Υπάρχει μια συνεχής Δυτική προπαγανδιστική εκστρατεία που παρουσιάζει την Ουκρανία ως νικήτρια της σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Η παρουσιαζόμενη νίκη συνοδεύεται από σποραδικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) σε ενεργειακούς στόχους εντός της Ρωσίας με την μορφή αντάρτικου. Αν η Ουκρανία κέρδιζε στρατιωτικά, δεν θα χρησιμοποιούσε τρομοκρατικούς βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων.
(Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ. Οι τρομοκρατικοί βομβαρδισμοί έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικοί από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.)
Ενώ η έκρηξη δεξαμενών καυσίμων πολλών ρωσικών διυλιστηρίων μπορεί να φαίνεται η να παρουσιάζεται εντυπωσιακή, οι επιπτώσεις στη Ρωσία μέχρι στιγμής είναι αμεληταίες. Οι συνεχιζόμενες επίσης επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στην Κριμαία έχουν προκαλέσει προβλήματα στους κατοίκους του νησιού οι οποίοι δεν μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους στις παραλίες της Μαύρης Θάλασσας χωρίς να έχουν τον νου τους στις σειρήνες προειδοποίησης.
Η ουκρανική εκστρατεία υποστηρίζεται από τους Ευρωπαίους που προσπαθούν να "τραβήξουν" τις ΗΠΑ πίσω στη σύγκρουση. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, δεν είχαν αποχωρήσει ποτέ, απλά σταμάτησαν να είναι οι αποκλειστικοί χρηματοδότες σε χρήμα, όπλα και πυρομαχικά και μετέφεραν την υποχρέωση αυτήν στους Ευρωπαίους. Οι Βρετανοί που ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέτωπο,πολεμούν με αμερικανικό τρόπο, δεν προσπαθούν πλέον να κερδίσουν τίποτα, απλώς προσπαθούν να μην χάσουν. Με άλλα λόγια, παρατείνουν τον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερο και μετά τον παρατείνουν κι άλλο. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει τώρα η Ρωσία είναι ότι οι Βρετανοί δεν θα τα παρατήσουν ποτέ επειδή δεν μπορούν - ξέρουν ότι ξεκίνησαν κάτι που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν μόνοι τους και ότι η οικονομία τους είναι πιθανώς 100 φορές χειρότερη από του Ιράν(πιθανόν και απο του Ιράκ), οπότε πρέπει να συνεχίσουν να αγωνίζονται για να διατηρήσουν την εισροή χρημάτων από τη Δύση. Μετά τη συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Προέδρου Πούτιν τον Αύγουστο του 2025 στο Άνκορατζ της Αλάσκα, υπήρξε συζήτηση για συμφωνία μεταξύ των δύο προέδρων, αλλά δεν ανακοινώθηκαν λεπτομέρειες.
Μετά τη συνάντηση, ο Τραμπ σε συνεντεύξεις του έλεγε ότι είχε ζητήσει από την Ουκρανία να αποχωρήσει από την περιοχή του Ντονμπάς για να συνάψει ειρήνη με τη Ρωσία. Αλλά ποτέ δεν άσκησε καμία πίεση για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και η υποστήριξη όπλων(επί πληρωμή) προς την Ουκρανία συνεχίστηκαν.
Για ένα διάστημα η Ρωσία φαινόταν να πιστεύει στο «πνεύμα του Άνκορατζ» και είχε εκφράσει την ελπίδα για τον τερματισμό της σύγκρουσης μέσω της πρότασης του Τραμπ. Αυτή η άποψη έχει προ πολλού εξαφανιστεί.
Τώρα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, απέρριψε επίσημα οποιαδήποτε συζήτηση για συμφωνία στο Άνκορατζ:
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Αμερικανός ομόλογός του Ντόναλντ Τραμπ δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν οριστικές συμφωνίες για την επίλυση του ουκρανικού ζητήματος στη συνάντησή τους στο Άνκορατζ:
«Δεν υπήρξε συμφωνία στην Αλάσκα. Υπήρξε μια πρόταση στην Αλάσκα, αλλά δεν υπήρξε συμφωνία στην Αλάσκα. Αν είχε υπάρξει συμφωνία, θα είχαμε τερματίσει τον πόλεμο», δήλωσε ο Ρούμπιο σε δημοσιογράφους στη Μανάμα, την πρωτεύουσα του Μπαχρέιν, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του.
