαιο για να μπορεί να συνεχίζει την γενοκτονία.

Και στη δεκαετία του 1980 για να πάρει αριστερές περγαμηνές ο Ανδρέας είχε συμβουλατορα έναν Ελληνοαμερικάνο τον James Petras (κοινωνιολόγος , διανοούμενος και μαρξιστής ακαδημαϊκός, γνωστός για τις εκτενείς κριτικές του για τον παγκόσμιο καπιταλισμό, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την πολιτική της Λατινικής Αμερικής) ο οποίος ήταν εξίσου γνωστός όπως ο  Parenti αλλά ασχολούνταν πιο πολύ με την  Λατινική  Αμερική. Τον φέρνει λοιπόν ο Παπανδρέου και ιδρύει το  Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών το 1982-83. Κατά ομολογία του ίδιου έμπαινε στην βίλα στο Καστρί απ τη πίσω πόρτα και έφευγε πάλι από εκεί όταν ο Αμερικανός Πρέσβης έμπαινε από την μπροστινή… 

Ο James Petras έγραψε ένα πολύ καλό άρθρο  “Η κατάρα της Ελλαδας των τριών  γενεών Παπανδρέου” σύντομα θα το μεταφραδουμε:

https://canadiandimension.com/articles/view/greece-the-curse-of-three-generations-of-papandreous

με αποτέλεσμα να μην τον  κυκλοφορούν/διαφημίζουν  τα φερεφωνα του Παπανδρεϊκού νεοσταλινισμού... επειδή έγραφε αλήθειες, ενώ βρήκαν ένα φιλόλογο που “το παίζει” ιστορικός τον περιβόητο Grover Furr που τάχα μου ειδικεύεται στις Δικές της Μόσχας        (γνωστός για τις νεοσταλινικές και ιστορικά αναθεωρητικές απόψεις του για τη διαστρεβλωμένη σοβιετική ιστορία )... αλλά ουσιαστικά η εξειδικευση του μας οδηγεί πίσω στην  Ιερά Εξέταση του Μεσαίωνα αφού ήταν καθηγητής Μεσαιωνικής Αγγλικής Λογοτεχνίας ... 

Η αδελφή ψυχή του Κλειτσίκα  “ Σερβιτόρος ο... Παλαιστίνιος” Τριαντάφυλλος (Μέτωπο Καναφάνι) 

Με τις ανιστόρητες αρλούμπες του Κλειτσίκα που έχει βγάλει τον Τρότσκι χαφιέ των μισών χωρών της Ευρώπης,  την ίδια Ευρώπη που δεν του πρόσφερε άσυλο όταν τον εξόρισαν απ την ΕΣΣΔ του Στάλιν, ο “Σερβιτόρος” ανέβασε τον πήχη και έβγαλε τον Τρότσκι υπάλληλο του παγκόσμιου τραπεζίτη  Ρότσιλντ (απ' τις αρχές του 20ου αιώνα) την ίδια στιγμή που πολέμησε την εξωτερική επέμβαση 14 χωρών υπό την καθοδήγηση του  Τσόρτσιλ στην Κριμαία (επειδή οι Μπολσεβίκοι μετά την νίκη τους κατά του Τσαρισμού, ακύρωσαν τα χρέη του Τσάρου προς τους διεθνείς τραπεζιτες!), όταν νίκησαν οι σύντροφοι Μπολσεβίκοι στην περίφημη και ανεπανάληπτη μέχρι σήμερα Εργατική Οχτωβριανή Επανάσταση.  Και φυσικά υπό την ηγεσία του ο Κόκκινος Στρατός τους νίκησε όλους αυτούς τους Ιμπεριαλ(η)στές και τους υπηκόους του και δεν προσκύνησε κανέναν σε αντίθεση με τους μεταγενέστερους Σοβιετικούς ηγέτες που έκαναν σημαια μεταπολεμικά  την 'ειρηνική συνύπαρξη' με τον ιμπεριαλισμό.

https://vngelis.blogspot.com/2026/08/blog-post_24.html

Πως  τώρα ένας Παπανδρεϊκός Σιονιστής  σαν τον Κλειτσίκα που γλύφει τον Ανδρέα Παπανδρέου και την εξωτερική του πολιτική στον Αραβικό κόσμο, γίνεται το ίνδαλμα του σερβιτόρου;  ’Εχει κάποιες βάσεις κοινής πολιτικης προφανώς.  Και ο “Σερβιτόρος” χρησιμοποιεί  Σιωνιστικές  πηγές  να αποδείξει ότι ο Τρότσκι ήταν Σιωνιστής και όχι ο Στάλιν. Ενώ ο Κλειτσίκας είναι σκληροπυρηνικός Σιωνιστής και χειροκροτεί τη στάση της Ελλάδας το 1982-83 στο ζήτημα του Λιβάνου, θα υποστηρίξει τον Ανδρέα και στο ζήτημα της Γιουγκοσλαβίας.  Ο “Σερβιτόρος”  ουσιαστικά  είναι η ελαφριά  εκδοχή του Σιωνισμού.   Πουθενά δεν εμφανίζεται κριτική απ τον Κλειτσίκα για τον Σιωνισμό του Γέρου της Δημοκρατίας, του Ανδρέα, η του Γεωργάκη...Γιατί; 

Υπήρξαν και τέτοιοι στην Ρωσική ιστορία. Οι αριστεροί Σιωνιστές της Μπουντ( Bund/ Γενική Ένωση Εβραίων Εργατών)  που δήλωναν Εβραίοι (όπως ο Τριαντάφυλλος δηλώνει Παλαιστίνιος)  αλλά που ο Λένιν κατακεραύνωσε επειδή επιθυμούσαν την διάσπαση της εργατικής τάξης με βάση τη θρησκεία και τη γλώσσα τους

(Προάσπιζαν έντονα  την κοσμική εβραϊκή κουλτούρα με επίσημη γλώσσα τα Γίντις) . Πρόσφατα τα Σιωνιστικα κέντρα της Νέας Υόρκης αναβιώνουν την ιστορία της Μπουντ για να μας πουν δεν ήταν πάντα κακοί οι Σιωνιστές αλλά  κάποτε απαιτούσαν και εργατικά δικαιώματα (ανιστόρητο και αναληθές) εκτός απ' το  να επικροτούν σφαγές αμάχων γυναικόπαιδων στην Γάζα…

Υπάλληλος του Ιταλού Μ.Προντι ο Κλειτσίκας, και εδώ ταιριάζει γάντι το: Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι. 

Αφου έχει πεθάνει ο Ανδρέας ο Κλειτσίκας σε κάποια φάση της επόμενης δεκαετίας εστάλει στο στενό εκλογικό κύκλο του Ιταλου Προντι. Του Γενικού Διευθυντή της Ε.Ε που βοήθησε στην επέκταση της με άλλες δέκα (10) χώρες/θύματα. Και πουθενά δεν βλέπουμε ουδεμία κριτική του Κλειτσίκα στη λαθρομεταναστευση που άρχιζε να μαστίζει πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας (π χ Άγιο Παντελεήμονα)... 

Με τον Φρανκ Λουντζ Αμερικανό (ειδικό σε στημένες εκλογές) -αρχι Σιωνιστής Εβραίος- δούλεψε ο Κλειτσίκας για την επανεκλογή του Πρόντι στην Ιταλία...κατά τ άλλα είναι πολέμιος του... Σιωνισμού και υπέρ της Αραβικής  Επαναστασης...

https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Luntz

"Ο Φρανκ Ίαν Λαντς (γεννημένος στις 23 Φεβρουαρίου 1962) είναι Αμερικανός πολιτικός και επικοινωνιακός σύμβουλος και δημοσκόπος. Το έργο του περιλάμβανε την ανάπτυξη σημείων συζήτησης και άλλων μηνυμάτων για Δημοκρατικούς σκοπούς, βοήθεια με μηνύματα για το συμβόλαιο του Νιούτ Γκίνγκριτς με την Αμερική και υποστήριξη δημοσίων σχέσεων για το έργο του Ισραήλ. Είναι πρώην αρνητής του κλίματος και έχει υποστηρίξει τη χρήση λεξιλογίου που δημιουργήθηκε για να παράγει ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του όρου φόρος θανάτου αντί για φόρο ακίνητης περιουσίας, και κλιματική αλλαγή αντί για υπερθέρμανση του πλανήτη"

Δείτε  φάτσα Σιωνιστή με τον οποίο ο Κλειτσίκας δούλευε μαζί.

Ο Λένιν δεν θεωρούσε ότι μπορεί να υπάρχουν πολιτικές σχέσεις με άτομα των Μυστικών Υπηρεσιών και κράτησε σκληρη στάση κατά πχ. του Μαλινοφσκι που ήταν και βουλευτικός αντιπρόσωπος του Μπολσεβικικού Κόμματος στη Τσαρικη Δούμα. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα και η αριστερά που γνωρίζαμε πέθανε ανεπιστρεπτί και πλέον έχουμε να κάνουμε με πλαδαρά άτομα που πατάνε σε πολλές  βάρκες και οδηγούνται όπου φυσήξει ο ευνοϊκό (για αυτούς)  άνεμος. Και φαίνεται και απ την συνθηματολογία:

Θέλουμε: 'Νίκη στα Όπλα της Αντιστασης' όχι όμως Νίκη του Ιράν η της Χαμάς, Ανσαρ Αλλάχ κτλ...

