Η δομή της γραφειοκρατίας.
Ας δούμε απο μια διαφορετική ματιά πως λειτουργούσε στην γέννηση της η Ρωσσική γραφειοκρατία και πως βαδίζουν και οι σύγχρονοι γραφειοκράτες/ολιγάρχες στα βήματα της, και κυρίως οι σχέσεις ανάμεσα στους γραφειοκράτες και τους ηγεμόνες καπιταλιστές πως λειτουργούσαν αλλά και πως τις παρουσιάζουν στο κοινό και στα ΜΜΕ :
Κατά την περίοδο του Ισπανικού εμφυλίου 1936-39 οι εθνικιστές του Φράνκο βρήκαν έναν υποστηρικτή πέραν των φασιστών Ιταλών και Γερμανών, και αυτός ήταν ο Στάλιν που υπό τον φόβο της επικράτησης των Ισπανών- Δημοκρατικών, δηλαδή των αριστερών, σοσιαλιστών, αναρχικών και κομμουνιστών που εγκυμονούσε κινδύνους για τα προνόμια της δικής του κάστας στο εσωτερικό της Ρωσσίας, πρόδωσε το ιπανικό εργατικό κίνημα και οι μυστικές του υπηρεσίες έστησαν παγίδες στα ηγετικά στελέχη του κινήματος και έτσι βοήθησε τον Φράνκο να επικρατήσει στον εμφύλιο.
Το 1939 που επικράτησε ο Φράνκο και έκανε και τις εκκαθαρίσεις στους εναπομείναντες ηττημένους αριστερούς του, για να αποκλείσει τον κίνδυνο για το μέλλον έστειλε τους πιο σκληροπυρηνικούς αριστερούς ως πολιτικούς κρατούμενους στα ορυχεία του πατερούλη Στάλιν στην Σιβηρία και στο περιβόητο σοβιετικό στρατόπεδο εργασίας Karlag στο Καζακστάν. Υπολογίζεται ότι μεταφέρθηκαν στα Σοβιετικά εδάφη περι τους 150-170 χιλιάδες αριστερούς να δουλέψουν ως ανταμοιβή για την βοήθειοα που πρόσφερε ο Στάλιν στον Φράνκο.
Το 1945 και με την ήττα του Ναζισμού στην Ευρώπη, η Ισπανία ΑΝ δεν ενεπλάκη επίσημα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και ο Φράνκο κράτησε τη χώρα σε κατάσταση "μη εμπόλεμης" ουδετερότητας, παρόλα αυτά πήρε μέρος στην αποστολή εθελοντών (όπως η «Γαλάζια Μεραρχία») στο ανατολικό μέτωπο για να πολεμήσουν στο πλευρό των Ναζί. Η κυβέρνηση Φράνκο, διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον Άξονα, επιτρέποντας ακόμα και τη διαφυγή και εγκατάσταση δεκάδων ανώτερων αξιωματικών των Ναζί στην Ισπανία. Στο τέλος του Β.Π.Π λοιπόν οι αιχμάλωτοι Ισπανοί εθνικιστές όπως αυτοί της «Γαλάζιας Μεραρχίας» στάλθηκαν απο τους νικητές της Γιάλτας στην...Ρωσσία ως πολιτικοί κρατούμενοι!!!!!Υπολογιζόνται ότι έφτασαν στην Ρωσσία περί τους 120 χιλιάδες ναζιστές ισπανούς κρατούμενους. Και αρκετοί απο αυτούς πήγαν στα ίδια στρατόπεδα εργασίας με τους ισπανούς Δημοκρατικούς με σκοπό η πολιτική τους έχθρα να γίνει ασπίδα προστασίας των Σοβιετικών συμφερόντων.