Στην Αλάσκα παίχτηκε μια δεύτερη Κωνσταντινούπολη, με θύτη πάλι την Ρωσία. Την πρώτη φορά αποχώρησαν απο το Κίεβο και τώρα έδώσαν πάλι ανάσες στους δυτικους και Ουκρανούς να ανασυνταχθούν , γι αυτό και παρατηρούσαμε όλοι μια στασιμότητα της Ρωσίας στις εξελίξεις στο Ντονμπας, και στην προέλαση της. Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Lavrov αποκάλυψε πρόσφατα πως οι αμερικανικές προτάσεις τέθηκαν επίσημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Αλάσκα και ότι η ρωσική πλευρά συμφώνησε με αυτές. «Εάν η μία πλευρά, στην προκειμένη περίπτωση οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατέθεσε τις προτάσεις της και η άλλη πλευρά συμφώνησε με αυτές, τότε το να λέγεται αργότερα ότι δεν υπήρξε συμφωνία δεν είναι ιδιαίτερα κομψό», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ρώσος υπουργός.
Η δήλωση αυτή αποτελεί ευθεία απάντηση στις τοποθετήσεις του Marco Rubio, ο οποίος υποστήριξε ότι ο Vladimir Putin και ο Donald Trump δεν κατέληξαν σε συμφωνία κατά τις συνομιλίες στο Anchorage. Ο Sergey Lavrov επανέλαβε επίσης ότι η Ρωσία εξακολουθεί να δέχεται πιέσεις για νέες παραχωρήσεις στο ουκρανικό ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι οι δυτικές πρωτεύουσες επιχειρούν να μεταβάλουν συνεχώς τους όρους της διαπραγμάτευσης.
Από την άλλη πλευρά, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους επιμένουν ότι οποιαδήποτε ειρηνευτική διαδικασία θα πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχουν επιβεβαιώσει τις αποκαλύψεις του Lavrov για συμφωνία στο Anchorage.
Ο Lavrov επανέλαβε παράλληλα την κατηγορηματική αντίθεση της Μόσχας στην πρόσφατη πρόταση που κατέθεσαν από κοινού το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ουκρανία, η οποία προέβλεπε άμεση κατάπαυση του πυρός, συνοδευόμενη από συγκεκριμένες εγγυήσεις ασφαλείας για το Κίεβο(έμαθαν απο τις ΗΠΑ).
Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας χαρακτήρισε την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία «απαράδεκτο τελεσίγραφο», υποστηρίζοντας ότι δεν αποτελεί μια ειλικρινή προσπάθεια για την επίτευξη ειρήνης, αλλά μια πολιτική πρόταση που εξυπηρετεί στρατιωτικούς σκοπούς.
Σύμφωνα με τον Lavrov, η Δύση επιδιώκει να αξιοποιήσει μια προσωρινή εκεχειρία ώστε να δοθεί χρόνος στην Ουκρανία για ανασύνταξη των στρατιωτικών της δυνάμεων, επανεξοπλισμό και ενίσχυση της αμυντικής της ικανότητας.
Πόσες φορές πριν την Ουκρανία είχαμε ανάλογες υποσχέσεις των ΗΠΑ προς την Ρωσία που έκρυβαν δόλο και αθετήθηκαν;
-Τα ίδια είχαμε και στα Μίνσκ Ι και ΙΙ που υπογράφτηκε μια κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο της Ουκρανίας και ουσιαστικά πήρε τον χρόνο της η Δύση να οχυρώσει ολόκληρο το Ντονμπας και να το γεμίσει μισθοφόρου.