Πολέμιος της Μασονίας

Ο 'Σιωνιστης' (κατ'αυτούς πάντα) Τρότσκι είναι αυτός που έκανε εισήγηση και ζήτησε απαγόρευση μελών σε μασονικές στοές (υπάρχει αναφορά μου σε προηγούμενο θέμα περί Μασονίας-Τρότσκι 1ο και 2ο μέρος) στο 4ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής  Διεθνής (της ίδιας που ο Στάλιν διέλυσε το 1943  μην τυχόν και τρομάξει ο “φίλος” του, Τσόρτσιλ).  Γι αυτό δεν τον γουστάρει ο Κλειτσίκας .

https://vngelis.blogspot.com/2026/09/blog-post.html (1ο)

https://vngelis.blogspot.com/2026/09/2.html  (2ο)

Για   Παππού , Γιό και τον τελευταίο πολιτικό κλόουν τον Γιωργάκη του ΔΝΤ που άνοιξαν και επίσημα σχέσεις με το μόρφωμα και ταξίδεψαν πάμπολλες φορές στο Ισραήλ(για να χτίσουν σχέσεις)  δεν θα ακούσεις τίποτα  απ τον Κλειτσίκα. Μαζεύει πληροφορίες, αυτός είναι ο ρόλος του και κάνει τον ιδεολόγο χωρίς  βέβαια ιδεολογία. Το παίζει σταλινικος (για να έχει την αριστερή υποστήριξη των νεοσταλινικών) ενώ είναι Παπανδρεικος και ουσιαστικά θα πρέπει να έχει κάποια σχέση ο ιδιος με την μασονία γι’αυτό είναι σφοδρός πολέμιος του Τρότσκι. Δεν εξηγείται αλλιώς…

Ο Δον Κιχώτης και ο Σάντσο Πάντσο (που ρωτάει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει το Ισραήλ;) 

Θεία Δίκη για τους Έλληνες Σταλινικούς

Όσο  για τους πραγματικούς νεοσταλινικούς της κακιάς ώρας, όχι τους Παπανδρεικούς ένα άλλο που έμαθα είναι ότι υπήρξε τελικά θεία δίκη για τους Έλληνες σταλινικούς της περιόδου εκείνης...

Εκτός του ότι υποκλίθηκαν  στον Τσόρτσιλ, ακολουθώντας τις οδηγίες του Στάλιν (πχ. Βάρκιζα), δεν σώθηκαν από τις εξορίες του, και κατέληξαν σαν τους τροτσκιστές σε απόμακρα και απάτητα μερη της Ρωσίας μετά την ήττα του ΔΣΕ.. Πιο πολλά χρόνια έζησε στην  εξορία ο Γ.Γ του Κ.Κ Ζαχαριάδης απ' ότι έζησε στην Ελλάδα...

Ο Ανδρέας  Παπανδρέου ενώ εμφανίστηκε να είναι οπαδός του πρώτου Γ.Γ του ΚΚΕ στην Ελλάδα του Τροτσκιστή Παντελή Πουλιοπουλου, έκανε 'εξορία' στις ΗΠΑ και το έπαιξε σοσιαλιστής με αριστερίστικα συνθήματα 'ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο' 'Έξω οι Βάσεις του Θανάτου' βγαίνοντας απ τα αριστερά στο Κ.Κ.Ε  κλέβοντας την  συνθηματολογία αυτή από τους  τροτσκιστές της περιόδου...ειδικα με το σύνθημα “Αλλαγή”..

 

Σε κάθε δύσκολη στιγμή του σταλινικού καθεστώτος, η κάστα χρησιμοποιούσε το τροτσκιστικό κίνημα για να του φορτώσει όλες τις αμαρτίες της  και να συνεχίσει αλώβητη την παροχή των προνομίων της. Από αντεπαναστατικό μέχρι και γερμανόφιλο το έχουν χαρακτηρίσει. Την ίδια τακτική πέρασαν και στα Κ.Κ της Ευρώπης και χρησιμοποιούσαν χαμηλής νοημοσύνης μέλη τους για να δημιουργήσουν τροτσκιστικά υποκινούμενα κινήματα σε όλες τις χώρες με σκοπό και την κάλυψη του σταλινισμού αλλά και την πλήρη αποδόμηση του Τροτσκισμού. 

Στην Ελλάδα “έντυσαν” τον Άγη Στίνα τροτσκιστή και αποδόμησαν όλα τα αληθινά τροτσκιστικά κινήματα που είχαν κρατηθεί στην επιφάνεια από την εποχή του Παντελή Πουλιόπουλου. Στην πορεία εμφάνισαν τον  Σάββα Μιχαήλ και μερικά ακόμη πολιτικά σκηνώματα για να είναι σίγουροι ότι ο Τροτσκισμός δεν θα αναβιώσει στην χώρα μας.

Το παρόν των ΗΠΑ. Οι Ιρανοί και οι Ρώσοι  το έφεραν στο χείλος της αβυσσου

Οι παλιοί Έλληνες σταλινικοί αν και πολιτικά αμόρφωτοι είχαν το φιλότιμο να μην ξεπουληθούν ολοκληρωτικά στον διεθνή καπιταλισμό και στο εγχώριο νεοφιλελεύθερο καθεστώς, είχαν ψηλά την έννοια του συντρόφου και την πολιτική αθωότητα, και πολλοί από αυτούς έχασαν τις ζωές τους δίπλα δίπλα με τους τροτσκιστές  σε φυλακές και εξορίες του ιμπεριαλισμού, αλλά οι νεοσταλινικοί που κυκλοφορούν τώρα είναι αδηφάγα μορφώματα που δεν έχουν υποστεί πολιτικές κακουχίες και ούτε και σκοπεύουν, και ο μοναδικός τους στόχος είναι η ασφαλής αντιπολιτευτική τακτική και το οικονομικό βόλεμα, και φυσικά η γραφή από τον καναπέ και τα εξοχικά τους και όχι από τον δρόμο και τα πεζοδρόμια με τα πλακάτ απέναντι από τα αστυνομικά σκυλιά των κυβερνήσεων.

Ο πραγματικός Κλειτσικας σημερα

Εδώ πρωτοσέλιδο της εποχής με πρωταγωνιστή τον συνδικαλιστή των εργαζομένων της ΕΥΠ, Νίκο Κλειτσίκα…κάτι το οποίο δεν έχει αμφισβητήσει ο ίδιος... 

       

   

Τέταρτο Συνέδριο Κομμουνιστικης Διεθνής Τροτσκυ για το Γαλλικό Ζήτημα Μασονια Μερος 2

Λέον Τρότσκι
Τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Πολιτικό ψήφισμα για το Γαλλικό Ζήτημα

Η κρίση στο κόμμα και ο ρόλος των παρατάξεων

Το τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς σημειώνει ότι η εξέλιξη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας από τον κοινοβουλευτικό σοσιαλισμό στον επαναστατικό κομμουνισμό έχει προχωρήσει εξαιρετικά αργά. Η εξήγηση για αυτό σίγουρα δεν βρίσκεται αποκλειστικά στις αντικειμενικές συνθήκες, τις παραδόσεις, την εθνική ψυχολογία των εργαζομένων και ούτω καθεξής. Μάλλον οφείλεται πάνω απ ' όλα στην άμεση και μερικές φορές εξαιρετικά επίμονη αντίσταση των μη κομμουνιστικών δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν να είναι πολύ ισχυρές στους ηγετικούς κύκλους του κόμματος και ιδιαίτερα στο κέντρο, την παράταξη που κατέχει κυρίως την ηγεσία του κόμματος από το συνέδριο του Τουρ [1920].

Η κύρια αιτία της παρούσας οξείας κρίσης στο κόμμα έγκειται στις αναποφάσιστες, ταλαντευόμενες και διασταλτικές πολιτικές των ηγετικών δυνάμεων στο Κέντρο. Αντιμέτωποι με τις επείγουσες ανάγκες της κομματικής οργάνωσης, προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να δημιουργήσουν μια κάλυψη για την πολιτική τους,ενός άμεσου σαμποτάζ σχετικά με το συνδικαλιστικό ζήτημα, το ενιαίο μέτωπο, την κομματική οργάνωση και ούτω καθεξής. Ο χρόνος που κέρδισαν με αυτόν τον τρόπο οι ηγετικές δυνάμεις στο Κέντρο ήταν χαμένος χρόνος για την επαναστατική ανάπτυξη του γαλλικού προλεταριάτου.

Αυτό πρέπει να διορθωθεί άμεσα και με οποιοδήποτε κόστος.

Το συνέδριο απορρίπτει κάθε σκέψη διάσπασης, η οποία δεν δικαιολογείται από τίποτα στην κατάσταση του κόμματος. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του κόμματος είναι ειλικρινά και βαθιά αφοσιωμένη στην υπόθεση του κομμουνισμού. Μόνο η έλλειψη σαφήνειας όσον αφορά τα κομματικά δόγματα και η έλλειψη αυτοπεποίθησης επέτρεψαν στις συντηρητικές, κεντρώες και μισοκεντρικές δυνάμεις του να προκαλέσουν μεγάλη σύγχυση και να δημιουργήσουν φατρίες. Μια αποφασιστική, επίμονη προσπάθεια του κόμματος στο σύνολό του να αποσαφηνίσει την ουσία των αμφισβητούμενων ζητημάτων θα κερδίσει τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του, και πάνω απ ' όλα της προλεταριακής βάσης του, στις αποφάσεις αυτού του συνεδρίου. Υπάρχουν επίσης δυνάμεις που, ενώ είναι μέλη του κόμματος, είναι επίσης δεμένες με τα ήθη και τα έθιμα της αστικής κοινωνίας από ολόκληρο τον τρόπο σκέψης και ζωής τους, και που δεν μπορούν να κατανοήσουν την πραγματική προλεταριακή πολιτική και δεν μπορούν να υποταχθούν στην επαναστατική πειθαρχία. Ο καθαρισμός του κόμματος από τέτοιες δυνάμεις είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκαμψη, την εδραίωση και την ικανότητά του για δράση.

Η Κομμουνιστική πρωτοπορία της εργατικής τάξης έχει ανάγκη, φυσικά, για διανοούμενους που φέρνουν στην οργάνωση τις θεωρητικές τους γνώσεις και τις αγωνιστικές και λογοτεχνικές τους ικανότητες.
Αλλά υπάρχει μια προϋπόθεση: Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να τα σπάσουν πλήρως και οριστικά με τα ήθη και τα έθιμα του αστικού περιβάλλοντος. Πρέπει να κάψουν όλες τις γέφυρες που τους συνδέουν με το στρατόπεδο από το οποίο έχουν έρθει. Δεν πρέπει να απαιτούν εξαιρέσεις και προνόμια για τον εαυτό τους, αλλά να υποτάσσονται στην κομματική πειθαρχία όπως κάθε μαχητής στις τάξεις του Κομμουνισμού.