Εκεί οι απάνθρωπες συνθήκες στα στρατόπεδα εργασίας που είχαν οδηγήσει στο παρελθόν χιλιάδες (ισως και παραπάνω) Ρώσσους της αριστερής πτέρυγας των Μπολσεβίκων και όλόκληρο το Τροτσκιστικό κίνημα, ανάγκασε τις δύο αντιμαχόμενες πολιτικα πλευρές να έρθουν σε ΑΝΑΚΩΧΗ για να επιβιώσουν και πολλοί τα κατάφεραν, με το μαρτύριο τους να τελειώνει γύρω στις αρχές της επόμενης δεκαετίας που μετά απο διεθνείς διαμαρτηρίες και χιλιάδες επιστολές απελευθέρωσης , η Ρωσσική γραφειοκρατία τους έστειλε επιτέλους στην χώρα τους (όσους επέζησαν βέβαια, αλλά επειδή υπήρχε ακόμη το καθεστώς Φράνκο αρκετοί Δημοκρατικοί επέλεξαν να ζήσουν σε πιο ασφαλής ασιατικές χώρες για να γλιτώσουν την "εκκαθάριση"). [Σχετικό βιβλίο αλλά και ταινία έχει γραφτεί απο τον Μιγκέλ Άνχελ Βίβας]
Το 1945 πάλι, και με την στρατιωτική ήττα της Ιαπωνίας στην «Μεγάλη Σφαίρα Ευημερίας της Ανατολής» που επιθυμούσε να δημιουργήσει, απο τις ΗΠΑ, έφερε στην Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου μια αναταραχή. Ο Στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ που ορίστηκε απο τους νικήτες ώς ο απόλυτος κυβερνήτης της Ιαπωνίας κατά την περίοδο της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης (1945–1950), επέβλεψε την παράδοση της χώρας και υλοποίησε θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις που μετέτρεψαν το έθνος σε σύγχρονο αμερικανικό προτεκτοράτο. Την περίοδο των εκκαθαρίσεων/μεταρρυθμίσεων ο Μακάρθουρ έπρεπε να βρεί έναν τρόπο να εξαλείψει τις αριστερές πεποιθήσεις που αναπτύσονταν στην χώρα και σε συννενόηση με τον πολιτικό του προϊστάμενο αλλά και με τους συνεργαζόμενους γραφειοκράτες απέστειλε με πλοιάρια στο Βλαδιβοστόκ της Ρωσσίας γύρω στα δύο (2) εκατομμύρια Ιάπωνες αριστερών πεποιθήσεων ως πολιτικούς κρατούμενους να δουλέψουν στα στρατόπεδα εργασίας του Πατερούλη Στάλιν. Οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ιαπωνίας έμειναν στα στρατόπεδα εργασίας πάνω απο δέκα χρόνια και πολλοί απο όσους επέζησαν, επέλεξαν να εγκατασταθούν μετά την απελευθερωσή τους στα Βόρεια και σκληροτράχηλα μέρη της Σιβηρίας για να παραμείνουν ασφαλείς απο το "Δημοκρατικό" καθεστώς που είχε επικρατήσει στην χώρα τους.
Σε μεταγενέστερο χρόνο, το 1950 εστάλησαν στην Ρωσσία και ίδιας πολιτικής φύσεως κρατούμενοι απο την Κορέα, κυρίως μετά τον πόλεμο της Κορέας με τις ΗΠΑ πάλι υπό την καθοδήγηση του Στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ που είχε αναλάβει στις αρχές τον πλήρη έλεγχο των επιθέσεων . Κάποιοι απο αυτούς αργότερα εγκαταστάθηκαν στην ελεύθερη Βόρεια Κορέα και κάποιοι έμειναν για πάντα στα Ρωσσικά χώματα.
Το ίδιο συνέβη και με πολιτικούς αντοφρονούντες Κινέζους την περίοδο διακυβέρνησης του Τσιανγκ Κάι-Σεκ, ο οποίος ήταν σε πλήρη συνεργασία "τυπου Φράνκο" με τον Πατερούλη Στάλιν. Ο Τσιανγκ είχε έντονα αντικομμουνιστικά αισθήματα και κατέπνιγε τις εργατικές εξεγέρσεις με αιματηρό τρόπο και όσους αιχμαλώτιζε τους έστελνε στα στρατόπεδα εργασίας της Ρωσσίας απο το 1927 μέχρι και την πτώση του το 1949 που η αντικομμουνιστική πολιτική του Τσανγκ προκάλεσε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο ο οποίος τερματίστηκε τον Μάιο του ίδιου έτους με νίκη των κομμουνιστών του Μάο Τσε-Τουν.