- Επί Γιέλτσιν, κοι Συνθήκες Μείωσης των Πυρηνικών Όπλων START I και ΙΙ (Strategic Arms Reduction Talks) με τον Γέλτσιν και το Τζορτζ Μπους να υπέγραφουν το 1991 και το 1993 να υπογράφουν τις συνθήκες οι οποίες προέβλεπαν δραστική περικοπή των πυρηνικών κεφαλών που είχαν απομείνει μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, αλλά τις ΗΠΑ κρυφά να αναπτύσουν το πρόγραμμα τους.
-Επί Γκορμπατσώφ που είχαμε τη Συνθήκη INF (1987) για τον πυρηνικό αφοπλισμό και τη Συνθήκη «Δύο συν Τέσσερα» (1990) που επέτρεψε την επανένωση της Γερμανίας. Η προσέγγισή του συνοδεύτηκε επίσης από προφορικές δεσμεύσεις της Δύσης για μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και τίποτα απο αυτά δεν ακολούθησε, με την Γερμανία να γίνεται το απόλυτο προτεκτοράτο των ΗΠΑ στην Ευρώπη και να απειλεί την Ρωσία.
-Επί Μπρέζνιεφ ( συνδέθηκε απόλυτα με την εποχή της στασιμότητας στη Σοβιετική Ένωση από το 1964 ως το 1982) με την Συμφωνία SALT Ι και IΙ για τα πυρηνικά που μονομερώς δεν υιοθετήθηκε απο τις ΗΠΑ.
-Επι Νικίτα Χρουστσόφ που οι ΗΠΑ έστηναν κρυφά πυραύλους στην Τουρκία με στόχο την Ρωσία και με την γνωστή κρίση των Πυραύλων στην Κούβα που φτάσαμε πιο κοντά απο ποτέ σε σύρραξη.
- Ακόμα και επί Στάλιν στην συμφωνία της Γιάλτας υπήρξαν υποσχέσεις που αθετήθηκαν και είδαμε πως κινήθηκαν τελικά οι Ρώσοι. Απο τον Στάλιν που πρόδωσε όλα τα πατριωτικά Κ.Κ και χαντάκωσε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη με την αναγκαστική διαρθρωτική αφομοίωση που έκανε,όπως και τα αναχώματα στα σύνορα της. Την παράδοση της Ελλάδας στους δυτικούς, της Ν. Κορέας στους Αμερικάνους, [της Σερβίας αργότερα στους Νατοϊκούς ,και παρολίγον και της ίδιας της Ρωσίας στους Ιμπεριαλιστές (επί Γκορμπατσώφ, και Γιέλτσιν)].
Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι απο την γέννηση της επί Στάλιν μέχρι και σήμερα η γραφειοκρατία έχει παρωπίδες και στηρίζεται αποκλειστικά στα προνόμια της κάστας που κυκλοφορεί στους διαδρόμους του Κρεμλίνου. Στηρίζεται στις μυστικές της υπηρεσίες για να εξασφαλίζει την μακροζωία της και κάθε μέρα οι δελφίνοι προσπαθούν να βρούν τρόπο να γίνουν αυτοί "οι χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη"(χρησιμοποιώ έναν γενικό όρο γιατί αυτός του Γ.Γ απέθανε...). Αυτός ο αυτοσκοπός των δελφίνων δεν τους αφήνει να δουν που αποσκοπούν οι εκάστοτε"Συνθήκες" κάθε φορά που οι ΗΠΑ και η συλλογική Δύση τις ζητά απο την Ρωσία.
Απο την Ρωσική γραφειοκρατία δεν μπορούμε να περιμένουμε απολύτως τίποτα πολιτικά και κοινωνικά παρα μόνον υπόγειες συμφωνίες και ίντριγκες.
Όταν ο Μπέρια (ο αρχιδολοφόνος του Στάλιν ...που φοβήθηκε ότι θα έχει και αυτός το ίδιο τέλος) δηλητηρίασε τον Στάλιν, δύο εικοσιτετράωρα απ΄εξω απο το γραφείο του είχαν στήσει πανηγύρι και περίμεναν να σιγουρευτούν ότι απεβίωσε για να το ανακοινώσουν.