Οι διανοούμενοι, τόσο πολυάριθμοι στη Γαλλία, που έχουν ενταχθεί στο κόμμα ως ερασιτέχνες ή καριερίστες, όχι μόνο κάνουν μεγάλη ζημιά στο κόμμα αλλά και διαστρεβλώνουν την επαναστατική του εμφάνιση, απαξιώνοντάς το στα μάτια των προλεταριακών μαζών και εμποδίζοντάς το να κερδίσει την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης. Το κόμμα πρέπει να απελευθερωθεί από τέτοιες δυνάμεις, ανεξάρτητα από το κόστος, και πρέπει να κρατήσει τις πόρτες του κλειστές.

Το συνέδριο δίνει εντολή στην εκτελεστική εξουσία να παρακολουθεί προσεκτικά την εσωτερική ζωή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας και, στηριζόμενη στην αναμφισβήτητα επαναστατική και προλεταριακή πλειοψηφία, να απελευθερώσει το κόμμα από την επιρροή των δυνάμεων που προκάλεσαν αυτήν την κρίση εναντίον τους στο μέλλον. Αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα με την επανεγγραφή των μελών του κόμματος υπό την καθοδήγηση μιας ειδικής επιτροπής εργατών άψογης Κομμουνιστικής ηθικής.

Η εκτελεστική εξουσία προσπάθησε να μειώσει τον οργανωτικό αντίκτυπο της κρίσης συγκροτώντας τα ηγετικά όργανα του κόμματος στη βάση της ισοτιμίας μεταξύ των δύο κύριων ρευμάτων, του κέντρου και της Αριστεράς. Το συνέδριο σημειώνει ότι αυτή η προσπάθεια ματαιώθηκε από το κέντρο, υπό την αδιαμφισβήτητη επιρροή των πιο συντηρητικών στοιχείων του. Πάντα κερδίζουν το πάνω χέρι στο Κέντρο κάθε φορά που αντιπαρατίθεται προς τα αριστερά.
Το Συνέδριο θεωρεί απαραίτητο να εξηγήσει σε όλα τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας ότι οι προσπάθειες της Εκτελεστικής Εξουσίας που κατευθύνθηκαν προς την επίτευξη προσωρινής συμφωνίας μεταξύ των κύριων φατριών είχαν ως στόχο να διευκολύνουν το έργο του συνεδρίου του Παρισιού. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν παραβίαση των αδιαμφισβήτητων δικαιωμάτων του συνεδρίου ως ανώτατου οργάνου στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας.

Το Συνέδριο θεωρεί απαραίτητο να σημειωθεί ότι η Αριστερά, ανεξάρτητα από τα μεμονωμένα λάθη που μπορεί να έχει διαπράξει, προσπάθησε κυρίως να εφαρμόσει τις πολιτικές της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Παρισιού. Η αριστερά πήρε σωστή θέση στα πιο σημαντικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το επαναστατικό κίνημα – το ενιαίο μέτωπο και το συνδικαλιστικό κίνημα – σε αντίθεση με τις θέσεις του κέντρου και της ομάδας του Συντρόφου Πωλ Ρεϊνώ (Paul Reynaud) που υποστήριξε δυνατά τον οικονομικό φιλελευθερισμό.

Το συνέδριο καλεί επειγόντως όλες τις πραγματικά επαναστατικές, πραγματικά προλεταριακές δυνάμεις στην κεντρική παράταξη – την αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία στις γραμμές της-να σταματήσουν την αντιπολίτευση από τις συντηρητικές δυνάμεις και να ενωθούν με την Αριστερά σε κοινή προσπάθεια. Το ίδιο ισχύει και για την τρίτη μεγαλύτερη παράταξη, η οποία διεξήγαγε έναν ιδιαίτερα έντονο και σαφώς λανθασμένο αγώνα ενάντια στην πολιτική του ενιαίου μετώπου.
Η άκρα αριστερή πτέρυγα
Με την εξάλειψη της ομοσπονδιακής δομής της οργάνωσής της, η Ομοσπονδία του Σηκουάνα απέρριψε σαφώς λανθασμένη θέση της λεγόμενης ακραίας αριστερής πτέρυγας. Αυτό το ρεύμα, εκπροσωπούμενο από τους συντρόφους Χάιν και Λαβέρν, θεώρησε ωστόσο επιτρεπτό να δώσει στον πολίτη Ντελπλάνκ μια επιτακτική εντολή, υποχρεώνοντάς τον να απέχει από την ψηφοφορία για όλα τα ζητήματα και να μην δέχεται καμία αποστολή. Μια τέτοια συμπεριφορά από τον προαναφερθέντα εκπρόσωπο της ακροαριστερής πτέρυγας δείχνει ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα για το νόημα και την ουσία της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Οι αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού πάνω στις οποίες βασίζεται η οργάνωσή μας αποκλείουν εντελώς τη δυνατότητα επιτακτικής εντολής, είτε σε περιφερειακά, εθνικά, είτε σε διεθνή συνέδρια. Ένα συνέδριο έχει νόημα μόνο στο βαθμό που οι συλλογικές αποφάσεις της οργάνωσης – τοπικές, εθνικές ή διεθνείς – λαμβάνονται μέσω της ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων και με ελεύθερη απόφαση όλων των Αντιπροσώπων. Προφανώς, οι συζητήσεις και η ανταλλαγή εμπειριών και επιχειρημάτων στα συνέδρια θα στερούνταν νοήματος εάν οι εκπρόσωποι δεσμεύονταν εκ των προτέρων από επιτακτικές εντολές.
Η παραβίαση των θεμελιωδών οργανωτικών αρχών της Διεθνούς χειροτερεύει σε αυτή την περίπτωση με την άρνηση αυτής της ομάδας να αποδεχθεί οποιεσδήποτε υποχρεώσεις έναντι της Διεθνούς, σαν το γεγονός και μόνο της συμμετοχής στη διεθνή να μην επιβάλλει σε όλα τα μέλη της το άνευ όρων καθήκον πειθαρχίας και εκτέλεσης όλων των αποφάσεων που έχουν ληφθεί. Το συνέδριο καλεί την Κεντρική Επιτροπή του γαλλικού κόμματός μας να ερευνήσει επί τόπου όλο αυτό το περιστατικό και να λάβει όλες τις κατάλληλες πολιτικές και οργανωτικές αποφάσεις.

Το συνδικαλιστικό ζήτημα
Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από το συνέδριο για το συνδικαλιστικό ζήτημα περιλαμβάνουν ορισμένες οργανωτικές και επίσημες παραχωρήσεις που έχουν σχεδιαστεί για να διευκολύνουν το κόμμα να πλησιάσει τα συνδικάτα ή τις μάζες που οργανώνονται σε συνδικάτα που δεν αποδέχονται ακόμη την κομμουνιστική άποψη. Αλλά θα διαστρεβλώσει εντελώς την έννοια αυτών των αποφάσεων να τις ερμηνεύσει με την έννοια της έγκρισης μιας πολιτικής αποχής των συνδικάτων. Αυτή η πολιτική ήταν κυρίαρχη στο κόμμα και εξακολουθεί να υποστηρίζεται σήμερα από πολλά μέλη.
Οι τάσεις που αντιπροσωπεύει ο Έρνεστ Λαφόντ αντιτίθενται εντελώς και ασυμβίβαστα στα επαναστατικά καθήκοντα της εργατικής τάξης και στις γενικές αντιλήψεις για τον κομμουνισμό. Το κόμμα δεν μπορεί και δεν θέλει να παραβιάσει την αυτονομία των συνδικάτων. Ωστόσο, όταν ορισμένα από τα μέλη της απαιτούν αυτονομία για να πραγματοποιήσουν το δικό τους ανατρεπτικό και αναρχικό έργο στα συνδικάτα, αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί και να τιμωρηθεί αμείλικτα. Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός χώρος εργασίας, στον οποίο η διεθνής δεν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί οποιαδήποτε περαιτέρω απόκλιση από την κομμουνιστική πορεία, η οποία από μόνη της είναι σωστή τόσο όσον αφορά τη θεωρία όσο και τη διεθνή πρακτική.

Μαθήματα της απεργίας διαμαρτυρίας κατά των δολοφονιών της Χάβρης
Η απεργία στη Χάβρη, παρά τον τοπικό της χαρακτήρα, παρέχει αδιάψευστη απόδειξη της αυξανόμενης προθυμίας του γαλλικού προλεταριάτου να αγωνιστεί. Η καπιταλιστική κυβέρνηση απάντησε στην απεργία δολοφονώντας τέσσερις εργάτες, σαν να έσπευσε να υπενθυμίσει στο γαλλικό προλεταριάτο ότι μπορεί να κερδίσει την εξουσία και να ανατρέψει την καπιταλιστική δουλεία μόνο με κόστος τον πικρό αγώνα, τη μεγάλη αυτοθυσία και πολλά θύματα.
Η ευθύνη για την εντελώς ανεπαρκή απάντηση του γαλλικού προλεταριάτου στις δολοφονίες της Χάβρης δεν βαρύνει μόνο τα αντιφρονούντα και ρεφορμιστικά συνδικάτα, των οποίων η προδοσία έχει γίνει ρουτίνα, αλλά και την προφανώς λανθασμένη συμπεριφορά της CGTU(Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας) και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το Συνέδριο θεωρεί απαραίτητο να σταθούμε σε αυτό το ζήτημα, διότι αντιπροσωπεύει ένα εύγλωττο παράδειγμα μιας θεμελιωδώς λανθασμένης προσέγγισης στο ζήτημα της επαναστατικής δράσης.
Κάνοντας μια θεμελιωδώς ψευδή διαίρεση της προλεταριακής ταξικής πάλης σε δύο σφαίρες δήθεν ανεξάρτητες η μία από την άλλη – την οικονομική και την πολιτική-το κόμμα απέτυχε σ ' αυτή την περίπτωση να επιδείξει την παραμικρή ανεξάρτητη πρωτοβουλία, περιορίζοντας απλώς το έργο της στην υποστήριξη της CGTU – σαν η δολοφονία τεσσάρων προλετάριων από την καπιταλιστική κυβέρνηση να ήταν μια οικονομική δράση και όχι ένα πολιτικό γεγονός της μεγαλύτερης σημασίας. Όσο για την CGTU, υπό την πίεση του Συνδικάτου των εργατών κατασκευής του Παρισιού, κάλεσε την επόμενη ημέρα μετά τις δολοφονίες της Χάβρης, την Κυριακή, για μια γενική απεργία διαμαρτυρίας την Τρίτη [29 Αυγούστου 1922]. Σε πολλά μέρη οι εργάτες της Γαλλίας δεν μπόρεσαν καν να λάβουν νέα για τους φόνους, πόσο μάλλον να ακούσουν για την έκκληση για γενική απεργία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μια γενική απεργία ήταν καταδικασμένη εκ των προτέρων σε αποτυχία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες, η CGTU προσαρμόζει την πολιτική της σε εκείνη των αναρχικών δυνάμεων, για τις οποίες η κατανόηση της επαναστατικής δράσης και η προετοιμασία της είναι εντελώς ξένη, και οι οποίες αντικαθιστούν τον επαναστατικό αγώνα με τις επαναστατικές εκκλήσεις των κύκλων τους, χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να πραγματοποιήσουν πραγματικά αυτό που έχουν απαιτήσει. Το κόμμα, από την πλευρά του, συνθηκολόγησε σιωπηλά σε αυτή την προφανώς λανθασμένη κίνηση της CGTU, αντί να προσπαθήσει με αδελφικό αλλά σταθερό τρόπο να πείσει την CGTU να αναβάλει την απεργία διαμαρτυρίας, προκειμένου να οργανώσει ώστε να αναπτύξει μαζική αναταραχή μεγάλης κλίμακας.
Το πρώτο καθήκον τόσο του κόμματος όσο και της CGTU, όταν αντιμετώπιζαν το σκανδαλώδες έγκλημα της γαλλικής αστικής τάξης, ήταν να στείλουν αμέσως ένα μεγάλο αριθμό από τους καλύτερους κομματικούς και συνδικαλιστές ταραχοποιούς στο Παρίσι και τις περιοχές για να εξηγήσουν στα καθυστερημένα στρώματα της εργατικής τάξης το νόημα των γεγονότων στη Χάβρη και να προετοιμάσουν τις λαϊκές μάζες για διαμαρτυρία και αντίσταση. Το κόμμα ήταν υποχρεωμένο σε μια τέτοια υπόθεση να απευθύνει έκκληση στη γαλλική εργατική τάξη και αγροτιά, σε εκατομμύρια αντίτυπα, σχετικά με τη θηριωδία στη Χάβρη. Η επίσημη έκδοση του κόμματος έπρεπε να θέτει καθημερινά το ερώτημα στους κοινωνικούς προδότες-σοσιαλιστές και συνδικαλιστές: "ποια μορφή αγώνα προτείνετε ως απάντηση στις δολοφονίες στη Χάβρη; "Από την πλευρά του, το κόμμα και η CGTU πρέπει έχουν διαδώσει την ιδέα μιας γενικής απεργίας, χωρίς να καθορίσουν την ημερομηνία και τη διάρκειά της εκ των προτέρων, αλλά μάλλον επιτρέποντας αυτό να καθοριστεί μέσα από την ανάπτυξη της αναταραχής και του κινήματος σε ολόκληρη τη χώρα. Θα έπρεπε να γίνουν προσπάθειες για τη δημιουργία προσωρινών επιτροπών διαμαρτυρίας σε μεμονωμένα εργοστάσια, γειτονιές, πόλεις και περιοχές. Σε αυτές τις επιτροπές οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες συνδικαλιστές, ως εμπνευστές τους, θα έπρεπε να έχουν προσελκύσει μέλη ή εκπροσώπους των τοπικών ρεφορμιστικών οργανώσεων.
Μόνο μια τέτοια εκστρατεία – συστηματική, συγκεντρωμένη, περιεκτική, έντονη και ακούραστη (που θα διήρκούσε πάνω από μια εβδομάδα ή και περισσότερο ) θα μπορούσε να στεφθεί από ένα τεράστιο και εντυπωσιακό κίνημα με τη μορφή μαζικής απεργίας διαμαρτυρίας, πολυάριθμων διαδηλώσεων στους δρόμους κ. ο.κ. Μια τέτοια εκστρατεία θα είχε ως μόνιμο αποτέλεσμα την ενίσχυση της επαφής με τις μάζες και την ενίσχυση της εξουσίας και της επιρροής μεταξύ τους του Κομμουνιστικού Κόμματος και της CGTU, ενώ θα έφερνε τα δύο κινήματα πιο κοντά στην αρένα της επαναστατικής εργασίας και θα αύξανε τους δεσμούς τους με το τμήμα της εργατικής τάξης που σήμερα ακολουθεί ακόμα τους ρεφορμιστές.

Την 1η Μαΐου 1920 έγινε η λεγόμενη γενική απεργία, την οποία οι επαναστατικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να προετοιμάσουν, ενώ οι ρεφορμιστές την σαμποτάρισαν εγκληματικά. Αυτό το γεγονός ήταν ένα σημείο καμπής στην εσωτερική ζωή της Γαλλίας, αποδυναμώνοντας το προλεταριάτο και ενισχύοντας την αστική τάξη. Η "γενική απεργία διαμαρτυρίας" του Αυγούστου του 1922 ήταν ουσιαστικά μια επανάληψη τόσο της προδοσίας από τη δεξιά όσο και των λαθών της Αριστεράς. Η Διεθνής καλεί επειγόντως τους Γάλλους συντρόφους, ανεξάρτητα από τον κλάδο του προλεταριακού κινήματος στον οποίο δραστηριοποιούνται, να δώσουν τη μέγιστη προσοχή στα προβλήματα των μαζικών ενεργειών (να μελετήσουν προσεκτικά τις συνθήκες και τις μεθόδους τους ) να υποβάλουν τα λάθη της οργάνωσής τους σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση με λεπτομερή κριτική εξέταση, και να προετοιμαστούν για κάθε δυνατότητα μαζικής δράσης μέσω προσεκτικής, εκτεταμένης και έντονη αναταραχή και να προσαρμόσουν τα συνθήματά τους στην ετοιμότητα και την ικανότητα των μαζών για δράση.
Οι ρεφορμιστές ηγέτες στηρίζονται στις προδοτικές τους ενέργειες στις συμβουλές, την έμπνευση και τις προτάσεις της αστικής κοινής γνώμης στο σύνολό της, στην οποία είναι στενά συνδεδεμένοι. Οι επαναστάτες συνδικαλιστές,  που είναι φυσικά μόνο μια μειοψηφία στα συνδικάτα, θα κάνουν πολύ λιγότερα λάθη, όσο περισσότερο το κόμμα ως τέτοιο στρέφει την προσοχή του σε όλα τα ζητήματα του εργατικού κινήματος, μελετώντας προσεκτικά τις σχέσεις και τις περιστάσεις και, μέσω των μελών του στα συνδικάτα, κάνοντας συγκεκριμένες προτάσεις που συμφωνούν με ολόκληρη την κατάσταση.
Οι Μασονοι, η Ένωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ο αστικός τύπος
η ασυμβατότητα μεταξύ του Τεκτονισμού και του σοσιαλισμού αναγνωρίστηκε από την πλειοψηφία των κομμάτων της Δεύτερης Διεθνούς. Το 1914, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας απέλασε τους Τέκτονες από τις τάξεις του, και αυτό το μέτρο ήταν σίγουρα ένας από τους λόγους για τους οποίους αυτό το κόμμα ήταν σε θέση να ασκήσει μια αντιπολιτευτική πολιτική κατά τη διάρκεια του πολέμου, αφού οι Ιταλοί Τέκτονες λειτουργούσαν ως εργαλεία της Αντάντ υπέρ της ένταξης της Ιταλίας στον πόλεμο.

Κατά τον καθορισμό των προϋποθέσεων εισδοχής στην κομμουνιστική Διεθνή, το Δεύτερο Συνέδριο δεν περιελάμβανε ένα ειδικό σημείο σχετικά με την ασυμβατότητα του κομμουνισμού με τον Τεκτονισμό, αλλά μόνο επειδή αυτή η αρχή είχε ήδη εκφραστεί σε ξεχωριστό ψήφισμα που εγκρίθηκε με τη συμφωνία του συνεδρίου. Στο τέταρτο Συνέδριο ήρθε απροσδόκητα στο φως ότι ένας σημαντικός αριθμός Γάλλων Κομμουνιστών ανήκουν σε μασονικές στοές. Στα μάτια της Διεθνούς, αυτό το γεγονός αποτελεί την πιο εντυπωσιακή και επίσης την πιο λυπηρή απόδειξη ότι το Γαλλικό μας κόμμα έχει διατηρήσει όχι μόνο την ψυχολογική κληρονομιά της εποχής του ρεφορμισμού, του κοινοβουλευτισμού και του πατριωτισμού, αλλά και πολύ συγκεκριμένες σχέσεις, εξαιρετικά συμβιβαστικές για την ηγεσία του κόμματος, με μυστικές πολιτικές και καριεριστικές οργανώσεις των εχθρών μας.

Ενώ το Η κομμουνιστική πρωτοπορία συγκεντρώνει προλεταριακές δυνάμεις για τον ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια σε όλες τις ομάδες και τις οργανώσεις της αστικής κοινωνίας και για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ένας ολόκληρος αριθμός υπευθύνων κομματικών στελεχών, βουλευτών, δημοσιογράφων, ακόμη και μελών της Κεντρικής Επιτροπής διατηρούν στενούς δεσμούς με μυστικές οργανώσεις των εχθρών μας.

Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι κανένα από τα ρεύματα στο κόμμα δεν έθεσε αυτό το ζήτημα μετά τη Σύμβαση του Τουρ, παρά την προφανή σημασία του για ολόκληρη τη διεθνή. Μόνο ο αγώνας των φατριών μέσα στο κόμμα έφερε αυτό το γεγονός στην προσοχή της Διεθνούς σε όλη της την πλήρη και απειλητική σημασία.
Η Διεθνής θεωρεί αναγκαίο να δοθεί ένα τέλος, μια για πάντα, σε αυτούς τους συμβιβαστικούς και αποθαρρυντικούς δεσμούς μεταξύ της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος και των πολιτικών οργανώσεων της αστικής τάξης. Πρέπει να είναι τιμή για το γαλλικό επαναστατικό προλεταριάτο να καθαρίσει ολόκληρη την ταξική του οργάνωση από όλες τις δυνάμεις που θέλουν να ανήκουν ταυτόχρονα και στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
Το συνέδριο δίνει εντολή στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας να κόψει όλους τους δεσμούς, στο πρόσωπο μεμονωμένων μελών ή ομάδων, μεταξύ του κόμματος και του Τεκτονισμού. Κάθε κομμουνιστής που είναι τώρα ακόμα μέλος των Ελευθεροτεκτόνων, και δεν έχει δηλώσει δημοσίως στον κομματικό τύπο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1923, ότι έχει αποσπαστεί πλήρως με τον Τεκτονισμό, εγκαταλείπει αυτόματα το Κομμουνιστικό Κόμμα, χωρίς το δικαίωμα να επανενταχθεί ποτέ. Αν κάποιος αποκρύψει τη συμμετοχή του στη μασονική τάξη, αυτό πρέπει να θεωρηθεί ως διείσδυση των κομματικών τάξεων από έναν εχθρικό πράκτορα και ο ενδιαφερόμενος πρέπει να χαρακτηριστεί ως τέτοιος ενώπιον του προλεταριάτου στο σύνολό του.
Το γεγονός και μόνο της συμμετοχής στους Μασονους – ανεξάρτητα από το αν αυτό ήταν καθαρά για την επιδίωξη υλικού κέρδους, καριεριστικών στόχων ή κάποιου άλλου ατιμωτικού σκοπού – μαρτυρεί μια εξαιρετικά ανεπαρκή ανάπτυξη της Κομμουνιστικής συνείδησης και του ταξικού αισθήματος. Το τέταρτο Συνέδριο ως εκ τούτου, θεωρεί απολύτως απαραίτητο οι σύντροφοι που μέχρι τώρα ανήκαν στους Μασονους και μόνο τώρα σπάζουν μαζί τους να χάσουν το δικαίωμα να κατέχουν οποιαδήποτε σημαντική θέση στο κόμμα για δύο χρόνια. Μόνο μέσα από έντονη δουλειά ως απλοί μαχητές για τον επαναστατικό σκοπό μπορούν αυτοί οι σύντροφοι να ανακτήσουν την πλήρη εμπιστοσύνη του κόμματος και το δικαίωμα να κατέχουν σημαντικές θέσεις στο κόμμα.

Η Ένωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του Πολίτη είναι ουσιαστικά μια οργάνωση Αστικού ριζοσπαστισμού. Κάθε μία από τις εκστρατείες της ενάντια σε αυτή ή εκείνη την "αδικία" χρησιμεύει για να σπείρει τις ψευδαισθήσεις και τις προκαταλήψεις της αστικής δημοκρατίας. Πάνω απ ' όλα, στα πιο σημαντικά και αποφασιστικά ζητήματα, όπως κατά τη διάρκεια του πολέμου, έδωσε την πλήρη υποστήριξή της στον καπιταλισμό, οργανωμένο μέσω του κράτους. Δεδομένων αυτών των γεγονότων, το τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς θεωρεί την ένταξη στην Ένωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη ως απολύτως ασυμβίβαστη με την κλίση ενός κομμουνιστή και αντίθετη με τα βασικά θεμέλια μιας κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας. Δίνει εντολή σε όλα τα μέλη του κόμματος που ανήκουν στη Λίγκα να εγκαταλείψουν τις τάξεις της μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1923, ενημερώνοντας την οργάνωσή τους και ανακοινώνοντας την αποχώρησή τους στον τύπο.

Το τέταρτο Συνέδριο καλεί την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας να:
Απευθύνει αμέσως έκκληση σε ολόκληρο το κόμμα, εξηγώντας το νόημα και τη σημασία αυτού του ψηφίσματος.
 
Πάρτε όλα τα μέτρα που απορρέουν από αυτό το ψήφισμα, έτσι ώστε το κόμμα να καθαριστεί από τον Τεκτονισμό και ότι όλοι οι δεσμοί με την Ένωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη θα σπάσουν, χωρίς επιείκεια ή παράλειψη, μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1923. Το συνέδριο εκφράζει την πεποίθησή του ότι σε αυτό το έργο καθαρισμού και αποκατάστασης, η Κεντρική Επιτροπή θα λάβει την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του κόμματος, ανεξάρτητα από τη φατρία τους.
Η Κεντρική Επιτροπή πρέπει να καταρτίσει καταλόγους όλων των συντρόφων στο Παρίσι ή των περιφερειών που, αν και καταλαμβάνουν υπεύθυνες θέσεις, ταυτόχρονα συνεργάζονται στον αστικό τύπο. Πρέπει να καλέσει αυτές τις δυνάμεις να κάνουν μια πλήρη και τελική επιλογή, μέχρι την 1η Ιανουαρίου, μεταξύ του Αστικού οχήματος διαφθοράς των λαϊκών μαζών και του Επαναστατικού Κόμματος της προλεταριακής δικτατορίας.

Οι λειτουργοί του κόμματος που έχουν παραβιάσει αυτόν τον κανόνα, ο οποίος έχει επανειλημμένα επιβεβαιωθεί και επιβεβαιωθεί, θα χάσουν για ένα χρόνο το δικαίωμα να κατέχουν υπεύθυνες θέσεις στο κόμμα.

Υποψήφιοι του κόμματος
Για να δώσουμε στο κόμμα έναν πραγματικά προλεταριακό χαρακτήρα και να απομακρύνουμε από τις γραμμές του δυνάμεις που το βλέπουν απλώς ως έναν τρόπο εισόδου στο Κοινοβούλιο, στα δημοτικά συμβούλια, στα γενικά συμβούλια και ούτω καθεξής, είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε έναν δεσμευτικό κανόνα ότι τουλάχιστον τα εννέα δέκατα (9/10)του καταλόγου των υποψηφίων του κόμματος στις εκλογές θα αποτελούνται από κομμουνιστές εργάτες που εξακολουθούν να εργάζονται στο χώρο εργασίας, στο εργοστάσιο ή στο χωράφι για τους αγρότες. Οι εκπρόσωποι των ελεύθερων επαγγελμάτων μπορούν να επιτρέπονται μόνο σε αυστηρά περιορισμένο βαθμό, να μην υπερβαίνουν το ένα δέκατο (1/10) του συνολικού αριθμού των εδρών που κατέχει ή ελπίζει να καταλάβει το κόμμα. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην επιλογή των υποψηφίων που ανήκουν στα ελεύθερα επαγγέλματα, συμπεριλαμβανομένου ενός λεπτού ελέγχου του πολιτικού τους ιστορικού, των κοινωνικών τους δεσμών και της αφοσίωσής τους στην υπόθεση της εργατικής τάξης, από ειδικές επιτροπές αποτελούμενες από προλετάριους.
Μόνο κάτω από αυτές τις συνθήκες τα κομμουνιστικά μέλη του Κοινοβουλίου, τα δημοτικά και γενικά συμβούλια και οι δήμαρχοι θα πάψουν να είναι, στην πλειοψηφία τους, μια επαγγελματική κάστα, συνδεδεμένη μόνο αδύναμα με την εργατική τάξη, και θα γίνουν αντ ' αυτού ένα από τα εργαλεία της επαναστατικής πάλης των μαζών.

Κομμουνιστική εργασία στις αποικίες.

Το τέταρτο Συνέδριο εφιστά για άλλη μια φορά την προσοχή στην εξαιρετική σημασία της σωστής και συστηματικής εργασίας του Κομμουνιστικού Κόμματος στις αποικίες. Το συνέδριο καταδικάζει έντονα τη θέση του Κομμουνιστικού τμήματος στο Sidi-Bel-Abbès (στην Αλγερία),  που χρησιμοποιεί ψευδο-Μαρξιστική φρασεολογία για να "καλύψει" ουσιαστικά την άποψη ενός καθαρού δουλεμπορίου, υποστηρίζοντας θεμελιωδώς την αυτοκρατορική κυριαρχία του γαλλικού καπιταλισμού πάνω στους αποικιακούς σκλάβους του. Το Συνέδριο θεωρεί ότι το έργο μας στις αποικίες δεν πρέπει να βασίζεται σε δυνάμεις που είναι τόσο διαποτισμένες με καπιταλιστικές και εθνικιστικές προκαταλήψεις, αλλά μάλλον στις καλύτερες δυνάμεις μεταξύ των ίδιων των αυτόχθονων ανθρώπων, και πάνω απ ' όλα, μεταξύ των αυτόχθονων προλεταριακών νέων.

Μόνο ένας ασυμβίβαστος αγώνας ενάντια στην αποικιακή δουλεία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πατρίδα και ένας συστηματικός αγώνας στις ίδιες τις αποικίες μπορούν να αποδυναμώσουν την επιρροή των υπερεθνικιστικών δυνάμεων μεταξύ των καταπιεσμένων αποικιακών λαών ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες, να κερδίσουν τη συμπάθεια αυτών των μαζών για την υπόθεση του γαλλικού προλεταριάτου και έτσι να καταστήσουν αδύνατο για τον γαλλικό καπιταλισμό να χρησιμοποιήσει το αυτόχθονο προλεταριάτο στις αποικίες ως τελικό απόθεμα της αντεπανάστασης. Το τέταρτο Παγκόσμιο Συνέδριο καλεί το γαλλικό κόμμα και την Κεντρική Επιτροπή του να αφιερώσουν ασύγκριτα περισσότερη προσοχή, πόρους και μέσα από πριν στο αποικιακό ζήτημα και στην προπαγάνδα στις αποικίες. Καλεί ιδιαίτερα την ίδια την Κεντρική Επιτροπή να δημιουργήσει ένα μόνιμο γραφείο εργασίας στις αποικίες, προσελκύοντας σε αυτό εκπροσώπους των αυτόχθονων κομμουνιστικών οργανώσεων.