Όταν ανέλαβε ο Χρουτστόφ, κάλεσε τον Μπερία σε μια σύσκεψη στο Κρεμλίνο και κρυφά είχε σκηνοθετήσει την σύλληψη του ώστε να αποφύγει την κατά μέτωπο επίθεση απο τις μυστικές υπηρεσίες που έλεγχε ο Μπερία τόσα χρόνια, τον συνέλαβαν τον οδήγησαν στα καταγώγια που ο Μπερία βασάνιζε στο παρελθόν τους αντικαθεστωτικούς, και όσο παρακαλούσε γονατιστός για την ζωή του, δέχτηκε μια σφαίρα εκεί και που ο ίδιος επέλεγε για τα θύματα του...στο πίσω μέρος του κρανίου ενώ τους μιλούσε.
Οταν το καλοκαίρι του 1964 ο Χρουτστοφ έμπαινε στο τρένο για να φύγει για τα μπάνια του στην Κριμαία στην προβλήτα τον χαιρετούσαν εκκοφαντικά οι σύντροφοι δελφίνοι, Λεονίντ Μπρέζνιεφ και ο Αλεξέι Κοσίγκιν μαζί με την κουστωδία τους. Μόλις το τρένο ξεκίνησε μπήκαν στο Κρεμλίνο και ξεκίνησαν διαδικασίες αλλαγής του Γ.Γ με τον πρώτο να αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας και τον δεύτερο Πρωθυπουργός.
Μετά τον θάνατο του συντρόφου Μπέζνιεφ ήρθε στην εξουσία ο Γιούρι Αντρόποφ (1982-1984), πρώην επικεφαλής της KGB, ο οποίος ξεκίνησε και αυτός εκστρατείες κατά της διαφθοράς και της χαλαρής εργασιακής πειθαρχίας, αλλά "πέθανε" σύντομα.
Την θέση του πήρε ο Κονσταντίν Τσερνιένκο (1984-1985), ενας πιστός σύντροφος της εποχής του Μπρέζνιεφ, που ηγήθηκε για λίγους μήνες μέχρι τον "θάνατό" του, διατηρώντας το πολιτικό τέλμα.
Την θέση του πήρε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (1985-1991) και εισήγαγε την Περεστρόικα (Αναδόμηση), μια προσπάθεια οικονομικής και πολιτικής μεταρρύθμισης με στοιχεία δυτικής αποκέντρωσης, που ωστόσο αποσταθεροποίησε εντελώς την χώρα.
Όταν διέλυσε την ΕΣΣΔ το 1991 , σε ότι απέμεινε απο αυτήν ήρθε να κάνει τον Γ.Γ ο Μπόρις Γιέλτσιν, που ξεκίνησε ως σωτήρας της “νομενκλατούρας” και κατέληξε ως ο Δήμιος της. Ο επονομαζόμενος και ώς "η Θατσερ της Ρωσίας" που η ίδια η Νομενκλατούρα αναγκάστηκε να τον καθαιρέσει μόλις (ευτυχώς που έβγαλαν τις παρωπίδες μια φορά) κατάλαβε ότι τα προνόμια της πάνε περίπατο και πάνω σε αυτά θα κάνουν πάρτυ οι πολυεθνικές των ΗΠΑ, και μας έφεραν το νέο Μπερία της KGB τον Πούτιν.
Ο εθισμός στην εξουσία και στα προνόμια όμως δεν αφήσε ούτε αυτόν να καταλάβει τα ΜΙΝΣΚ Ι και ΙΙ , την Κωνσταντινούπολη και την Αλάσκα.
Το πνεύμα της Αλάσκας πέθανε.