Το ψήφισμα συντάχθηκε από τον Τρότσκι και βρίσκεται στη συλλογή του από τα γραπτά της Κομιντέρν, τα πρώτα πέντε χρόνια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Τόμ. 2, σ.27584.

Πηγή: δημοσιεύθηκε στο προς το Ενωμένο Μέτωπο: πρακτικά του τέταρτου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 1922 (https://www.haymarketbooks.org/books/472-toward-the-united-front), σ.11231132.

Μετάφραση: από τον John Riddell.
HTML Markup: David Walters για το Marxists Internet Archive, 2018.
Πνευματικά Δικαιώματα: John Riddell, 2017. Αναδημοσιεύθηκε εδώ με άδεια.
Μετάφραση στα Ελληνικά  VN Gelis

Κομμουνισμός και Μασονια Μερος 1

Λεόν Τρότσκι
Κομμουνισμός και Μασονια
(16 Δεκεμβρίου 1922)

Η ανάπτυξη του καπιταλισμού διεύρυνε και διευρύνει συνεχώς το χάσμα του ανταγωνισμού μεταξύ των τάξεων. Στο πλαίσιο της πολιτικής ήταν πάντα η υπέρτατη φιλοδοξία της αστικής τάξης να σκουπίσει τις γωνίες αυτών των ανταγωνισμών. Η ιστορία του περασμένου αιώνα, ξεδιπλώνει μια εικόνα μιας ετερόκλητης ποικιλίας μέσων και μεθόδων που χρησιμοποιεί η αστική τάξη προς αυτή την κατεύθυνση. Η απροκάλυπτη καταστολή είναι το τελευταίο επιχείρημα, που εφαρμόζεται ανοιχτά μόνο σε κρίσιμες στιγμές, σε "κανονικούς" καιρούς όμως η τέχνη της αστικής πολιτικής συνίσταται, στην απομάκρυνση από την τάξη αυτήν του ζητήματος της αστικής κυριαρχίας, να το εξωραΐσει με πολιτικές νομικές, ηθικές, θρησκευτικές και αισθητικές δηλώσεις, και να δημιουργήσει με αυτόν τον τρόπο μια κοινωνική ατμόσφαιρα ασφάλειας για το παρόν σύστημα.

Είναι γελοίο και αφελές-αν όχι ανόητο – να υποθέτουμε ότι η αστική τάξη ασκεί την πολιτική της μόνο στα κοινοβούλια και στα συντακτικά άρθρα των μέσων. Όχι, αυτή η πολιτική ακολουθείται και στο θέατρο, στην εκκλησία, στην ποίηση καθώς και στα Πανεπιστήμια μέχρι και τα Δημοτικά Σχολεία. Η αστική τάξη ακινητοποιεί τη συνείδηση των ενδιάμεσων στρωμάτων και σημαντικών ομάδων της εργατικής τάξης, δηλητηριάζοντας το μυαλό τους και παραλύοντας τη θέλησή τους.

Η καθυστερημένη και αδηφάγα – ρωσική μπουρζουαζία δεν κατάφερε να πετύχει αυτού τους στόχους, και πλήρωσε βαρύ τίμημα για την αποτυχία της. Η γυμνή γροθιά του τσαρισμού, που δεν υποστηρίχθηκε από το περίπλοκο σύστημα καμουφλάζ, ψεύδους, εξαπάτησης και ψευδαισθήσεων, αποδείχθηκε ανεπαρκής από αυτή την άποψη. Ο Ρώσος εργαζόμενος είχε πλέον γίνει ο Κυβερνήτης.

Η γερμανική αστική τάξη, παρόλο που είναι εξαιρετική στις τέχνες και τις επιστήμες, έχει αποδείξει ότι βρίσκεται μόνο ένα σκαλί πάνω από τη ρωσική αστική τάξη στην πολιτική σφαίρα. Οι βασικοί πυλώνες του γερμανικού καπιταλισμού στο Κράτος ήταν ο Οίκος των Χοεντσόλερν (House of Hohenzollern) και ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄, «Βασιλιάς Λοχίας» (Soldatenkönig). Ήταν εμμονικός με τον στρατό,  ενώ διέθετε και μια ειδική φρουρά τους «Γίγαντες του Πότσδαμ». Η δυναστεία έχασε τους θρόνους της τον Νοέμβριο του 1918, με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Γερμανική Επανάσταση, και τώρα η γερμανική αστική τάξη είναι η επόμενη υποψήφια για καταστροφή.

Αν κάποιος επιθυμεί να μελετήσει τις μεθόδους και τα μέσα με τα οποία η αστική τάξη εξαπατούσε τις μάζες κατά τη διάρκεια των αιώνων, δεν έχει παρά να γυρίσει τις σελίδες της ιστορίας των παλαιότερων καπιταλιστικών χωρών – της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Σε αυτές τις χώρες οι άρχουσες τάξεις ενίσχυαν την κυριαρχία τους από δεκαετία σε δεκαετία δημιουργώντας εμπόδια στο δρόμο της εργατικής τάξης. Όσο πιο τρομερά ήταν αυτά τα οδοφράγματα τόσο πιο αισθητά ήταν.

Ο θρόνος της αγγλικής μπουρζουαζίας θα είχε συντριβεί εδώ και πολύ καιρό αν δεν περιβαλλόταν από μια ατμόσφαιρα αξιοπρέπειας, μισαλλοδοξίας και Αθλητισμού. Ο Άγγλος αστυνομικός με το μπαστούνι του είναι ο φύλακας του τελευταίου αναχώματος της αστικής κυριαρχίας, και όταν τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το στάδιο, η αστική τάξη θα είναι πέρα από τη σωτηρία. Εκατό φορές πιο σημαντικό για τη διατήρηση του βρετανικού καθεστώτος είναι αυτός ο ανεπαίσθητος ιστός της αξιοπρέπειας και της συσπείρωσης μπροστά στις αστικές εντολές και "ευπρέπειες" που ακινητοποιεί τον εγκέφαλο των συνδικαλιστών, των ηγετών του Εργατικού Κόμματος και ενός σημαντικού τμήματος της ίδιας της εργατικής τάξης.

Η γαλλική αστική τάξη στο πολιτικό πεδίο υπάρχει κυρίως για το συμφέρον της πρωτεύουσας της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης. Η διαστροφή και η διαφθορά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι αρκετά γνωστές, θα σκεφτόταν κανείς, ώστε να μην αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Αλλά η μπουρζουαζία καταφέρνει να μετατρέψει αυτή την ίδια τη διαφθορά στο στήριγμα της. Πώς γίνεται; Η αστική τάξη το κάνει με τους δικούς της σοσιαλιστές. Οι τελευταίοι με την κριτική και την αντίθεσή τους εισπράττουν φόρο εμπιστοσύνης από τις μάζες του λαού και σε μια κρίσιμη στιγμή παραδίδουν  στο καπιταλιστικό κράτος το μεγαλύτερο μέρος των ψήφων που έλαβαν. Με αυτόν τον τρόπο η σοσιαλιστική αντιπολίτευση γίνεται ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της αστικής κυριαρχίας. Όπως η γαλλική αστική τάξη ωφελείται όχι μόνο από την Καθολική Εκκλησία αλλά και από το χλευασμό της, έτσι πιέζει στην υπηρεσία της όχι μόνο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά και τους σοσιαλιστές της, και μερικές φορές ακόμη και τους αναρχικούς επικριτές της. Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτού δόθηκε στον τελευταίο πόλεμο, όταν οι θρησκευτικοί ηγέτες και οι Ελευθεροτέκτονες (Μασόνοι), οι  βασιλόφρονες και οι αναρχοσυνδικαλιστές, ανταγωνίστηκαν μεταξύ τους για το ποιός θα  χτυπήσει πρώτος το τύμπανο του αιματηρού καπιταλισμού.

Αναφέραμε τον Μασονισμό, ο οποίος στην πολιτική ζωή της Γαλλίας δεν παίζει καθόλου αμελητέο ρόλο. Είναι ουσιαστικά μια μικροαστική μίμηση του φεουδαρχικού Καθολικισμού(μεγαλύτερος κοσμικός και οικονομικός γαιοκτήμονας της εποχής). Η γαλλική αστική δημοκρατία, εμφανίζοντας τώρα τη δεξιά και μετά την αριστερή πτέρυγα, μετά και οι δύο μαζί, κάνει ίση χρήση τόσο του αυθεντικού καθολικισμού όσο και της μικροαστικής μίμησης της – του Τεκτονισμού/Μασονίας – στην οποία τους ρόλους των καρδιναλιων και των ηγουμενων παίζουν τώρα τραπεζίτες, κοινοβουλευτικοί πολιτικοί, μισθοφόροι δημοσιογράφοι και δικηγόροι σε επιφυλακή για χοντρές αμοιβές. Ο μασονισμος, αραιωνοντας το ισχυρό κρασί του Καθολικισμού και πραγματοποιώντας οικονομικές μειώσεις της ουράνιας ιεραρχίας, αφήνοντας μόνο το "Υπέρτατο" Ον (l'être suprême), υιοθέτησε ταυτόχρονα την τρέχουσα ορολογία της Δημοκρατίας ( Αδελφότητα, ανθρωπότητα, δικαιοσύνη, αρετή κ. λπ). Ο Μασονισμος είναι ένα ανεπίσημο αλλά εξαιρετικά σημαντικό συστατικό μέρος του Αστικού καθεστώτος. Εξωτερικά μη πολιτική, όπως η Εκκλησία, είναι όμως ουσιαστικά τόσο αντεπαναστατική όσο η Εκκλησία. Στις οξείες μορφές ταξικών ανταγωνισμών αντιτίθεται σε μυστικιστικά, συναισθηματικά και ηθικά σύμβολα, τα οποία ντύνει με μια μεταμφίεση τελετουργίας σύμφωνα με τον τρόπο της Εκκλησίας. Στην προέλευσή του ένα αναποτελεσματικό μικροαστικό αντίδοτο στην ταξική πάλη που καταστρέφει την ανθρωπότητα, ο Μασονισμος έχει γίνει με τη σειρά του, όπως όλα τα κινήματα και οι οργανώσεις αυτού χαρακτήρα, ένα πολύτιμο όπλο της ταξικής πάλης στα χέρια της άρχουσας τάξης ενάντια στους στερημένους.

Ήταν πάντα η εκλεπτυσμένη τέχνη της αγγλικής αστικής τάξης να στρέφει την προσοχή της στους εξέχοντες ηγέτες της εργατικής τάξης, να τους κολακεύει για την αξιοπρέπειά τους, να τους διαφθείρει ηθικά και πολιτικά εξυψώνοντας τις ψυχές τους. Οι διάφορες αγγλικές αιρέσεις και εκκλησίες, όπου οι εκπρόσωποι των διαφόρων κομμάτων συναντιούνται σε "ουδέτερο" έδαφος, είναι το πιο σημαντικό μέσο αυτής της διαδικασίας εξημέρωσης και διαφθοράς. Δεν ήταν χωρίς λόγο που ο Λόιντ Τζορτζ αποκάλεσε την Εκκλησία τον "ουδέτερο ηλεκτρικό σταθμό της πολιτικής". Οι ελευθεροτεκτονικές στοές, τουλάχιστον ένα μέρος τους, παίζουν παρόμοιο ρόλο στη Γαλλία. Για έναν Γάλλο σοσιαλιστή και για τον Γάλλο συνδικαλιστή, η είσοδος στην Στοά ισοδυναμούσε με την είσοδο στις ανώτερες πολιτικές σφαίρες. Εδώ, σε αυτές τις στοές, έγιναν οι χρήσιμες γνωριμίες του εκκολαπτόμενου πολιτικού, και όλα αυτά κάτω από τις λουλουδένιες διακοσμήσεις της ηθικής, του τελετουργισμού και των μυστικιστών. Ο Μασονισμος δεν αλλάζει την διαχρονική τακτική του σε σχέση με το Κομμουνιστικό Κόμμα (δεν διώχνει τους κομμουνιστές από τη μέση του, αντίθετα ανοίγει τις πόρτες του ευρέως σε αυτούς). Ο μασονισμος δεν θα ήταν αληθινός στον εαυτό του αν ενεργούσε διαφορετικά. Είναι η πολιτική του λειτουργία - να διαχειρίζεται τους εκπροσώπους της εργατικής τάξης έτσι ώστε να βοηθά στην αποδυνάμωση της θέλησής τους και,
ει δυνατόν, και του εγκεφάλου τους. Οι 'αδελφοί' δικηγόροι και νομάρχες είναι αρκετά περίεργοι και πρόθυμοι να ακούσουν αναφορές για τον κομμουνισμό. Μπορεί όμως ο μικρότερος αδελφός της Αριστεράς να παρουσιάσει στον μεγαλύτερο αδερφό του της δεξιάς την ακατέργαστη φιγούρα του Μπολσεβίκου με ένα μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια του;  Όχι!
Ο κομμουνισμός, για να εξυπηρετούσε τις μασονικές στοές, πρέπει να είναι πολύ υψηλής και εκλεπτυσμένης τάξης, ένα ειρηνικό (πάνω απ όλα)και ανθρωπιστικό δόγμα συνυφασμένο με τα καλύτερα φιλοσοφικά νήματα με την ιδέα της Αδελφότητας των Ελευθερομασόνων. Ο Μασονισμος στο σύνολό του αντιπροσωπεύει μια από τις μορφές πολιτικής δουλοπρέπειας της μικροαστικής τάξης πριν από τη μεγάλη αστική τάξη. Η μασονική σύνδεση των 'κομμουνιστών' δεν είναι παρά η πνευματική δουλοπρέπεια των μεμονωμένων ψευδο-επαναστατών μπροστά στη μικροαστική τάξη, και κατά συνέπεια μπροστά στη μεγάλη αστική τάξη.

Είναι περιττό να επισημάνουμε ότι η λεγόμενη "Ένωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου" είναι μια από τις πύλες του μεγάλου οικοδομήματος της καπιταλιστικής Δημοκρατίας. Ενώ στις στοές η διεφθαρμένη κυκλοφορία των ψυχών διεξάγεται κάτω από το σημάδι της αδελφοσύνης, η ίδια δουλειά γίνεται στην Ένωση αυτήν για λόγους δικαιοσύνης. Ολόκληρη η πολιτική της "Ένωσης", όπως έφερε εύγλωττα στο φως ο πόλεμος, κινείται μέσα στα όρια που ορίζουν τα πατριωτικά και εθνικιστικά συμφέροντα του γαλλικού καπιταλισμού. Μέσα σε αυτά τα όρια η κοινωνία επιτρέπεται, λόγω κάποιας απομονωμένης πράξης αδικίας ή παραβίασης δικαιωμάτων, να εγείρει μια απόχρωση και κραυγή που εξυπηρετεί το σκοπό να προσελκύσει τους αναζητητές τόπων και να προκαλέσει το δέος των απλοϊκών.

Τόσο η Ένωση όσο και οι μασονικές στοές ήταν πάντα η αρένα για τον πολιτικό συνασπισμό των Σοσιαλιστών με τους αστούς ριζοσπάστες. Σε αυτόν τον συνασπισμό οι σοσιαλιστές, φυσικά, δεν ενεργούν ως εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, αλλά ως άτομα. Αλλά η σημασία των μεμονωμένων Σοσιαλιστών στις στοές δεν καθορίζεται από το βάρος των ατομικών τους αρετών, αλλά από το πολιτικό βάρος που κατέχουν μεταξύ της εργατικής τάξης. Με άλλα λόγια, στις στοές και σε παρόμοιους θεσμούς η σοσιαλιστική αριστοκρατία στρέφει στο δικό της λογαριασμό το ρόλο που έπαιξαν στο εργατικό κίνημα. Σε αυτή τη δουλειά είναι εύκολο να καλύψουμε ίχνη, επειδή όλοι οι χειρισμοί καλύπτονται από ένα ιδεαλιστικό τελετουργικό.
Σκύβοντας, μαζεύοντας ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων, δουλοπρέπεια, κυνήγι τόπου, παρασιτισμός, με την άμεση υλική έννοια και με την πιο συγκεκαλυμμένη "πνευματική" έννοια-αυτό σημαίνει ο Τεκτονισμός για όσους ανεβαίνουν σε αυτό από κάτω προς τα πάνω. Αν οι φίλοι του Leon Blum ( Γάλλος Εβραίος σοσιαλιστής,τρεις φορές Πρωθυπουργός της Γαλλίας, ηγέτης του Λαϊκού Μετώπου-δηλαδή της ειρηνικής συνύπαρξης με την αστική τάξη) και οι φίλοι του Jouhaux ( κορυφαίος Γάλλος συνδικαλιστής ηγέτης, και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης το 1951,  ιδεολογικά συνοδοιπόρος με την αριστερή κυβέρνηση του Λεόν Μπλουμ όπου τον στήριξε κατά τη διάρκεια των μαζικών εργατικών κινητοποιήσεων του 1936, χαρακτηρίζοντας τις απεργίες «καθαρά οικονομικές» για να αποτρέψει τον κίνδυνο επαναστατικής εκτροπής που θα κατέστρεφε την κυβέρνηση) περπατούν στα καταλύματα κολλητά με τους αδελφούς τους του από την Αριστερά, εκτελούν μόνο αυστηρά το πολιτικό μέρος που τους έχει ανατεθεί. στις μυστικές μασονικές συναντήσεις κάνουν τα πράγματα που δεν μπορούν εύκολα να γίνουν στις κοινοβουλευτικές συναντήσεις ή στον τύπο. Μπορούμε μόνο να κοκκινίζουμε απο ντροπή όταν μαθαίνουμε ότι στις τάξεις ενός κομμουνιστικού κόμματος υπάρχουν άνθρωποι που συμπληρώνουν την ιδέα της προλεταριακής δικτατορίας αδελφοποιώντας την με διαφωνούντες και ριζοσπάστες, με δικηγόρους και τραπεζίτες, σε συναντήσεις της μασονικής στοάς. Αν δεν μας ήταν γνωστό τίποτα άλλο για τις πράξεις του γαλλικού  κόμματος από αυτό το γεγονός, θα μπορούσαμε να αναφωνήσουμε τα λόγια του Μαρκέλλο από το θεατρικό έργο «Άμλετ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: "υπάρχει κάτι σάπιο στο κράτος της Δανίας".
Μπορεί η Διεθνής να επιτρέψει τη συνέχιση και την ανάπτυξη αυτού του πραγματικά επαίσχυντου φαινομένου; Θα ισοδυναμούσε με το να επιτρέψει στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα στο σύστημα του Δημοκρατικού συντηρητισμού να καταλάβει την ίδια θέση αριστερής υποστήριξης που κατείχε προηγουμένως το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αυτό δεν θα επιτραπεί ποτέ-η πίστη μας στο επαναστατικό ένστικτο και στην επαναστατική συνείδηση της Γαλλικής προλεταριακής πρωτοπορίας είναι πολύ σταθερή. Με ένα κοφτερό μαχαίρι οι Γάλλοι εργάτες θα  κόψουν όλους τους πολιτικούς φιλοσοφικούς, ηθικούς και μυστικιστικούς κόμβους που εξακολουθούν να συνδέουν τους ηγέτες του κόμματός του με τα ανοιχτά συγκεκαλυμμένα όργανα της αστικής δημοκρατίας – τις στοές της, τις ενώσεις της και τον τύπο της. Αν αυτό το σπαθί αποκόψει από το κόμμα μας μερικές εκατοντάδες ή ακόμα και μερικές χιλιάδες πολιτικά πτώματα, έχουν μόνο τους εαυτούς τους να κατηγορήσουν. Θα είναι μια καλή απαλλαγή για το κόμμα του προλεταριάτου, γιατί η δύναμη και η σημασία του καθορίζονται από κάτι περισσότερο από τον αριθμό των μελών του.