Το πλάνο νίκης πλέον του Πούτιν είναι πιο σύνθετο απο αυτά του παρελθόντος. Έχει αναγκαστεί να βγάλει τις παρωπίδες της αρχής της γραφειοκρατίας που όριζε μόνον τον τρόπο παραμονής στα προνόμια και αναζητά πλέον λύση στο θέμα ύπαρξης του ρωσικού έθνους. Ηδη το τελευταίο διάστημα και μιλάμε για δεκα-δεκαπέντε ημέρες η μετατόπιση του μετώπου βγαίνει έξω απο τα όρια του Ντονμπας με ρυθμούς γοργούς. Και δειχνει ότι θέλει να το τελειώσει αυτό άμεσα. Η Δύση χρησιμοποιεί τα ουκρανικά πλήγματα με την μορφή αντάρτικου στη Ρωσία και σε αμάχους, για να αποσπάσει την προσοχή από τις ρωσικές επιτυχίες στο μέτωπο. Μας θυμίζει η ουκρανική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη την εκδοχή της τελευταίας προσπάθειας του Χίτλερ για κάποιο είδος «νίκης» στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία έχανε σε όλα τα μέτωπα μέχρι το 1944, οπότε ο Χίτλερ διοχέτευσε τους πολύτιμους πόρους του στην κατασκευή «όπλων εκδίκησης» V1 και V2. Αυτά τα τρομοκρατικά όπλα σκότωσαν πολλούς Βρετανούς πολίτες, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα στο πεδίο της μάχης. Ο Ζελένσκι και οι Δυτικοί χειριστές του κάνουν το ίδιο πράγμα σήμερα. Οι Νεοναζί Ουκρανοί (και οι φασίστες υποστηρικτές τους στο ΝΑΤΟ) είναι περήφανοι που ακολουθούν τα βήματα του μέντορά τους. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς θα ήταν πολύ ευχαριστημένος με την προπαγανδιστική μηχανή του ΝΑΤΟ σήμερα. Ο μελλοντικός στόχος της Ρωσικής πολεμικής μηχανής θα αναγκαστεί να γίνει ο σχηματισμός μιας ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων Ρωσίας/Ουκρανίας, της οποίας το απαιτούμενο βάθος συνεχίζει να αυξάνεται με κάθε πρόοδο στις δυνατότητες των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Σύντομα, όλη η Ουκρανία θα πρέπει να μετατραπεί σε ζώνη ασφαλείας...Η αστάθεια των εξελίξεων στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που παρέχει σε κάθε πλευρά ένα μικρό παράθυρο πλεονεκτήματος θα συνεχιστείγια λίγο καιρό ακόμη. Το τεράστιο πλεονέκτημα της Ρωσίας σε συνολική ισχύ πυρός θα συνεχίσει να ασκεί την επιρροή της. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Ουκρανία πρέπει να εκτοξεύσει έναν τεράστιο αριθμό μη επανδρωμένων αεροσκαφών - έως και 1000 - μόνο και μόνο για να αποκτήσει μερικές διαρροες σε δεξαμενές που θα παρέχουν τον μαύρο καπνό που χρησιμοποιείται στην προπαγάνδα της. Η Ρωσία θα συνεχίσει να κάνει αυτό που κάνει, να εισχωρεί στις τελευταίες από τις πυκνές αστικές αμυντικές περιοχές στο Ντονμπάς και τη Ζαπορόζιε, ενώ παράλληλα επεκτείνει σταθερά τη ζώνη ασφαλείας στις περιοχές Σούμι και Χάρκοβο, και όσο το ΝΑΤΟ θα συνεχίζει τον ανταρτοπόλεμο, τόσο θα την ωθεί προς την Οδυσσό.
Η Δύση δεν θα σταματήσει την παροχή drones και τον ανταρτοπόλεμο στα μέτωπα της Ουκρανίας, γιατί προσπαθεί με διάφορους τρόπους να κρύψει το μόνο πράγμα που έχει σημασία: την κατάρρευση του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και ο Πούτιν είναι αναγκασμένος να φτάσει μέχρι το Λβιβ...και θα αναγκαστεί να εξαλείψει την δεξιά πτέρυγα της γραφειοκρατίας του αργα η γρήγορα, αλλιώς το όνομα του θα μπεί δίπλα σε αυτά των παραπάνω...και ένας νέος Πούτιν θα ανέβει στην εξουσία και η γραφειοκρατία θα βολοδέρνει και εκατομμύρια εργατών ανά τον κόσμο θα περιμένουν την πολιτική τους ανάσταση απο την κομμουνιστική Ρωσία...