Μια οργάνωση 50.000 μελών, αλλά με σωστή διεξαγωγή και πλήρη επίγνωση των σκοπών της, χωρίς να δέχεται παρεκκλίσεις από τον επαναστατικό δρόμο, μπορεί και θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και θα αναλάβει την ηγετική θέση στην επανάσταση. Από την άλλη πλευρά, μια οργάνωση 100.000 μελών, αλλά που περιέχει στην σύνθεση της, κεντρώους,  ειρηνιστές, Ελευθεροτέκτονες/Μασόνους,  αστούς, δημοσιογράφους κλπ., θα είναι καταδικασμένη σε διαρκή στασιμότητα – χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ιδέες, χωρίς θέληση – και δεν θα κερδίσει ποτέ την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης.

Ο Μασονισμος είναι ένα έλκος στο σώμα του γαλλικού κομμουνισμού. Αυτό το έλκος πρέπει να καυτηριαστεί.


Πηγή: Διεθνής Αλληλογραφία Τύπου, Τόμος. 2 αριθ.115, 16 Δεκεμβρίου 1922, σ. 957958.
Μεταγραφή / HTML Markup: Einde O'callaghan για το Trotsky Internet Archive.
Copyleft: Αρχείο Διαδικτύου Leon Trotsky (www.marxists.org) 2021. Η άδεια χορηγείται για την αντιγραφή ή / και τη διανομή αυτού του εγγράφου σύμφωνα με τους όρους του Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0.
Μετάφραση VN Gelis

Το Τέλος του Ισραηλ και οι ΜΚΟ που Ερχονται...

Στεγαστική κρίση: «Δεν γυρίζουμε σπίτι μας χωρίς σπίτι στην Ελλάδα!»-Σάλος με διαφήμιση ακινήτων στο «Ελ. Βενιζέλος»-Πάμφθηνα ακίνητα προς πώληση στους Ισραηλινούς , την ώρα που η απόκτηση κατοικίας μοιάζει με «όνειρο θερινής νυκτός» για όλο και περισσότερους Έλληνες

Το Τέλος του Ισραηλ και οι ΜΚΟ που Ερχονται...

Απ τη στιγμή που ο Αμερικανικός Ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να τα βάλει με το Ιραν και όλες οι υποδομές στήριξης του μόρφωματος έχουν καταστραφεί είμαστε στην αντιστροφή μέτρηση της εξαφάνισης του.

Ανακοίνωσαν εκλογές 27 Οκτωβρίου πριν της Αμερικανικές μεσοπροθεσμες τον Νοέμβριο. Άρα εάν είναι να φύγει ο Νεταναχιου που έχει σημαδέψει την ιστορία του τόπου τα τελευταία 25 χρόνια και έχει κάνει πολέμους προσπαθώντας να επιβίωση και δεν του βγήκε η ήττα του Ιράν τότε η οριστική διάλυση είναι προ των πυλών.

Που θα πάνε τα καθάρματα του IDF;

Εδώ και καιρό διαφημίζουν ανοιχτά στο κεντρικο αεροδρόμιο στα Σπατα μην φύγεται απ την Ελλάδα χωρίς αγορά ακινήτου. Αγοράζουν γη για να χτίσουν σπίτια σε πολλές περιφέρειες της Ελλάδας: Πελοπόννησος, Εύβοια, Αττική, ορισμένες Κυκλάδες, Κρήτη, κέντρο Αθήνας, κάνουν τεράστιες επενδύσεις. Έφτιαξαν αλυσίδα ξενοδοχείων στην Αθήνα (πρώην κομματικά γραφεία του ΚΚΕ κτλ) σε Εύβοια και αλλού. Εκεί εάν μεινουν δεν πρόκειται να ασχοληθεί κανεις.

Στη Κύπρο επίσης και στην Αργεντινή.

 

750.000 ήρθαν πέρσι διακοπές από Ισραήλ πάνω απ το 10% του εβραϊκού πλυθησμο άρα γίναμε η νέα Ταϊλάνδη όπου πήγαιναν οι εγκληματίες πολέμου των Αμερικανών στο Βιετναμ να ξεκούραστο. 

Οι κυβερνήσεις που απαρτίζουν τις ώρες αυτές ειναι φουλ υπέρ του Ισραηλ. Φυσικά στη δική μας περίπτωση ο Σύριζα άνοιξε το δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουν αγοράσει τμήματα της Ελληνικής βιομηχανίας όπλων και πολλές άλλες επενδύσεις. Όλα αυτά δείχνουν ότι φεύγουν πολλοί, ή εξασφαλίζουν την μελλοντική τους φυγή.

Ο 'αντιρατσισμος' του Σύριζα..

Πριν γίνει εξουσία ο Σύριζα είχε υιοθετήσει καμμια δεκαριά αριστεριστικες οργανώσεις οι οποίος πολεμαγαν τον ρετρο φασισμό του Τριτου Ράιχ αλλά εφαρμοζαν όλες της πολιτικές προτεραιότητες του Τέταρτου...

Είχαν όμως συστρατευτει κάμποσοι νέοι οι οποίοι μετά έπιασαν δουλειές σε ΜΚΟ οταν έστησαν στρατόπεδα υποδοχής σε πολλές περιοχές της Ελλάδας που ακόμα λειτουργούν (κυρίως σε νησιά). Για να τους δεχτούμε μας έβριζαν όλους σαν ρατσιστές.

Όταν ξεχείλισε η οργή και έστειλαν ΜΑΤ από Αθήνα προς Χίο και Μυτιλήνη και ηττήθηκαν από τον λαό, γύρισαν με την ουρά στα σκέλια και το χτύπημα του νατιβισμου που ήταν ο σκοπός του Κουλή όταν πρώτο εκλεχτηκε πήγε 2-3 βήματα πίσω. Αλλά "ο μουρλός δεν πτοείται ποτέ" και έφερνε φουρνιες λάθρο μέσα στον Κορονοιο οι οποίο κυκλοφορούσα ελεύθεροι και χωρίς μάσκες...

Αριστεριστές κατά της Γενοκτονίας 

Απ το 2023 και μετά ένα παγκόσμιο κίνημα κατακραυγης έγινε κατά του Ισραηλ και την δολοφονία τόσων αμάχων γυναικοπαιδιων. Δεν υπήρξε χώρα που δεν είχε διαδηλώσεις. Εδώ σε σχεδόν κάθε τοίχο αφίσες και διατυπωμενες σφραγίδες ενάντια στους δολοφόνους του Ισραηλ και του IDF με διαδηλώσεις μπλοκάρισματα κρουαζεροπλοιων στα λιμάνια κτλ. 

Δεν υπάρχει κοινωνικός φορέας ούτε κινηματική δράση υπέρ Ισραηλινών να εγκατασταθούν στην  Ελλάδα. Τα αντιρατσιστικα φεστιβάλ της τελευταίας 20ετιας νομιμοποίησαν σε ένα τμήμα του λαού την αντικατάσταση πληθυσμών και φτάσαμε σε τέτοιο σημείο όπου στο μεγαλύτερο έργο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στον Άλιμο του Λάτση μόνο Έλληνες οικοδόμος δεν βλέπεις να δουλεύουν στον περίφημο ουρανοξύστη της παραλιακής. 

Χρειάζονται ΜΚΟ υπέρ Ισραηλινών...

Ενας αρθρογράφος που διετέλεσε στον στενό κύκλο του πρώην Προέδρου της Ε.Ε  Ρομάνο Προντι και κολλητός φίλος του πρώην διευθυντή της ΕΥΠ επί εποχή Ανδρέα Παπανδρέου ένας Νίκος Κλειτσικας άρχισε προπαγάνδα ξαφνικά απ του πουθενά κατά του Τροτσκυ (το δεξί χέρι του Λένιν στη Ρωσική Επανάσταση και ιδρυτή του Κόκκινου Στράτου) και διάφοροι κλακαδόροι του έβγαλαν τον Τροτσκυ Σιονιστη απ του πουθενά βασίζονται σε ομολογίες Σιονιστων της εποχής. 

Προφανώς τα κέντρα του Βαθέος Κράτος γνωρίζουν ότι πουθενά σε καμμια χώρα απ το 1940 καμμια τάση του τροτσκισμου οπουδήποτε στο πλανήτη δεν υπήρξε υπέρμαχος του Σιονισμου ούτε του ίδιο του κράτος του Ισραήλ... 

Αντιθέτως υπάρχουν κάμποσες οργανώσεις σταλινικης καταγωγής που είναι υπέρ του Ισραηλ, πχ Σύριζα (που έκλεισε συμφωνίες με Ισραήλ) ΟΑΚΚΕ κτλ. Η στη Γαλλία όπου πρώην μέλος του Γαλλικού ΚΚ ο Γκαροντυ φυλακιστηκε για της αντισιονιστικες απόψεις του αφού τον σουταραν απ το κόμμα πρώτα, το ίδιο κόμμα που υποστήριξε τον πολεμικό προϋπολογισμό για επεμβάσεις σε Βιετνάμ και Αλγερία. 

Πρέπει προφανώς να ετοιμάσουν το παρόμοιο κλίμα που ετοίμασαν το 2010-15 να δεχτούμε νέους 'πρόσφυγες' τους παιδοκτονους Ισραηλινους και εάν δεν το κάνουμε αυτό σημαίνει ότι είμαστε ενάντια στη... Παλαιστίνη. 

Κάτω ο Σιονιστης εμμισθος του Ρόθτσιλντ Τροτσκυ 

Ζήτω οι Πρόσφυγες του Μόρφωματος θα είναι το νέο σύνθημα από εδώ και μπρος και όλοι οι μελλοντικοί υποψήφιοι εργαζόμενοι/υψηλά εμισθα των νέων ΜΚΟ που θα δημιουργηθούν είναι ευπρόσδεκτοι.

 Ο αντισημητισμος δεν θα περάσει....